Connect with Us

“Numri magjik” i Danbar/ Ja pse një njeri mund të ketë realisht vetëm 150 miq të afërt

Blog

“Numri magjik” i Danbar/ Ja pse një njeri mund të ketë realisht vetëm 150 miq të afërt

Publikuar

-

Nëse jeni refuzuar ndonjëherë në aspektin romantik nga dikush, që ka dashur që të mbeteni miq, mund t’i jeni përgjigjur pak e shumë me një fjali të tillë:”Unë kam tashmë shumë miq!”. Dhe në fakt, ky nuk është thjesht një justifikim. Ekzistojnë disa kufij të mirë-përcaktuar mbi numrin e miqve dhe të njohurve, që mund të mbajë një person i zakonshëm.

Por çështja nëse këto kufij janë të njëjtë në botën e sotme dixhitale – ku është e zakonshme të kesh një profil në mediat sociale apo forume në internet, me mijëra ndjekës – është më e ndërlikuar sesa kaq. Sipas antropologut britanik Robin Danbar, “numri magjik” është 150.

Nga studimet që kreu tek primatët jo-njerëzorë, Danbar u bind se ekziston një raport midis madhësisë së trurit dhe madhësisë së grupit të miqve. Ky numër u zbulua duke përdorur të dhënat e aktivitetit celebral, dhe vëzhguar kohën e kaluar në krijimin e kontakteve me njëri-tjetrin, një sjellje e rëndësishme sociale e primatëve.

Danbar arriti në përfundimin se madhësia e neokorteksit – pjesa e trurit që lidhet me njohjen dhe gjuhën – është e lidhur me madhësinë e një grupi shoqëror koheziv. Danbar dhe kolegët e tij, e zbatuan këtë parim themelor tek njerëzit, duke shqyrtuar të dhënat psikologjike historike, antropologjike dhe bashkëkohore në raport me madhësinë e grupeve. Ata gjetën një qëndrueshmëri të jashtëzakonshme rreth numrit 150.

Sipas Dunbar dhe shumë studiuesve, rregull i 150 miqve dhe të njohurve, mbetet i vërtetë për shoqëritë e hershme të gjahtarëve-mbledhës, si dhe për një numër të befasishëm grupimesh sociale moderne:zyrat e punës, fabrikay, organizatay ushtarake, fshatrat angleze të shekullit XI, madje edhe kartolinat e dërguara për Krishtlindje.

Përtej numrit 150, nuk ka gjasa të ketë raporte të qëndrueshme. Po sipas kësaj teorie, rrethi më i ngushtë përmban vetëm 5 persona shumë të afërt, familjarë. Kjo pasohet nga shtresa të njëpasnjëshme prej 15 (miqsh të mirë), 50 (miq të zakonshëm), dhe 150 (kontakte kuptimplota), 500 (të njohur) dhe 1500 (njerëz që edhe mund t’i njohësh).

Danbar nuk është i sigurt, se përse këto shifra janë shumëfish i 5, por shton se “numri 5 duket se është themelor edhe për majmunët dhe primatët në përgjithësi”. Tipat e hapur (ekstrovertë), kanë prirjen të kenë një rrjet shoqëror më të madh, ndërsa introvertët përqendrohen në një grupim më të vogël kontaktesh “të ngushta”.

Gratë, kanë në përgjithësi më shumë kontakte brenda shtresave më të afërta. “Ajo që i përcakton këto shtresa në jetën reale, në botën ballë për ballë, është shpeshtësia e kontaktit fizik me këta njerëz. Ju duhet të merrni një vendim çdo ditë, mbi atë se si e kaloni kohën që keni në dispozicion për bashkëveprimet sociale, duket ditur që koha është e kufizuar”- thotë Danbar.

LEXO EDHE:  Ja kush është e vërteta për kërcënimin që na vjen nga ISIS

Disa organizata, janë bazuar tek kjo teori. Për shembull, Autoriteti Suedez i Taksave, i ka ristrukturuar zyrat e tyre për të qëndruar brenda pragut të 150 personave. Por ndërkohë, jo të gjithë bien dakord me hipotezën e trurit social.

Në mesin e atyre që pajtohen me këtë teori, ka nga ata që e kundërshtojnë shifrën 150. Hulumtimet mbi grupime të ndryshme sociale në SHBA, sugjerojnë që rrjetet e tyre sociale kanë mesatisht rreth 290 miq. Një argument është se numri i lidhjeve shoqërore normalisht nuk shpërndahet (ose formësohet si kurba e kambanës), kështu që disa njerëz me një numër të madh kontaktesh, mund të dalin jashtë mesatares.

Për shembull, nëse dikush është mjaftueshëm i pasur për të punësuar ndihmës për menaxhuar pjesërisht marrëdhëniet e tyre – ose për të transferuar tek të tjerët disa nga punët më emocionale – ata mund të jenë më pak të kufizuar nga numri i marrëdhënieve që mund të mbajnë.

Ka ndërkohë kritika edhe për numrin e Danbarit mbi baza metodologjike. Madhësitë e trurit të majmunëve, ndikohen përveç kompleksitetit shoqëror edhe nga aspekte të tjera. Ato mund të shpjegohen edhe me faktorë si dietat. Dhe një ekip i përbashkët britaniko-holandez ka argumentuar, që ndonëse neokorteksi është i kufizuar, aftësia sociale mund të shtrihet në ambiente të ndryshme kulturore, edhe me ndihmën e teknologjive të ndryshme.

“Numri magjik” i Danbar, mund të jetë më i aplikueshëm për shoqëritë para-moderne, ose për grupet me të ardhura të mesme në shoqëritë bashkëkohore perëndimore. Ai dhe kolegët e tij, kanë kryer studime në Facebook, duke përdorur faktorë si numri i grupeve ku dërgohen mesazhet e zakonshme private.

Kur njerëzit kanë më shumë se 150 miq në Facebook ose 150 ndjekës në Twitter, argumenton Danbar, këto përfaqësojnë shtresat normale të jashtme të kontakteve (ose lidhje me nivele të ulëta ):500 dhe 1500. Por për shumicën e njerëzve, intimiteti thjesht nuk mund të jetë i mundur përtej 150 lidhjeve./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Si nisi 25 vjet më parë “çeçenizimi” i Rusisë

Publikuar

-

Nga

Nga Thomas de Waal “The Moscow Times”

* Njëzet e pesë vjet më parë, qeveria ruse nisi luftën kundër Çeçenisë. Më 11 dhjetor 1994, dy javë pasi dështoi një operacion i fshehtë, presidenti Boris Jelcin dërgoi ushtrinë ruse për të shtypur rajonin rebel. Lufta që pasoi, ishte episodi më katastrofik dhe tragjik i historisë ruse që pas pavarësisë.

Dhjetëra mijëra civilë, dhe mijëra ushtarë të rinj vdiqën në një dhunë të panevojshme dhe të tmerrshme. Çeçenia u rrafshua, ndërsa Rusia u traumatizua. Bombardimi pa dallim i civilëve mbi Grozni mbrëmjen e Vitit të Ri 1995, ku shumica ishte pensionistë etnikë ruse, që nuk kishin pasur mundësi të largoheshin nga qyteti, ishte një krim lufte, për të cilin nëse Rusia do të ishte një vend më i vogël, autorët e saj do të kishin marrë ndëshkimin e merituar nga gjykatat ndërkombëtare.

Shumë pak njerëz, do të ndalen sot tek ky përvjetor. Rusët, perëndimorët dhe madje edhe çeçenët (të paktën publikisht), preferojnë ta harrojnë atë luftë. Pasi kjo nuk i përshtatet narratitivës zyrtare. Tek e fundit, faji kryesor për pushtimin nuk ishte i Vladimir Putinit, por i Jelcinit, një njeri që kujtohet ende me dashuri nga liderët perëndimorë, shumë prej të cilëve e mbështetën përdorimin prej tij të forcës ushtarake.

Ndërkohë, liberalët rusë që u ngritën kundër luftës si Jegor Gaidar dhe Sergei Kovaljov, përfshirë edhe disa këshilltarë të Kremlinit si Emil Pain, u shpërfillën dhe gradualisht u mënjanuan. Arsyet pse Kremlini, miqtë e tij perëndimorë, e justifikuan ndërhyrjen ushtarake, ishin të dobëta.

Çeçenia, e udhëhequr asokohe nga gjenerali eksentrik Xhokar Dudajev, kishte shpallur në mënyrë të njëanshme pavarësinë që në shtatorin e vitit 1991. U tha se Moska e kishte “humbur durimin” me të. Në fakt, nuk kishte ndonjë urgjencë më të madhe për të dërguar ushtrinë ruse në Çeçeni, sesa kishte nevojë Xhorxh Bushi të pushtonte Irakun në vitin 2003.

Ajo ishte një urgjencë e stisur, e ndërtuar mbi një dëshirë për të rritur popullaritetin e Jelcinit. Të tjerë argumentuan se qeveria ruse, e kishte të domosdoshme të ndalte një “efekt domino”, në të cilin do të shkëputeshin nga Moska edhe rajone të tjera ruse.

Por ky proces kishte përfunduar në shkurtin e vitit 1994, kur Kremlini nënshkroi një marrëveshje me rajonin e vetëm që po rebelohej seriozisht, Tatarstani. U theksua gjithashtu se Dudajev, kishte ngritur një regjim të korruptuar dhe represiv. Këtu bie dakord edhe unë.

Kur vizitova 2 herë Çeçeninë në fillim të vitit 1994, pashë që ai ishte një vend i frikshëm, dhe ku sundonin bandat. Dudajev i kishte lejuar mafiozët të livadhisnin si të donin. Punonjësit e administratës publike, ishin lënë pa rroga, ndërsa rusët etnikë po bënin gati rrobat për  t’u larguar nga shtëpitë e tyre.

LEXO EDHE:  Po vjen Titanik II/ Ç’duhet të dini mbi anijen që po ndërtohet nga manjati australian Klajv Palmer

LEXO EDHE:  Pas vetos franceze priten telashe në Ballkan, ç’po zien në Maqedoninë e Veriut

E megjithatë, regjimi i Dudajev ishte i mbaruar. Ai kishte në atë kohë pak mbështetje, dhe paratë po shterronin. Një durim pak më strategjik, dhe ai do të ishte rrëzuar vetë. Për më tepër, Çeçenia, shteti mafioz që nxiti një mllef të tillë, nuk ekzistonte e izoluar.

Qëkur shpalli pavarësinë, ajo jetonte ende falës rublës ruse. Dhe drejt Groznit kishte çdo ditë fluturime direkte nga qytetet ruse. Nëse duhej të shkatërrohej ekonomia e tregut të zi në Çeçeni, vendi më i mirë për t’ja filluar nuk ishte Grozni, por Moska.

Ajo çka e pengoi shumicën e çeçenëve të dëshironte t’i ribashkohej Rusisë sa më shpejt që të ishte e mundur, ishte ndjenja e thellë e krenarisë, dhe dëshira për t’u respektuar. Nën regjimin sovjetik, ky komb krenar ishte vendosur në fund të radhës për nga rëndësia, dhe pësoi fatin e tmerrshëm të dëbimeve masive të Stalinit në vitin 1944.

Çeçenët u rehabilituan më vonë nga Nikita Hrushovi, por gjithsesi ata u përballën me diskriminim deri në fund të periudhës sovjetike. Ishte Dudajevi, ai që rivendosi ndjenjën e tyre të nderit, edhe pse ua zbrazi xhepat, dhe i bëri të pasigurta rrugët e vendit. Në janarin e vitit 1994, unë bisedova me shkrimtarin e mençur çeçen, Said-Khamzat Nunuev, që ishte një kundërshtar i Dudajevit.

Ai më tha që duhej të kishim durim. “Pas vuajtjes nga carizmi dhe komunizmi, njerëzit nuk kanë marrë sa duhet frymë nga ajri i lirisë”- më tha Nunuev. Disa ditë para fillimit të luftës, unë raportoja nga Grozni se si çeçenët e zakonshëm, të përballur me agresionin ushtarak rus, u mblodhën edhe një herë rreth Dudajev, që ishte në fakt efekti i kundërt me atë që synonte Kremlini.

Dhuna u përhap me shpejtësi edhe në pjesën tjetër të Rusisë. Siç u shpreh më vonë Andrei Piontkovski:”Moska e nisi atë luftë, duke dashur ta bënte Çeçeninë pjesë të Rusisë, por në fund

u bë Rusia pjesë e Çeçenisë!”. Çeçenia që unë pashë para nisjes së luftës, sot nuk ekziston më.

Në atë kohë dëgjoja shpesh çeçenët të talleshin me të gjitha format e autoritetit, që ishin kryesisht shekullare, ku gratë nuk mbulonin fytyrën, dhe ku “liria” ishte çmimi i fundit. Ajo u zëvendësua me një vend fashist, që ka huazuar elementët më të këqij të Islamit radikal saudit dhe Rusisë së Putinit.

Edhe karriera e Putinit, u përcaktua nga Çeçenia. Fillimi i një lufte të dytë ndaj krahinës rebele, shpallja e fitores, dhe fuqizimi i forcave të sigurisë, për të përdorur të gjitha mjetet e nevojshme, ishte narrativa kryesore e presidencës së tij. Transformimi i Rusisë prej tij, në një vend ku lejohet gjithçka për të mbrojtur sigurinë e shtetit, ishte përgjigjja e tij përfundimtare ndaj gabimit të Boris Jelcinit në vitin 1994./ CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Donald Trump e ka bërë NATO-n më të fortë

Publikuar

-

Nga

Nga Newt Gingrich “Newsweek”

* Sapo mora një e-mail për mbledhje fondesh nga shtabi elektoral i ish-zv/presidentit Xho Bajden, që nënvizonte ndryshimin e thellë midis demokratëve dhe presidentit Donald Trump, në qasjen ndaj politikës së jashtme. Bajden shkruante:”A i patë pamjet e miqve dhe aleatëve tanë në Londër këtë javë? Udhëheqësit botërorë, po talleshin me presidentin e Shteteve të Bashkuara, teksa ai u fut sërish në siklet, dhe e dëmtoi imazhin e SHBA-së në një samit ndërkonbëtar”. Dëshira e dëshpëruar e demokratëve për t’u dashur nga të huajt, e përshkonte të gjithë e-mailin.

Në fakt, Bajden premton të ndjekë politika, që do ta bëjnë atë të pëlqyeshëm atë tek presidenti francez Makron. Natyrisht Makron, që deklaroi kohët e fundit se NATO-s “i ka vdekur truri”, gëzon vetëm gjysmën e popullariteti që ka Trump në vendin e tij.

Ndërkohë qindra mijëra francezë, dolën sërish në rrugë fundjavën që shkoi, për të protestuar ndaj politikave të tij. Makron, kancelarja gjermane Merkel (koalicioni qeveritar i të cilës po përçahet, ndaj mund të humbasë pushtetin), dhe disa liderë të tjerë evropianë, e kundërshtojnë presidentin Trump për 3 arsye të forta.

Së pari, më shumë se sa çdo president që nga koha e Ronald Reganit, presidenca e Trump përfaqëson më së miri vlerat dhe interesat amerikane. Trump pret që udhëheqësit e tjerë të mbrojnë interesat e vendit të tyre, dhe ai me siguri që do të diskutojë bazuar në interesat e vendit të tij.

Së dyti, ekonomia nën Trumpin po forcohet, në një kohë që ekonomitë evropiane janë në një situatë të vështirë. Një ditë pasi shtabi i fushatës së Bajdenit e dërgoi këtë e-mail tek shumë njerëz, Departamenti amerikan i Punës, raportoi se Shtetet e Bashkuara shtuan në nëntor 266.000 vende të reja pune, rreth 80.000 më shumë nga sa parashikonin ekonomistët.

Ndërsa vendet e tjera po lëngojnë nga papunësia e lartë dhe rritja e ulët, ekonomia e Trump po prodhon një rritje të qëndrueshme ekonomike, një rritje të madhe të prodhimit të naftës dhe gazit, dhe nivelet më të ulëta të papunësisë në 50 vitet e fundit. Xhelozia, është një faktor domethënës në reagimin e liderëve të huaj ndaj presidentit Trump.

Së treti, me ekonominë më të madhe në botë, SHBA-ja harxhon 2 herë e gjysmë më shumë si përqindje ndaj PBB-së së saj sesa Gjermania, ekonomia e dytë më e madhe në NATO. Që të gjithë e pranojnë që ushtria amerikane është më e fuqishme se sa pjesa tjetër e marrë së bashku e NATO-s.

LEXO EDHE:  A e vrau KGB-ja shkrimtarin nobelist francez Albert Kamy?

LEXO EDHE:  Po vjen Titanik II/ Ç’duhet të dini mbi anijen që po ndërtohet nga manjati australian Klajv Palmer

Dhe kjo prodhon më shumë xhelozi sesa respekt. Nën këtë mjedis, historia e parrëfyer është se sa i suksesshëm ka qenë presidenti Trump në bindjen e anëtarëve të NATO-s, që të rritin shpenzimet e tyre për mbrojtjen. Që kjo është një arritje e madhe, mund të shihet nga fakti që presidentët Bush dhe Obama, u përpoqën t’i detyrojnë anëtarët e NATO-s të rrisnin shpenzimet e tyre në mbrojtje, dhe dështuan që të dy.

Ndërkohë Trump ka pasur sukses. Ju nuk jeni të detyruar të më besoni mua, mbi shkallën e ndikimit të Trump ndaj NATO-s. Por ja çfarë tha së fundmi Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Jens Stoltenberg, në konferencën e përbashkët për shtyp me presidentin Trump:’Më lejoni t’ju falënderoj për udhëheqjen që po tregoni, për çështjen e shpenzimeve në mbrojtje. Sepse është shumë e rëndësishme që të gjithë të kontribuojmë më shumë në sigurinë tonë të përbashkët. Dhe ju keni pasur një ndikim shumë real, pasi aleatët po shpenzojnë tashmë më shumë në mbrojtje”.

Pra për të qenë të qartë:shpenzimet për mbrojtjen e NATO-s, kanë qenë mbi 100 miliardë dollarë në vit, gjatë viteve 2016-2019. Gjatë viteve të ardhshme, parashikohet që përpjekjet e presidentit Trump, t’i çojnë në 500 miliardë dollarë shpenzimet e mbrojtjes nga anëtarët e NATO-s.

Kjo është një rritje e ndjeshme e forcës së aleancës, dhe një sinjal i fuqishëm për Rusinë e Putinit, dhe agresorët e tjerë të mundshëm. Ish-zv/presidenti Bajden, duhet ta rimendojë tekstin e e-mailit të tij për mbledhjen e fondeve. Ai është duke përfaqësuar me besnikëri, dëshirën e së majtës për një Amerikë të dobët, që duhet nga të huajt, por që dështon të përfaqësojë vendin e vet.

Sa i përket presidentit Trump, ai po përpiqet që SHBA-ja të ketë një ekonomi të fortë, një ushtri të fortë, dhe që aleatët të përmbushin detyrimet e tyre, në një kohë që mendimet e udhëheqësve të huaj, janë për të shumë më pak të rëndësishme, sesa veprimet e tyre.

Shënim: Republikani Newt Gingrich, është ish-kryetar i Kongresit Amerikan./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Killerat e Putinit/ Ja si agjentët rusë i eleminojnë armiqtë e Kremlinit

Publikuar

-

Nga

Në verën e vitit 2013, një vrasës në Moskë po ecte me një biçikletë në drejtim të viktimës së tij. Biznesmeni rus Albert Nazranov, e kuptoi se ishte në kurth, dhe mes të dyve pati një përleshje të shkurtër fizike. Vrasësi e qëlloi Nazranov në kokë, dhe në pjesën e sipërme të trupit nga një distancë e afërt.

Pastaj u largua me vrap. E gjithë skena mund të shihej nga pamjet e kamerave të sigurisë. Në verën e vitit 2019, një vrasës u nis sërish me një biçikletë drejt viktimës së tij, por këtë herë në Berlin. Ai qëlloi gjeorgjianin Zelimkan Kangoshvilian në kokë dhe në pjesën e sipërme të trupit nga një distancë të largët, përpara se të largohej me vrap.

Kështu e përshkruajnë skenën e ngjarjes dëshmitarët. Raportimet investigative nga “Der Spigel”, dhe uebsajtet e njohura “Bellingcat”, “Insider” dhe “Dossier Cnter”, po zbulojnë tani se këto vrasje jo vetëm që ishin shumë të ngjashme. Por ato ka shumë të ngjarë, të jenë kryer nga i njëjti person.

Një krahasim mjekoligjor i fotos së të 2 autorëve, zbulon shumë ngjashmëri. Burri që mbante një pasaportë që mbante emrin Vadim Sokolov në Berlin, ishte në të vërtetë rusi Vadim Krasikov, vrasësi që mendohet se ka kryer edhe atentatin në Moskë.

Prokurori i Përgjithshëm i Gjermanisë, Peter Frank, ka marrë vetë përsipër hetimin e vrasjes në Berlin, për shkak siç e pranon edhe vetë “të rëndësisë së veçantë”. Kryeprokurori gjerman, beson se autoritetet ruse e zbuluan qëllimisht identitetin e ri të Krasikov. Kjo për shkak se në vitin 2015, Moska refuzoi një urdhër-arresti ndërkombëtar për Krasikov.

Zyra e Kryeprokurorit Federal, akuzon qeverinë ruse ose një prej organeve të saj, si përgjegjëse për vrasjen e Kangoshvilit në mes të ditës në fund të muajit gusht të këtij viti, një akt i rëndë në territorin gjerman, kundër një njeriu që kishte ardhur këtu si sazilkërkues,

Një krim i ngjashëm në Britaninë e Madhe vitin e kaluar, shkaktoi një krizë diplomatike ndërkombëtare, kur agjentët e dyshuar të agjencisë ruse të inteligjencës ushtarake GRU, kryen një atentat ndaj ish-spiunit rus Sergei Skripal dhe vajzës së tij, duke përdorur armën kimike ruse, Noviçok.

Në kundërpërgjigje, 29 vende dëbuan 146 diplomatë rusë. Edhe Berlini, detyroi këtë herë largimin nga Gjermania të 4 diplomatëv rusë. Ministria e Jashtme, e justifikoi vendimin, duke thënë se bashkëpunimi nga ana e autoriteteve ruse për zbardhjen e këtij krimi, ka qenë “i pamjaftueshëm”.

Qeveria gjermane, dëshiron të presë ecurinë e hetimeve, përpara se të marrë në konsideratë mundësinë e veprime të mëtejshme ndëshkuese kundër Moskës. Zyrtarët gjermanë, janë ende të kujdesshëm në lidhje me krahasimin e rasteve Kangoshvili dhe Skripal. Por provat janë të forta, dhe ato duket se sugjerojnë që gjeorgjiani Kangoshvili u vra për arsye politike.

Ndërkohë Rusia, ashtu si në të kaluarën, i ka mohuar të gjitha akuzat. Hetuesit besojnë se gjeorgjiani përgjohej prej disa kohësh, dhe vrasësi e dinte rrugën që do të ndiqte viktima. Shumë turistë po shijonin diellin në parkun para Kafe Alverdes mesditën e 23 gushtit, kur një burrë u ndal aty me një biçikletë, dhe nisi befas të qëllojë me një armë me silenciator ndaj Kangoshvilit.

Vrasësi u largua me shpjetësi, në një moment u rrëzua duke u lënduar në këmbë, para se të hynte një rrugë anësore në jug. Ai eci për qindra metra në drejtim të bregut të lumit Shpre, ku ndërroi rrobat pas një shkurreje. Ai i paketoi rrobat e tij dhe pistoletën Glock 26 në një qese, dhe i hodhi ato në lumë nga Ura Lesing.

Po ashtu hodhi në lumë edhe biçikletën, dhe paruken që kishte vënë në kokë. E vazhdoi arratinë me një skuter elektronike “Volteboard”, të cilin rezulton se e kishte blerë. Autori i ngjarjes, do t’ja kishte hedhur me siguri paq, po të mos kishte qenë për 2 adoleshentë që u ndodhën rastësisht në bregun e lumit, duke parë të gjitha veprimet e tij.

Kur panë që burri transformoi me shpejtësi veshjen e tij, ata lajmëruan policinë, e cila e arrestoi vrasësin e dyshuar në një stacion treni aty pranë. Ai i mohoi akuzat e ngritura kundër tij, dhe ka qëndruar që nga ajo kohë gojëkyçur. Meqë viktima ishte një çeçen me pasaportë gjeorgjiane, hetuesit menduan se vrasja mund të lidhej me rivalitetin e bandave.

Por shumë shpejt, ata zbuluan shumë të dhëna, sipas të cilave Rusia e shihte atë si një armik. Kangoshvili vinte nga Lugina e Pankisit në Gjeorgji. Kur shpërtheu Lufta e Dytë e Çeçenisë në vitin 1999, shumë të rinj të zonës iu bashkuan luftimeve. Kangoshvili u bë një komandant i një njësie luftëtarësh, dhe kishte besimin e plotë të udhëheqësit të separatistit çeçen, Asllan Mashkadov, që u vra nga shërbimi sekret rus në vitin 2005.

LEXO EDHE:  Kina është ekonomia e dytë në botë/ Pse kinezët rrezikojnë jetën për të emigruar në Britani?

LEXO EDHE:  A parashikon forma e fytyrës, prirjen për dhunë tek një njeri?

Kangoshvili u rikthye nga lufta në 2004, dhe ndoshta ka qenë që nga ajo kohë nën mbikëqyrje. Ish-bashkëshortja e Kangoshvilit, Manana T. pohon se i ka parë spiunët që e ndiqnin. Pasi i ati i saj u rrëmbye, që të dy nuk ndiheshin më të sigurtë, ndaj u larguan për në kryeqytetin gjeorgjian Tbilisi.

Megjithatë, edhe atje vazhdonin të merrnin mesazhe paralajmëruese. Manana T. thotë se burri i saj ra pre e një atentati në qendër të Tbilisit në vitin 2015, duke mundur të mbijetojë. Arsyeja e eleminimit të Kangoshvilit, ka qenë me siguri roli i tij në Luftën Çeçene, por edhe fakti që ai më pas ka punuar për autoritetet gjeorgjiane të sigurisë.

Besohet se ai i kalonte informacione CIA-s në Shtetet e Bashkuara. Këtë e konfirmojnë zyrtarë dhe ish-zyrtarë të inteligjencës nga Gjeorgjia, Ukraina dhe SHBA-ja. “Nëse amerikanët ose ne do të kishim nevojë për informacione nga diaspora çeçene në Turqi, Zelimkani ishte njeriu ynë”- konfirmoi për “Der Spiegel” një ish-zyrtar gjeorgjian.

“Puna e tij ka shpëtuar shumë jetë njerëzish”-tha një burim tjetër. Kangoshvili iku në vitin 2015 në Ukrainë, ku siguroi mbështetjen e qeverisë së Kievit. Në atë kohë, shumë “Kadirovci”, siç njihen luftëtarët famëkeqë të diktatorit çeçen Ramazan Kadirov, po luftonin në pjesën lindore të vendit.

Në fund të vitit 2016, Kangoshvili erdhi në Gjermani, ku u regjistrua pranë autoriteteve me një emër tjetër. Gjatë seancës dëgjimore për shqyrtimin e kërkesës së tij për azil në qytetin Ajsenhutenshtad në shtetin e Brandenburgut, ai tha se kishte luftuar kundër trupave ruse, se i ishte bërë një atentat, dhe për këtë arsye po kërkonte azil.

Shërbimet sekrete hetuan pretendimet e tij, dhe i dërguan një letër paralajmëruese autoriteteve në Brandenburg dhe Berlin. Por pak muaj më vonë, autoritetet e refuzuan kërkesën e tij për azil, teksa policia e cilësoi atë si një kërcënim islamik. Ajo akuzë u bazua në një pretendim rus, sipas të cilit Kangoshvili i përkiste një grupi terrorist të quajtur “Emirati Kaukazian”.

Vetëm në qershor të këtij viti, zyrtarët në Berlin e hoqën Kangoshvili nga klasifikimi si një kërcënim islamik. Ai u vendos nën mbikëqyrje, por nuk u gjet asnjë provë se mund të përbënte ndonjë lloj kërcënimi. Por autoritetet gjermane, dështuan të parandalojnë vrasjen e tij.

Ndonëse hetuesit dyshuan që në fillim, se pas këtij krimi qëndronte Rusia, ata nuk kishin prova. Pika e kthesës erdhi rreth një muaj më parë, kur policia e Berlinit zbuloi në dosjet e Interpolit, një kërkesë esktradimi nga Moska. Burri në fjalë, dyshohet se kishte vrarë Vadim Kraskov në Moskë në vitin 2013.

Fotografia në dosje, ishte jashtëzakonisht e ngjashme me atë të të dyshuarit për vrasjen e Sokolov. Edhe krahasimet e fotove të realizuara nga “Der Spiegel” dhe “Bellingcat”, duke përdorur një softuer për njohjen e fytyrës, dhe 3 foto të ndryshme të Krasikov dhe një të Solokov, treguan një përputhje në nivelin 82-90 përqind.

Hetuesit gjermanë, dyshuan pse Rusia e kishte tërhequr kërkesën e saj për ekstradimin e Krasikov në verën e vitit 2015, pa asnjë arsye të dukshme, dhe vetëm 2 muaj para se të lëshohej një dokument identifikimi për herë të parë me emrin “Sokolov”. Kjo tregon se në këtë rast, kanë ndërhyrë agjensitë qeveritare.

Ndoshta një agjenci ruse e shërbimit sekret, donte të shpëtonte një atentator nga burgimi, në mënyrë që të mund ta përdorte atë për qëllimet e tyre. Në fillim të tetorit, “The Neë York Times” raportoi se shërbimet perëndimore të inteligjencës, besojnë se Njësia 29155 e shërbimit sekret ushtarak rus, GRU, është përgjegjëse për një seri vrasjesh në Evropë.

Edhe sipas investigimeve tona, rezulton se ekipi përbëhet nga rreth 20 ushtarë, dhe drejtohet nga gjeneral majori Andrei Averjanov. Dhe ky grup shërben si një mjetet për një fushatë me bazë të gjerë nga Kremlini, që synon të destabilizojë dhe dobësojë Evropën. Shumë të dhëna, të çojnë në përfundimin se ata janë vrasësit e Putinit./“Der Spiegel”- Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE