Connect with Us

Çfarë e bën një udhëheqës vërtet të madh?/ 10 leksionet që na jep historia

Blog

Çfarë e bën një udhëheqës vërtet të madh?/ 10 leksionet që na jep historia

Publikuar

-

Shumë nga udhëheqësit më të mëdhenj në histori, kanë qenë të fiksuar pas detyrës së tyre. Uinston Çërçilli, ia dedikoi jetën postit të tij kryeministror gjatë Luftës së Dytë Botërore, duke pushuar vetëm 8 ditë gjithësej në 6 vitet e atij konflikti botëror. Po çfarë e bën vërtetë një lider të madh? Historia na ka mësur leksionet e mëposhtme:

Aftësia për të planifikuar dhe përshtatur situatave

“Planet janë të pavlera. Planifikimi është gjithçka”, shprehej dikur ushtaraku i famshëm amerikan Duajt Ajzenhauer. Shpesh harrohet fakti, që një nga planet më të suksesshme të luftës në historinë moderne, Blitzkrieg-u i Adolf Hitlerit kundër Perëndimit, që arriti pushtimin e Francës, Belgjikës, Luksemburgut dhe Hollandës në vetëm 6 javë, nuk ishte origjinali. Plani fillestar ra rastësisht në duart e Aleatëve, vetëm pak ditë para se të niste sulmi. Gjermanët hartuan një plan të ri, që parashikonte shmangien e vijës mbrojtëse franceze Mazhino, dhe që rezultoi i befasishëm për francezët.

Një kujtesë të shkëlqyer

Çërçilli, kishte një memorie fantastike. Ai kalonte deri në 30 orë duke mësuar përmendësh fjalimet e tij, dhe i rishikonte vazhdimisht ato. Edhe perandori francez Napoleon Bonaparti, kishte një kujtesë të shkëlqyer, edhe pse për shumë gjëra angazhonte shefin e tij të kabinetit, Marshallin Bertie.

Fat

Para se të emëronte marshallët e tij, Napoleoni mësonten paraprakisht nëse gjeneralët e tij kishin qenë me fat. Pasi fati luan padyshim një rol të madh në drejtimin e një beteje. Në fakt, roli i rastësisë dhe determinizmit në histori, është i denjë për një libër më vete.

Kuptimi i ndjenjës së publikut

Presidenti Frenklin Ruzvelt, mund të ketë dashur ta fuste SHBA-në në Luftën e Dytë Botërore më herët sesa ndodhi realisht. Por ai e kuptoi shqetësimin dhe ankthin e publikut, dhe në presidencialet e vitit 1940, u premtoi prindërve amerikanë se “djemtë tuaj nuk do të dërgohen në ndonjë luftë të huaj”.

Ide

Abraham Linkoln ishte një udhëheqës i spikatur i luftërave. Intuita e tij e pabesueshme, mbi atë që do të pranonte politikisht Unioni, se kur do ta pranonte atë, dhe gatishmëria e tij për t’u përballur me krizat politike, dhe arritur kompromiset e nevojshme, largoi nga detyra gjeneralët e dobët apo të pabindur.

Të qënit i paarsyeshëm në kohën e duhur

Mbretëresha britanike Elizabeta I, nuk pranoi të emërojë pasardhësin e saj, megjithë nxitjen e vazhdueshme nga këshilltarët e saj. Në këtë mënyrë, ajo e mbrojti vendin se saj nga rreziku i luftës civile. Ndërkohë, ajo refuzoi të ratifikojë Traktatin e Edinburgut, që në fillim të mbretërimit të saj, derisa ra ndjeshëm kërcënimi që vinte nga Duka i Guizës.

LEXO EDHE:  U zbulua 200 vjet më parë/ Pse Antarktida është kaq e rëndësishme për klimën e planetit

Nerva të forta

Stalini pësoi një krizë nervore, kur u njoftua për pushtimin e vendit nga Gjermania naziste më 22 qershor 1941. Ai u tërhoq në vilën e tij për ditë të tëra, teksa Ushtria e Kuqe dhe forcat ajrore sovjetike po dërrmoheshin në çdo front. Por në mesin e tetorit, kur gjermanët ishin në portat e Moskës, gjendja e tij u përmirësua, dhe ai organizoi më pas rezistencën.

Qëndrueshmëri frymëzuese

Ndërsa luftërat fitohen nga fituesi i betejës së fundit, aftësia për të frymëzuar humbësit në betejën e parafundit është jetike. Këtu vlen të përmendet rasti i Xhorxh Uashingtonit. Përveç evakuimit nga Bruklin në gushtin e vitit 1776, Uashingtoni pati pak suksese në vitet 1775-1776.  Por ai i frymëzoi kolonët amerikanë të rezistonin, dhe kjo çoi në triumfin e Revolucionit Amerikan.

Ndjeshmëri

Të kuptuarit e psikologjisë së të tjerëve, është një pjesë e rëndësishme e udhëheqjes. Aleksandri i Madh, Jul Çezari, Napoleoni, Çërçilli, dy Ruzveltët dhe Xhon Kenedi, kishin një ndjenjë të fortë empatie, që i motivonte ushtarët dhe qytetarët nga çdo lloj prejardhje. Aftësia për të bashkuar, është shumë më e rëndësishme, sesa origjina klasore e dikujt.

Vetëdije politike

Udhëheqësit duhet të kenë një shqisë të gjashtë për politikën. Si për shembull nuhatjen se kur rrezikohet të ndodhë një grusht shteti, ndjenjën e kohës, aftësinë vëzhguese, apo dhuntinë për të parashikuar sjelljen e mundshme të kundërshtarits në skenarë të ndryshëm./ Time-Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Meksikë, fëmijët armatosen për të mbrojtur familjet e tyre nga kartelet e drogës

Publikuar

-

Nga

Nga Klaus Ehringfeld “Der Spiegel”

* Rekrutët që i fshehin fytyrat e tyre pas shamive janë fëmijë, nga mosha 6 deri në 15-vjeç.

Ata që janë më të mëdhenj se 12-vjeç, janë të pajisur me armë që duken më shumë si pushkë të vjetra, sesa si armë moderne. Më të rinjtë, mbajnë në duart shkopinj.

Në një video që u vë virale në Meksikë në fund të muajit të shkuar, një grup fëmijësh stërvitet në një rrugë në një fshat malor. Ata kanë veshur sandale, atlete dhe pantallona të grisura. Në sfond, dikush jep komandën:”Shtrihuni! Armët gati!”.

Fëmijët janë anëtarët më të rinj të “Policia Comunitaria”, forcës policore të indigjenëve të Nahuas në shtetin meksikan të Guerreros. Ky “department” policie i vetëorganizuar, është një institucion 10-vjeçar, bazuar në traditat zakonore të indigjenëve, dhe synon të garantojë sigurinë e fshatrave të zonës.

Por tani Nahua po detyrohet të përfshijë edhe fëmijët e tyre në forcën e policisë. Njeriu që u jep komandat është Bernardino Sançez Luna, kryetar i kësaj force policore. Kur u pyet në telefon pse po armatos fëmijët, ai përgjigjet:”Të gjithë duhet të japin ndihmën e ture:burra, gra dhe fëmijë. Përndryshe, s’do të jemi në gjendje të kontrollojmë kërcënimin që na vjen nga kriminelët”. Sançez flet pastaj për masakrat ndaj banorëve të zonës, për bllokimet e rrugëve, kërcënimet e përditshme në telefon nga trafikantët, dhe për paratë që i paguhen për mbrojtje kartelit vendas të drogës, Los Ardillos.

“Për më tepër, ata kanë filluar të rrëmbejnë fëmijët tanë, për t’i detyruar t’i bashkohen kartelit”- thotë ai. Fëmijët-policë të Guerreros, nxjerrin në pah 2 zhvillime të rrezikshme në peizazhin kompleks të dhunës në Meksikë. Nga njëra anë, për shkak se shteti ose mungon në rajone të caktuara, ose është aleat me mafian, gjithnjë e më shumë rajone po kontrollohen nga krimi i organizuar.

Nga ana tjetër, një numër në rritje fëmijësh po tërhiqen në konflikt. Kjo pjesërisht pasi kartelet e drogës kanë nevojë të vazhdueshme për më shumë luftëtarë, dhe për punëtorë në laboratorët e drogës, të cilët priren t’i rekrutojnë me forcë nga brezi i ri. Dhe fshatrat indigjenë, janë më të pambrojturat ndaj kësaj dhune.

Vendimi për të armatosur fëmijët, u nxit nga vrasja me e fundit e 10 muzikantëve indigjenë në mesin e janarit, që mendohet se ranë në pritën e Los Ardillos. “Futja e fëmijëve në këtë forcë policore, është një klithmë e dëshpëruar për ndihmë”- thotë Abel Barrera nga “Tlachinollan”, një organizatë për të drejtat e njeriut në Guerrero.

“Të braktisur nga shteti, indigjenët janë të pambrojtur kundër mafies”- thekson ai. Për Barrarën, ky problem është përkeqësuar vitet e fundit. Guerrero i ndodhur buzë Oqeanit Paqësor është i njohur për resortet turistike në Akapulko. Megjithatë, ai është një nga 3 shtetet më të varfra të Meksikës, dhe një nga rajonet më të prekura nga krimi i organizuar.

LEXO EDHE:  Myslimanët dhe siguria në SHBA

LEXO EDHE:  Alkatraz, burgu më i frikshëm në SHBA, ku u mbyll dikur edhe Al Kapone

Në malet e Guerreros, banojnë kryesisht indigjenët, por kokaina që transportohet nga Amerika e Jugut drejt SHBA-së, kalon pikërisht aty. Ndërkohë kartelet e drogës, kanë mbjellë lulekuqe për prodhimin e opiumit dhe heroinës. Meksika, është prodhuesja e dytë më e madhe e opiumit në botë.

Vitin e kaluar, në këtë vend u vranë 35.588 njerëz, numri më i lartë i 20 viteve të fundit.

Organizata kriminale si Karteli i Sinaloas, i drejtuar deri vonë nga bosi Hoakin “El Chapo” Guzman, që ndodhet aktualisht i burgosur në SHBA, apo karteli veçanërisht brutal Jalisco Nueva Generación (CJNG), veprojnë si një shtet brenda shtetit në shumë pjesë të vendit.

Po kështu ndodh edhe në Guerrero. Këto kartele të mëdha, si dhe grupe më të vogla kriminale, rreth 200 në të gjithë vendin, po detyrojnë një numër në rritje fëmijësh dhe të rinjsh që t’u bashkohen atyre. “Paralelisht me rritjen e numrit të anëtarëve të Gardës së re Kombëtare nga presidenti Andres Obrador, krimi i organizuar po armatos veten”- shprehet Huan García, drejtori i grupit të mbrojtjes së të drejtave të fëmijëve REDIM.

Një studim i vitit 2015 nga Komisioni Ndër-Amerikan për të Drejtat e Njeriut (IACHR), zbuloi se 30.000 fëmijë dhe adoleshentë nën moshën 18-vjeçare “bashkëpunojnë në mënyrë aktive me krimin e organizuar” në rajone të ndryshme të Meksikës. Ata shërbejnë si vëzhgues, korrierë, apo edhe punëtorë në fushat me opium të karteleve.

Kur rriten, angazhohen në krime të rënda, si mbledhja e gjobave për mbrojtjen, rrëmbimin e personave, apo edhe kryerjen e vrasjeve me pagesë. Dhe gjetja e rekurtëve të rinj është e lehtë. Sipas statistikave zyrtare, 7 milionë fëmijë në Meksikë nuk shkojnë në shkollë ose janë të papunë. Sipas drejtorit të REDIM, ata shërbejnë si një burim ideal rekrutimi për krimin e organizuar.

“Më shumë se 3 fëmijë vriten çdo ditë në Meksikë. Që nga viti 2000, 21.000 vajza dhe djem janë vrarë, dhe 7.000 të tjerë konsiderohen të zhdukur”- thotë Garcia. Çfarë mund të bëhet për këtë situatë? Garsia thotë se nga 25 projektet e klasifikuara si prioritare nga presidenti Obrador, asnjëra nuk adreson gjendjen e fëmijëve të Meksikës.

Rrjeti i të drejtave të fëmijëve, ka publikuar një “Strategji Kombëtare për Parandalimin dhe Mbikëqyrjen e Dhunës së Armatosur kundër Fëmijëve dhe Rinisë”, që bën thirrje për konsultim me ekspertët ndërkombëtarë, dhe për bashkëpunim me shoqërinë civile. Garsia thotë se strategjia ka shkuar deri tek zyra e pridentit. Por deri tani, ai nuk ka marrë asnjë përgjigje./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse po dështon multikulturalizmi në qytetet evropiane

Publikuar

-

Nga

Nga Licia Cianetti “The Conversation”

* Gjatë dekadës së shkuar, ideja se multikulturalizmi është një eksperiment social i dështuar, ishte e përhapur në të gjithë Evropën. Miratimi i politikave mbi emigrantët dhe njerëzit me prejardhje emigrante, duket se sugjeron se “momenti multikulturor” – nëse ka pasur ndonjëherë një të tillë – ka marrë realisht fund.

Nën këtë mjedis, shumë ekspertë janë duke kërkuar për qytete me ide të freskëta, se si të ndërtojnë një shoqëri multikulturore dhe më gjithëpërfshirëse. Sipas rrjetit të Eurocities, “e ardhmja e Evropës varet nga qytetet e saj”. Por hulumtimi im tregon se aftësia e qyteteve për të nxitur përfshirjen etnike dhe racore, po kufizohet nga masat shtrënguese, dhe nga besimi se të parët vijnë kulturat dhe njerëzit “vendas”.

Pritshmëria që qytetet e kanë përgjigjen se si të nxitin diversitetin, vjen nga ideja se ato janë vendet natyrale për kreativitet dhe takime midis kulturave. Por kjo anashkalon pabarazinë, dhe ndarjen që vërehet gjithashtu në qytete. Gjithsesi, shumë qytete duket se e kanë kuptuar idenë e potencialit të tyre progresist.

Rrjeti Eurocities po kremton 100 ditët e para të Komisionit të ri Evropian me shembuj të qyteteve që mund ta frymëzojnë BE-në, përmes mënyrave të tyre inovative për të adresuar “sfidat evropiane”. Këto përfshijnë qasjen gjithëpërfshirëse të kryeqytetit bullgar, Sofje, për ofrimin e shërbimeve për të ardhurit; Inkubatorin e Biznesit për të Rinjtë në Oslo, që përfshin gjithashtu emigrantët; dhe programin e përfshirjes së romëve në Berlin.

Por a janë realisht qytetet përcaktuese, për një të ardhme më gjithëpërfshirëse? Hulumtimi im mbi qytetet multikulturore tregon se idetë mbi përfshirjen etnike, racore dhe fetare, kanë ndryshuar me kalimin e kohës. Dhe këtu kanë ndikuar masat shtrënguese.

Buxhetet e këshillave locale, janë zvogëluar me urdhër të qeverive qendrore. Në të njëjtën kohë, më shumë politika sociale, po u kalohen në varësi administratave lokale. Me numrin e njerëzve në rrezik për të qenë në pragun e varfërisë, që është rritur dy herë më shumë në qytete sesa në zona të tjera, qytetet e kanë gjithnjë e më të vështirë të përmbushin nevojat e qytetarëve të tyre.

Një problem shtesë është rritja e lëvizjes nativiste. Ajo kërkon që politikëbërësit t’u japin përparësi nevojave të qytetarëve “vendas”: kujtoni lëvizjen “punë britanike për punëtorët britanikë” ose “prima gli italiani” (italianët të parët).

LEXO EDHE:  Myslimanët dhe siguria në SHBA

LEXO EDHE:  Alkatraz, burgu më i frikshëm në SHBA, ku u mbyll dikur edhe Al Kapone

Ky kombinim i masave shtrënguese dhe nativizmit, i vë nën presion qytetet që angazhohen të promovojnë përfshirjen etnike dhe racore. Ato duhet ta bëjnë këtë me buxhete të zvogëluara, dhe përballë armiqësisë në rritje ndaj shpenzimit të burimeve të kufizuara për “jo-vendasit”.

Një vend ku mund të shihen ndryshime në qasjen e qyteteve ndaj multikulturalizmit, janë dokumentet e prodhuara nga rrjetet transnacionale, ku qytetet bëhen bashkë për të shkëmbyer praktikat më të mira, dhe për të dalë me axhenda të përbashkëta.

Këto përfshijnë Rrjetin Eurocities, ose Programin e Qyteteve Ndërkulturore të Këshillit të Evropës. Këto kohë, kanë ndodhur 2 ndryshime kryesore. Së pari, rrjetet po promovojnë gjithnjë e më shumë politika që synojnë individët sesa grupet. Këtu përfshihen programe të tilla si trajnimet për punësim, apo ato që synojnë përmirësimin e aftësive dhe shanseve të individëve, pavarësisht prejardhjes së tyre etnike.

Njëkohësisht, rrjetet po promovojnë mënyrën se si qytetet po gjejnë zgjidhje pragmatike për çështjet më të ngarkuara politike. Ato përhapin praktikat më të mira mbi sheshimin e ndarjeve kulturore me projekte – si festivalet apo grupet teatrale – që promovojnë kontaktin midis kulturave dhe përmirësojnë “kohezionin e komunitetit”.

Ose projekte që adresojnë varfërinë midis emigrantëve, duke i ndihmuar ata të hyjnë në tregun e punës, ose të hapin një biznes. Kjo qasje është gjithashtu një përgjigje ndaj masave shtrënguese. Ndërkohë, përpjekjet e disa qyteteve në Evropë dhe më gjerë për të kundërshtuar ligjet anti-migrantëve, dhe për të sfiduar masat shtrënguese, japin shpresë se gjërat do të jenë më mirë. Për shembull, kryetarët e bashkive në Itali nuk pranuan të zbatonin një dekret qeveritar, që kufizonte të drejtat e migrantëve.

Por prirjet e përmendura më lart, duhet të na bëjnë gjithashtu të jemi kujdesshëm. Qeveritë lokale të qyteteve, po miratojnë politika më të hapura ndaj emigrantëve, nën presionin e fortë për të punuar me më pak burime, dhe për ta bërë atë në mënyra që nuk provokojnë një reagim të “vendasve”. Dhe kjo gjë zvogëlon opsionet e tyre politike. Qytetet mund të jenë vërtetë në gjendje të krijojnë një të ardhme më gjithëpërfshirëse, por ato po përballen me një sfidë të madhe në këtë drejtim./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Kim Jong Un, si mund të negociohet më dikë që ka vrarë edhe vëllain e tij?

Publikuar

-

Nga

Nga Aidan Foster-Carter “The Diplomat”

* Tre vjet më parë, Kim Jong Nam, djali i madh i Kim Jong Il, dikur trashëgimtari i tij kryesor, por që më vonë u internua, u vra. Dhe jo në ndonjë skutë, por në mes të ditës në një aeroport të mbipopulluar në kryeqytetin e Malajzisë, Kuala Lumpur. Ai po kthehej në shtëpinë e tij në Makau.

Kamerat e sigurisë, kapën mometin kur dy gra të reja i hedhin një lëng në fytyrë, që rezultoi të ishte agjenti vdekjeprurës nervor VX. Vrasja e tij bëri bujë në media në atë kohë, por kujtimet me kalimin e kohës veniten. “Vrasësit”, një dokumentar i ri i transmetuar së fundmi, mund ta rikthejnë në qendër të vëmendjes atë ngjarje.

Dokumentari sugjeron se të dyja gratë – aktualisht të lira – ishin vërtet të pafajshme sikurse edhe pretenduan, por se ato u mashtruan në atë që menduan se ishte një shaka televizive. Kjo ishte ajo që iu thanë atyre nga 4 burra, për të cilët ato nuk e dinin se ishin Koreja e Veriut, dhe që u larguan me shpejësi nga Malajzia.

Koreja e Veriut del rrallë nëpër mediat botërore, por në vitin 2017 kjo gjë ndryshoi. Gjatë gjithë këtij viti, Kim Jong Un (vëllai i gjysmë i vogël i Jong Nam), testoi disa raketa balistike gjithnjë e më të mëdha dhe më efektive, disa prej të cilave janë të afta të mbërrijnë deri në Shtetet e Bashkuara.

Një test bërthamor, i gjashti i republikës komuniste, pasoi në shtator. Kim testoi ndërkohë nervat e presidentit të ri amerikan, që i vuri nofkën “njeriu-raketë”,dhe e kërcënoi me “zjarr dhe tërbim”. Në vitin 2018, Kim kaloi në një qasje paqësore, duke pasur një sukses befasues.

Si Donald Trump ashtu edhe presidenti i Koresë së Jugut, Mun Jae-in, e cilësuan atë si një lider të përgjegjshëm dhe jo një tiran të egër, apo edhe një rrezik për botën.

Bromanca deluzive Trump-Kim, i mbijetoi deri diku kaosit që e karaterizoi samitin e tyre të dytë në Hanoi shkurtin e vitit 2019, dhe që atëherë ka pasur zero progres në lidhje me çështjen e denuklearizimit. Koreja e Veriut, nuk u përmend fare në fjalimin vjetor të këtij viti të presidentit Trump.

Ndërkohë në Seul, entuziazmi i Mun për dialogun gjallon ende, pavarësisht se Pheniani është sjellë sërish në mënyrë provokative gjatë gjithë 2019-ës. Të shohim se çfarë do të sjellë 2020-a. Në dhjetor 2019, Kim i dha fund formalisht pauzës së tij 2-vjeçare të testeve bërthamore dhe raketave balistike.

Edhe pse në fakt nuk i kishte ndalur kurrë lëshimet e raketave balistike më të vogl. Kjo është pranuar si nga Trump ashtu edhe nga Mun. Këtë vit Trump duhet të fitojë zgjedhjet presidenciale. Ndaj kurdo që të lëshohet raketa e radhës e Kim, mund të nxisë reagime më pak të ashpra nga shefi i Shtëpisë së Bardhë.

LEXO EDHE:  A mund të ketë një ‘fillim të ri” në marrëdhëniet BE-SHBA nën udhëheqjen e Donald Trumpit?

LEXO EDHE:  E rëndë/ Gruaja shtatzënë, vritet për t’i vjedhur foshnjën nga barku

Por sfida dhe kërcënimet nga armët e Koresë së Veriut nuk janë larguar asnjëherë, pavarësisht iluzionit të rremë të vitit 2018. Krahasuar me kërcënimet bërthamore dhe raketore, vrasja e Malajzisë e vëllait të tij, mund të duket një “zarar” i vogël.

Megjithatë, VX është një armë e shkatërrimit në masë, e ndaluar në bazë të Konventës së Armëve Kimike, të cilën Koreja e Veriut me sa duket nuk e ka nënshkruar. Përdorimi i tij ishte i paligjshëm, dhe tejet i papërgjegjshëm. Leksioni i vërtetë i vrasjes së vëllait të tij, është gjendja alarmante ku ndodhet sot Koreja e Veriut.

Vrasja e 3 viteve më parë, i dha mundësi Koresë së Veriut të bënte disa prova. Tani regjimi, mund të jetë i sigurt se VX-ja e tij funksionon, dhe se më të mund të shënjestrojë me sukses kundërshtarët. Kim Jong Un na testoi dhe politikisht. Nëse agjentët e huaj hyjnë dhe vrasin me armë kimike, shumica e vendeve mund të zemërohen.

Britania e bëri këtë. Në prillin e vitit 2018, Sergei Skripal, një ish-agjent rus dhe vajza e tij Yulia u  helmuan në qytetin e qetë angleze të Salisbërit me agjentin nervor Noviçok. Babë e bijë mbijetuan, por një grua e helmuar pa dashje vdiq. Moska mohoi përgjegjësinë për aktin, por nuk u besua.

Një qeveri e zemëruar britanike, mori një mbështetje të madhe ndërkombëtare . 28 vende dëbuan një 153 diplomatë rusë. Ndërkohë Malajzia reagoi dobët. Tre koreano-veriorët u ndaluan për pak ditë, por shpejt u liruan kur Pheniani kërcënoi të mbante peng stafin e ambasadës malajziane në Korenë e Veriut.

Çuditërisht, trupi i Jong Nam, iu kthye regjimit që e vrau. Malajzia ndaloi hyrjen pa viza për qytetarët e Koresë së Veriut, dhe mbylli pjesërisht ambasadën e saj në Phenian. Por qeveria e re qe pasoi kishte plane të tjera. Mahathir Muhamad, që u rikthye si kryeministër në vitin 2018, dëshiron që ajo të rifunksionojë e plotë.

Negociatat me armikut, janë një punë e përshtashme për mendjet e kthjellëta. Narcisizmi i Trump dhe nacionalizmi korean i Mun, lanë në hije natyrën e vërtetë të kundërshtarit të tyre. Kim Jong Un nuk ishte dhe as nuk është duke luajtur të njëjtën lojë si ata. Përkundrazi, ai po luan me ta, madje me shumë sukses.

Kushdo që bisedon me Korenë e Veriut, nuk duhet ta harrojë kurrë Kim Jong Nam. Fati i tij nxjerr në pah dy gjëra:çfarë lloj regjimi është në të vërtetë ai i Phenanit – një regjim kriminal, dhe deri sa larg është i gatshëm të shkojë vëllai i tij. Kim Jong Un ia hodhi paq për vrasjen e vëllait të tij 3 vjet më parë. Nëse e lejojmë ai do ta bëjë sërish atë./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE