Connect with Us

Shefi i Gestapos së Hitlerit u strehua në Tiranë/ Ish-oficeri i Sigurimit pohon akuzat e CIA-s  

Histori

Shefi i Gestapos së Hitlerit u strehua në Tiranë/ Ish-oficeri i Sigurimit pohon akuzat e CIA-s  

Publikuar

-

Shefi i Gestapos së Hitlerit u strehua në Tiranë/ Ish-oficeri i Sigurimit pohon akuzat e CIA-s  

Memorie.al publikon dokumentet e panjohura të CIA-së amerikane për Heinrich Mylerin, shefin e Gestapos naziste të Hitlerit, për të cilin thuhet se pas vitit 1945 u rrëmbye nga sovjetikët dhe u dërgua në Moskë, ku për vite me rradhë shërbeu për KGB-në ruse të Stalinit. Sipas shërbimeve të fshehta amerikane, në vitin 1956, Myleri erdhi në Shqipëri dhe për vite me rradhë u vu në shërbim të Sigurimit të Shtetit, nën emrin e rremë Abedin Beqiri, gjë e cila pohoet edhe nga disa ish-kuadro të lartë të Sigurimit të Shtetit….?!

Nga Iv Kaloçi

Në vitin 1945, menjëherë pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore, sipas marrëveshjes që kishin bërë tre fuqitë e Mëdha: SHBA, Anglia dhe Bashkimi Sovjetik, shërbimet sekrete të këtyre vendeve, në bashkëpunim edhe me ato të shteteve të tjera që dolën fituese nga ajo luftë, filluan ndjekjen, zbulimin dhe arrestimin e të gjithë atyre personave që akuzoheshin për krime lufte.

Në këtë kuadër u ngrit dhe funksionoi Gjykata Ndërkombëtare e Krimeve të Luftës, e cila u bë e njohur me gjyqin e famshëm të Nurembergut, ku u gjykuan dhe u dënuan një pjesë e eksponentëve të lartë të kupolës naziste të Adolf Hitlerit, të cilët kishin bërë krime lufte. Por në bankën e të akuzuarve të atij gjyqi mungonin edhe shumë ish-oficerë të lartë të Shtabit të Hitlerit, të cilët në fundin e luftës kishin mundur të arratiseshin dhe më pas të fshiheshin, duke i shpëtuar gjykimit. Një nga ta ishte dhe Heinrich Myleri, kreu i Gestapos naziste, për të cilin thuhet se ka qenë në bunkerin e Kancelarisë së Reisch-ut, deri në momentin e fundit kur aty hynë ushtarët sovjetik.

Aty humbi gjurmët e tij. Thuhet se në momentin kur ushtarët rusë po merrnin nën kontroll strofullën e fundit të Hitlerit, Myleri u rrëmbye nga KGB-ja ruse dhe më pas u dërgua në Bashkimin Sovjetik të Stalinit, ku për vite me rradhë i shërbeu Moskës zyrtare dhe shërbimeve të fshehta ruse që udhëhiqeshin  nga Lavrentiy Beria. Që nga viti 1945 e në vazhdim, për fatin e Mylerit janë dhënë e shkruar me dhjetra version, nganjëherë dhe kontradiktore me njëra tjetrën. Nga disa dëshmi të CIA-s amerikane, bëhet e ditur se në vitin 1956, Myleri ka ardhur edhe në Shqipëri, ku për vite me rradhë i ka shërbyer Sigurimit të Shtetit të rregjimit komunist të Enver Hoxhës.

Kush ishte Heinrich Myler?

Heinrich Myler u lind më 28 prill të vitit 1900. Në Luftën e Parë Botërore ai shërbeu si shef në policinë e Mynihut, ku shumë shpejt u bë i njohur si antikomunist. Në vitin 1923, Heinrich dhe Geringu, themeluan Policinë Sekrete të shtetit gjerman, e cila shkurt njihet me emrin GESTAPO. Më pas, Myleri mori pjesë si efektiv në rradhët e RSHA (Zyra e Sigurimit të Rajhut), ku shërbeu si udhëheqës në organet drejtuese të saj, deri në shtatorin e vitit 1939, kur Gjermania pushtoi Poloninë.

Me vrasjen e Heinrich në Çekoskllovaki më 1942-in, Myleri u emërua si shef i Gestapos dhe në atë kohë ai filloi përndjekjet ndaj elemetëve komunistë gjermanë, hebrenjëve dhe robërve rus, të cilët ekzekutoheshin në kampet e përqëndrimit. Në tetorin e vitit 1944, me propozimin e Hitlerit, Myleri u dekorua me Kryqin e Hekurt, si shpërblim për shtypjen e puçit anti-Hitler që kishte ndodhur në korrikun e vitit 1944. Një nga sukseset më të njohra të shërbimeve të fshehta të Gjermanisë naziste, në kohën që ajo udhëhiqej nga Myleri, ishte dhe asgjësimi i organizatës “Orkestra e kuqe” dhe marrja e informacioneve nga ana e spiunazhit sovjetik, gjatë periudhës së Luftës së Dytë Botërore.

Pas mbarimit të luftës, në vitin 1945, Myleri dhe miku i ngushtë i itj, Walter Schellenberg, u vunë në dispozicion të shërbimeve sekrete të Moskës dhe punuan për Bashkimin Sovjetik të Stalinit. Nga viti 1946 e deri më 1963-in, Myleri punoi për shërbimet sekrete të Bashkimit Sovjetik, Çekoskllovakisë dhe Argjentinës. Në disa raste, Myleri i jepte informacione KGB-së ruse, për bazat e amerikanëve të instaluara në Gjermaninë Perëndimore. Më 1963-in Myleri u arratis në Kubë dhe më pas në Argjentinë, e cila në atë kohë kishte në krye Presidentin Juan Peron.

Ka edhe një version tjetër lidhur me zhdukjen e Mylerit, i cili jepet nga lideri komunist çek, Rudolf Barak, që tregon se agjentët e KGB-së e rrëmbyen Mylerin nga Argjentina dhe me disa gjermanë të tjerë e dërguan në një burg të Bashkimit Sovjetik. Një version tjetër për Mylerin jepet edhe nga Alois Brunner   ( komandant i një kampi përqëndrimi për hebrenjtë, që ndodhej në Francë), i cili ka shkruar se Myleri u strehua në Siri dhe se ai (pra Myleri), nuk është fajtor për “zgjidhjen” finale të problemit të hebrenjëve. Dëshmi të tjera në lidhje me Mylerin jepen edhe nga Marvin Hier, themeluesi i Qendrës së Holokaustit” Simon wiesenthal” në Los Angelos, i cili ka dëshmuar: ”Myleri nuk është gjykuar kurrë për ato që ka bërë gjatë luftës dhe se për të nuk kemi marrë vesh asgjë”.

Në vitin 1946, shërbimet e fshehta të ushtrisë amerikane kanë bërë të ditur se mbas luftës Myleri është vetëvrarë së bashku me gruan dhe tre fëmijët e tyre. Sipas CIA-së, Myleri dhe Eichman (bashkëpunëtor i tij në krime lufte), kanë qëndruar në një tunel nëntokësor në Berlin, nga ku më vonë dolën në ilegalitet me emra të rremë. Eichman u arrestua më 1960 nga agjentët e shërbimeve të fshehta izraelite (Mossadi ) dhe u vra prej tyrenë Jerusalem, ndërsa Myleri iku në Rusi e më pas në Amerikën Latine.

Kërkimi i parë për Mylerin e Gestapos

Mbas hyrjes së trupave anglo-amerikane në Berlin, shërbimet e fshehta britanike të kundërspiunazhit në bashkëpunim me ato kundërspiunazhit amerikan, filluan të hartonin një plan të detajuar deri në hollësira për arrestimin dhe gjykimin e kriminelëve nazistë të luftës. Në planet e listat e tyre, më i rëndësishmi ishte Heinrich Myleri, së bashku me Schellenberg, Ohlendrof, Steimle dhe Sanderberger, të cilët pas luftës ishin zhdukur, ose bënin lojë të dyfishtë me agjenturat e huaja të vendeve komuniste të Lindjes, si p. sh., me KGB-në e Bashkimit Sovjetik, në rastin  e Mylerit.

Më 22 gusht 1945, shërbimet e fshehta amerikane besonin se kishin arrestuar Heinrich Mylerin, por doli se e gjitha kjo ishte një dezinformim, pasi ata kishin arrestuar Walter Huppenkothen, persekutuesin e “Orkestrës së kuqe” dhe jo shefin e tij (Mylerin). Një zbulim i mëvonëshëm i bërë nga George Blake, Harri Hjungton dhe Heinz Felfe, tregon se sipas dëshmive të Mikail Golinevski (shefi shërbimeve të fshehta polake deri në vitin 1958), nga viti 1948 deri në 1958-ën, nga informacione të mbledhura për kriminelët e luftës, del se Myleri qëndronte në Moskë me ndihmën e KGB-së. I njëjti informacion jepet edhe nga Jakobs Loegles (ish-shefi i Gestapos së Gdanskut në Poloni), i cili më vonë shërbeu e punoi për BND-në (Shërbimi i Fshehtë Informativi Republikës Federale Gjermane).

LEXO EDHE:  Zbulohet kush është deputeti me apartament 450 mijë €

Fundi i Luftës dhe Myleri

Në vitin e fundit të Luftës,Heinrich Myler ende besonte në fitoren e nazizmit. Në atë kohë ai bashkëpunoi me oficerët e kundërspiunazhit gjerman dhe në dhjetorin e 1944-së, në pyllin e Ardene ata korrën një sukses të përkohshëm kundër amerikanëve. Gjatë kësaj kohe, agjentët e tij bënin lojë të dyfishtë me sovjetikët. Një numër i konsiderueshëm i agjentëve të Mylerit, mbas lufte u kthyen te sovjetikët, gjë të cilën e ka dëshmuar edhe Walter Schellenberg (ish-shefi i RASH) kur tha: ”Myleri u kishte thënë në radio rusëve, se Stalini ishte lider më superior se Hitleri”. Por sipas një zbulimi të agjentëve të CIA-s dhe dëshmisë së Heinz Pannwitz (sekretar në Gestapo), bëhet e ditur se Myleri absolutisht nuk e kishte thënë kurrë një gjë të tillë, dhe se ai kishte urdhëruar likujdimin e “Orkestrës së Kuqe” (organi i spiunazhit sovjetik).

Hipoteza për vdekjen e Mylerit

Pas lufte, autoritetet gjermane punësuan tre ish-majorë nazistë për të vërtetuar vdekjen e Mylerit. Nga dëshmitë e majorit të parë me emrin Fritz Leopold (ish-oficer në morgun e Berlinit), bëhet e ditur se trupi i pa jetë i Mylerit është nxjerrë nga morgu e prej disa oficerëve të SS (efektiva të shtabit të RSHA) në rrugën “Princ Albert” (2 km nga Kancelaria e Reisch-ut) dhe është varrosur në perëndim të qytetit.

Por më vonë kjo deklaratë e tyre u përgënjeshtrua, sepse në atë kohë dhe në atë vend, rezultoi se ishte varrosur një njeri tjetër, tetë vjet më i ri se Myleri. Dëshmia e dytë vjen nga Heinz Pannwitz (punonjës në RSHA), i cili tregonte se Myleri u dorëzua te sovjetikët dhe më 1957-ën ai punoi për BVD). Por ai ka theksuar se gjatë fundit të Luftës Myleri ishte bllokuar në tunelin e Kancelarisë dhe se atij i ishte gjetur vetëm koka dhe dokumentet e identifikimit. Dëshmia e tretë vjen nga Valter Luders (rekrut i Volkshturm), i cili tregon se gjatë ditëve të fundit në kopështin e Reisch-ut Kancelarisë, midis dhjetra kufomave të zakonshme, dallohej edhe një kufomë në veshjen e së cilës dukeshin qartë medaljet dhe gradat e një oficeri madhor SS.

Më pas, kjo kufomë, e cila mendohej se ishte e Mylerit, u zhvendos në ”Sheshin e vjetër të hebrenjëve”, në sektorin sovjetik, ku më pas u zhduk në rrethana të pa qarta. Në vitin 1955, Zyra e Informacionit për Ushtrinë Gjermane pohon se dhjetë vjet më parë, në Grasen-Hamburgerstrase, po aty ishte varrosur trupi i Mylerit. Por pohimet dhe informacionet nuk ishin të plota. Ato nuk u përmëndën kurrë në dosjen e aleatëve për Mylerin. Nga disa të dhëna të tjera të CIA-s, në lidhje me veprimtarinë e Mylerit, bëhet e ditur se mbas luftës ai është strehuar në Afrikën e Jugut, Rumani, Turqi, Bashkimin Sovjetik, Argjentinë dhe më vonë në Shqipëri.

Në Shqipëri ai është marrë nën mbrojtjen e punonjësve komunistë të Sigurimit të Shtetit të Tiranës zyrtare, të cilët e kanë mbajtur atë të fshehur nën emrin e rremë: Abedin Beqir Nikoshir. Por KGB-ja, ku thuhet se ka punuar vetë Myleri, ka nxjerrë edhe ajo versionin e saj. Sipas Moskës, Myleri ka vdekur në Berlin në maj të vitit 1945.

Në 1965-ën, “Zëri I Popullit” përgënjeshtroi strehimin e Mylerit në Shqipëri

Versionet dhe dëshmitë e ndryshme për një strehim të mundëshëm në Shqipërinë komuniste të Enver Hoxhës për ish kreun e Gestapos nazistetë Adolf Hitlerit, Heinrich Myler, nuk janë krejtë të pa njohura. Disa ish-funksionarëtë lartë të Sigurimit të Shtetit Shqiptar, të cilët para viteve ’90-të kanë shërbyer në disa përfaqësi dhe ambasada të vendit tone (të akredituara kryesisht në Perëndim), duke u kamufluar nën petkun e diplomatit, kanë dëshmuar në mënyrë kofidenciale për Memorie.al  se ”çështja Myler” nuk është e panjohur dhe e re për ta.

Sipas tyre, aty nga viti 1956 kur Hrushovi po ndërmerrte destalinizimin e Bashkimit Sovjetik, qarqe fanatike të KGB-së e larguan Mylerin nga Moska dhe e sollën në Shqipëri, duke e parë vendin tonë si më të sigurt dhe më të mbyllur ndaj botës. Sipas tyre, thuhet se Myleri u mbajt për vite me rradhë nën masa të rrepta sigurie në një prej dhomave të godinës së Drejtorisë së Zbulimit Shqiptar (brënda Pallatit të Brigadave), të cilës dhe i shërbeu për vite me radhë. Për identitetin e vërtetë të Mylerit dhe vendodhjen e tij në Tiranë, kishin dijeni vetëm Enver Hoxha, Mehmet Shehu, Hysni Kapo e Kadri Hazbiu.

Ky sekret u ruajt deri në fillimin e viteve ’60-të, kur Shqipëria i prishi marrëdhëniet me Bashkimin Sovjetik. Që nga ajo kohë, herë pas here disa vende perëndimore i kërkonin Tiranës zyrtare që të dorëzonte ish-kreun e Gestapos naziste të Adolf Hitlerit. Sipas dëshmisë së njërit prej ish-diplomatëve tanë në Perëndim, aty nga viti 1965, gati çdo ditë pranë ambasadës shqiptare në Vjenë (ku asokohe shërbente si ambasador Mehmet Çaka), dorëzoheshin letra e nota proteste ku i kërkohej qeverisë së Tiranës që të dorëzonte Mylerin.

Nisur nga kjo gjë, me anë të Agjensisë Telegrafike Shqiptare (ATSH), Tirana zyrtare i përgënjeshtroi lajmet e dhëna se Myleri strehohej në Shqipëri. Përgënjeshtrimi i shkurtër i ATSH-së, në atë kohë u botua në pak rreshta edhe nga gazeta “Zëri I Popullit”, organ i KQ të PPSH-së. Por gjurmët e Mylerit nuk humbin përfundimisht në Shqipëri, pasi thuhet, se pak para prishjes me kinezët, ai u morr prej tyre dhe përfundoi në Republikën Popullore të Kinës nga ku nuk dihet më shumë se si shkoi fati i tij…?!

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Histori

Raporti sekret i Sigurimit të Shtetit në vitin 1973/ Leka Bungo nën vëzhgim për agjitacion e propagandë

Publikuar

-

Nga

Dashnor Kaloçi

Memorie.al publikon dokumentet e vitit 1974 me karakteristikën e Teatrit “Bylis” të Fierit për regjizorin e njohur , Leka Bungo, ku ai akuzohej për shfaqje të mëndjemadhësisë, arrogancë, fodullëk dhe msopërfillës ndaj organizatës bazë të partisë, etj., etj., si dhe karaketristikën e Drejtorisë së Sigurimit të Shtetit të vitit 1989 kur Bungo kërkonte një pasaportë për të shkuar tek të afërmit e nënës së tij në Greqi, dhe aty theksohet se regjizori i njohur ka qenë i survejuar nga Sigurimi i Shtetit dhe ishte marrë në përpunim paraprak, 2 A, për agjitacion e propagandë.

Ashtu siç theksuam dhe në kapitullin parardhës, raport-informacionit të zv/ministrit të Arsim Kulturës, Mantho Bala (i cili asokohe mbante edhe detyrën e Kryetarit të Komitetit të Kulturës dhe Arteve), dërguar Komitetit Qëndror të PPSH-së lidhur me problemet që kishin dalë në Teatrin (BYLIS) dhe Estradën e Fierit, i paraprinte një raport-informacion sekret i zv/ministrit të Punëve të Brendëshme dhe njëkohësisht Drejtor i Sigurimit të Shtetit, Feçorr Shehu, i cili po ashtu i drejtohet Komitetit Qëndror të PPSH-së. Ku sipas praktikës, raporti i tij i e jepej sekretarit përkatës, Hysni Kapos, që mbulonte organet e diktaturës së proletariatit dhe njëkohësisht, Ramiz Alisë, që mbulonte Artin, Kulturën dhe Propagandën. Dhe ky dokument pasi është parë prej tyre, më shënimet përkatëse, i është dërguar edhe Enver Hoxhës, i cili gjithashtu ka vënë shënime mbi atë dokument.

Por ajo që bie në sy, është se nga raport-informacioni i Mantho Balës, është shkëputur një ekstrat prej gati një faqe, (ku bëhet fjalë vetëm për Leka Bungon), e cila i është dërguar e veçantë Enver Hoxhës, gjë e cila duket dhe nga faksimilja përkatëse me firmën e Enverit. Siç do të shohim dhe në dokumentin në fjalë të zv/ministri Feçorr Shehu, aty ai ka bërë një “tablo sinoptike”, rreth situatës politike që mbizotëronte askohe në të gjithë vëndin, lidhur me ato që thuheshin e komentoheshin pas fjalës së Enver Hoxhës mbajtur më 15 mars të vitit 1973 në Presidiumin e Kuvendit Popullor dhe gjthashtu në Pleniumin e III-të të Komitetit Qëndror.

Ajo që bie në sy te ky raport, është se me emër përmëndet vetëm regjizori Leka Bungo, (bashkë me autorin e dramës Kleanthi Dusha), gjë e cila ka sjellë më pas dhe survejimin e ndjekjen e tij nga Sigurimi i Shtetit. Gjë e cila konfirmohet edhe nga një dokument i vitit 1989, kur Bungo ka bërë një kërkesë për të shkuar si vizitor në Greqi, tek të afërmit e nënës së tij, me origjinë dhe kombësi greke. Bashkë më këto dy dokumente që po publikojmë në këtë kapitull të librit, po japim edhe një karakteristikë të Teatrit Bylis të Fierit, e cila është lëshuar për regjizorin e njohur, Leka Bungo, ku midis të tjerash bie në sy një fjali ku thuhet: “Mëndje madhësia e ka çuar deri atje, sa që në punën e tij (Leka Bungo), duhet t’ja kalojë teatrove të tjera, për këto ka anuar nga modernizmi, konvencionalizmi në regjizurë, në podjumomaninë etj”. Për më shumë, na njohin tre dokumentet në fjalë të cilat po i publikojmë të plota dhe pa asnjë shkurtim, ashtu siç ndodhen në dosjet përkatëse në Arkivin e Ministrisë së Punëve të Brendëshme dhe Arkivin Qëndror të Shtetit.

Karakteristika e Teatrit të Fierit për regjizorin e njohur / “Mëndjemadhësia e ka bërë që Leka Bungo do t’ua kalojë dhe teatrove të tjera”…

 Karakteristikë

Leka Ferdinand Bungo, lindur më 29 II.1944 në Tiranë, me origjinë nënpunës i mesëm (i ati ka qenë mjek), e ëma është me kombësi greke dhe ka mbajtur qëndrim indiferent. Mbas çlirimit gjyshi është burgosur për mosshlyerje tatimi pasi është prekur nga reforma e pushtetit popullor, janë shtetëzuar një palë shtëpi, një dyqan dhe dy baçe. Është me shkollë të lartë për aktor dhe një vit kurs për regjizor.

Ka ardhur në rrethin tonë nga shkurti i vitit 1971 dhe u emërua regjizor i Teatrit të Fierit. Gjatë kohës që ka punuar në këtë Teatër, janë konstatuar se karakterizohet me tendencë mëndje madhësie, mospërfillës në shoqëri dhe ajo e Vlorës, edhe njeri me tendencë animi nga arti borgjez.

Gjatë punës në Fier, shoku Leka ka patur një pamje pozitive dhe një tjetër negative, është treguar punëtor energjik sidomos kur erdhi në fillim, se më vonë pati rënie, është treguar njeri i aftë nga ana profesionale si regjizor, është treguar kështu dhe kjo është dhe qenë përshtypje edhe nga shkolla edhe për kohën që ka qenë në Vlorë.

Përveç punës si regjizor ai ka bërë edhe krijime të ndryshme. Përveç punës së mirë gjatë kohës shoku Leka ka pasur edhe një sëri të metash të që kanë konsituar, me mungesën e studimit të materialeve të partisë me seriozitetin e duhur, në mosthellimin në to dhe në moszbatimin e tyre në jetë. Gjatë kohës ka shfaqur mëndjemadhësi, është treguar mospërfillës ndaj njerëzve të tjerë në marrdhëniet e punës, nga kjo mëndje madhësi ka kaluar në liberalizëm duke bërë krahasime pa përgjegjësi për mvartësit dhe përgjegjësit. Mëndje madhësia e ka çuar deri atje, sa që në punën e tij duhet t’ja kalojë teatrove të tjera, për këto ka anuar nga modernizmi, konvencionalizmi në regjizurë, në podjumomaninë etj. Çfaqje këto të marra nga arti borgjez.

LEXO EDHE:  Ekskluzive/ Balla tregon çfarë fshihet pas sulmeve të PD-së

LEXO EDHE:  Kriminelët e kanë privatizuar/ A ka pjesë ministri Lleshaj në lokalin e Gardës?

Me këto shfaqje duke pranuar edhe një përmabjtje jo socialiste në dramën “Historia e një vajze”, Leka Bungo luftoj që kjo dramë me të meta ideore, të vihej, të mos pranoheshin kritikat dhe të shkelej vija e masave duke i quajtur kritikuesit konservatorë, të mbetur prapa etj.

Leka Bungo është ftur në rrugën e modernizmit dhe të animit nga arti borgjez për tre arsye: së pari se kjo ka qenë prej kohësh tendenca për të, së dyti është, pa brymosur me materialet e partisë, dhe së treti është inkurahuar nga përkëdhelitë e Sekretarit të Partisë Ismet Cibaj, që gjithashtu ishte infektuar nga modernizmi, liberalizmi dhe izma të tjera borgjeze.

Të metat në mungesën e formimit të tij ideologjik dhe çfaqjet e t’ija borgjeze në veprimtari, u diskutuan dhe u kritikuan në kolektiv nën dritën e materjaleve të partisë dhe kolektivi mbajti ndaj tij dhe çfaqjeve të tij qëndrim revolucionar. Në këto mbledhje shoku Leka diskutoj në frymën e autokritikës, zbuloj origjinën dhe shkaqet e të metave e shfaqjeve të tija ideologjike borgjeze në jetë dhe në art. Autokritika e tij qe e thellë dhe u konsiderua e plotë. Ky fakt jep premtime për vënien e tij në rrugën e korigjimit dhe të kalitjes revolucionare. Për t’i dhënë mundësi reale për të realizuar në fakt edukimin, kalitjen dhe korigjimin, organizata bazë dhe kolektivi vendosën që shoku Leka Bungo të dërgohet në prodhim për një kohë të pacaktuar.

Mendojmë të kalojë në prodhim punëtor në N.Sh. N. Ballsh.

SHEFI I SEKSIONIT TE KUADRIT          SEKRETARE

 (Arqilini Prifti)                  (Meropi Trebicka)

Fier, më 20. IV.1970

Raporti i Sigurimit: “Në vitin 1973 Leka Bungo është marrë në përpunim paraprak 2A, për agjitacion e propagandë”

 DREJTORIA E SIGURIMIT TE SHTETIT,

DEGA I-rë, Sektori i Vizave

Leka Ferdinand Bungo, i vitlindjes 1944, lindur dhe me banim në Tiranë, me kombësi dhe shtetësi shqiptare, me arsim të lartë, regjizor tetatri, i padënuar, i paorganizuar, i martuar dhe me dy fëmijë, kërkon të shkojë vizitor në Greqi tek daja i tij, i quajtur Musledin Ibrahim Koka, si dhe për të zgjidhur një problem pasuror.

Dega e Brendëshme e Tiranës, është dakort që Leka të shkojë vizitor jashtë shtetit dhe thekson se ai është me origjinë nga Elbasani, Gjyshi i tij Gani Bungo, ka qenë shtresë e pasur dhe ka shfrytëzuar punën e të tjerëve, pas çlirimit janë prekur nga reformat e Pushtetit Popullor, por Ganiu ka ndihmuar partizanët me 20 napolona në muaj. Babai i Lekës, Ferdinandi, para çlirimit ka qenë me studime në Itali për Mjeksi, pas kthimit ka punuar në rrethe të ndryshme, pas çlirimit ka mbajtur qëndrim të mirë, xhaxhallarët i ka me qëndrim të mirë.

Nëna e lekës, Eniseja, ka lindur në Veria të Greqisë, ka kryer studimet e mesme në Selanik dhe në vitin 1942 martohet me Ferdinand Bungon dhe vjen në Shqipëri. Pasi i vdes burri, Ferdinandi, Eniseja martohet përsëri me Dhimitër Liton, familje me qëndrim të keq politik, pasi ky (Dhimitri) së bashku me të vëllanë e tij kanë qenë pjesëmarrës në sabotimin e kënetës së Maliqit dhe që të dy janë dënuar me me 5 vjet heqje lirije. Pas daljes nga burgu është ndjekur në përpunim aktiv 2A si agjent i mundshëm i zbulimeve të huaja. Eniseja ka qenë dy herë vizitore në Greqi. Dy halla dhe një xhaxha i Lekës që banojnë në Shkodër, janë me qëndrim të mirë.

Vetë Leka, pasi ka mbaruar arsimin e lartë, fillon punë si regjizor në teatrin e Fierit. Këtu Leka është martuar me Luljeta Pirro Koçin, babai i së cilës, Pirroja, ka qenë ambasador në Romë, më vonë, në Ministrinë e Punëve të Jashtëme, si drejtor kuadri, aktualisht në pension e AP. (anëtar partie, shënimi ynë). Leka nga viti 1964 e në vazhdim ka patur korrespodencë me xhaxhanë e nënës dhe djalin e tij, nga të cilët ka marrë edhe sende të dërguara prej tyre. Në vitin 1970, kur Leka punonte në Teatrin e Fierit, është kritikuar për shfaqje moderniste në art, duke vënë në skenë  dramën “Histori e një vajze”, ka qenë dakort që të shfaqej drama “Njollat e murrme”, për të cilën dërgohet si punëtor në Uzinën Mekanike në Patos. Pas kësaj caktohet regjizor në Estradën e Lushnjes e kohët e fundit në atë të Tiranës ku është aktualisht.

Leka më datën 10.V.1973, është marrë në përpunim paraprak për agjitacion e propagandë në fushën e artit e të Kulturës nga Dega e Punëve të Brendëshme Fier dhe po këtë vit është ngritur në përpunim aktiv 2A po për këtë tendencë. Meqë gjatë përpunimit nuk u vërtetua veprimi armiqësor, në vitin 1975, është ulur në kontroll-operativ 2B.

 (Arkivi i Ministrisë së Brendëshme, Dosja 598, Viti 1989. fl. 22,23)

LEXO TE PLOTE

Histori

“Gjaku i tim biri”/ Historia e dhimbshme e nënës nga Berati: Do të shkoj t’i ulem mbi varr, t’i piskas…

Publikuar

-

Nga

Shkruan Agron Tufa:

GJAKU I TIM BIRI
(sipas rrëfimit të një nëne)
– Të kërkon kryetarja e Komitetit të Partisë së Beratit, shoqja Jemine Guri, – më tha polici. Bashkë me tim bir për dore, Aturin e vogël katërvjeçar, ai na shoqëroi nga fshati i internimit deri në hollin e Komitetit. Ishte 10 tetori i vitit 198…
– Djalin lërja sportelistes, – tha polici. – Nuk mund të hysh në zyrën e shoqes Jeminé me djalin përdore… pesë minuta… mbaron punë dhe e merr.
Sportelistja, një grua e re me përparëse të kaltër, i buzëqeshi ëmbël Arturit të vogël me kaçurrela të arta, por ai u ngjesh pas meje. Për të kapërdirë parandjenjën e errët që më kaploi, nxorra një kallamsheqeri dhe ia dhashë. I bënë përshtypje vijat e kuqe, bardhë e blu dhe u gënjye. Polici me futi në një derë të katit të parë dhe vetë u largua. Brenda më prisnin dy gra dhe një mesoburrë me kostum gri.
– Ti ke një djalë, apo jo? – filloi burri.
– Po, – i thashë, – sot ka mbushur katër vjeç…
Më përshkuan të dridhurat. Asnjë fjalë urimi.
– Ne, Partia, nuk do të lejojmë, që djali yt të rritet nga një reaksionare si ti… – tha, dhe pauzën që pasoi e mbushi me të trokitura thoi mbi siprinën e tavolinës. – Nuk do ta lëmë gjakun e shkokut tonë partizan, besnikut të Partisë, të bastardohet nga një nënë reaksionare, bijë bejlerësh gjakpirës! Dëgjon? Ndaj ne…
Mësyva derën shigjetë e dola jashtë.
As djalin, as gruan me përparëse të kaltër s’i pashë kund.
– Ku ma çuat djalin? Djalin! – piskata fort.
Burri me dy gratë kishin dalë në holl. Renda në oborr. Askund, asnjë shenjë e djalit tim.
– Kot e kërkon, – foli burri me kostum gri. – Ai ndodhet larg tashmë… nuk e arrin.
Pas kësaj rashë në koma. Pas 5 muajsh u përmenda, por nuk mund të lëvizja. Paraliza më mbërtheu në shtrat për 3 vjet. Vetëm nënën pata te kryet. Herë-herë vinte dhe im shoq. I shkatërruar. Vetëm një fjali ia përsërisja vazhdimisht: “Shko, gjeje djalin tonë!”. Ai vetëm qante. Kaloi paraliza dhe më dërguan fill në internim. Pastaj burg prapë, e prapë internim. Me radhë. Vinin oficerët e sigurimit papandehur. Bastisnin kasollen dhe ulërinin: “Ku i ke fshehur poezitë!”
Derisa ra diktatura. Nisa kërkimin e Arturit tim. “Tani do të jetë bërë 12 vjeç. A do të më njohë?” Derisa, një dite të mjegullt vjeshte të vitit 1991, një grua e panjohur trokiti në portën e kasolles sime.
– Zonjë, – më foli. – Ti nuk më njeh. Unë jam Afërdita nga Përmeti, një kushërirë e dytë e dajove të tu. Kam ardhur të të them diçka, e cila duhet të groposet midis nesh. Përndryshe, po ma nxorre emrin, unë bashkë me burrin e fëmijët e mi jemi të vdekur brenda ditës. Kam ardhur të të them mos e kërko më djalin tënd, Arturin. Bëhu e fortë dhe mos ushqe iluzione. Djali yt ka vdekur. Që kur është rrëmbyer, është mbajtur në një shtëpi të fshehtë në Tiranë, bashkë me disa fëmijë të tjerë të mitur. Aty i ushqenin mirë dhe një herë në javë, u merrnin gjak. Në një nga këto raste, me 30 mars 1985, fill pasi i morën gjakun, Arturi… nuk u përmend më. E kam parë me sytë e mi. Vdiq, si shumë vogëlushë të tjerë, që zëvendësoheshin me të tjerë…
I gjori im bir! Gruaja nuk e dinte se atë ditë loçka ime do mbushte 6 vjeç…
Mos e kërko më… Bëhu e fortë, – tha gruaja dhe vrapoi në mjegull, duke më lënë të shituar në prag.
– As varrin mos ia kërko! – erdhi zëri i saj, tashmë nga mjegulla. – Janë sekrete që nuk hapen kurrë, – shtoi për herë të fundit gruaja, që kishte kohë e tretur në mjegull. Nuk e pashë më në jetë atë grua. Ua kishte thënë edhe dajave të mi. Po atë natë qe larguar familjarisht në Greqi.
Në verën e vitit 1997 im shoq më thirri të shkoj për të pastruar tek shtëpia e prindërve të tij në Vlorë. Në dhomën e vjehrrit që më pati urryer, gjeta dy blloqe të trashë. Në njërin ai kishte shkruar kujtimet e jetës së tij, ndërsa blloku tjetër ishte ditar. Nisa ta shfletoj e të lexoj pavullnetshëm, derisa u ndala, duke kërkuar, në shënimin “8 tetor 198…”:
“Gjithçka është ujdisur me kujdes… Plani që bëmë me shokët Vjollca Meçe, Zamir Shtylla dhe Ahmet Toporaku, s’ka pse të mos funksionojë. Djali i B… Artur S…, do të rrëmbehet në Komitetin e Partisë së Beratit… Do ta shlyejmë dhe këtë njollë. Më në fund….”
Më shungëllonin veshët. Si kështu!? Vjollca Meçe ishte kushërira e vjehrrit tim! Perëndi, gjëmën ma paskan kurdisur të mitë, mendova dhe ndjeva se po më binte zali. A e ka ditur vallë gjyshi enverist se ku po e çonte gjakun e nipit 4 vjeçar? Si ta pyes, tani që ka vdekur?
Do të shkoj t’i ulem mbi varr, t’i piskas… deri sa të ngrihet… të më japë përgjigje!

LEXO TE PLOTE

Histori

Një ngjarje sekrete mes Enver Hoxhes dhe Andrea Papandreut/ Ministri grek 9 muaj në burgjet e Shqipërisë

Publikuar

-

Nga

Nga Aleksandër Çipa

* Ministri grek 9 muaj ne burgjet e Shqiperise

Sifi Valiraqis, ish minister i rinise, kultures dhe sporteve arratiset nga Greqia dhe vjen ne Shqiperi ne vitin 1971. Letra e Andrea Papandreut nga Suedia per Enver Hoxhen:
Jam qytetar grek. Quhem Andrea Papandreu, drejtues i Levizjes se Re Greke. Ne burgjet tuaja gjendet nje aktivist i joni i cili nuk eshte i derguar me mision. Lutemi me besoni! Besoni ne ndergjegjen time dhe do te jemi mirenjohes per gjithe jeten!
E.H porosit te vetet: verifikoni nese eshte e vertete. Ndihmojeni financiarisht dhe lereni te shkoje ne cilin vend te doje te Perendimit.
E marrin ne hotel Dajti. I bejne pasaporte shqiptare. I marrin vize italiane dhe e cojne ne Itali ku donte te shkonte.
Ne Rome e pret Amalia Fleming, ish grua e tij.
Permbyset junta ne Greqi. Kur erdhen socialistet ne pushtet, Kryeminister zgjidhet Andrea Papandreu.

Nderkohe nje diplomat shqiptar ne Athine ne vitet ’80-te kujton: Si e kam takuar S.V si minister i kultures, rinise dhe sporteve te Greqise?
“Nuk ishte ambasadori dhe shkoj une. Takoj nje mikun tim Jani ne ministri te Kultures. E kishte gruan daneze. Me tregon ministrin. E dija historine e ministrit…
Jasas! Eshte shqiptar. Edhe u di pak shqip! Po ku e di shqipen? Me mire te mos te ta them! Une kam qene 9 muaj ne burg. Je i ri nuk i di. Por ndoshta ia di nderin nje burrri. Ai sa ka lexuar nje leter te nje personi pa e njohur, dha urdher. Dhe me coi ne Itali! Natyrisht e djathta me kerkon qe te flas kunder te majtes. Por une si i majte, ketu per te majten nuk mund te flas. Por per ate qe me ben padrejtesisht nuk mund te flas. Por ka vetem nje rruge: te hesht.
Papandreu pasi mori vesh qe Sifi Valiraqis ka mberitur ne Rome i ka cuar nje leter Enver Hoxhes e cila ende nuk eshte publikuar….

LEXO EDHE:  Kryeministri i hap rrugë konçesionit multimilioner për llogari të Olsi Ramës

LEXO TE PLOTE
Lajme të Rekomanduara: