Connect with Us

Alarmi/ Shërbimet sekrete ruse po synojnë të destabilizojë Evropën

Blog

Alarmi/ Shërbimet sekrete ruse po synojnë të destabilizojë Evropën

Publikuar

-

Nga Michael Schwirtz “The York Times”

* Në fillim ishte një fushatë destabilizuese në Moldavi, e pasuar nga helmimi i një tregtari armësh në Bullgari, dhe më pas një grusht shteti në Malin e Zi. Vitin e kaluar, pati një përpjekje për të vrarë një ish-spiun rus në Britaninë e Madhe, përmes një agjenti të rrezikshëm nervor.

Edhe pse këto operacione kishin qartazi shenjat e shërbimeve sekrete ruse, autoritetet i panë në fillim ato si sulme të izoluara dhe pa lidhje më njëra-tjetrën. Por tashmë zyrtarët e sigurisë në Perëndim, kanë arritur në përfundimin se këto operacione, dhe potencialisht shumë të tjera, janë pjesë e një fushate të koordinuar dhe të vazhdueshme për të destabilizuar Evropën.

Ajo po zbatohet nga një njësi elitare brenda sistemit të inteligjencës ruse, e aftë në akte subversive, sabotime dhe vrasje. Grupi i njohur si “Njësia 29155”, po operon prej të paktën 1 dekade. Por zyrtarët perëndimorë, e kanë zbuluar ekzistencën e saj vetëm kohët e fundit.

Zyrtarët e inteligjencës në 4 vende perëndimore, thonë se është e paqartë se sa shpesh mobilizohet në opracione kjo njësi. Ata paralajmërojnë se është e pamundur të dihet më saktësi, kur dhe ku do të godasin operativët e saj.

Synimi i “Njësisë 29155”, nënvizon shkallën përmes së cilës presidenti rus Vladimir Putin, është duke e luftuar në mënyrë aktive Perëndimin, nëpërmjet të ashtuquajturës luftë hibride – një përzierje e propagandës, sulmeve kibernetike dhe dezinformacionit – si dhe një përballjeje të hapur ushtarak.

“Unë mendoj se e kemi harruar se sa të pamëshirshëm mund të jenë në vetvete rusët”- thotë Peter Zuok, oficer në pension i inteligjencës ushtarake, dhe ish-atashe i mbrojtjes në ambasadën amerikane, që shtoi se as ai vetë nuk ishte në dijeni të ekzistencës së kësaj njësie.

Ndërkohë përmes një mesazh telefonik me shkrim, Dimitri Peshkov, zëdhënësi i Putinit, i drejtoi formalisht disa pyetje rreth njësisë Ministrisë ruse të Mbrojtjes. Ajo nuk bëri asnjë koment. E strehuar pas mureve të forta prej betoni në selinë e Qendrës 161 të Trajnimit të Specialistëve për Qëllime Speciale në lindje të Moskës, njësia ndodhet brenda hierarkisë komanduese të agjencisë ruse të inteligjencës ushtarake, e njohur shkurt si GRU.

Megjithëse dihet shumë pak për operacionet e GRU, agjencitë perëndimore të inteligjencës, kanë nisur të kenë një panoramë më të qartë të arkitekturës së saj kryesore. Zyrtarët amerikanë, pretendojnë se disa muaj para zgjedhjeve presidenciale amerikane të vitit 2016, dy njësi kibernetike të GRU, të njohura si “26165” dhe “74455”, hakeruan serverët e Komitetit Kombëtar Demokratik dhe fushatës së Hilari Klintonit, dhe më pas bënë publike komunikimet e brendshme më të sikletshme.

Ekipet e hakerave, veprojnë kryesisht nga Moska, mijëra milje larg objektivave të tyre. Ndërkohë, oficerët e “Njësisë 29155” udhëtojnë në shumë vende të Evropës. Disa janë veteranë të dekoruar të luftërave më të përgjakshme të Rusisë në Afganistan, Çeçeni dhe Ukrainë.

Operacionet e saj janë aq të fshehta, sa që ekzistenca e kësaj njësie, ka shumë të ngjarë të jetë e panjohur edhe për operativët e tjerë GRU. Një foto e vitit 2017, tregon komandantin e njësisë, gjeneralin Andrei Averjanov, në dasmën e vajzës së tij.

LEXO EDHE:  Ky është ambasadori i ri i SHBA-së në Kosovë i miratuar nga presidenti Trump

Në krah të tij ndodhen koloneli Anatoli Çepiga, një nga 2 oficerët e akuzuar në Britani për helmimin e ish-spiunit Sergei Skripal. “Kjo njësi e GRU-së që ka qenë aktive ndër vite në mbarë Evropën”- u shpreh një zyrtar evropian i sigurisë. Agjencitë perëndimore të inteligjencës, e identifikuan këtë njësi pas grushtit të dështuar të shtetit të vitit 2016 në Malin të Zi, ku 2 oficerë të njësisë speciale komplotuan vrasjen e kryeministrin e vendit, dhe pushtimin e godinës së parlamentit.

Por zyrtarët filluan të kuptonin më mirë axhendën specifike të njësisë, vetëm pas helmimit të Skripal në marsin e 2018-ës, nga një ish-oficer i GRU, që e kishte tradhtuar Rusinë duke punuar për britanikët. Skripal dhe vajza e tij, Julia, u sëmurën rëndë pas ekspozimit ndaj një agjenti nervori shumë toksik, por ia dolën të mbijetojnë.

Ky akt shkaktoi në një reagim të fortë, teksa më shumë se 20 vende, përfshirë Shtetet e Bashkuara, dëbuan 150 diplomatë rusë në një gjest solidariteti me Britaninë. Autoritetet britanike akuzuan 2 të dyshuar, që kishin hyrë në Britani me emra të rremë, por që më vonë u identifikuan si kolonel Çepiga dhe Aleksandër Mishkin.

Por operacioni ishte më kompleks. Një vit para helmimit, 3 operativë të “Njësisë 29155” u nisën drejt Britanisë. Njëri ishte Mishkin. I dyti Sergei Pavllov. Zyrtarët e inteligjencës besojnë se operativi i tretë, me pseudonimin Sergei Fedotov, mbikëqyri misionin. Fedotov dhe Pavllov, kishin qenë pjesë e një ekipi që tentoi të helmonte tregtarin bullgar të armëve Emilian Gebrev në vitin 2015.

Ekipi do të tentonte dy herë, një herë në kryeqytetin Sofje, dhe herën e dytë në shtëpinë e tij buzë Detit të Zi. Duke folur para gazetarëve në muajin shkurt gjatë Konferencës së Sigurisë në Mynih, shefi i shërbimit sekret britanik MI6, Aleks Janger, ngriti shqetësimin për kërcënimin në rritje nga ana e Rusisë, dhe foli për opercione tejet të koordinuara, pa përmendur ndonjë njësi specifike.

Ai shtoi:”Ne besojmë se ekziston një kërcënim i përhershëm nga GRU, dhe shërbimet e tjera të inteligjencës ruse”. Ndërkohë Kremlini e sheh Rusinë në luftë me një rend perëndimor liberal, që për të përbën një kërcënim ekzistencial. Në vitin 2006, Putin nënshkroi një ligj që ligjëron vrasjet të caktuara jashtë vendit. Por “Njësia 29155”, nuk është i vetmi grupim i autorizuar për të kryer operacione të tilla.

Një direktivë e vitit 2012 nga Ministria e Mbrojtjes Ruse, caktonte shpërblime financiare për 3 njësi të tjera për “arritje të veçanta në shërbimin ushtarak”. Njëra ishte “Njësia 29155”. Tjetra “Njësia 74455”, që ndërhyri në presidencialet amerikane të 2016-ës. E treta ishte ”Njësia 99450”, oficerët e së cilës besohet se janë përfshirë në aneksimin e Gadishullit të Krimesë në vitin 2014./ Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Çfarë e bën një udhëheqës vërtet të madh?/ 10 leksionet që na jep historia

Publikuar

-

Nga

Shumë nga udhëheqësit më të mëdhenj në histori, kanë qenë të fiksuar pas detyrës së tyre. Uinston Çërçilli, ia dedikoi jetën postit të tij kryeministror gjatë Luftës së Dytë Botërore, duke pushuar vetëm 8 ditë gjithësej në 6 vitet e atij konflikti botëror. Po çfarë e bën vërtetë një lider të madh? Historia na ka mësur leksionet e mëposhtme:

Aftësia për të planifikuar dhe përshtatur situatave

“Planet janë të pavlera. Planifikimi është gjithçka”, shprehej dikur ushtaraku i famshëm amerikan Duajt Ajzenhauer. Shpesh harrohet fakti, që një nga planet më të suksesshme të luftës në historinë moderne, Blitzkrieg-u i Adolf Hitlerit kundër Perëndimit, që arriti pushtimin e Francës, Belgjikës, Luksemburgut dhe Hollandës në vetëm 6 javë, nuk ishte origjinali. Plani fillestar ra rastësisht në duart e Aleatëve, vetëm pak ditë para se të niste sulmi. Gjermanët hartuan një plan të ri, që parashikonte shmangien e vijës mbrojtëse franceze Mazhino, dhe që rezultoi i befasishëm për francezët.

Një kujtesë të shkëlqyer

Çërçilli, kishte një memorie fantastike. Ai kalonte deri në 30 orë duke mësuar përmendësh fjalimet e tij, dhe i rishikonte vazhdimisht ato. Edhe perandori francez Napoleon Bonaparti, kishte një kujtesë të shkëlqyer, edhe pse për shumë gjëra angazhonte shefin e tij të kabinetit, Marshallin Bertie.

Fat

Para se të emëronte marshallët e tij, Napoleoni mësonten paraprakisht nëse gjeneralët e tij kishin qenë me fat. Pasi fati luan padyshim një rol të madh në drejtimin e një beteje. Në fakt, roli i rastësisë dhe determinizmit në histori, është i denjë për një libër më vete.

Kuptimi i ndjenjës së publikut

Presidenti Frenklin Ruzvelt, mund të ketë dashur ta fuste SHBA-në në Luftën e Dytë Botërore më herët sesa ndodhi realisht. Por ai e kuptoi shqetësimin dhe ankthin e publikut, dhe në presidencialet e vitit 1940, u premtoi prindërve amerikanë se “djemtë tuaj nuk do të dërgohen në ndonjë luftë të huaj”.

Ide

Abraham Linkoln ishte një udhëheqës i spikatur i luftërave. Intuita e tij e pabesueshme, mbi atë që do të pranonte politikisht Unioni, se kur do ta pranonte atë, dhe gatishmëria e tij për t’u përballur me krizat politike, dhe arritur kompromiset e nevojshme, largoi nga detyra gjeneralët e dobët apo të pabindur.

LEXO EDHE:  Raporti/ Cili ka qenë realisht roli i Vladimir Putinit në KGB-në sovjetike?

LEXO EDHE:  Sokol Balla-Ramës: Ia keni marrë dorën duke u përzierë me punët e brendshme të SHBA

Të qënit i paarsyeshëm në kohën e duhur

Mbretëresha britanike Elizabeta I, nuk pranoi të emërojë pasardhësin e saj, megjithë nxitjen e vazhdueshme nga këshilltarët e saj. Në këtë mënyrë, ajo e mbrojti vendin se saj nga rreziku i luftës civile. Ndërkohë, ajo refuzoi të ratifikojë Traktatin e Edinburgut, që në fillim të mbretërimit të saj, derisa ra ndjeshëm kërcënimi që vinte nga Duka i Guizës.

Nerva të forta

Stalini pësoi një krizë nervore, kur u njoftua për pushtimin e vendit nga Gjermania naziste më 22 qershor 1941. Ai u tërhoq në vilën e tij për ditë të tëra, teksa Ushtria e Kuqe dhe forcat ajrore sovjetike po dërrmoheshin në çdo front. Por në mesin e tetorit, kur gjermanët ishin në portat e Moskës, gjendja e tij u përmirësua, dhe ai organizoi më pas rezistencën.

Qëndrueshmëri frymëzuese

Ndërsa luftërat fitohen nga fituesi i betejës së fundit, aftësia për të frymëzuar humbësit në betejën e parafundit është jetike. Këtu vlen të përmendet rasti i Xhorxh Uashingtonit. Përveç evakuimit nga Bruklin në gushtin e vitit 1776, Uashingtoni pati pak suksese në vitet 1775-1776.  Por ai i frymëzoi kolonët amerikanë të rezistonin, dhe kjo çoi në triumfin e Revolucionit Amerikan.

Ndjeshmëri

Të kuptuarit e psikologjisë së të tjerëve, është një pjesë e rëndësishme e udhëheqjes. Aleksandri i Madh, Jul Çezari, Napoleoni, Çërçilli, dy Ruzveltët dhe Xhon Kenedi, kishin një ndjenjë të fortë empatie, që i motivonte ushtarët dhe qytetarët nga çdo lloj prejardhje. Aftësia për të bashkuar, është shumë më e rëndësishme, sesa origjina klasore e dikujt.

Vetëdije politike

Udhëheqësit duhet të kenë një shqisë të gjashtë për politikën. Si për shembull nuhatjen se kur rrezikohet të ndodhë një grusht shteti, ndjenjën e kohës, aftësinë vëzhguese, apo dhuntinë për të parashikuar sjelljen e mundshme të kundërshtarits në skenarë të ndryshëm./ Time-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Protestat globale, Rusia dhe Kina në anën e gabuar të historisë

Publikuar

-

Nga

Nga James Dorsey “Lobelog”

* Ka një perceptim të përhapur, që e sheh Rusinë dhe Kinën si fuqitë në rritje në Lindjen e Mesme. Kjo si pasojë e tërheqjes së Amerikës nga Siria, qasjes transaksionale së presidentit amerikan Donald Trump ndaj politikës së jashtme amerikane, por edhe mbështetjes ruse dhe kineze ndaj regjimeve represive.

Rusia është përpjekur ta rrisë ndikimin e saj në pjesë të tjera të botës, veçanërisht në Afrikë, duke shfrytëzuar besueshmërinë e saj të ripërtërirë në Lindjen e Mesme, si pjesë e projeksionit të vetes si një fuqi botërore e barabartë me Shtetet e Bashkuara dhe Kinën.

Udhëheqësit afrikanë, u mblodhën në fund të tetorit në resortin rus të Soçit në Detin e Zi në samitin e parë Afrikë-Rusi, të drejtuar nga presidenti Vladimir Putin. Kina ka organizuar samite të ngjashme rajonale. Putin është treguar një lojtar i shkathët, edhe kur ka paur “letra” të dobëa në duart.

Dhe tani për tani, Rusia bashkë me Kinën, që ka “muskujt” financiarë dhe tregtarë që i mungojnë Moskës, po forcojnë ndjeshëm pozitat e tyre. Megjithatë, Rusia dhe Kina mund të gjenden në situata të ndërlikuara, me protestat që kanë përfshirë aktualisht gjithë botën, nga Amerika Latine deri në Hong Kong, dhe që kërcënojnë t’i lënë që të dyja fuqitë në anën e gabuar të historisë.

Irani, vendi partner i Rusisë në mbështetjen e presidentit sirian Bashar Al-Asad, dhe një nyje strategjike në nismën kineze të Brezit dhe Rrugës, po përpiqet të parandalojë shpërthimin e protestave të radhës në vend.

Protestuesit në Irak, e kanë denoncuar ndikimin e Iranit, ndërsa aleati shiit libanez i Iranit, Hezbollahu, është pjesë e elites, të cilën protestuesit e akuzojnë si përgjegjëse për gjendjen e mjerueshme ekonomike të vendit të tyre.

Rusia dhe Kina, janë shumë të vetëdijshme për rrezikun që u kanoset. Jo vetëm për shkak të protestave në Hong Kong, por edhe për shkak të revoltave të kaluara popullore në ish-republikat sovjetike, dhe në disa raste edhe në provincën kineze veri-perëndimore të Xinjiangut.

Protestat e fundit në Kazakistan, lidheshin sa me problemet e brendshme të vendit, po aq edhe me ndikimin kinez në vend, dhe persekutimin e kazakëve etnikë në Xinjiang. Për më tepër, Azia Qendrore, bashke me vendet e Azisë Juglindore, janë vendet më në borxhe ndaj Kinës.

Një studim i kohëve të fundit nga studiuesit e Universitetin e Harvardit, Universitetit të Mynihut dhe Institutit Kiel për Ekonominë Botërore, arriti në përfundimin se rreth gjysma e huave kineze jashtë shtetit, mbeti e paregjistruar, duke e lënë Azinë Qendrore dhe vendet e tjera pa ndonjë mbikëqyrje të saktë të borxhit të tyre.

LEXO EDHE:  Ky është ambasadori i ri i SHBA-së në Kosovë i miratuar nga presidenti Trump

LEXO EDHE:  SHBA nuk do të marrin pjesë në ofensivën ushtarake turke në Siri

“Këto borxhe të fshehura jashtë shtetit, paraqesin sfida serioze për analizën e rriskut dhe çmimin e bonove të thesarit”-paralajmëroi studimi. Rreziku për të përfunduar në anën e gabuar të historisë, i afrohet edhe më shumë Rusinë, duke parë qsjen parandaluese ndaj revoltave popullore, si një nga qëllimet e saj në përpjekjen për të stabilizuar Lindjen e Mesme, një rajon i dominuar nga konflikti dhe luftërat.

Si pjesë e përpjekjes së saj stabilizuese pas ndërhyrjes në Siri, Rusia ka propozuar zëvendësimin e ombrellës amerikane të mbrojtjes në Gjirin Persik, me një marrëveshje shumëpalëshe të sigurisë. “Rusia po kërkon stabilitet, për të parandaluar revolucionet shumëngjyrëshe”-thotë Maksim Grigorjev, drejtor i Fondacionit për Studimin e Demokracisë me qendër në Moskë, duke cituar termin e përdorur për të përshkruar revoltat popullore në vendet që ishin dikur pjesë e Bashkimit Sovjetik.

Duke i bërë jehonë politikës së Kremlinit, Grigorjev tha që Siria ishte “një model në stabilizimin e një regjimi, dhe luftën kundër terrorizmit”. Ndërhyrja ushtarake ruse në Siri, e ka ndihmuar presidentin Bashar Al-Asad të ketë avantazh në një luftë brutale më shumë se 8-vjeçare, gjatë së cilës qeveria siriane është akuzuar për krime kundër njerëzimit.

Rusia i ka mohuar  akuzat, se forca e saj ajrore ka shënjestruar vazhdimisht spitalet dhe institucionet e tjera civile. Mbështetja ruse dhe kineze ndaj regjimeve të kontestuara, rrezikon t’i armiqësojë ata me protestuesit kudo në botë.

Udhëheqësit rusë dhe kinezë, mund të financojnë një zhvillim të ngjashëm ngjarjesh, me atë të regjimeve shtypëse të Amerikës Latine në vitet 1970-1980, si rezultat i dështimit të udhëheqësve për t’u përballur me ngadalësimin e rritjes ekonomike.

Dështimi nxiti një rënie besimi tek demokracia, dhe forcimin e populistëve. Venezuela dhe Kuba, mund të mos jenë arsyeja kryesore për protestat aktuale. Por nëse rajoni vazhdon në këtë rrugë, do të jetë i prekshëm nga përmbysje të tjetra. Ngjarjet kudo tjetër në botë, mund të shpalosen ndryshe.

Por Rusia dhe Kina, mund të gjenden tek e fundit në anën e gabuar të historisë, pikërisht në epokën e rënies globale së besimit popullor tek sistemet politike dhe udhëheqësve në detyrë,

dhe e shoqëruar nga protesta që janë gjithnjë e më pak të kompromista, dhe shumë të vendosura në kauzën e tyre./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

A e vrau KGB-ja shkrimtarin nobelist francez Albert Kamy?

Publikuar

-

Nga

Kur shkrimtari dhe filozofi francez, Albert Kamy, vdiq në një aksident automobilistik më 7 nëntor 1960 në moshën 46 vjeçare, u duk asgjë më tepër sesa një aksident i çuditshëm tragjik. Edhe pse fansat e Nobelistit, do të kishin vlerësuar si ironik faktin që Kamysë iu gjet në xhepin e xhaketës një biletë treni e papërdorur nga Provansa në Paris, nuk kishte ndonjë arsye të besohej se vendimi i tij fatal në minutën e fundit, për të udhëtuar me makinën e një miku, ishte ndonjë gjë më tepër sesa një shaka e fatit.

Dhe kjo deri në vitin 2011. Një akademik italian, ngriti në të përditshmen italiane “Corriere della Sera” pikëpyetje mbi vdekjen e shkrimtarit të famshëm. Xhovani Kateli, pretendoi se aksidenti ishte inskenuar nga agjentët sekretë sovjetikë të KGBpsë. Ai e mbështeste këtë teori, te një pasazh në ditarin e poetit të njohur çek, Jan Zabrana.

Ndër të tjera ai shkruan:”Kam dëgjuar diçka shumë të çuditshme nga goja e një njeriu që dinte shumë gjëra, dhe që kishte shumë burime të informuara. Sipas tij, aksidenti që i mori jetën Albert Kamysë në vitin 1960, u organizua nga agjentët sovjetikë. Ata dëmtuan njërën nga gomat e makinës, përmes një pajisjeje të sofistikuar.

Urdhri për vrasjen e shkrimtarit, u dha personalisht nga ministri i Jashtëm sovjetik, Dimitri Trofimoviç Shepilov, si një kundërpërgjigje ndaj një artikulli të botuar në revistën franceze ”Franc-tireur “ në marsin e vitit 1957, në të cilin Kamy sulmonte hapur Shepilov, për shtypjen brutale të revoltës popullore në Hungari një vit më parë.

Një vit më vonë, Kamy i zemëroi akoma më shumë autoritetet sovjetike, kur mbështeti publikisht shkrimtarin rus Boris Pasternak, fitues i Çmimit Nobel, dhe autor i librit “Doktor Zhivago”, një vepër e ndaluar nga diktatori sovjetik Josif Stalini. Artikulli i Katelit, shkaktoi reagime në mbarë botën, të ndara në pro dhe kundra kësaj hipoteze.

“Unë mendoj se nuk është e vërtetë. KGB kishte mënyra të tjera për të eleminuar Albert  Kamynë”- deklaroi për AFP filozofi dhe biografi i shkirmtarit, Mishel Onfre. Ditaret personalë të të Jan Zabrana “Cely zivot” (Një jetë e tërë), përfshirë edhe pasazhin në fjalë, u botuan për herë të parë në Republikën Çeke në vitin 1992.

Një ekspert vendas, i njohur me historinë, është regjisori Ales Kisil, që në vitin 2007 realizoi një dokumentar mbi jetën e Zabrana. Kisil tha se nuk kishte asnjë koment, në lidhje me vërtetësinë e pretendimit të poetit, por theksoi se shkrimtari çek “u kujdes shumë që të ishte i saktë”.

“Kur realizova dokumentarin mbi jetën dhe veprën e tij, kuptova që ai ishte njeri shumë i përpiktë, në të 1.100 faqet e ditarit të tij. Mund të ketë pasur ndonjë pasaktësi të vogël, por jo gabime të mëdha”- thekson ai.

LEXO EDHE:  Marrëdhënia me SHBA/ Rama: Ndeshem me buzëqeshje gati të keqardhur

LEXO EDHE:  SHBA nuk do të marrin pjesë në ofensivën ushtarake turke në Siri

Kisil mendon se Zabrana ka dashur ta ruajë me çdo kusht të fshehtë burimin e historisë mbi vdekjen e Kamy, dhe kishte ndërkohë frikë se ditari i tij mund të binte në duar të gabuara.

Ka gjasa që ai e shkroi ditarin me vetëdijen e plotë se një ditë mund të përdoret si testament i kohës së tij. Por ai ishte i vetëdijshëm se mund të keqpërdorej, nëse zbulohej nga regjimi komunist.

Kjo është arsyeja pse në një numër rastesh ai përdor vetëm iniciale, ose lë të kuptohet se për kë mund ta ketë fjalën. Në rastin konkret, ai po fliste për një burim që kishte pasur kontakte me njerëzit më të pushtetshëm në Bashkimin Sovjetik, edhe pse nuk na ka lënë detaje të sakta, se kush ishte ky burim”- shprehet Kisil.

Megjithëse fragmenti për Kamynë ishte shkruar në ditarët e Jan Zabrana në vitet 1971-1984, Kisil beson se ai me siguri kishte dëgjuar mbi këtë ngjarje, gjatë vizitës që zhvilloi në Rusi në vitet 1960. Kisil mendon se ka shumë gjasa që shkrimtari çek, të ketë pasur disa kontakte me rëndësi në Bashkimin Sovjetik, edhe pse nuk besohej shumë nga autoritetet komuniste, për shkak të prejardhjes së tij jo-komuniste.

Prindërit e tij ishin dënuar me burgime të gjata, pasi u ngjitën komunistët në pushtet në Çekosllovaki. Ndonëse u zhgënjye nga regjimi, Zabrana u bë një “përkthyes i dyshimtë i rusishtes dhe anglishtes”. Për shkak se ishte kryesisht i interesuar për shkrimtarët sovjetikë të përndjekur, si Isak Babel, Osip Mandelshtam, Ivan Bunin dhe Aleksandër Solzhenicin, ai e kishte shumë problem kur i duhej të merrte informacione mbi ta, që “shpesh nuk ishin të disponueshme, si ekzekutimet e Babelit dhe Mandelshtamit”.

Për këtë arsye, Kisil pohon se Zabrana bëri të pamundurën për të gjetur ‘burime të besueshme dhe objektive” të informacionit në Bashkimin Sovjetik. “Ka mundësi që ai të jetë takuar me dikë nga ky rreth njerëzish, që i tregoi më pas edhe për vrasjen e Kamysë, dhe të cilën ata e kishin dëgjuar nga dikush që ka qenë pranë zyrtarëve të lartë të Partisë Komuniste” -tha ai.

Megjithatë, Kisil beson se është e pamundur të verifikohet e vërteta e pretendimeve të Zabranas, pa pasur qasje në arkivat e KGB-së. Duke marrë parasysh delikatesën e çështjes, Kremlini vazhdon t’i mbajë ende dekret dosjet e shërbimit sekret komunist. Ndoshta mund të kalojnë edhe disa dekada, para se të mësohet ndonjë gjë më shumë rreth kësaj historie./ RFE-Përshtatur nga CNA.al

 

LEXO TE PLOTE