Connect with Us

Nga Andi Bushati/ Një gotë verë për të hyrë në botën e Albin Kurtit

Opinione

Nga Andi Bushati/ Një gotë verë për të hyrë në botën e Albin Kurtit

Publikuar

-

Albin Kurti është ndoshta i vetmi politikan i lartë që përpara se sa të japë dorën të thotë: “më fal”. Eshtë me vonesë në takimin e fiksuar prej disa ditësh me një grup të ngushtë gazetarësh, dhe ndonëse anxhenda e tij, që ka pësuar luhatje radikale që kur mban skeptrin e një kandidati për kryeministër, të kërkuarit ndjesë nuk duket i huaj për të.

“Takimi me Ramën shkoi shumë më gjatë se parashikimi’, shfajsohet pa dashur të tregojë diçka “off”, për atë që ka ndodhur brenda godinës së qeverisë. “Folëm mbi dy orë për ekonominë” thotë dhe shton se Rama e ka hedhur poshtë idenë e ndryshimit të kufijve. Vë pak buzën në gaz dhe bën sikur nuk e dëgjon pyetjen, kur i duhet të përgjigjet nëse e beson vërtet këtë pohim të atij, që para pak kohësh, i ka quajtur gomerë ata që e konsideronin tradhëti idenë e Hashim Thaçit. Pak më shumë sesa ajo lëvizje domethënëse e skajit të buzës në atë moment, ai do të linte të kuptohej gjatë një prononcimi për mediat të nesërmen, kur shpjegoi se me kryeministrin shqiptar janë dy profile të kundërta politike. “Rama ka inteligjencën e nevojshme, ndryshe nga shumë politikanë shqiptarë për të kuptuar se suksesi juaj është fillimi i fundit të imazhit të tij”, i them pa pritshmëri për të marrë përgjigje. “Nëse pas atyre që ke premtuar dhe qëndrimeve që ke mbajtur, ti dështon ose konformohesh, kjo do të vrasë shpresat edhe për njëzet vitet e ardhshme”, përpiqet ta vërë përpara përgjegjësisë, Fatos Lubonja.

Por, Albin Kurti, duket se ka qetësinë e atij që është i ndërgjegjshëm për barrën që ka marrë përsipër. Të jep përshtypjen e njeriut që është aq i bindur në ato që beson, sa asnjë asnjë “incident” nuk mund ti’a ndryshojë rrugën. Për ata që e konsiderojnë si nacionalist të rrezikshëm, një i tillë i ka ndodhur gjatë takimit me Edi Ramën. Me stilin e tij të njohur, Rama e ka ndërprerë për pak kohë bisedën maratonë me Albinin, për të futur në zyrë aktorin e kontravers francez, Xherar Depardjë, që po xhiron një film në Gjirokastër. Madje në Facebook qarkulloi menjëherë edhe një foto, e dy “kryeministrave” me të.

Përpos famës si artist, Depardjë është i njohur edhe për dashurinë për verërat e mira, urrejtjen ndaj taksave të larta dhe sidomos në vitet e fundit për miqësinë e tij me Putinin. “Kanë filluar reagimet në rrjet pas publikimit të fotos”, i thotë Kurtit një nga bashkëpunëtorët e tij të afërt, Arbër Zaimi, duke i cituar edhe ndonjë koment për pozën përkrah mikut të presidentit rus.

E kotë të shikosh shqetësim për krisjen e imazhit të patriotit tek Albini: “Ishte interesant Depardjë dhe i këndshëm në bisedë” tregon pa drojë.

Një gjë tjetër më bën përshtypje.

Ndërsa flisnim me zjarr për sfidat e ardhshme të ndryshimit të pritshëm në Kosovë, në Prishtinë vazhdonte procesi i numërimit final të votave. Votat me kusht dhe ato të diasporës mund të vendosin dhe fatin e koalicionit Nisma- AKR, nëse do ta kapërcente pragun për tu futur në parlament apo jo. Kjo gjë mund ta vështirësojë apo lehtësojë krijimin e një qeverie me kryeministër Albin Kurtin. Liburn Aliu e informon hap pas hapi për rrezultatet.

Por, pavarësisht se nga kjo, mund të varet e nesërmja e tij, Albini duket i bezdisur, kur të dhënat për shifrat i ndërpresin debatet për idetë. Ai ngre sytë, llogarit në pak sekonda, dhe i kthehet me pathos shpjegimit të planeve që shumkujt do ti dukeshin ëndërrimtare.

Ndryshe nga çdo lloj politikani që kam ndeshur deri më tani, që do ishte i pritur nga interesi imediat, Albin Kurti të lë përshtypjen se e tashmja i duket banale në raport me të ardhmen.

A është e vërtetë kjo? A ka doza utopie te ky lider aspak tipik? Ku mbështetet suksesi i lëvizjes që ai krijoi një dekadë e gjysëm më parë? A duhet të na ngjallë ajo frikë, apo shpresë? A mundet ajo ta luftojë të keqen që ka hedhur rrënjë, apo e keqja do të moderojë idealizmin e kohës së opozitës me bilbila dhe gaz lotësjellës?

Pikërisht për të marrë këto përgjigje jemi ulur bashkë me Bejten, Shkullakun dhe Lubonjën rreth një gote verë.

Dilemat që gëlojnë janë disa. A mund të bashkëjetojnë aspiratat që propagandon Vetëvendosja me realitetin që e rrethon? A është i mundur realizimi i tyre kur duhet të qeverisësh në koalicion me një parti të sistemit si LDK? A bën dot transformime rrënjësore, kur nuk ke marrë shumicë absolute nga vota e qytetarëve? A ia del dot të luftosh në disa fronte paralelisht, pa pasur një fund dorëzimi ndaj sistemit, siç ndodhi me ish-kryeministrin e së majtës radikale greke, Aleksis Cipras?

“Unë e kam ndjekur shumë trajektoren e Ciprasit-pohon Kurti- Sipas meje gabimi i tij ishte se luftoi më shumë me Gjermaninë dhe Merkelin, sesa me oligarkinë vendase”, thotë ai, duke lënë të kuptohet se ndryshe nga Syriza, Vetëvendosja do të bëjë të kundërtën. E kotë ta sfidosh me shprehjen: “Mjafton që një qeveri të jetë e virtytshme, mjafton të mos vjedhë, pa qenë e detyruar të godasë ata që kanë përfituar në mënyrë të paligjshme në të shkuarën”. Përgjigjja është sa këmbëngulëse aq edhe cinike: “Ne nuk do ti zhgënjejmë ata që tashmë janë frikësuar nga vendosja e drejtësisë”.

Mesazhi është i qartë, sllogani i fushatës: “Hajnat në burg”, nuk është harruar.

Po a është kjo e vështirë? Edhe në Shqipëri e kanë premtuar shumë gjatë opozitës (Nano, Berisha, Rama), por pasi janë kthyer në pushtet janë bërë njësh me oligarkët.

LEXO EDHE:  Analisti zbulon sfidat e Albin Kurtit si kryeministër

Albini e ka përgjigjen gati. “Në Kosovë korrupsioni nuk është kapilar. Ai është vetëm në majë, nuk ka zbritur nga lart poshtë. Përndryshe sado të suksesshëm të ishim ne si Vetëvendosje, nuk do ia dilnim dot të fitonim po të votoheshim në një mjedis të korruptuar. Kjo fitore tregon se nga virusi është prekur vetëm një kastë, prandaj dhe lufta ndaj korrupsionit tek ne është më e lehtë”.

Një tjetër kantier, ai i një beteje gati të pamundur, është ai me bankat e huaja që mbledhin paratë e shqiptarëve me përqindje fare të ulëta dhe kreditojnë ndërmarrjet e tyre të vogla dhe të mesme me fitime tepër të larta.

Kjo sipas Vetëvendosjes duhet të marrë fund. Teoria e shtetit jo vetëm arbitër, por edhe lojtar do të vihet në zbatim përmes planit për krijimin e një banke zhvillimore, me kapitale shtetërore, e cila do të vërë në lëvizje përmes kredive të buta ndërmarjet e vogla dhe të mesme.

Po dialogu me Serbinë? Po fjalët se amerikanët duan ta përfundojnë shpejt, ndryshe nga qasja e Kurtit se në fillim duhen vendosur parimet, pastaj të kërkohet zgjidhja?

Natyrisht, Albin Kurti duket se nuk ka akoma përgjigje për gjithçka. Ai e di se ku përfundon po qeverise si ortak me oligarkët. Ai e ka të qartë se si shantazhohesh nga ndërkombëtarët dhe si shndërrohesh në servil të tyre, po u kape duke vjedhur qytetarët e tu. Ai e kupton se ç’do të thotë të biesh viktimë e dogmës ultraliberale dhe ti lejosh bankat të bëjnë kërdinë. Ai e njeh rreagimin e dorëzimit tek privati të pasurive të përbashkëta si rruga e kombit (edhe nëse vihet një taksë simbolike, ajo smund të vilet nga kompani të veçanta thotë).

Ajo ku ai nuk e ka recetën të gatshme është dilema: si mund të përballohet koalicioni i gjithë këtyre “të këqijve”, që frika nga ndryshimi mund ti bëjë së bashku.

Cili mund të jetë rrezultati i përplasjes së njëkohshme me pushtetin e parasë, të mediave, të ndërkombëtarëve që kur zbresin në këto anë preken nga viruset lokale? Ata kanë aq fuqi sa ti vënë shkopinj mbi rrota një kabineti të ardhshëm Kurti, aq më tepër një qeverisjeje koalicioni.

Përgjigjja e Albinit nuk është shteruese. ‘Ne nuk i trembemi zgjedhjeve, vetëm fitojmë prej tyre’. Po sërisht, jo aq shumë sa për të udhëhequr pa asnjë nga partitë e vjetra, të cilat herët apo vonë bëhen pengesë për transformim radikal? “Unë jam optimist, më lejoni ta provoj” mbrohet ai.

Por, sado besimplotë të jetë lideri i Vetëvendosjes, kundërshtarët e ndryshimit janë vënë në punë.

Ata kanë filluar të klithin: “kujdes, rreziku po mbërrin”. Në emër të kësaj disa e përshkruajnë Albin Kurtin të veshur me uniformën e Fidel Kastros në trup, disa me çallmën e Bin Ladenit në kokë. Të tjerë vënë alarmin për rrezikun e prishjes me aleatët që çliruan realisht Kosovën.

I gjithë ky ansambël motivohet vetëm nga një shqetësim, ai se mos përmbyset rendi aktual i gjërave,  ai se është e pamundur një tjetër alternativë, përpos kësaj që njohim dhe jetojmë.

Në këtë kuptim, këta kryqtarë të status quo-së, janë kopje zhgaravina të ideolgëve të ultraliberizmit. “Ideologjia dominante sot është një dorëzim, një pranim cinik i botës ashtu siç është” këmbëngul Slavoi Zhizhek. Sipas filozofit francez Alen Badiu, qëllimi i saj është ‘të shkatërrojë çdo shpresë, çdo projekt kritik, duke pretenduar se çdo rrugë e re shpie drejt gulagut”.

Në emër të ringjalljes së këtyre fantazmave, po e sulmojnë fitoren e Vetvendosjes edhe klonet shqiptare të teorive globale të mosndryshimit.

Pra, sot ngjitja në pushtet e Albin Kurtit nuk ka përballë si armiq vetëm oligarkët që kanë fituar miliona deri dje, ingranazhet e shtetit të kapur, mediat e shumta, ndërkombëtarët që duan të bëjnë karrierrë duke falur troje të Kosovës, politikanë në dy anët e kufirit që i plak dhe i nxjerr nga loja suksesi i një modeli të ri, por mbi të gjitha, kundër saj është edhe një qasje ideologjike që i unifikon këta sëbashku.

Prandaj sfida që ka përpara është një mision gati i pamundur. E megjithatë Albin Kurti këmbëngul: ‘Jam optimist, më lini ta provoj”.

A mjafton?

Vështirë të vihet bast. Sepse po aq sa shpreh besim, po aq është dhe i ndërgjegjshëm për barrën që ka mbi shpinë. Në një moment, pasi biseda ishte nxehur dhe dilemat ishin hedhur në tryezë, Albin Kurti fare qetë tha: “E di se shumëkush e do vrasjen time”. Natyrisht në këtë pohim nuk ka asgjë prej një lideri paranojak që trembet për eleminimin e tij fizik. Aty është e kotë të qëmtosh frikra komplotizmi, si ato që e pyesin në intervista televizive, ku e detyrojnë të pijë gotën e ujit që ka përpara.

Por, ama, vrasjen politike të asaj që ai përfaqëson nuk janë ta paktë ata që e duan.

Ajo vdekje mund të jetë e dy llojtë. Së pari duke u tubuar bashkë dhe duke e rrëzuar nga pushteti.

Së dyti, duke e detyruar të moderohet duke u bërë gradualisht si ata që ka luftuar deri dje. Ky do të ishte atentati më i rëndë, ai që siç i tha Fatos Lubonja, do plagoste shpresat edhe për dy gjenerata të mëpasme.

Ne ishim katër gazetarë që e dëgjuam të thoshte: “Kush mendon kështu, nuk më ka njohur ende”./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Rama nuk ka arkëtuar 1.15 bilion, ka hapur orekse sa për 1.15 bilion

Publikuar

-

Nga

Ka një shifër marramendëse të dalë nga Konferenca e djeshme e Donatoreve. Një shifër që përveç Ramës që i ndodhur në qendër të vëmendjes e përjetoi dje lavdinë e radhës, sot çdo orë që kalon po zgjeron orekset e grupit parlamentar, të biznesmenëve afër qeverisë dhe të të tjerëve që nuk i pengon asgjë që për momentin të bëhen ndërtues. Fundja për të hapur një kompani ndërtimi nuk eshtë se duhet ndonjë diplomë. Mjafton dashuria për atdheun në këto momente të vështira.

Shkollimi i Ramës si piktor, e ndihmon që mos kuptojë fare se çdo të thonë termat “grant”, “hua” dhe “kredi”, ndaj si mjeshtër ngjyrash i njëson të gjitha me ngjyrat e topave me kartmonedha. Dhe është normale që 1.15 bilion euro ti duken shumë të bukura.

Personazhi tjetër që po kalon në ekstazë (dhe nuk është çudi të ketë filluar edhe ti harxhojë ndërkohë 1.15 bilionët) është Arbeni. Sot mund ta dëgjoni që të dalë në TV e të premtojë apartamente kristali për të prekurit nga termeti. Fundja ai ka sot detyrë të shpenzojë 1.15 bilion euro dhe kjo është detyrë me përgjegjësi të madhe. Vetëm një financier si Arbeni mund ta përballojë.

Ndërkohë opozita me ndonjë përjashtim si rasti i zonjës Tabaku që sheh pamundësinë e arkëtimit të atyre shifrave, çuditërisht po bën thirrje për administrimin e kujdesshëm të 1.15 bilionshit. Lul Basha si rilindja po i bën llogaritë me 1.15 bilion të arkëtuara. Dhe ai si Arbeni e ka hallin vetëm tek shpenzimi.

Por cila mund të jetë shifra që realisht mund të parashikohet që të arkëtohet nga totali tronditës prej 1.15 bilion?

Shifra prej 885 milionë janë premtime për hua dhe kredi. Edhe nëse ato kalkulohen sot si të mundura, deri kur të bëhen të arkëtueshme, do duhet një proces i gjatë, negocimi për kushtet dhe afatet e shlyerjes. Nëse analizojmë pastaj efektet e shifrës apo pjesëve të saj, në nivelin e borxhit të jashtëm, në afektimin që i bëhet dispozitave kushtetuese e ligjore për nivelin e borxhit dhe monitorimit që i bëhet këtij niveli nga BB, FMN dhe jo vetëm, në fund do kuptojmë që mbase vetëm një pjesë e vockël e 885 bilionve mund të arkëtohet realisht.

LEXO EDHE:  Nga Andi Bushati/ A mund ta shmangë më Basha katastrofën?

LEXO EDHE:  Albin Kurti: Ç’kërkoj nga Rama dhe pse nuk do lejojë Serbinë që të na përçajë

Më tej nga totali prej 1.15 bilion, vetëm 300 milion janë premtime për donacione, pra para që nëse akordohen nuk mbartin asnjë detyrim financiar nga buxheti i shtetit.

Historia e donacioneve të konferencave ka treguar që të gjithë donatorët rrugës së nënshkrimit të marrveshjeve, rrudhin ofertat e tyre deri në përgjysmim të shumave.

Duke ndjekur këtë arsyetim, sot si fonde të sigurta mund të kalkulohen vetëm 150 milion euro.

Ndaj këshilla që duhet ti japin Ramës ata pak njerëz me mend në kokë që ka vërdallë, është që ta marri me qetësi këtë kapadajllëkun e fundit.

E vetmja gjë e sigurtë sot është që orekset rrotull Ramës kapin shifrën 1.15 bilion Euro.

Dhe këtë shifër Rama dhe Ahmetaj arritën t’ua sqarojnë të gjithëve.

Është rrugë e gjatë tani për t’ja sqaruar vetës si fillim dhe gjithë të tjerëve më pas, se ka pasur një gabim të vockël në parashikime.

Këtë do fillojnë ta bëjnë kur të shohin që shifra në fund nuk do jetë 1.15 bilion por vetëm 150 milion.

Dhe nga ai moment Rama do i ketë kundra të gjithë.

Të vetët se do ju ketë prishur ëndrrat dhe Lulin që do e akuzojë Ramën se zhduku 950 milion euro! Atë ditë Ramës do i mbetet vetëm të bëjë shembull Arbenin!/CNA.al

LEXO TE PLOTE

Ekonomi

Nga Klodian Tomorri/ Donacionet, kreditë dhe borxhi

Publikuar

-

Nga

Një pjesë e opinionit publik është e shqetësuar se shuma e madhe e kredive të mobilizuara një ditë më parë në konferencën e donatorëve do të rrisin borxhin publik të Shqipërisë, madje duke kërcënuar stabilitetin e vendit. Ky shqetësim I qytetarëve është i mirëkupetueshëm. Një pjesë e tij buron edhe nga kakofonia mediatike, që shpesh në ngjarje të këtyre përmasave është e paevitueshme. Megjithatë rritja e borxhit dhe falimenti i Shqipërisë është një rrezik që nuk mund të ndodhë.

Kufiri i huamarrjes dhe borxhit publik është i përcaktuar në ligjin për buxhetin e shtetit. Një qeveri nuk mund të marrë borxh përtej këtij niveli. Për vitin 2020, niveli i humarrjes që lejon buxheti për qeverinë është përcaktuar në 39 miliardë lekë ose rreth 319 milionë euro. Kaq borxh mund të marrë qeveria për të gjithë vitin, asnjë lekë cent më shumë.
Nëse një institucion apo vend donator del sot dhe deklaron se do të japë 2 miliardë euro kredi me interes zero për Shqipërinë, qeveria shqiptare nuk mund t’i marrë dot.

Maksimumi, që ajo mund të marr është 320 milionë euro dhe brenda kësaj shifre një pjesë është borxh I brendshëm, që merret nga bankat vendase. Në të kundërtën orientimi I të gjithë huamarrjes në tregun e jashtëm do të shkaktonte probleme në tregun financiar vendas, për shkak se një pjesë e mirë e biznesit të bankave buron nga blerja e borxhit të qeverisë.

Përtej kufirit të huamarrjes që është përcaktuar në buxhet, ka dhe një filtër tjetër që nuk lejon rritjen e borxhit. Ai është rregulli fiskal. Sipas një ligji të miratuar në vitin 2016, qeveria është e detyruar që çdo vit niveli i borxhit publik si përqindje ndaj Prodhimit Kombëtar të vijë duke u ulur. Pra nëse në fund të vitit të kaluar borxhi publik neto ishte 64.9 për qind e Prodhimit Kombëtar, në fund të këtij viti shifra duhet të jetë me patjetër më e ulët, përndryshe qeveria bie në paligjshmëri.

Pyetja llogjike që mund të shtrohet në këtë rast është se si ka mundësi, që edhe pse qeveria merr 320 milionë euro borxh të ri në vitin 2020, borxhi publik si përqindje e prodhimit kombëtar ulet? Edhe pse në dukje një paradoks I pamundur, ky është një fenomen plotësisht normal. Borxhi publik ulet për shkak të rritjes ekonomike dhe rritjes natyrale të çmimeve. nëse qeveria do të merrte shumë më tepër se 320 milionë euro borxh për këtë vit, atëherë borxhi publik do të rritej, për shkak se huamarrja do të ishte më e lartë se sa shuma që amortizon rritja ekonomike dhe inflacioni.

LEXO EDHE:  Deklarata e fortë e Bushatit: Ambasadorët na kanë gënjyer rëndshëm

LEXO EDHE:  Dhunë në protestë/ Paralajmëron Andi Bushati

Por t’i rikthehemi rrezikut të rritjes së borxhit. Ka vetëm një mënyrë se si qeveria mund të rrisë borxhin. Ai është përmes një ligji të ri, që ndryshon buxhetin e shtetit 2020 dhe një ligji tjetër të ri, që shfuqizon rregullin fiskal. Por nëse qeveria do të vendosë të bëjë një gjë të tillë atëherë kompanitë ndërkombëtare të ratingut dhe institucionet që monitorojnë ekonominë shqiptare do të vepronin menjëherë duke deklasuar financat e Shqipërisë. Ky është një rrezik që nuk do ta merrte asnjë qeveri racionale.

Ironikisht donatorët më të mëdhënj të kredive në konferencën e një ditë më parë, janë pikërisht ata që nuk e lejojnë qeverinë të marrë borxh më shumë se kufiri i përcaktuar në buxhet. Rrjedhimisht shqetësimit e tipit se kreditë e donatorëve do e rrisin borxhin në 80 për qind, janë një risk që nuk ka gjasa të ndodhë. Kush e njeh buxhetin, e di mire kete.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Armir Shkurti/ Ju i bletë Ramës jetë shtesë!

Publikuar

-

Nga

Respekte Edi Ramës! E akuzuan se blen votat me paret e veta? Tani i blen me tuajat! Paratë e mbledhura dje nga Bota dhe përdorimi i mbi 1 miliard eurove sivjet janë eliksiri i përsosur për një mandat tjetër, pa mundim, të këtij regjimi.

Shoh zgjedhjet e ardhshme dhe një fushatë buzagaz, me karrige nën hijet e ndërtesave të sapondërtuara, të kryeministrit në Durrës, Thumanë, Fushë Krujë, Lezhë.
Kreditë që do të paguani JU dhe fëmijët e nipërit tuaj i sigurojnë pa mundim fare një tjetër mandat ” njeriut që mbajti fjalën” , ” njeriut që rindërtoi vendin e shkatërruar nga tërmeti”, ” njeriut që mbajti premtimin”, njeriun që vërtet nga fundi i dheut i gjeti 1 miliardë”…”NJERIUT QË KA MBËSHTETJE TË MADHE NDËRKOMBËTARE”!

Loja e Edi Ramës – sidomos në kushtet e opozitës fasadë të konfirmuar me kohë – është e bukur dhe emocionuese. Nëse ti del kundër miliardëshit të djeshëm, ke mbi shpinë një kope të egërsuar mishngrënësish që nis me hienat e pushtetit dhe përfundon me hallexhinjtë e mbetur në çadra: : “Pra ti do që ata të mbeten rrugëve”? U shfaqën edhe “parimorët” dje, ata që luftojnë ta shporrin Ramën ama që “falenderojmë donatorët për ndihmën” e direkt na del që ” bravo Rama që ua kërreu nga fundi i dheut paratë”.

LEXO EDHE:  Analisti zbulon sfidat e Albin Kurtit si kryeministër

LEXO EDHE:  Albin Kurti, politikani "rebel" që solli "pranverën shqiptare" në Kosovë

As unë pra nuk jam dot kundër ndihmave e kredive që u premtuan dje. Jam – dhe do vazhdoj të luftoj – kundër regjimit antidemokratik të sotëm, i cili dje , e përsëris, bleu me shumë mjeshtëri kohë shtesë jete! Ua bleu fëmijëve që ende nuk kanë lindur. Kaq! Thjesht për të qenë të qartë me veten….

LEXO TE PLOTE