Connect with Us

Nga Andi Bushati/ Një gotë verë për të hyrë në botën e Albin Kurtit

Opinione

Nga Andi Bushati/ Një gotë verë për të hyrë në botën e Albin Kurtit

Publikuar

-

Albin Kurti është ndoshta i vetmi politikan i lartë që përpara se sa të japë dorën të thotë: “më fal”. Eshtë me vonesë në takimin e fiksuar prej disa ditësh me një grup të ngushtë gazetarësh, dhe ndonëse anxhenda e tij, që ka pësuar luhatje radikale që kur mban skeptrin e një kandidati për kryeministër, të kërkuarit ndjesë nuk duket i huaj për të.

“Takimi me Ramën shkoi shumë më gjatë se parashikimi’, shfajsohet pa dashur të tregojë diçka “off”, për atë që ka ndodhur brenda godinës së qeverisë. “Folëm mbi dy orë për ekonominë” thotë dhe shton se Rama e ka hedhur poshtë idenë e ndryshimit të kufijve. Vë pak buzën në gaz dhe bën sikur nuk e dëgjon pyetjen, kur i duhet të përgjigjet nëse e beson vërtet këtë pohim të atij, që para pak kohësh, i ka quajtur gomerë ata që e konsideronin tradhëti idenë e Hashim Thaçit. Pak më shumë sesa ajo lëvizje domethënëse e skajit të buzës në atë moment, ai do të linte të kuptohej gjatë një prononcimi për mediat të nesërmen, kur shpjegoi se me kryeministrin shqiptar janë dy profile të kundërta politike. “Rama ka inteligjencën e nevojshme, ndryshe nga shumë politikanë shqiptarë për të kuptuar se suksesi juaj është fillimi i fundit të imazhit të tij”, i them pa pritshmëri për të marrë përgjigje. “Nëse pas atyre që ke premtuar dhe qëndrimeve që ke mbajtur, ti dështon ose konformohesh, kjo do të vrasë shpresat edhe për njëzet vitet e ardhshme”, përpiqet ta vërë përpara përgjegjësisë, Fatos Lubonja.

Por, Albin Kurti, duket se ka qetësinë e atij që është i ndërgjegjshëm për barrën që ka marrë përsipër. Të jep përshtypjen e njeriut që është aq i bindur në ato që beson, sa asnjë asnjë “incident” nuk mund ti’a ndryshojë rrugën. Për ata që e konsiderojnë si nacionalist të rrezikshëm, një i tillë i ka ndodhur gjatë takimit me Edi Ramën. Me stilin e tij të njohur, Rama e ka ndërprerë për pak kohë bisedën maratonë me Albinin, për të futur në zyrë aktorin e kontravers francez, Xherar Depardjë, që po xhiron një film në Gjirokastër. Madje në Facebook qarkulloi menjëherë edhe një foto, e dy “kryeministrave” me të.

Përpos famës si artist, Depardjë është i njohur edhe për dashurinë për verërat e mira, urrejtjen ndaj taksave të larta dhe sidomos në vitet e fundit për miqësinë e tij me Putinin. “Kanë filluar reagimet në rrjet pas publikimit të fotos”, i thotë Kurtit një nga bashkëpunëtorët e tij të afërt, Arbër Zaimi, duke i cituar edhe ndonjë koment për pozën përkrah mikut të presidentit rus.

E kotë të shikosh shqetësim për krisjen e imazhit të patriotit tek Albini: “Ishte interesant Depardjë dhe i këndshëm në bisedë” tregon pa drojë.

Një gjë tjetër më bën përshtypje.

Ndërsa flisnim me zjarr për sfidat e ardhshme të ndryshimit të pritshëm në Kosovë, në Prishtinë vazhdonte procesi i numërimit final të votave. Votat me kusht dhe ato të diasporës mund të vendosin dhe fatin e koalicionit Nisma- AKR, nëse do ta kapërcente pragun për tu futur në parlament apo jo. Kjo gjë mund ta vështirësojë apo lehtësojë krijimin e një qeverie me kryeministër Albin Kurtin. Liburn Aliu e informon hap pas hapi për rrezultatet.

