Connect with Us

Metamorfoza e krimit/ Të uriturit që u vranë dje ose janë sot milionerë

Opinione

Metamorfoza e krimit/ Të uriturit që u vranë dje ose janë sot milionerë

Publikuar

-

Nga Lorenc Vangjeli

Në fillim të viteve 90-të ishin plot energji. Në trup ngjanin si balerinë ose gjimnastë, por ishin thjesht të uritur e të kequshqyer. Në portret tregonin dyfishin e moshës, me shumë rrudha dhe të parruar. Mbanin flokë të gjatë që në rastin më të mirë laheshin njëherë në javë. Dhembët i kishin  të mbushur me amalgamë të zezë dhe secili ishte me plot mungesa dhëmbësh në nofulla. Të veshur të gjithë njëlloj dhe me rroba me ngjyra të errëta.

Ky ishte pak a shumë identikiti i të riut shqiptar të dalë nga komunizmi dhe që po derdhej në Perëndim. Vetëm pak kohë më parë, slogani i famshëm komunist – për ironi të fatit po e përdor 30 vjet më vonë Lulzim Basha – thoshte: “Si është rinia sot, do të jetë atdheu nesër!”. Kurrë ndonjëherë nuk kishte qenë më e shëmtuar Shqipëria se përgjatë asaj përmbysjeje të dhunshme sistemesh. Jo se kishte qenë ndonjëherë më mirë, por sepse kishte mbetur dëshpërimisht shumë mbrapa botës së qytetëruar, me të cilin shqiptarët nisën të kenë një ballafaqim dramatik.

Shqiptarët po preknin Perëndimin që e kishin parë vetëm në ekranet bardh e zi të televizorëve dhe e kishin vështirë të kuptonin se çfarë shihnin në vitrina, nuk ju përkiste. Se vajzat që qeshnin për mirësjellje në rrugë dhe minifundet e tyre nuk ishin ftesa për harbim seksual. Në Romë, në Athinë e kudo gjetkë ku derdh vala e parë e emigracionit shqiptar, por dhe në Tiranë, një pjesë e madhe e çunave nisën të vjedhin, ca për mbijetesë, ca sepse e zgjodhën si jetesë. Dhe më pas gradualisht nisën të rriten në hierarkinë e krimit: filluan si shpërndarës të vogjël droge andej dhe kontrabandë këtej. Më të guximshmit nisën të meren me trafik qëniesh njerëzore e armësh, me prostitucion dhe më pas edhe me droga të rënda.

Një pjesë e madhe e çunave me shumë emra përfunduan në burgje. Të tjerë u vranë në Perëndim apo edhe në Shqipëri, në episode të dhunshme krimi mes tyre. Prehen në varreza monumentale në vend, me bustet e tyre që bien në sy dhe me dedikime në vargje nga miqtë dhe familjarët.

Një pjesë tjetër e çunave pati fat krejt tjetër. Janë ata që zgjodhën të kthehen herët në Shqipëri. Eshtë ai brez i të uriturve të komunizmit që sot janë 50-60 vjeçarë. Kanë respektin e shoqërisë që i quan të suksesshëm. Janë të martuar lumturisht me gra pothuaj moshatare që i respektojnë si mamatë dikur. Fëmijët studiojnë në universitetet më të mira të botës dhe kanë gjithçka që vetë as nuk e ëndërronin dot në moshën e tyre. Janë të kuruar në detaj. Kujdesen për trupin, duart, këmbët dhe sidomos për fytyrën si vajza nazike. Vishen me këshilla stilistësh me ngjyra të çelura. Kanë dashuri sezonale vajza televizioni që i llastojnë si dashnore sheikësh. I çojnë në Dubai dhe Maldive, ju sponsorizojnë muzikën apo vendin e punës ose ju hapin edhe një dyqan mode. Vetë meren me ndërtim. Me tregti të madhe. Kanë flotë kamionësh, skafe, vila në periferi të Tiranës e bregdet dhe apartamente jashtë shtetit. Miq në pushtet. Në opozitë. Në drejtësi. Rrinë me ministra e ish-ministra. Me politikanë e prokurorë. Shpesh thonë dhe fjalën e fundit që në diskutimet e tyre të para. Komisionojnë. Koncesionojnë. PPPojnë.

LEXO EDHE:  Rama, Meta në mes e Basha anash dhe kurrë mos thuaj kurrë!

Në identikitin e tyre nuk mungojnë unazat, vareset e rënda të floririt dhe sahatët që kushtojnë sa ka kushtuar gjithë jeta e prindërve të tyre që vdiqën të uritur. Parfumi gjithashtu. Pinë verë të mirë, parapëlqejnë crudo-t, por përgjithësisht mbajnë dietë.

Hedhin veten ose paratë e tyre në politikë dhe në media; një pjesë ndodhen edhe në politikë, edhe në media. Kanë vetëm një problem. Nuk kanë kurrë mjaftueshëm para për të blerë të shkuarën e tyre. E cila në mos njëherë, njëherë, rikthehet në forma të ndryshme. Qoftë si paralajmërim i heshtur. Qoftë në mënyrë të egër e brutale, me kërcënim prangash në rastin më të mirë dhe me kallashnikov apo tritol në rastin më të keq. Ky është rrugëtimi i një brezi që në rininë e tij të mjerë, të nisur me fasule të zjerra shumë dhe sapun Rogozhine përcaktoi sesi do të ishte atdheu nesër. Një Shqipëri shumë më e pasur se dje, por shumë më e varfër sesa meriton të jetë dhe sesa do të duhej të ishte. Për shkak të tyre. Por jo vetëm për shkak të tyre./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Bislim Ahmetaj/ Urime për Ditëlindjen bija jonë e dërrmuar, e kërrusur, e grabitur, e keqtrajtuar !

Publikuar

-

Nga

Fëmija i parë i Lëvizjes Studentore në atë Dhjetor historik të 90-ës ishte Partia Demokratike e Shqipërisë.
E kam hedhur firmën për të qënë themelues i saj darkën e datës 10 Dhjetor në Godinën Nr.15 në Qytetin Studenti , në një dhomë studentesh të improvizuar si zyra e Kryetarit të Komisionit Nismëtar për themelimin e partisë së studentëve dhe intelektualëve të ri akoma pa marrë emrin e vërtetë që mori më vonë, në këtë zyrë ishte Azem Hajdarit.
Në atë moment historik kam qëlluar të jem bashkë me babën tim, i cili erdhi në Tiranë për me qënë pranë nesh jo si i dërguar nga Komiteti i Partisë së rrethit siç ndodhi me shumë të tjerë, por nga ndërgjegjia e tij si prind i përgjegjshëm që i njihte mirë djemtë e tij dhe na kish porositur një mijë herë ” Mos hyni në burg si punëtor ferme, se nuk do ta marrë vesh kurrë njëri që jeni në burg, duroni, shkoni në shkollë të lartë, po u burgosët duke qënë studentë do ta marrë vesh gjithë Shqipëria”. Pasi unë e shkrova emrin, emrin e babës, mbiemrin, numrin e letër-njoftimit në një fletore në memorien time, dhe hodha firmën.
Azemi ju drejtua babës: Daje firmos edhe ti për të hyrë në partinë tonë.
Baba ju kthye si rrufe, siç ai dinë të japë përgjigje që kur e njoh:
Azem kjo është partia juaj, koha jonë ka mbarue. Ju ju daltë për hair..
Tani pas 29 vitesh Azemi nuk jeton ma ,jo prej Zotit, por prej dorës së vrastareve që nuk deshën që ajo të ishte partia e brezit të ri siç mendonte im atë dhe ne aso kohe.
Baba jeton akoma por nuk ma kujton më atë moment, ndoshta edhe pse nuk do të më lëndojë.
Ndërsa Partia Demokratike pas Godinës 15 që ishte selia e parë e saj ka ndërruar 5 seli-shtëpi dhe 6 kryetar në këtë pevjetor e ka shtëpinë-seli më të madhe, me më shumë drita , por ekipin që e drejton dhe kryetarin më të vogël dhe shkëlqimin më të zbehtë, besimin dhe shpresën thuajse të dërmuar…
Selinë e Parë të Partisë së studentëve dhe intelektualëve të rinjë shqiptarë që ishte Godina Nr.15 në Qytetin Studenti këto ditë po e shëmbin, ndoshta e ka goditur pamëshirshëm termeti i 26 Nëntorit, ndoshta edhe errësimi po aq i pamëshirshëm i syve të vrastarëve historikë të lirisë tonë.
Shtëpia e re ku është vendosur PD-ja pas humbjes rraskapitëse të vitit 2013 ka një histori të shëmtuar në të kaluarën komuniste.
Ajo ka shërbyer si shtëpi e propagandës bolshevike kundër NATO-s dhe Amerikës, ishte vendi i orgjive të oficerëve të lartë të ushtrisë komuniste shqiptare.
Ajo sot vertetë shndritë nga jashtë por lidershipi i ngujuar nëpër zyrat e shumta të saj tash 6 vite s’ja ka dalë të mbjellë shprese dhe besim tek shqiptarët edhe pse jemi qeverisur më keq se kurrë në këto 29 vite, ngjashëm me vitet kur kishte vetëm një parti dhe disa këmbë oktapodi që e ushqenin dhe mbanin në pushtet.
Ajo, Godina Nr.15 vertetë s’kishte drita, aq më pak luks por ja doli të ngjallë shpresë dhe besim ndër shqiptarë anëkënd botës ku ata jetonin deri sa mjeshtrat e vjetër të politikës antishqiptare vendosën ta shuajnë atë shpresë, ta djegin atë liri dhe tash së fundi edhe ta rrafshojnë Selinë e parë të Lirisë dhe Demokracisë Shqiptare.
Gëzuar ditëlindjen bija jonë e dërrmuar, e kërrusur, e grabitur, e keqtrajtuar.
Uroj që në përvjetorin e 30 ti bija jonë që linde në Qytetin e Lirisë, pas 46 vitesh diktature të ketë një shtëpi të ngrohtë ku të mblidhen rreth teje të gjithë ata që të themeluan me shpirt dhe me zemër, të gjithë ata wë tu bashkuan në ditët e para dhe të rritën, të gjithë ata që investuan idealet dhe rininë e tyre tek ti, të gjithë ata që e çmojnë dhe e duan lirinë demokracinë dhe mbi të gjitha Shqipërinë.

LEXO EDHE:  Vangjeli-Bashës: Ngjani me Ramën si dy pika uji

LEXO EDHE:  “DASH ka gati listën, 15 zyrtarë të lartë shqiptarë ‘non grata’ në SHBA”

 

LEXO TE PLOTE

Opinione

Lëreni Ramën në cirkun e tij të radhës

Publikuar

-

Nga

Janë të shumtë ata që mendojnë se tërmeti i 26 nëntorit ra si një goditje fati për Edi Ramën. Kryeministri, i mbërthyer nga monotonia dhe pasiviteti, pa asnjë rezultat në qeverisje përveç projekteve 3D, që nuk kapërcejnë kurrë ekranin e kompjuterit, me një krizë politike që e ka gozhduar ekonominë e vendit, me një qeveri që del në punë për të mos punuar, me mbetjen në klasë në procesin e integrimit, me një listë kushtesh nga ndërkombëtarët, ku përfishet edhe dënimi i zyrtarëve të lidhur me krimin dhe që kanë vënë dorë mbi zgjedhjet, pra një kryeministër me bilancin më të errët në 30 vite pluralizëm, të cilit papritur iu dha një mundësi për t’u rishfaqur në skenë si lideri që ka në dorë fatin e shqiptarëve.

Në fakt, tërmeti erdhi si një shkarkesë elektrike për të zgjuar nga letargjia e dembelizmit dhe premtimeve boshe, kryeministrin e mplakur nga pafuqia për të qeverisur. Që në orët e para të mëngjesit, ai la përkujdesjet për mjekrën për të rrëmbyer mundësinë unikale të një protagonizmi pa kufi. Adrenalina e situatës e ka bërë të zgjohet që pa gdhirë dhe të mbajë mbledhje qeverie që në orën shtatë. Pastaj të dalë nëpër zonat e dëmtuara për t’u ofruar cirkun shëtitës viktimave të tërmetit, që përcillet live hap pas hapi në çdo ekran që mundet.

Ai përsërit pa kurrfarë vetëpërmbajtje se po të kishte ikur nga detyra, shqiptarët do t’i kishte marrë lumi. Se ai dhe vetëm ai, do t’u japë shtëpi të gjithë të dëmtuarve; se ai dhe vetëm ai ka fuqinë (ndonjëherë e përafron si rastësisht me atë të Zotit) të garantojë të ardhmen e tyre.

Eshtë e vërtetë se pikërisht në një kohë krize të plotë, tërmeti duket sikur i dha Edi Ramës, nga dështimi i qartë, një mundësi të re për të premtuar, për të marrë përsipër një projekt, pa dhënë llogari për të tjerat që mbetën veç në letër. Këtë rast për të rinovuar veten kryeministri e kapi në ajër. Ai fshiu nga daljet publike çdo figurë tjetër që mund t’i bënte hije në protagonizëm. Në qendër është ai dhe vetëm ai. Madje dhe reputacionin e Erjon Velisë, kur një fëmijë i pafajshëm e ngatërroi me të, e eleminoi me një të rënë me furçë me bojë.

LEXO EDHE:  Lorenc Vangjeli zbulon emrin e kryeprokurorit te ri

LEXO EDHE:  Nga Lorenc Vangjeli/ Si është opozita sot, është atdheu nesër

E goditur nga performancat shpesh të çartura të kryeministrit (u flet qenve, ngre në ajër fëmijë të traumatizuar nga tërmeti, u nxjerr gishtin e mesit të rinjve që e kundërshtojnë, lëshon pasthirrma të çuditshme apo përdor të sëmurë mentalë për të bërë gallatë) një pjesë e opinionit publik po shpreh pakanqësi ndaj opozitës që nuk po përpiqet t’i vërë fre këtij populizmi pa cak të Edi Ramës. Edhe kjo gjë shihet si një lloj triumfi i protagonizmit të kryeministrit.

Dhe po t’u shtosh këtyre elementëve edhe thashethemet për sondazhe që nuk ndalen së rrituri në preferenca për Ramën, ngjan vërtet se tërmeti erdhi si një bekim për një kryeministër të dorëzuar në pafuqinë e tij.

E megjithatë, ky fenomen i rizgjimit të Edi Ramës, nuk do të zgjasë më shumë se sa populizmat e tjera të tij. Shumë shpejt do të shkojë koha e cirkut dhe do të vijë ajo e menaxhimit, ku ai di të shkëlqejë me paaftësinë personale dhe abuzimin e organizatës që përfaqëson. Do trokasë ora e punëve konkrete dhe jo e dialogut me qentë e Kasharit. Do kërkohen bilance dhe rezultate konkrete, të cilat një njeri që nuk arriti t’i ketë në 6 vjet nuk mund t’i prodhojë në 6 muaj. Populizmi, shfaqjet teatrale me legalizimet, premtimet për rilindje urbane apo përbetimet se në kto vjet u bë shtet sa në 26 vite bashkë, janë shkërrmoqur si betoni i Durrësit. Edi Rama nuk mund të rishpikë një fabul të re për sa kohë që po shfaqet i njëjti edhe përgjatë kësaj krize humanitare që po kalon vendi.

Prandaj kryeministri duhet lënë ta çojë deri në fund edhe shfaqjen e radhës. Përballë tij, opozita ka mundësinë të krijojë diferencën edhe pa bërë gjë fare. Mjafton të jetë normale. Nën bomardimin e sëmurë mediatik të Edi Ramës ajo që bie më shumë në sy është nevoja për të patur politikanë normalë. Që nuk takojnë Ronaldon dhe as “vdesin” për gratë e Laçit, por që sillen si njerëz seriozë për përgjegjësitë e tyre. Tërmeti e shkundi vërtetë Edi Ramën, por mund t’i ketë shkundur edhe shqiptarët për të kuptuar më në fund se cirku i fjalëve dhe i batutave i ka sjellë sot në gjendjen ku janë./lapsi.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Mentor Kikia/ Këta që u varin salçiçet në qafë të varfërve për të bërë fotografi…

Publikuar

-

Nga

Një diskutim në “Opinion”, ose më saktë mënyra e komunikimit mes drejtuesve të dy fondacioneve bamirëse, ishte gati i pështirë. Asgjë më shumë; ishte një lloj gare për vëmendje dhe protagonizëm: Kush ka bërë më shumë për shqiptarët e varfër?

Me këtë rast, doja të ndalesha në një fenomen që po e degjeneron edhe humanizmin si virtut njerëzor.

Së pari: A janë bamirës këto dhe te tjera fondacione? Unë them që jo.
Sepse drejtuesit e tyre nuk kanë dhuruar asgjë nga vetja. Këta janë vetëm menaxherë të ndihmave që japin të tjerët. Fondacione të drejtuara si të ishin kompani private, ato janë shndërruar gati-gati në biznese që “shesin” bamirësinë e të tjerëve. Ato kanë krijuar infrastruktura si të ishin kompani të mëdha tregtare, dhe padyshim që nuk i japin askujt llogari për mënyrën e menaxhimit të këtij humanizmi që u vetëofrohet si mëshirë për mjerimin. Te jemi te qarte: Nuk kam fijen e dyshimit per abuzim ne aspektin financiar apo material.

Përtej kësaj, etja për mediatizimin, e ka bërë bamirësinë në Shqipëri të pështirë. Djem e vajza me qese me ushqime në duar vihen në rresht për të hyrë në shtëpinë e njerëzve të mundur nga mjerimi. Foto e filmime pa fund. Qeset me oriz e miell iu plasen në prehër të varfërve, ndërsa salçiçet ua varin në qafë, për tu bërë fotografi. Fëmijë të paushqyer e të zhveshur vihen në rresht për të bërë foto me shpëtimtarin, bamirësin e madh.

LEXO EDHE:  Nga Lorenc VANGJELI/Deri ditën e qametit, shiu si mallkim e zjarri si bekim

LEXO EDHE:  Vangjeli-Bashës: Ngjani me Ramën si dy pika uji

I filmojnë mbarë e prapë. Kujdesen të fiksohet çdo rraqe e shtëpisë, çdo këmbë e zbathur, çdo bluzë e shqyer, çdo pjatë dhe tenxhere e palarë dhe e zbrazur… Përse? Cili është qëllimi? Që të tregohet se janë të varfër? Nuk ka nevojë për kaq shumë detaje.

Mjerimi të shvesh nga çdo lloj ndjeje njerëzore, të bën të ulësh kokën e të thuash vetëm “faleminderit”. Por jo deri këtu!
Nuk jam kunder bamiresise. Jam kunder dhunimit te te drejtave te femijeve dhe denigrimit te dinjitetit njerezor.

Ne te njejten menyre sillen edhe politikanet e pushtetaret, ndersa shperndajne batanije e çokollata.
Etja për protagonizëm, për heroizëm dhe shenjtëri bën që njerezve të varfër tu merret çdo lloj dinjiteti. Mendoni pak, pas disa vitesh kur ai fëmijë të rritet e të shkojë në shkollë, në rrjetet sociale do të jenë akoma videot kur atij i dhurohet një copë bukë në dorë dhe kur i duhet të bëjë si i lumtur kur të dalë në fotografi me atë “xhaxhin” që ia dhuroi.

Nuk ka nevojë tia varësh trastën e ushqimeve të dhuruara në qafë e tia tregosh gjithë botës. Bamirësia nuk bëhet për famë, por për shpirt.

LEXO TE PLOTE