Connect with Us

Nga Mitro Çela/ Zogu i Zonjës dhe bilbili i Kapedanit

Satire Politike

Nga Mitro Çela/ Zogu i Zonjës dhe bilbili i Kapedanit

Publikuar

-

Kam lindur në Përmet. Më saktë në fshatin Mbrezhdan. Fshati ka për “komshinj” dy male: Trebeshinën dhe Golikun. Atje ku Vjosa ndan dy malet është një rrip toke që quhet Fusha e Ftohtë. Fusha ishte në pronë të fshatit tonë. Ishte livadh. Kullotnin lopët, dhentë dhe gomerët e fshatit.

Në anën tjetër të lumit, në shpat të malit, janë Sarajet e Beut. Sot janë të shkretuara. Dikur – bukuri dhe mister. Aty banonin stërgjyshat e Ali Bej Këlcyrës. Beu kishte fushat, por donte edhe livadhin tonë.

– Një ditë, Beu thirri kryeplakun e fshatit, – më tregonte mamaja. – I tha:

“Hiqni lopët! Aty do të kullosin kuajt e mi. Do të hajë bar vetë pela që e kam sjellë nga Stambolli për Zonjën time.”

Kryeplaku, që ishte njeri me një barrë mend, i tha:

“Lepe! Po heqim lopët dhe po lëmë gomerët. Mbase, ndërhyn qoftëlargu dhe ndonjë gomar i racës sonë ia hipën pelës së Zonjës dhe na del ndonjë mushkë e bukur si perri, sepse do të ketë trutë e gomarit tonë dhe bukurinë e pelës së Zonjës!”

Beu:

“Përjashta, zuzar!”

Qehajai i beut, në “shenjë respekti” e “gostiti” kryeplakun me disa shkopinj thane bythëve.

Për kureshtarët do të vazhdojmë historinë e vjetër.

Fshati ynë kishte Zot! Kishte Kapedanin. Një ditë zbriti nga strofka ku jetonte. Në livadh kullosnin bagëtitë e beut. Majën e barit e hante pela e Zonjës.

Kapedani i thotë qehajait:

“Kape pelën e Zonjës dhe bjere te shalët e mia!”

“Të puthsha atje ku nuk e thotë goja, – mjaulliste qehajai. – Po nuk e çova pelën në saraje, më vret Beu!”

“Po unë, pse e kam belxhikun?”

…Se Kapedani mbante një pushkë që kishte ardhur nga Belgjika. E rëndë. E frikshme. Villte vdekje. Kuptohet, vetëm kur ishte në duart e Kapedanit… Dhe fap, ia vuri qytën mbi trurin e vogël! Qehajai u lag. Ashtu i qullur, mes erës së thartë, kapi pelën.

LEXO EDHE:  Gazetari 70 vjeçar zhvishet nudo

Hop… kapërceu Kapedani dhe hipi mbi pelë. Ajo sa s’u këput në mes! Ishte mësuar të mbante Zonjën, që nuk peshonte më shumë se 45 okë. Kurse Kapedanit vetëm hallatet i peshonin 5 okë e gjysmë! Kështu tregonte Marua e Ç-së, që thonë se ishte e pangopur si buçja e Jarazit. Veçse një ditë, Marua, pasi përlau një përshesh me ponç, në avull e sipër, tregoi një sekret:

“Burrëziu, koqevogli-koqemiu… Bole po, kishte Kapedani, që kur ma vuri një herë te rrota e mullirit, një javë më humbi thumbi!”

“Po ç’është ky thumb, moj Maro korba, që mos të trettë dheu!”

“Qyqja! Thumbi i qejfit, de!”,  dhe ha-ha-ha… e ku-ku-ku!

Pasi hipi, në kohën kur pela u drodh një herë rreth vetes, Kapedani përdrodhi mustaqet dhe tha:

“T’i bësh me shëndet Beut. Thuaji: Atje ku vinte zogun Zonja, do të vërë bilbilin Kapedani!”

Të nesërmen nga sarajet doli një shtëllungë tymi. Pastaj një shpërthim te shtëpia e Kapedanit. Beu qëllonte me top nga të Turqisë. Shumë shpejt shtëpia u rrafshua.

Por nuk e hante bukën thatë Kapedani! Beu, çdo mëngjes, pinte kafe në ballkon. Fresk! Poshtë – Vjosa. Përballë – mali i veshur me gjelbërim. Parajsë e shkuar parajsës! Rrufiste kafe e kulloste sytë Beu!

Por bamp! Dhe Beu vari kokën. Ne i themi hëngri bukë e fiq – e vdiq. U sulën qen e mace! Na iku Beu!… Dhe zunë kujën graria. Kishte ngjarë hataja. Vdis të të dua! Po ç’ishte kjo hata?

Karshi Beut, në shpatin tjetër të malit kishte zënë pusi Kapedani. Në duar mbante belxhikun. Mori nishan. Tërhoqi këmbëzën dhe Beu na la shëndenë!

“Balta do të mbulojë baltën,” tha kapedani dhe e flaku belxhikun në greminë, për të humbur gjurmët nga policia?

Lajthitja ime! Në atë kohë ende nuk kishte lindur as gjyshi i ministrit tonë të Brendshëm?

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Satire Politike

FOTO-Nga Ilir Meta tek Lulzim Basha/ Faqet e njohura të humorit ironizojnë politikanët

Publikuar

-

Nga

Ashtu si çdo herë tjetër, edhe këtë javë nuk kanë munguar foto memet nga faqet e njohura të humorit.

Pas tërmetit të 26 nëntorit, faqet e njohura ndryshe si “humor i zi”, kanë vendosur në lojë me antë të fotove figurat polititke, nga Ilir Meta tek Lulzim Basha.

Për më tepër shihni galerinë e mëposhtme./ CNA.al

LEXO TE PLOTE

Satire Politike

Nga Mitro Çela/ Dy gratë e mia: Antoneta dhe Ezmerka

Publikuar

-

Nga

Kam dy gra. E para: Antoneta. 30 vjet bashkë. Dy dasma. Një djalë.

E dyta: Ezmerka. Personazh i krijuar sipas shijeve të mia.

Antoneta: më zotëron. Më kullot kuletën. Dorëshpuar për fustane, këpucë, syze.

Kërkon para për tek Alma – më e mira në Tiranë për kremrat, i merr në Paris – pedikurë, manikyr. Duhen euro për turizëm: Barcelonë, Nisë, Soronto, Lisbonë, Korfuz, Firence. Harrova jogën – tri herë në javë.

Ezmerka: është e butë. Manare. Pa kosto. E vesh dhe e zhvesh pa vënë dorën në xhep. Bëj ironi. Sarkazëm. Humor. Pa doganë.

Në fillim Antoneta u bë xheloze për Ezmerkën. Nuk i lexonte haberet.  “Më vjen turp nga shoqet.”

Ezmerka qesëndisej. Ishte personazh. Nuk kishte ndjenja. Jetë i jepja unë. E shumta imitonte Antonetën.

Kaluan disa vite. Ezmerka u bë VIP. Ishte pjesë e bisedave në tavolina. Jo rrallë edhe djali i thërret Ezmerkë! Mua nisën të më pyesin: Si e ke Ezmerkën?

Por ka edhe më keq. Shoqet, nën ndikimin e habereve, nuk i thërrisnin Antoneta, por Ezmerkë.

Antoneta u thartua, duke më qerasur me fjalë zemre: “Ka të drejtë Filipi kur thotë: Mitroja është eksiq! E fortë je ti Neti, që nuk i jep duart”.

LEXO EDHE:  Dua të kthehem në burg (?!)

LEXO EDHE:  I MARRË PËR SELFIJE…./Nga Mitro Çela

Një ditë e kapa Antonetën me presh në duar: Po lexonte haberet.

– Çfarë të kthej përmbys?!

– Takova një shoqen e shkollës.

“Si je moj Ezmerka e Mitros?” më tha.

U tromaksa. I thashë:

“Më quajnë Antoneta!”…

“Po kjo, ç’pati!” tha ajo.

Dëgjo, Mitro! Të të kisha pranë, do të të çaja më dysh.

– Pse, “Maks Mara” mos jep gjë mall xhaba? Po ngordha unë, ngordhin edhe leftatë.

– Mitro! Ironitë bëji me ato buzësilikonet që u lëpihesh në ekran! Por dëgjo, se ka dhe më. Takova shkallëve Feliksin, nëndrejtorin. Më tha:

“Ezmerkë, lexova një haber të Mitros: Tampona për Ezmerkën! I madh! Qesha me vete si i lojtur. Ja tregova gruas: U shkri…”

Çudia ndodhi, – vazhdoi Antoneta, – kur edhe Bruna, parukierja më tha:

“Ezmerkë! Do të shkosh me pushime në Lisbonë?”

E pikasa. Nuk ka më xhelozi. Ezmerka e ka bërë për vete Antonetën! Aleluja!/ CNA.al

LEXO TE PLOTE

Satire Politike

Dua të kthehem në burg (?!)

Publikuar

-

Nga

Nga Mitro Çela

* Xhuma Shëpi. Nga Bilishti. Ditëlindja 1958.

Ka marrë penën. Letër për “Fiks Fare”. Më befasoi stili. Në mjerim fukaraja u bëka i penës. Po i bëj letrës krasitje.
Nisa punë në vitin 1977. Në gjeologji. Pastaj në minierën e Rehovës. Së fundi kaldaist në ndërmarrjen e përpunimdrurit, Bilisht.

Në vitin 1991 ulërita me miletin “Liri, demokraci!” Përfitimi? Në vitin 1992 mbeta pa punë, pa katandi. Fukara për vete. Mjerim për shtëpinë. Mora malet. Lashë gruan si kallogre. Përfundova në Greqi. Ishim dy, tre shqiptarë. Punonim bashkë. Na mbyti zilia. Në fillim sharje. Pastaj grushte. Në fund krisi pushka.

U plagosëm. U dënuam. Unë tre vjet. Ai katër. Në vitin 1996 dola nga burgu.
Me njollë në biografi greku nuk më dha punë. U ktheva në Bilisht. Gruan ma kishin marrë. Ndoshta me dëshirë. I bënë konak. I dhanë bukë. Hapi shalët. E fala gruan. Por jarani më binte në qafë. U ankova në polici. Më merrnin për të marrë…

Në mars 1997 ra qeveria Meksi. U sul mileti në repartin ushtarak. Merr të marrim armë. Mora një kallash. Një natë jarani me shokë erdhi në avlli. Hapën zjarr. Plumbat kërcenin nëpër shtëpi. E zbraza edhe unë kallashin. E vrava jaranin. Jo si kriminel. Për vetëmbrojtje.
Pas një viti u bë gjyq. Më thane të paguaj 15 milionë lekë për të bërë 4, 5 vite burg. Drejtësi e bukur, por pak e shtrenjtë…

LEXO EDHE:  Nga Mitro Çela/PROKURORI?!

LEXO EDHE:  HABERET E MITROS/ ARI: HUMBËSI I MADH...

Më dënuan 15 vjet. Në dhjetor të vitit 2013 dola nga burgu. Kallkan nga dimri. Akull nga varfëria. Më morën vëllezërit dhe të afërmit.. Nuk shtyhej. Mes të varfërve, i mjeri rëndon më shumë. U largova. Gjeta me qera një kolibe. Mbeta rrugëve. Nuk gjej as punë të zezë e as punë të bardhë. Ndihma ekonomike: 25 mijë lekë. I hanë dritat, uji, qeraja.

Me barkun bosh sikteriset gjumi… Ndjell kujtime. Më del burgu. Pa liri, por me barkun plot dhe gjumë… Vras mendjen, si të kthehem në burg? Nuk dua të vras. Nuk jam kriminel. Nuk dua të vjedh. Nuk jam hajdut. O njerëz të mirë! Mendoni për mua. Gjeni një rrugë paqësor! Burgu me pranga është parajsë në krahasim me burgun jashtë qelisë, rrugëve të Bilishtit…

LEXO TE PLOTE