Por, pavarësisht se nga kjo, mund të varet e nesërmja e tij, Albini duket i bezdisur, kur të dhënat për shifrat i ndërpresin debatet për idetë. Ai ngre sytë, llogarit në pak sekonda, dhe i kthehet me pathos shpjegimit të planeve që shumkujt do ti dukeshin ëndërrimtare.

Ndryshe nga çdo lloj politikani që kam ndeshur deri më tani, që do ishte i pritur nga interesi imediat, Albin Kurti të lë përshtypjen se e tashmja i duket banale në raport me të ardhmen.

A është e vërtetë kjo? A ka doza utopie te ky lider aspak tipik? Ku mbështetet suksesi i lëvizjes që ai krijoi një dekadë e gjysëm më parë? A duhet të na ngjallë ajo frikë, apo shpresë? A mundet ajo ta luftojë të keqen që ka hedhur rrënjë, apo e keqja do të moderojë idealizmin e kohës së opozitës me bilbila dhe gaz lotësjellës?

Pikërisht për të marrë këto përgjigje jemi ulur bashkë me Bejten, Shkullakun dhe Lubonjën rreth një gote verë.

Dilemat që gëlojnë janë disa. A mund të bashkëjetojnë aspiratat që propagandon Vetëvendosja me realitetin që e rrethon? A është i mundur realizimi i tyre kur duhet të qeverisësh në koalicion me një parti të sistemit si LDK? A bën dot transformime rrënjësore, kur nuk ke marrë shumicë absolute nga vota e qytetarëve? A ia del dot të luftosh në disa fronte paralelisht, pa pasur një fund dorëzimi ndaj sistemit, siç ndodhi me ish-kryeministrin e së majtës radikale greke, Aleksis Cipras?

“Unë e kam ndjekur shumë trajektoren e Ciprasit-pohon Kurti- Sipas meje gabimi i tij ishte se luftoi më shumë me Gjermaninë dhe Merkelin, sesa me oligarkinë vendase”, thotë ai, duke lënë të kuptohet se ndryshe nga Syriza, Vetëvendosja do të bëjë të kundërtën. E kotë ta sfidosh me shprehjen: “Mjafton që një qeveri të jetë e virtytshme, mjafton të mos vjedhë, pa qenë e detyruar të godasë ata që kanë përfituar në mënyrë të paligjshme në të shkuarën”. Përgjigjja është sa këmbëngulëse aq edhe cinike: “Ne nuk do ti zhgënjejmë ata që tashmë janë frikësuar nga vendosja e drejtësisë”.

Mesazhi është i qartë, sllogani i fushatës: “Hajnat në burg”, nuk është harruar.

Po a është kjo e vështirë? Edhe në Shqipëri e kanë premtuar shumë gjatë opozitës (Nano, Berisha, Rama), por pasi janë kthyer në pushtet janë bërë njësh me oligarkët.

LEXO EDHE:  Nga Andi Bushati/ Meta rrëmben spektrin e kryeopozitarit të Reformës në Drejtësi

Albini e ka përgjigjen gati. “Në Kosovë korrupsioni nuk është kapilar. Ai është vetëm në majë, nuk ka zbritur nga lart poshtë. Përndryshe sado të suksesshëm të ishim ne si Vetëvendosje, nuk do ia dilnim dot të fitonim po të votoheshim në një mjedis të korruptuar. Kjo fitore tregon se nga virusi është prekur vetëm një kastë, prandaj dhe lufta ndaj korrupsionit tek ne është më e lehtë”.

Një tjetër kantier, ai i një beteje gati të pamundur, është ai me bankat e huaja që mbledhin paratë e shqiptarëve me përqindje fare të ulëta dhe kreditojnë ndërmarrjet e tyre të vogla dhe të mesme me fitime tepër të larta.

Kjo sipas Vetëvendosjes duhet të marrë fund. Teoria e shtetit jo vetëm arbitër, por edhe lojtar do të vihet në zbatim përmes planit për krijimin e një banke zhvillimore, me kapitale shtetërore, e cila do të vërë në lëvizje përmes kredive të buta ndërmarjet e vogla dhe të mesme.

Po dialogu me Serbinë? Po fjalët se amerikanët duan ta përfundojnë shpejt, ndryshe nga qasja e Kurtit se në fillim duhen vendosur parimet, pastaj të kërkohet zgjidhja?

Natyrisht, Albin Kurti duket se nuk ka akoma përgjigje për gjithçka. Ai e di se ku përfundon po qeverise si ortak me oligarkët. Ai e ka të qartë se si shantazhohesh nga ndërkombëtarët dhe si shndërrohesh në servil të tyre, po u kape duke vjedhur qytetarët e tu. Ai e kupton se ç’do të thotë të biesh viktimë e dogmës ultraliberale dhe ti lejosh bankat të bëjnë kërdinë. Ai e njeh rreagimin e dorëzimit tek privati të pasurive të përbashkëta si rruga e kombit (edhe nëse vihet një taksë simbolike, ajo smund të vilet nga kompani të veçanta thotë).

Ajo ku ai nuk e ka recetën të gatshme është dilema: si mund të përballohet koalicioni i gjithë këtyre “të këqijve”, që frika nga ndryshimi mund ti bëjë së bashku.

Cili mund të jetë rrezultati i përplasjes së njëkohshme me pushtetin e parasë, të mediave, të ndërkombëtarëve që kur zbresin në këto anë preken nga viruset lokale? Ata kanë aq fuqi sa ti vënë shkopinj mbi rrota një kabineti të ardhshëm Kurti, aq më tepër një qeverisjeje koalicioni.

Përgjigjja e Albinit nuk është shteruese. ‘Ne nuk i trembemi zgjedhjeve, vetëm fitojmë prej tyre’. Po sërisht, jo aq shumë sa për të udhëhequr pa asnjë nga partitë e vjetra, të cilat herët apo vonë bëhen pengesë për transformim radikal? “Unë jam optimist, më lejoni ta provoj” mbrohet ai.

Por, sado besimplotë të jetë lideri i Vetëvendosjes, kundërshtarët e ndryshimit janë vënë në punë.

Ata kanë filluar të klithin: “kujdes, rreziku po mbërrin”. Në emër të kësaj disa e përshkruajnë Albin Kurtin të veshur me uniformën e Fidel Kastros në trup, disa me çallmën e Bin Ladenit në kokë. Të tjerë vënë alarmin për rrezikun e prishjes me aleatët që çliruan realisht Kosovën.

I gjithë ky ansambël motivohet vetëm nga një shqetësim, ai se mos përmbyset rendi aktual i gjërave,  ai se është e pamundur një tjetër alternativë, përpos kësaj që njohim dhe jetojmë.

Në këtë kuptim, këta kryqtarë të status quo-së, janë kopje zhgaravina të ideolgëve të ultraliberizmit. “Ideologjia dominante sot është një dorëzim, një pranim cinik i botës ashtu siç është” këmbëngul Slavoi Zhizhek. Sipas filozofit francez Alen Badiu, qëllimi i saj është ‘të shkatërrojë çdo shpresë, çdo projekt kritik, duke pretenduar se çdo rrugë e re shpie drejt gulagut”.

Në emër të ringjalljes së këtyre fantazmave, po e sulmojnë fitoren e Vetvendosjes edhe klonet shqiptare të teorive globale të mosndryshimit.

Pra, sot ngjitja në pushtet e Albin Kurtit nuk ka përballë si armiq vetëm oligarkët që kanë fituar miliona deri dje, ingranazhet e shtetit të kapur, mediat e shumta, ndërkombëtarët që duan të bëjnë karrierrë duke falur troje të Kosovës, politikanë në dy anët e kufirit që i plak dhe i nxjerr nga loja suksesi i një modeli të ri, por mbi të gjitha, kundër saj është edhe një qasje ideologjike që i unifikon këta sëbashku.

Prandaj sfida që ka përpara është një mision gati i pamundur. E megjithatë Albin Kurti këmbëngul: ‘Jam optimist, më lini ta provoj”.

A mjafton?

Vështirë të vihet bast. Sepse po aq sa shpreh besim, po aq është dhe i ndërgjegjshëm për barrën që ka mbi shpinë. Në një moment, pasi biseda ishte nxehur dhe dilemat ishin hedhur në tryezë, Albin Kurti fare qetë tha: “E di se shumëkush e do vrasjen time”. Natyrisht në këtë pohim nuk ka asgjë prej një lideri paranojak që trembet për eleminimin e tij fizik. Aty është e kotë të qëmtosh frikra komplotizmi, si ato që e pyesin në intervista televizive, ku e detyrojnë të pijë gotën e ujit që ka përpara.

Por, ama, vrasjen politike të asaj që ai përfaqëson nuk janë ta paktë ata që e duan.

Ajo vdekje mund të jetë e dy llojtë. Së pari duke u tubuar bashkë dhe duke e rrëzuar nga pushteti.

Së dyti, duke e detyruar të moderohet duke u bërë gradualisht si ata që ka luftuar deri dje. Ky do të ishte atentati më i rëndë, ai që siç i tha Fatos Lubonja, do plagoste shpresat edhe për dy gjenerata të mëpasme.

Ne ishim katër gazetarë që e dëgjuam të thoshte: “Kush mendon kështu, nuk më ka njohur ende”./CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Mero Baze: Noterizimi i banalitetit të Ilir Metës

Publikuar

-

Nga

Nga Mero Baze

Në historinë banale që prodhoi presidenti duke dubluar anëtaren e Gjykatës Kushtetuese, zgjedhur sipas procedurës kushtetuese, duhej një akt që ta stamponte në histori këtë banalitet.

Arta Vorpsi duket që nuk ka talent për humor, por ja arriti që përmes një akti që prodhon më shumë humor, se ligjshmëri, ta noterizojë banalitetin e Ilir Metës.

Dhe ky banalitet ka shumë dimensione.

Dimensioni i parë është profesional. Arta Vorpsi është renditur e para në listën e KED për vakancën e ofruar presidentit dhe Kuvendit.

Presidenti ka refuzuar ta zgjedhë dhe ka djegur afatet e vakancës, çka automatikisht e bën Vorpsin anëtare të Gjykatës. E bën Kushtetuta, dhe jo betimi i mohuar nga Ilir Meta.

Banaliteti i Ilir Metës është që përdor rojet e Presidencës, për mos të lejuar për betim, anëtaren e zgjedhur sipas Kushtetutës. Dhe ky banalitet sot është noterizuar.

Dimensioni i dytë i këtij banaliteti, është politik. Ilir Meta quan njeri politik një pedagoge dhe këshilltare të Gjykatës dhe quan “neutrale” një zyrtare të keqpërdorur politikisht në çdo luftë të Berishës kundër pavarësisë së gjyqësorit.

Nuk po flas për jetën e saj private dhe bashkëjetesën me një zyrtar të PD, se kjo mund të jetë dhe hall, por për keqpërdorimin e saj në luftëra të ndyra politike të pushtetit të Berishës, ndaj institucioneve të drejtësisë.

Falë atyre shërbimeve, ajo ka atë atë biografi politike që ka, pa llogaritur burrin. Atë e ka bonus.

Tani t’i thuash Marsidës e pavarur dhe një pedagogeje pa parti, ekstremiste, thjesht duhet të jesh banal. Dhe ky banalitet sot ka një vulë noteri.

Së treti, ky banalitet është dhe kulturor. Të gjithë llapaqenët e rrjeteve që përgjojnë kë të linçojnë, sot janë bërë humoristë dhe tallen me aktin noterial të Artës, duke na e paraqitur atë si akt që e vet-bën anëtare gjykate.

LEXO EDHE:  Shënim/ Cilën PD ka tradhtuar Majlinda Bregu ?!

LEXO EDHE:  Nga Andi BUSHATI/Salillari, Ramallari dhe tre milonë rrota …ari

Arta Vorpsi është anëtare gjykate nga Kushtetuta. Neni dhe gërma e saj dhe mekanizmi i çbllokimit parashikuar në ligjin për Gjykatën Kushtetuese, e bëjnë atë anëtare gjykate.

Presidenti banal i këtij vendi kërkon t’ia mohojë, duke u mburrur se ai ka në dorë, mos ta pranojë në Presidencë të bëjë betimin.

Në fakt, ajo është produkt i një procedure që përjashton vullnetin e presidentit dhe nuk ka pse kushtëzohet nga betimi para tij.

Por për gjithë “humoristët” që sot janë gdhirë konstitucionalistë, ajo u bëka anëtare nga betimi dhe jo nga procedura kushtetuese.

Dhe mendoj se nuk ka tallje më të mirë për të noterizuar dhe banalitetin e tyre kulturor.

Tani është e qartë që Arta Vorpsi është anëtare gjykate sipas kushtutës, por Meta nuk e lejon të hyjë në Presidencë për betim, ndërsa Marsida është “anëtare” gjykate sipas Metës, por që shumica nuk e lë të hyjë në gjykatë se shkel Kushtetutën.

Ky banalitet do mbahet mend nga akti noterial.

Por ne na duhet Gjykata Kushtetuese, dhe për ta pasur atë, kjo procedurë duhet bërë nul për të dyja dhe duhet rihapur.

Ndërkohë, nuk do ishte keq që shumica ta ndryshonte banalitetin juridik të mekanizmit çbllokues që edhe ja heq nga duart presidentit, edhe ja çon pastaj për betim.

Kështu kënaqen të dy palët. Ilir Meta që shtyn dhe dy muaj pa gjykatë dhe ne që shtyjmë dhe dy muaj me gallatë në pritje të gjykatës./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Basha kthehet pesë vite pas dhe pranon dështimin

Publikuar

-

Nga

Kryetari i Partisë Demokratike, Lulzim Basha në vijim të turit të tij “Shpresë për Shqipërinë” paraditen e sotme është ndalur në Sarandë, ku ka zhvilluar një takim me operatorët turistik.

Basha gjatë fjalës së tij ndër të tjera tha se  do të kërkojë në Reformë të re Administrative.

“Si kryetar i Partisë Demokratike sot dhe nesër me votën e shqiptarëve me përgjegjësitë e qeverisjes do të jetë prioritet rishqyrtimi i rindarjes administrative, i cili do të bazohet tek opinioni i komunitetit. Jo vetëm në llogaritë partiake, të miat apo të Partisë Demokratike, por do të pyeteni ju dhe do të vendosim së bashku ndarjen më të mirë, duke ndjekur praktikat më të mira europiane.”-tha Basha.

Pra, Lulzim Basha është kthyer jo pak, por pesë vite pas.

Në atë kohë, ai refuzoi të merrte pjesë në proçesin e Reformës Administrative dhe nuk nxori asnjë projekt. Thjeshtë refuzoi të bëhej pjesë e proçesit që u drejtua nga Bashkim Fino dhe ish-ministri i Pushtetit Vendor, Blendi Çuçi.

Dolën disa variante, disa projekte dhe në finale u la projekti me 61 bashki. Kritikët e Lulzim Bashës në atë kohë thanë se ai  e ka gabim mospjesëmarrjen në proçes sepse ndarja  administrative do të ndikonte elektoralisht.

Në atë kohë Basha e mohoi dhe tha nuk bëhemi pjesë, ndërsa sot rikthehet pas pesë vitesh atje ku e nisi.

Pra, kërkon të ribëjë ndarjen administrative, kërkon më shumë decentralizim, më shumë bashki.

LEXO EDHE:  Albin Kurti takim me Zaev/ Zbulohet tematika e diskutimit

LEXO EDHE:  Nga Andi BUSHATI/ Edi, Elvisi dhe fabula e piktorit që fsheh kriminelin

Ndërkohë nga ana tjetër përballë qëndron Edi Rama i cili i ka kërkuar të diskutohet reforma, por për më pak bashki akoma.

Lulzim Basha thotë se duhet parë Reforma Administrative. Pa diskutim që duhet parë, por çfarë bëri Luli pesë vite?

Pse nuk u bë pjesë e proçesit?

Pse u kujtua tani të rishikojë Reformën Administrative?

A mundet që demokratët dhe shqiptarët të durojnë pa ndalim gafat e Lulit, i cili ka gjashtë vite në krye të opozitës dhe ka bërë vetëm skandale dhe gafa.

Që nga mospjesëmarrja në zgjedhjet lokale, djegia e mandateve, pazaret me Ramën në 2017 që çuan PD-në në humbje katastrofale, humbja e turpshme në zgjedhjet vendore të 2015-ës, mospjesëmarrja në Reformën Administrative, mospjesëmarrja në Reformën në Drejtësi apo edhe Dekriminalizimi i cunguar, për të cilin do të marrë meritat por që ky nuk është proçes i filluar prej tij

Dhe sot jemi përballë këtij fakti. Sërish pranon dështimin dhe kërkon të rikthejë pesë vite pas shqiptarët dhe demokratët sepse Luli në atë kohë po flinte gjumë.

Tani këto kohë është zgjuar, ka marrë një bllok në dorë dhe ka filluar të shëtisë qyteteve të Shqipërisë, por të shohim sesa do të durojë pa gjumë, sepse koha e ka treguar se lodhet shpejt, edhe pse fle gjumë shumë dhe ngrihet vonë./ CNA.al

Basha kërkon Reformë të re Administrative

LEXO TE PLOTE

Opinione

“Zgjedhja e Besnik Muçit e gabuar”/ Klodiana Lala “godet” Ilir Metën

Publikuar

-

Nga

gazetarja klodiana lala

Gazetarja e kronikës, Klodiana Lala, ka komentuar ngërçin për Gjykatën Kushtetuese përsa i përket zgjedhjes së anëtarëve . Nga studio e emisionit “Real Story”, ndërsa ka mbështetur deklaratën e Metës se “Kushtetuta nuk i cakton afat Presidentit për përzgjedhjen e anëtarëve të tij”, Lala e ka kritikuar këtë të fundit, duke shtuar se zgjedhja e anëtarëve të Gjykatës Kushtetuese  në këtë rast është  emergjente.

“Në momentin që vajtën listat tek Presidenti dhe Kuvendi, ligjit thotë që i takon radha Presidentit së pari, pastaj Parlamentit dhe së fundi Gjykatës së Lartë, që nuk është ngritur ende. Në lexim, germë për germë, të ligjit, Presidentit nuk i jepet afat. Referuar disa vendimeve të mëparshme të Gjykatës, Presidenti nuk mund ta shtyjë pafund çështjen. Në kushtet kur vendi është pa Gjykatë Kushtetuese, kjo e bënte më emergjente përzgjedhjen e anëtarëve, pasi janë një sërë çështje që duhet t’i shqyrtojë kjo gjykatë. Në tentativë për të kapur Gjykatën Kushtetuese dhe për të pasur sa më shumë anëtarë, filluan lojën”, tha Lala.

LEXO EDHE:  Albin Kurti takim me Zaev/ Zbulohet tematika e diskutimit

LEXO EDHE:  Nga Andi BUSHATI/Salillari, Ramallari dhe tre milonë rrota …ari

Ndërkaq, referuar përzgjedhjes së anëtarit të parë të kushtetueses, Besnik Muçi, gazetarja ka vijuar me kritikat e saj duke u shprehur se Muçi nuk e ka kaluar akoma Ligjin e Vettingut.

“Zgjedhja e Presidentit për Besnik Muçin ishte e gabuar, pasi ai nuk e ka kaluar Vettingun. Nuk ka një vendim të formës së prerë për të. Por, për ta tejkaluar këtë, ishte radha e Kuvendit. Kanë hyrë në lojë kungulleshkash, por më problematik është KED. Ata çuan dy lista, që në thelb ishin katër emra te njëra dhe tre te tjetra, që jepte mundësi të zgjidhnin një anëtar të dy institucionet”, u shpreh gazetarja./ CNA.al

LEXO TE PLOTE