Connect with Us

Sekti i Xhonstaunit/ Si ndodhi masakra që i mori jetën 918 amerikanëve

Blog

Sekti i Xhonstaunit/ Si ndodhi masakra që i mori jetën 918 amerikanëve

Publikuar

-

Më 18 nëntor 1978, udhëheqësi i Tempullit të Popullit, Xhim Xhons i urdhëroi të gjithë anëtarët e sektit që jetonte në Xhonstaun, kompleksin e ndërtuar në Guajana, të kryenin një akt të “vetëvrasjes revolucionare”, duke pirë nga një gotë me lëng të helmuar. 918 njerëz vdiqën atë ditë, ku gati një e treta e tyre ishin fëmijë.

Masakra e Xhonstaunit, ishte katastrofa më e rëndë jo-natyrore në historinë e SHBA-së deri në sulmet terroriste të 11 shtatorit 2001. E themeluar në vitin 1956 nga Xhim Xhonsi, Tempulli i Popullit ishte një kishë e fokusuar në ndihmën ndaj njerëzve në nevojë.

Xhons e themeloi fillimisht kishën në Indianapolis të Indianas, por e transferoi në vitin 1966 në Redud Vallej të Kalifornisë. Xhons kishte vizionin e një shoqërie utopike komuniste, kur të gjithë jetonin bashkë në harmoni, dhe punonin për të mirën e përbashkët. Ai nisi ta vërë në zbatim në Kaliforni, por ëndërronte të ngrinte një kompleks jashtë territorit të Shteteve të Bashkuara.

Ky kompleks, do të ishte tërësisht nën kontrollin e tij, dhe anëtarët e Tempullit të Popullit do ishin larg nga çdo ndikim i qeverisë amerikane. Xhons gjeti një vend të përshtatshëm në Guajana, një vend në Amerikën e Jugut. Në vitin 1973, ai mori me qira një sipërfaqe toke nga qeveria e këtij vendi.

Pjesëtarët e rritur të sektit, u detyruan të punojnë shumë për të shpyllëzuar vendin nga xhungla. Ndërtimi i qytezës, eci me hapa të ngadaltë. Në fillim të vitit 1977, aty jetonin vetëm 50 njerëz. Por disa javë më vonë, Xhim Xhons dhe qindra anëtarë të Tempullit të Popullit, fluturuan me avion në Guajana, dhe u vendosën në kompleksin Xhonstaun.

Qyteza mendohej të ishte një vend utopik. Por kur mbërritën atje, anëtarët e sektit, panë se gjërat nuk ishin ashtu si mendonin. Meqë nuk ishin ndërtuar ende kabina të mjaftueshme për të gjithë, çdonjëra prej tyre u mbipopullua. Vapa dhe lagështia e madhe, shkaktoi sëmurjen e shumë anëtarëve.

Atyre u kërkohej të punonin gjatë në pikun e të nxehtit, shpesh deri në 11 orë në ditë. Gjatë gjithë perimetrit të kompleksit, anëtarët dëgjonin zërin e Xhonsit që transmetohej përmes një altoparlanti. Ai fliste shumë gjatë, shpesh edhe gjatë natës. Të rraskapitur nga puna e një dite të gjatë, anëtarët e sektit e kishin thuajse të pamundur të flinin në ato kushte.

Disa prej tyre deshën të largohen. Por kompleksi ishte i rrethuar për qindra kilometra nga xhungla, dhe i ruajtur nga roje të armatosura. Anëtarët mund të largoheshin vetëm me lejen e Xhons, dhe ky nuk donte largimin e askujt, pasi kjo do të shkaktonte një efekt zinxhir. Kongresmeni amerikan Leo Rajan, mori raporte për shumta mbi gjëra shumë të rënda që ndodhnin në Xhonstaun. Ndaj ai vendosi të shkojë vetë aty, për të zbuluar vetë se çfarë po ndodhte. Ai mori me vete këshilltarin e tij, një ekip xhirimi nga televizioni amerikan NBC, dhe një grup të afërmish të shqetësuar të anëtarëve të sektit.

LEXO EDHE:  Sa e besueshme është makina e të vërtetës?/ Çfarë thonë ekspertët

Në fillim, gjithçka u duk në rregull. Por atë mbrëmje, gjatë një banketi të shtruar për nder të miqve, dikush i dorëzoi fshehurazi njërit prej gazetarëve një shënim, me emrat e disa personave që dëshironin të largoheshin nga kompleksi. Më pas, u bë e qartë se disa njerëz po mbaheshin atje kundër vullnetit të tyre.

Të nesërmen, më 18 nëntor 1978, Rajan u tha se ishte gati të merrte me vete cilindo që dëshironte të kthehej në SHBA. Të shqetësuar nga reagimi i Xhons, vetëm disa njerëz e pranuan ofertën e kongresmenit. Kur Rajan po largohej, ai u sulmua me thikë nga një anëtar i sektit. Incidenti i bëri të qartë Rajanit, se dhe të tjerët ishin në rrezik. Ai hipi në kamion me të tjerët, dhe u largua nga kompleksi.

Ata mbërritën shpejt në aeroport, por avionët nuk ishin ende gati për t’u nisur. Teksa po prisnin, një kamion me një trajler mbërriti aty pranë. Prej tij dolën disa anëtarët të Tempullit të Popullit, që nisën të qëllojnë me armë mbi grupin ku ndodhej Rajan. Pesë persona u vranë, përfshirë vetë kongresmenin. Shumë të tjerë u plagosën rëndë.

Ndërkohë në Xhonstaun, Xhons i urdhëroi që të gjithë të mblidhen në sallën kryesore. Ai foli para të gjithëve, ishte në panik dhe i acaruar. Ai ishte i mërzitur që disa prej anëtarëve të tij ishin larguar. Xhons tha se sulmi ndaj Rajan ishte i nevojshëm. Por pas këtij sulmi sekti nuk ishte i sigurtë. Xhons e dinte shumë mirë se qeveria amerikane do të reagonte ashpër.

Sipas tij rrugëdalja e vetme, ishte “akti revolucionar” i vetëvrasjes. Një grua e kundërshtoi, por pasi Xhons theksoi se nuk kishte shpresë në ndonjë opsion tjetër, turma foli kundër saj.

Xhons u tha të gjithëve që të nxitojnë. Secilit prej anëtarëve, iu dha një gotë me lëng frutash, të përzier me cianid dhe valium.

Foshnjat dhe fëmijët, u helmuan të parët. Më pas ishte radha e nënave, dhe më vonë të tjerëve. Ata që refuzonin, detyroheshin ta pinin helmin nga rojet me armë. U deshën gati 5 minuta që secili të vdiste. Atë ditë, më 18 nëntor 1978, 912 njerëz vdiqën nga pirja e helmit, 276 prej të cilëve ishin fëmijë.

Xhons vdiq nga plaga e një arme zjarri në kokën e tij. Por nuk dihet nëse u vra, apo kreu vetëvrasje. Vetëm pak anëtarë të sektit mbijetuan, ose duke u arratisur në xhungël, ose duke u fshehur diku në kompleks./ Thought.co-Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Gjendet bomba e Luftës së Dytë Botërore në Itali/ Evakuohen rreth 54 mijë njerëz

Publikuar

-

Nga

Rreth 54 mijë njerëz janë evakuuar sot nga qyteti jugor italian, Brindisi, pasi ekspertët e filluan punën për ta çmontuar një bombë të pashpërthyer që i përkiste periudhës së Luftës së Dytë Botërore.

Sipas gazetës “Corriere della Sera”, ky është operacioni më i madh i evakuimit në Itali në kohë paqeje.

Më shumë se 60% e banorëve të qytetit u detyruan të zhvendosen për shkak se autoritetet e caktuan zonën e kuqe të rrezikut me rreze prej 1600 metrash nga vendi ku u gjet bomba.

LEXO EDHE:  Sulmi ndaj CNA.al/ Andi Përmeti kërkon interpelancë me ministren e Ekonomisë

LEXO EDHE:  Vijojnë hetimet për autorin e tretë të masakrës në Lushnjë / Ja kush i zbuloi dy të arrestuarit

Bomba e gjetur, e prodhuar në Britani të Madhe, besohet se ishte hedhur në tokën italiane në vitin 1941.

Ajo është një metër e gjatë dhe është e mbushur me 40 kilogramë dinamit. Bomba ishte gjetur rastësisht gjatë disa punimeve në një kinema./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Misteri që rrethon ende Qefinin e Torinos, pëlhurën me të cilin dyshohet se u varros Krishti

Publikuar

-

Nga

Nga Julia Buckley “CNN”

Kur ishte 24-vjeçe, Emanuela Marineli po shëtiste diku pranë Vatikanit në Romë, kur pa pamjene një “fytyre të bukur të Krishtit”, të shtypur në një suvenir në dritaren e një dyqani qëmenaxhohej nga murgeshat. “Ishte bardh e zi, me sy të mbyllur, një fytyrë e vuajtur por e qetë”
-kujtonajo.
Ajo hyri në dyqan dhe pyeti një murgeshë, se kushishte ai qe e kishte pikturuar versionin origjinal. Ajo i tha se nuk bëhej fjalë për një artist, por se ishte imazhi Qefinit të Torinos.“U befasova.Ideja që një imazh i tillë ishte shtypur në letër m’u duk qesharake.Dola nga dyqani me skepticizëm, dhe nuk e vrava më mendjen për të”.
Kjo ndodhi në vitin 1975.Sot Marineli është një nga ekspertet më të shquara në botë, që besojnë se pëlhura prej liri,mbart vërtet imazhin e fytyrës së një njeriu, dhe se ai është në fakt qefini me të cilin u varrosJezusi i Nazaretit.Por ajo nuk është e vetme.
Shumë besimtarë vazhdojnë ta admirojnë Qefinin, megjithë përpjekjet e shumta shkencore për të hedhur dyshime mbi origjinën e tij.Në pamje të parë, imazhi në ngjyrë ndryshku i burrit në pëlhurën më të famshme të lirit në botë, është i zbehtë dhe ngjan shumë si një vizatim.
Ishte ky imazh i çuditshëm që tërhoqi pelegrinët në shekullin XIV, kur “qefini i Jezusit”, u ekspozua për herë të parë në Francë. Qefini u zhvendos në Torino të Italisë në vitin 1578, dhe që nga ajo kohë ka tërhequr miliona vizitorë në qytetin verior të Italisë. Qefini fitoi një famë botërore në vitin 1898, kur fotografi amator Sekondo Pia u bë personi i parë që e fotografoi
atë.
Kur po lante foton në studio, Pia e kuptoi se pllaka fotografike tregoi se si duket imazhi i përsosur në negativ i një burri të përgjakur dhe të mavijosur, një imazh që nuk mund të shihej me sy të lirë.Edhe para zbulimit të Pias, Qefini ishte një objekt që kishte ngjallur shumë debate. Në vitin 1390, Pierre d’Arkis, peshkopi francez i Truasë i shkruante Papës, duke e cilësuar atë të rremë, dhe të fabrikuar për të tërhequr turistët.Por ithtarët e Qefinit, këmbëngulin se njeriu në figurë, është pikërisht është Jezu Krishti.Ndërkohë skeptikët thonë se ai është falsifikuar në një mënyrë shumë profesionale gjatë Mesjetës.
Analizat shkencore të kryera mbi të në vitin 1988 përmes radiokarbonit, përcaktoi se Qefini e kishte origjinën në vitet 1260-1390. Megjithatë, të krishterët dhe jotë krishterët, vazhdojnë të shkojnë në Katedralen e Torinos për të parë artifaktin.
“Largimi nga qendrat tona moderne urbane, për ta gjetur veten para imazhit të lashtë të Zotit tonë të krijon një ndjenjë të papërshkrueshme paqeje”-thotë Atë Frensis Mërfi, një prift katolik nga Britania e Madhe. “Edhe nëse nuk është në program, grupet e turistëve pyesin zakonisht nëse mund të shkojnë dhe ta shohin atë”- thotë Davide Kabodi, një guidë në Torino, që shoqëron vizitorët për të parë Qefinin.
Për shkak të brishtësisë së tij, ai mbahet brendanjë kutie xhami të bërë me porosi. Ajo është ekspozuar në mjedis vetëm me urdhër të Papës.Hera e fundit që kjo ndodhi ishte në vitin 2015,me urdhër të Papa Françeskut.Mbi 2 milionë njerëz qëndruan në radhë për të parë nga afër Qefinin e Torinos.
Popullariteti i tij nuk tregon asnjë shenjë rënie, pavarësisht datës që përcaktontesti i radiokarbonit, dhe përkundër refuzimit të Kishës Katolike për t’u prononcuar zyrtarisht mbi Qefinin. “Reliket”, janë objekte të cilat Kisha i beson si të vërteta, por Qefini nuk klasifikohet
si një relike.
Papa Françesku e ka quajtur një “ikonë të një njeriu të kryqëzuar”. Gjithsesi, besimtarët duan që ta shohin atë. Për Pam Mun nga Britania e Madhe, Qefini ishte thelbësor për konvertimin e saj në katolicizëm.E martuar me një prift anglikan, ajo e shihte dikur Qefinin si anëtare e Kishës Anglikane.
“Për mua, Qefini është ilustrimi më i jashtëzakonshëm i vuajtjes së Krishtit.Është një paraqitje e shkurtër e ringjalljes”- thotë ajo. Mun thotë se nuk do ta braktiste Qefinin, dhe nëse do të mendonte se aiështë i rremë.Mun ka blerë kopje të madhësisë së Qefinit, dhe vazhdon ta ekspozojë në Britani.
Kristofer Frenç, profesor i psikologjisë në Universitetin Goldsmiths në Londër dhe ekspert mbi besimet paranormale, e quan Qefinin “një objekt vërtet interesant”.Ai mendon se tërheqja e madhe, i detyrohet famës që ka pasur në shekujt e kaluar, para të dhënave të radiokarbonit.
“Deri në atë moment, Qefini ishte një mister i mirëfilltë, dhe për shumë njerëz ai e ka ende atmosferën e një misteri. Dhe nëse beson se me këtë pëlhurë është mbështjellë dikur trupi i Krishtit, kjo ka një domethënie të jashtëzakonshme fetare”- thekson ai.
Frenç e vë theksin tek teoria e “ngjitjes”, ideja që një objekt që ka qenë në kontakt me një person të veçantë, mund të marrë elemente të karakterit të tyre. Kjo është arsyeja pse ne paguajmë qindra dollarë, për një send që ika përkitur dikur një ylli të muzikës pop, dhe pse askush nuk dëshiron të jetojë në shtëpinë e një vrasësi.
Të qënit afër diçkaje, që mund të ketë prekur Birin e Zotit, ështëpër besimtarët, një mënyrë për t’u afruar me të.Ai shton gjithashtu se “paragjykimi më i fortë konjitiv, është ai i konfirmimit”.“Ne e kemi shumë më të lehtë të gjejmë prova, që mbështesin atë që duam të jemi vërtet”- thotë ai.
Pra, duke parë Qefinin, që duket se përputhet me plagëte përshkruara gjatë kryqëzimit të Jezusit, është në natyrëntonë njerëzore të dëshirojmë ta besojmë atë.Ekperti mjeko-ligjor zviceran Maks Frei-Sulcer, kreu në vitin 1978 disa testime mbi Qefinin.Ai arriti në përfundimin se nga 58 ekzemplarët e polenit në pëlhurë, tre të katërtat vinin nga bimët autoktone që rriten në rajonin e Palestinës.Vetëm 17 ishin nga bimët, gjenden gjithashtu në Francë dhe Itali.
Ata që besojnë në vërtetësinë e tij, thonë se të dhënat e karbonit janë të gabuara.Ata hipoteizojnëse ndoshta mostrat e testuara janë marrë nga një pjesë e pëlhurës, që ishte ripunuar në periudhën mesjetare, apo që një tërmet i shekullit I në Jeruzalem, mund të ketë prishur rezultatet.Debatet dhe misteri vazhdojnë./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse të moshuarit, duhet të konsumojnë më shumë ujë se të tjerët

Publikuar

-

Nga

Dehidratimi shoqërohet me një rrezik më të lartë në pasjen e problemeve shëndetësore tek njerëzit e moshuar, nga infeksionet, humbja e vetëdijes, apo shtrimi në spital.Por ndërsa njerëzit plaken, oreksi për ushqim dhe pije mund të zvogëlohet.Prandaj të moshuarit duhet të pinë rregullisht ujë, edhe kur nuk ndihen të etur.

Gratë e moshuara, që nuk kanë nevojë të kufizojnë konsumimin e lëngjeve për arsye mjekësore, si problemet me zemrën ose veshkat, këshillohet të pinë 8 gota ujë në ditë.Për burrat më të moshuar, kjo normë është 10 gota.Mënyra më e lehtë për të pirë më shumë lëngje, është ndryshimi i zakoneve ekzistuese.

Për shembull, pirja e më shumë lëngjeve si pjesë e rutinës të përditshme, si gjatë kohës kur pini ilaçet, ose gjatë vakteve ushqimore.Dhe është e rëndësishme të pini ato lëngje, që ju kënaqin më shumë.Miti i zakonshëm është se duhet të pini ujë, por aty llogariten edhe çaji, kafeja dhe lëngjet e tjera.

Dhe në disa raste edhe birra mund të jetë hidratuese, kur konsumohet brenda udhëzimeve të rekomanduara. Etja shihet si një tregues i besueshëm se kur duhet të pini, por perceptimi i etjes mund të dobësohet me kalimin e moshës.Mbështetja e tepruar vetëm tek ndjesia e etjes, mund të rrisë rrezikun e dehidratimit.

Prandaj është e rëndësishme të konsumoni vazhdimisht lëngje, edhe kur ju duket se nuk keni etje.Një mit tjetër është se shmangia e pirjes së lëngjeve, mund t’ju ndihmojë me problemin e inkontinencës urinare.Gjithsesi, kufizimi i konsumit të lëngjeve e përkeqëson më tej këtë problem, pasi e zvogëlon kapacitetin e fshikëzës.

Disa njerëz, pyesin se çfarë përfitimesh vijnë nga hidratimi.Shumë njerëz nuk e besojnë se pirja e shumë pak lëngjeve, mund të ndikojë në mirëqenien e tyre, apo të ketë pasoja të rënda shëndetësore.Por, njerëzit e moshuar, janë më të prekshëm ndaj efekteve të pirjes së shumë pak lëngjeve, për shkak të ndryshimeve fiziologjike të lidhura me moshën apo efekteve anësore të ilaçeve, ose të dyjave bashkë.

LEXO EDHE:  Çfarë është një oligark?

LEXO EDHE:  Pse “truri” i NATO-s nuk ka vdekur ende

Për shembull, deri në vitin 2046, përqindja e njerëzve të moshës mbi 65 vjeç në Britaninë e Madhe, parashikohet të rritet nga 18 në thuajse 25 për qind. Ndërsa kriza e klimës përkeqësohet, dhe valët e të nxehtit të madh po bëhen më të zakonshme, numri i vdekjeve të lidhura me dehidratimin, është i pritur të rritet .

Deri më sot, janë kryer pak studime mbi pikëpamjet që kanë mbi hidratimin të moshuarit që nuk jetojnë në shtëpitë e posaçme të kujdesit.Për ta korrigjuar këtë, kohët e fundit është kryer një studim i veçantë.U intervistuan 24 persona të moshës mbi 75 vjeç, që jetojnë në shtëpinë e tyre në Londër, Angli.

U zbulua se perceptimi mbi rëndësinë e hidratimit ishte i larmishëm.Ndërsa të intervistuarit ishin disi të vetëdijshëm për këshillat e mjekëve mbi rëndësinë e hidratimit, kishte shumë koncepte të gabuara, mbi sasinë dhe llojin e lëngjeve që duhen konsumuar.

Një nga frikërat më të mëdha, ishte ajo e incontinences urinare, apo vështirësia për të dalë në banjë.Në raste të tilla, është e rëndësishme të pini shumë lëngje, që të mos e përkeqësoni problemin.Pirja e çajit dhe kafes pa kafeinë mund t’ju ndihmojë, pasi mund të zvogëlojë konsumimin e alkoolit./Përshtati në shqip CNA.al

LEXO TE PLOTE