Connect with Us

Al Kapone ishte përgjegjës për qindra vrasje/ Pse u dënua vetëm për evazion fiskal?

Blog

Al Kapone ishte përgjegjës për qindra vrasje/ Pse u dënua vetëm për evazion fiskal?

Publikuar

-

Bosi legjendar i mafias amerikane, Al Kapone nuk e mbaroi dot as klasën e gjashtë fillore. E megjithatë nuk ishte një budalla. Në moshën 26-vjeçare, ai kontrollonte me një grusht të hekurt   botën e nëndheshme të krimit në qytetin e Çikagos. Përzierja e çuditshme e brutalitetit dhe hijeshisë, i dha italo-amerikanit famën e madhe ndërkombëtare.

Në vitin 1930, ai ishte i pari në listën e Komisionit të Krimeve të “Armiqve Publikë”. Në vitet 1920, Çikago të kujtonte Perëndimin e Egër. Të shtënat me automatikë ishin mëse të zakonshme, teksa bandat rivale hiqnin qafe vrarë anëtarët e njëri-tjetrit.

As njerëzit e zakonshëm nuk ishin të sigurtë, pasi gjendeshin shpesh në mes të atentateve, duke humbur edhe jetën. Të pasigurtë nuk kishin as nëpunësit publikë. Kështu avokati i shtetit, Uilliam Meksuigan u vra në vitin 1926 pas një sherri verbal me Al Kaponen. Ai akt, përfaqësonte dominimin e plotë të qytetit nga Kapone.

Një vit para se të ngjitej në krye të mafias së qytetit në vitin 1925, ndodhën 16 vrasje të lidhura me veprimtarinë e bandës. Në kulmin e sundimit të tij, numri i përgjithshëm i vrasjeve vjetore të bandës së tij arriti në 64. Kapone lindi në Nju Jork, por u zhvendos shpejt në Çikago.

Në vitin 1920, ai e filloi karrierën e tij kriminale si krahu i djathtë i mafiozit Xhoni Torrio.

Kur Torrio për pak sa humbi jetën në një atentat, ai u tërhoq, duke krijuar një boshllëk pushteti në qytet.

Kjo çonte zakonisht në masakra, me fraksionet e ndryshme që përpiqeshin të fitonin sa më shumë terren. Por falë gatishmërisë së tij të pamëshirshme për të vrarë, Kapone u ngjit në majë të mafias së qytetit. Ai vuri nën kontrollin e tij pjesën më të madhe të lojërave të fatit, aktivitetit të prostitucionit, pijeve alkoolike dhe zhvatjes.

Ai bëri shumë para nga sipërmarrjet e tij të biznesit. Në vitin 1927, vlerësohet se ai kishte rreth 100 milion dollarë, ose rreth 1.2 miliardë dollarë me kursin e vitit 2008. Nuk dihet me saktësi se sa njerëz vdiqën prej tij ose me urdhër të tij. Por prokurorët federalë që punuan për vite me rradhë për të ngritur një çështje kundër “Scarface” (Njeriut me Shenjë), mundën të ngrinin vetëm akuza për evazion fiskal

Pavarësisht metodave të tij të mbrapshta, Al Kapone ishte një biznesmen i zgjuar. Gjatë një grevë që përfshiu gazetën “Chicago Tribune”, drejtuesit e saj i kërkuan Kapones të ndërmjetësonte arritjen e një marrëveshjeje me gazetarët. Kur u dënua më në fund për një krim të madh, vrasjet dhe aktivitetet e tjera të paligjshme që përfshinin biznesin e tij nuk figuronin në akuza.

Si ka mundësi? Përgjigja është se Kapone ishte shumë i kujdesshëm. Departamenti i Thesarit, thoshte se ai zotëronte “sekretin natyral të italianit”. Ai arriti të krijojë besueshmëri rreth vetes, duke u distancuar mjaftueshëm nga dhuna dhe paligjshmëria, në mënyrë që të mos mund të krijoheshin lidhje midis tij dhe krimeve që ai urdhëronte.

Një shembull tipik është Masakra e Ditës së Shën Valentinit. Shtatë anëtarë të bandës rivale “Bugs Moran” u vranë. Ata u qëlluan pas shpine, pasi mendonin se po arrestoheshin nga oficerët e policisë, që në fakt ishin njerëzit e maskuar të Al Kapones.

LEXO EDHE:  Masonët/ Çfarë fshihet pas vellos së fshehtësisë?

Kur ndodhi krimi, Kapone gjendej në shtëpinë e tij në Florida buzë detit. Për më tepër, ai kishte raportin e një mjeku, që i rekomandonte të qëndronte në regjim shtrati. Kapone ishte po aq i kujdesshëm edhe në fshehjen e të ardhurave të tij të paligjshme.

Ai firmosi vetëm çek gjatë gjithë jetës së tij, ndërsa nuk pati kurrë ndonjë llogari bankare në emrin e tij. Ai mbrohej edhe nga fakti se dëshmitarët nuk ishin të gatshëm të dëshmonin kundër tij. Sigurisht, kishte më shumë njerëz që kishin mjaftueshëm të dhëna për përfshirjen e drejtpërdrejtë të tij në krime.

Por këta ishin ose besnikë të Kapones, ose që kishin shumë frikë se mos vriteshin prej tij. Edhe banorët, policia dhe prokurorët lokalë në Çikago, kishin të njëjtën frikë. Kapone ishte hera-herës “liberal”. Ai jepte ryshfete, dhe aty ku duhej përdorte edhe kërcënimet.

Në vitin 1927, Kapone shpenzoi rreth 30 milion dollarë në ryshfete vetëm për politikanë, prokurorë, policët dhe zyrtarët e tjerë të qytetit. Por kishte disa raste kur Kapone u kap mat. Ai u burgos për 9 muaj për armëmbajtje pa leje në vitin 1929.

Ndërkohë në vitin 1931, Kapone u akuzua se refuzoi të paraqitet në gjykatë dhe dëshmojë mbi Masakrën e Ditës së Shën Valentinit. Për shkak se një gjykatë federale ngriti akuzën e përbuzjes së gjykatës, në hetimin e veprimtrive të tij u përfshi edhe FBI-ja. Kjo çoi në një hetim intensiv për vite të tëra, mbi praktikat e tij të biznesit.

Autoritetet kërkuan me ngulm dëshmitarë, që mund të dëshmonin për krimet e tij. FBI punoi në atë kohë me Departamentin e Thesarit dhe Shërbimin e të Ardhurave të Brendshme, për të gjurmuar shkeljet e këtij gangsteri. Në fund, ata gjetën mjaftueshëm prova për ta dënuar.

Al Kapone u shpall fajtor për evasion fiscal, dhe u dënua me 11 vjet burg. Edhe pse qëndroi në burg vetëm 7 vjet, ai denim pati efektin e një dënimi me burgim të përjetshëm. Al Kapone u prek nga sëmundja e sifilizit, që i dëmtoi rëndë trurin, dhe i shkaktoi demencë.

Një vit para vdekjes në vitin 1946, intelekti i Kapones kishte degraduar në atë të një fëmije 12-vjeçar. Dënimi i Kapones, pati një efekt tjetër të papritur:Kriminelët ashtu si qytetarët e tjerë, nisën të paguanin taksat e prapambetura. Në 1931, kur u dënua Kapone, u paguan më shumë se 1 milion dollarë taksa të papaguara, ose 2-fishi i një viti më parë./history.com- Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Testet e gjakut, tregojnë që në fillim të prekurit nga një formë e rëndë e Covid-19

Publikuar

-

Nga

Kur pacientët me Covid-19 mbërrijnë në urgjencën e një spitali, ka relativisht pak mënyra përmes të cilave mjekët mund të parashikojnë se cilët prej tyre kanë më shumë  gjasa të sëmuren rëndë dhe të kërkojnë kujdes intensiv, dhe cilët mund të shërohen shpejt.

Por një studim i ri i Universitetit të Jeilit, mund t`i ndihmojë ata të identifikojnë në mënyrë të shpejtë të dhëna të rëndësishme. Studiuesit raportojnë se një seri biomarkerësh, ose sinjalesh biologjike, të shoqëruara me aktivizimin e qelizave të bardha të gjakut si dhe mbipesha, mund të parashikojnë që herët ata që do të përjetojnë një formë të rëndë të COVID-19.

Gjetjet e këtij studimi u botuan të premten në“Blood Advances”.“Pacientët me nivele të larta të këtyre treguesve, kishin shumë më shumë gjasa të kërkonin kujdes në njësinë e kujdesit intensiv, të kërkonin ventilim apo të vdisnin për shkak të Covid-19”-thotë dr. Hjung Çun, autori kryesor i studimit, dhe profesor i asociuar i patologjisë kardiovaskulare në Universitetin e Jeilit, SHBA.

Më herët, disa studime laboratorike kishin identifikuar si tregues të mundshëm tek të sëmurët rëndë me Covid-19 nivelet e D-dimerit, një parametër i koagulimit të gjakut si dhe nivelet e proteinave të njohura si citokina, të cilat çlirohen si pjesë e përgjigjeve inflamatore në trup.

Por deri më tani, asnjë tregues laboratorik nuk mund të parashikonte se cilët pacientë me Covid-19, do të sëmureshin në një gjendje kritike, që para se të shfaqnin shenja klinike apo simptoma të sëmundjes së rëndë.

Për studimin e ri, studiuesit e Jeilit përdorën profilizimin proteomik – një ekran për matjen e proteinave të shumta brenda gjakut – për të analizuar mostrat e marra nga 100 pacientë, të cilët do të përjetonin nivele të ndryshme të ashpërsisë së Covid-19.

Në të gjitha rastet, mostrat e gjakut u mblodhën në ditën e parë të shtrimit të pacientëve në spital. Studiuesit gjithashtu analizuan të dhënat klinike të mbi 3.000 pacientë të tjerë me Covid-19 brenda sistemit spitalor të Universitetit të Jeilit.

Ata zbuluan se 5 proteina (rezistina, lipocalin-2, HGF, IL-8 dhe G-CSF) që shoqërohen me neutrofilet, një lloj i qelizave të bardha të gjakut, ishin në nivele më të larta tek pacientët me Covid-19 që më vonë u sëmurën rëndë. Shumë prej këtyre proteinave, ishin lidhur me parë me mbipeshën, por jo me Covid-19 apo sëmundje të tjera virale.

LEXO EDHE:  Nga ekzorcizmi tek skandalet financiare/ Pesë sekretet e errëta të Vatikanit

LEXO EDHE:  Virusi i kapitalizmit

Në veçanti, biomarkerët e ngritur të neutrofileve tek pacientët që do të përjetonin simptoma më serioze, ishin të dukshme që para se të shfaqeshin simptomat e Covid-19. Të gjithë pacientët me Covid-19 qëu pranuan ose u transferuan në njësinë e kujdesit intensiv, kishin shënjues të rritjes së aktivizimit të neutrofileve, ndërsa këto biomarkera mbetën të ulëta për pacientët që nuk zhvilluan në asnjë moment një formë të rëndë të sëmundjes.

Asnjë nga pacientët me nivele të ulëta të biomarkerit neutrofil nuk vdiq. “Kjo është një nga dëshmitë e para se një grup biomarkerësh në gjakun e pacientëve me Covid, mund të parashikojnë shtrimin ose jo në repartin e terapisë intensive, madje edhe para se pacientët të tillë të sëmuren në mënyrë kritike”- tha autori tjetër i studimit dr.Alfred Li, profesor i asociuar i hematologjisë, po në Jeil.

Studiuesit mendojnë se pasja e njohurive të hershme për këta tregues, mund të përmirësojë ndjeshëm trajtimin e pacientit të sëmurë. Gjithashtu, studimi nënvizon lidhjen midis Covid-19 dhe mbipeshës.

Qendrat për Kontrollin dhe Parandalimin e Sëmundjeve, vërejnë se mbipesha dhe sidomos ajo e formës së rëndë e shtojnë rrezikun e të sëmurit rëndë me Covid-19. Obeziteti trefishon rrezikun e shtrimit në spital nga Covid-19 dhe nivelet e indeksit të masës trupore kanë lidhje direkte me rrezikun e vdekjes nga COVID-19./Përshtatur nga CNA.al

https://www.eurekalert.org/pub_releases/2021-02/yu-bto022621.php

LEXO TE PLOTE

Blog

A ka jetë në Mars?

Publikuar

-

Nga

Nga John Grant “Smithsomian Magazine”

Kjo është një pyetje, që njerëzit e kanë bërë për më shumë se një shekull. Por, për të marrë më në fund përgjigjen, duhet të dimë se çfarë të kërkojmë, dhe ku të shkojmë në planet për të kërkuar prova të jetës së kaluar.

Me uljen me sukses më 18 shkurt të sondës “Perseverance” në Mars, ne më në fund mund të jemi në gjendje të mësojmë se ku të shkojmë, çfarë të kërkojmë dhe të dimë nëse ekziston, apo nëse ka pasur ndonjëherë jetë në Planetin e Kuq.

Përveç fantashkencës, ne e dimë që në Mars, nuk ka pasur qytetërim antik, apo një popullatë me njerëz gjelbër. Pra, çfarë lloj gjërash duhet të kërkojmë, për të mësuar nëse ka pasur ndonjëherë jetë në Mars? Për fat të mirë, një program i fuqishëm i eksplorimit të Marsit, duke përfshirë anije dhe sonda, ka mundësuar hartëzimin e hollësishëm të planetit dhe kufizimin e informacionit të rëndësishëm për mjedisin atje.

Tani e dimë që ka pasur raste në të kaluarën antike të Marsit, kur kushtet ishin më të lagështa, dhe të paktën pak më të ngrohta sesa kushtet tejet jo-mikpritëse që janë sot të pranishme atje. Dhe dikur ka pasur ambiente të banueshme që ekzistonin në sipërfaqe.

Për shembull, sonda “Curiosity” ka treguar se më shumë se 3 miliardë vjet më parë, krateri Gejl ishte vendndodhja e një liqeni që mbante ujë me gjasë të përshtatshëm për të garantuar ekzistencën e jetës.

I pajisur me informacione në lidhje me kushtet dhe mjediset kimike në sipërfaqe, sonda “Perseverance”, ka në bord instrumente të shumta për nxjerrjen e informacionit në lidhje me çdo shenjë që mund të jetë e pranishme dhe që sinjalizon ekzistencën e jetës.

Por ku duhet të shkojmë në Mars, për të maksimizuar shanset depërtimit në shkëmbinjtë, që ka shumë të ngjarë të kenë mbajtur dhe ruajtur ndonjë provë të jetës së dikurshme? Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetje, unë bashkë-drejtova një seri seminaresh të ndjekura nga komuniteti shkencor, për të marrë në konsideratë vendet e ndryshme të uljes, dhe për të ndihmuar në përcaktimin se cila prej tyre kishte potencialin më të lartë për të ruajtur provat e jetës së kaluar.

Duke përdorur të dhëna nga orbitat e Marsit, të shoqëruara me informacione më të hollësishme nga anijet dhe sondat, ne filluam me rreth 30 vende kandidate, dhe më pas e ngushtuam listën në vetëm 4 vende. Disa prej tyre ishin qartësisht më pak të vlefshme se të tjerat, dhe u skualifikuan shumë shpejt.

Por sapo diskutimi u përqendrua në disa lloje të ndryshme vendesh, polemikat ishin më të mëdha. Në fund, komuniteti shkencor ndjeu – dhe misioni i sondës “Perseverence” dhe NASA ranë dakord – se krateri Jezero ishte vendi më i mirë për të kërkuar prova të jetës së dikurshme në Mars.

LEXO EDHE:  A janë efektive kundër SARS-CoV-2 maskat e bëra nga rrobat?

LEXO EDHE:  Përgjigja kaotike e Suedisë ndaj Covid-19/ Tregon rreziqet e idealizmit teknokratik

Çfarë është kaq e veçantë për kraterin Jezero dhe ku është ai? Krateri Jezero është 49 km i gjerë, i formuar nga përplasja e një meteori të madh, dhe ndodhet në hemisferën veriore të Marsit në kufirin perëndimor të basenit akoma më të lashtë Isidis.

Por ajo që e bën atë të veçantë këtë krater, lidhet me ngjarjet që kanë ndodhur 3.5 miliardë vjet më parë, kur uji ishte më aktiv në sipërfaqen e Marsit sesa sot. Lumenjtë e lashtë në anën perëndimore të Jezeros, përplaseshin mbi buzën e kraterit dhe derdheshin në krater, duke formuar një deltë lumore, dhe duke e mbushur kraterin me një liqen.

Nga studimi i deltave të lumenjve në Tokë, ne e dimë që zakonisht ato shndërrohen në liqene, ndërsa sedimentet e transportuara nga lumi shoqërues hyjnë në liqen, ngadalësohen dhe depozitohen. Ndërsa ky proces vazhdon, delta ndërtohet mbi majën e shtretërve të liqenit,
dhe mund të varrosë poshtë gjurmë delikate të jetës së dikurshme.

Këto “bio-sinjale”, janë ato që do të kërkojë sondat kur të nisë të eksplorojë shtretërit e lashtë të liqenit dhe depozitat e afërta të deltës. ”Perseverance” do të përdorë instrumentet e saj, për të kërkuar shenja të jetës antike në deltat dhe depozitat e liqeneve në kraterin Jezero, dhe ne shpresojmë që kjo të na japë mundësi t’i përgjigjemi më në fund pyetjes nëse ka pasur ndonjëherë jetë në Mars.

Përveç kësaj, sonda do të nisë procesin e mbledhjes së mostrave, të cilat një ditë mund të kthehen në Tokë. Por rëndësia e rikthimit të tyre nuk mund të mbivlerësohet. Pavarësisht nëse provat e jetës së kaluar mund të gjenden nga instrumentet e “Perseverance”, trashëgimia e mundësuar nga mostrat që mbledh sonda, do të jetë “dhurata shkencore që do vazhdojë të na japë të dhëna”.

Sapo të kthehen në Tokë nga një mision i ardhshëm, këto mostra të plantit Mars mund t’i nënshtrohen një analize më të hollësishme nga një grup më i gjerë instrumentesh sesa ato që mund të bart aktualisht”Perseverance”.

Por edhe nëse sonda nuk gjen prova të jetës së kaluar, ajo do të mbledhë mostra, të cilat pasi të rikthehen në Tokë, mund të na japin një pasqyrë të re të evolucionit që ka përjetuar ky planet, pavarësisht nëse ka pasur ndonjëherë apo jo jetë aty./CNA.al

https://www.smithsonianmag.com/blogs/air-space-museum/2021/02/25/there-life-mars/

LEXO TE PLOTE

Blog

Studimi: Të folurit mund ta përhapë koronavirusin, po aq shumë sa edhe kollitja

Publikuar

-

Nga

Parandalimi i infeksionit Covid-19, ndodh përmes shumë gjeste të vogla të përditshme nga gjithsecili prej nesh, dhe në këtë pikë të pandemisë, lodhja e akumuluar mund të na bëjë të jemi më pak të vëmendshëm.

Por një ftesë për të mos e ulur vigjilencën vjen nga një studim i Universitetit të Kembrixhit, që analizoi përhapjen e grimcave më të mira infektive në vende të mbyllura. Sipas studimit, botuar në “Proceedings of the Royal Society A”, të folurit me një person pozitiv me koronavirus, mbart të njëjtin rrezik infektimi si edhe ekspozimin ndaj kollitjes apo teshtitjes së tij.

Rreziku i vazhdueshëm

Problemi është se ndërsa spërklat më të mëdha dhe më të rënda të krijuara nga frymëmarrja, pra spërklat e sekrecioneve të pështymës dhe mukusit që dalin jashtë me kollitjen dhe teshtitjen, bien shpejt në tokë dhe mbi sipërfaqe, aerosolët më të vegjël dhe më të lehtë (grimcat që dalin jashtë kur flasim apo marrim frymë), qëndrojnë pezull në ajër për një kohë më të gjatë.

Mjaftojnë vetëm disa sekonda që  grimcat të përshkojnë  2 metra distancë, që zakonisht ne respektojmë këto kohë duke qëndruar larg njëri-tjetrit. Kjo është arsyeja pse ne “kemi nevojë si për maskat, distancimin, po ashtu edhe për ajrosje të mirë”, thotë Pedro de Oliveira, bashkautor i studimit,“në mënyrë që këto grimca të mos grumbullohen brenda, dhe të neutralizohen”. Këto masa na mbrojnë mjaftueshëm kur përdoren njëkohësisht:pasi vetëm njëra ose tjetra nuk mjafton.

Provat e infektimit

Shkencëtarët kanë ndërtuar modele të fizikës fluide,të cilat marrin parasysh madhësinë e grimcave të frymëmarrjes, përbërjen e tyre dhe kohën që u duhet për t’u vendosur në tokë. Midis parametrave të përfshirë në simulimet kompjuterike ka edhe nga ato që përcaktojnë rrezikun e infektimit, siç është ngarkesa virale e një individi pozitiv me koronavirus dhe doza infektive (sasia e virusit të nevojshëm për të shkaktuar një infeksion).

LEXO EDHE:  Toni i moderuar apo ai i vrazhdë, është mënyra më e mirë për t’u marrë vesh me adoleshentët?/ Ja çfarë thotë studimi

LEXO EDHE:  Pesë gabimet e para të Joe Biden në politikën e jashtme të SHBA-së

Reja e pështymës

Kështu, u zbulua se pasi një person pozitiv me koronavirusit kishte biseduar për 30 sekonda, sasia e aerosoleve të mbetura në ajër përmbante një masë lëngjesh potencialisht infektive më të madhe sesa ajo e nxjerrë nga një teshtimë. Dhe kjo pas një ore nga fundi i bisedës. Pra një dialog i shkurtër brenda një hapësire ​​të ajrosur dobët, është në vetvete një mundësi e mundshme për t’u infektuar.

Kuptimi i rrezikut

Kjo varet nga sasia e aerosolit infektiv që është përhapur, dhe për këtë arsye nga përdorimi ose jo i maskës, nga tiparet e ambientit e ambientit të brendshëm, nga distanca apo edhe nga ventilimi i ambientit. Shkencëtarët i përdorën të dhënat nga studimi i tyre për të zhvilluar një aplikacion, Airborne.com, që ndihmon në llogaritjen e nivelit të rrezikut të infektimit për secilën situatë.

Për shembull, qëndrim1 orë në një hapësirë ​​të mbyllur prej 250 m2 që ka një kapacitet minimal prej 50 personash dhe një  ventilim tipik si ai i “zyrës”,ka një probabilitet infektimit prej 8 për qind, në rast se aty ndodhen 5 persona të infektuar që nuk mbajnë maskë.

Gjithsesi, nëse ambienti ajroset mirë jo 3 por 5 herë në orë, shanset e infektimit bien në 2 për qind, dhe e njëjta gjë ndodh nëse të gjithë mbajnë një maskë me 3 shtresa (siç janë ato kirurgjikale).

Simulimet bazohen tek rastet pozitive me një ngarkesë të lartë virale, dhe mund të konsiderohen si skenari më i keq midis atyre që janë realisht të mundshme. Por meqë masat parandaluese tani janë brenda mundësive tona, ia vlen që të vazhdojmë t’u kushtojmë vëmendje./Përshtatur nga CNA.al

https://www.focus.it/scienza/salute/parlare-diffondere-coronavirus-quanto-tossire

LEXO TE PLOTE