Connect with Us

Sa astronautë kanë vdekur deri më sot në hapësirë?

Blog

Sa astronautë kanë vdekur deri më sot në hapësirë?

Publikuar

-

Për shumë njerëz që aspirojnë të bëhen një ditë astronautë, ideja e hyrjes në të panjohurën e madhe, do të ishte një ëndërr e realizuar. Por gjatë 50 viteve të fundit, në fluturimet hapësinore ka pasur jo pak tragjedi, të cilat janë në fakt edhe makthi më i keq i një astronauti.

Në gjysëm shekullin e fundit, rreth 30 astronautë dhe kozmonautë kanë vdekur gjatë trajnimit apo në misione të rrezikshme hapësinore. Por pjesa dërrmuese e këtyre vdekjeve kanë ndodhur ose në Tokë ose në atmosferën përreth Tokës, nën kufirin e pranuar të hapësirës të quajtur Linja Karman, që fillon mbi lartësinë100 km.

Gjithsesi, nga afro 550 njerëz që kanë fluturuar deri tani në hapësirë, vetëm 3 kanë vdekur në fakt atje. Në fillim të garës hapësinore, si NASA amerikane ashtu edhe Bashkimi Sovjetik patën një seri aksidentesh vdekjeprurëse, që vranë dhjetëra pilotë, sidomos gjatë provave me avionët reaktivë.

Pastaj ishte zjarri që përfshiu “Apollo 1” në janarin e 1967-ës, ai që i mori jetën astronautëve Gus Grisom, Ed Uajt dhe Roxher Shfi. Gjatë një simulimi në NASA, shpërtheu një zjarr brenda kabinës së anijes, që ndodhej ende në tokë. Për shkak të oksigjenit të pastër, zjarri u përhap me shpejtësi në një mënyrë të pakontrollueshme, duke shkrumbuar në pak sekonda ekuipazhin, që u përpoq më kot të hapte derën e daljes.

“Ne kishim bërë saktësisht të njëjtën provë një natë më herët, por pa e mbyllur kapakun e kapsulës, kështu që aty nuk kishte oksigjen të pastër”- kujton Uollter Kaningam, piloti i modulit hënor të “Apollo 7”. Gati 2 vjet më vonë, në tetorin e vitit 1968, Kaningam, Uolli Skira dhe Don Ejzell, u bënë ekuipazhi i parë i misionit Apollo që fluturoi me sukses në hapësirë.

Gjatë 3 viteve që pasuan, astronautët e Apollo kryen edhe 7 misione të tjera, përfshirë edhe uljen e parë në Hënë të “Apollo 11”,  dhe misionin tragjik të “Apollo 13”. Pastaj më 30 qershor 1971, njerëzimi pa vdekjen e parë (dhe deri më sot të vetme në hapësirë. Stacioni i parë hapësinor që u vendos mbi atmosferën e Tokës ishte ai sovjetik “Salyut 1”, që u lëshua pa pilot më 19 prill 1971.

Vetëm disa ditë më vonë, një ekuipazh prej 3 kozmonautësh sovjetikësh, u nis në bordin e anijes “Soyuz 10” me synim stacionin hapësinor dhe qëndrimin në orbitë për 1 muaj. Edhe pse ekuipazhi i “Soyuz 10” arriti me sukses tek “Salyut 1”, problemet me çelësin penguan hyrjen e tyre në stacion.

LEXO EDHE:  CNA.al dhe Klan zgjojnë Top Channel

Gjatë kthimit të tyre për në Tokë, disa kimikate toksike depërtuan në sistemin e furnizimit me oksigjen të anijes, duke shkaktuar vdekjen e njërit prej kozmonautëve. Fatmirësisht, 3 anëtarët

e tjerë të ekuipazhit u kthyen në shtëpi pa pasoja të rënda për shëndetin e tyre.

Vetëm disa muaj më vonë, më 6 qershor 1971, misioni “Soyuz 11” pësoi një tjetër dështim në synimin për të hyrë brenda stacionin hapësinor. Në dallim nga ekuipazhi i mëparshëm, 3 kozmonautët Georgi Dobrovolski, Vlladislav Volkov dhe Viktor Pacajev, ia dolën të hyjnë brenda “Salyut 1”.

Ata i kaluan atje 3 javë, duke vendosur jo vetëm një rekord të ri për kohën më të gjatë të kaluar në hapësirë, por realizuan ndërkohë edhe një sërë eksperimentesh mbi mënyrën sesi trupi i njeriut reagon, gjatë periudhave të gjata pa ndjesinë e rëndesës.-raporton Astronomy.com.

Më 29 qershor 1971, kozmonautët hipën sërish në anijen “Soyuz 11”, dhe filluan zbritjen e tyre në Tokë. Pikërisht në atë moment ndodhi tragjedia. Për specialistët në tokë, gjithçka shkoi në dukje në rregull. Anija kozmike, udhëtoi përmes atmosferës, duke u ulur në Kazakistan, ashtu siç edhe ishte planifikuar.

Por kur u hap kapsula, u zbulua që të 3 anëtarët e ekuipazhit kishin vdekur. “Në pamje të parë, anija nuk kishte asnjë lloj dëmtimi”- kujton Kerim Kerimov, kryetar i Komisionit të Shtetit. Kozmonautët u nxorrën me shpejtësi nga moduli. Trupi i Dobrovolskit, ishte ende i ngrohtë. Mjekët i dhanë frymëmarrje artificiale.

Bazuar në raportet zyrtare, shkaku i vdekjes së tyre ishte asfiksia. Aksidenti fatal mendohet

se u shkaktua nga prishja e një valvule, që ishte hapur rrugës. Në lartësinë 168 km nga toka, boshllëku i hapësirës thithi me shpejtësi të gjithë oksigjenin nga kabina e ekuipazhit. Për shkak se valvula ndodhej nën ndenjëset e kozmonautëve, ishte gati e pamundur që ata ta riparonin problemin në kohë.

Gjatë një testimi të hershëm në vakum nga NASA-s, kostumi i astronautit Xhim Leblank nisi

të me shpejtësi ajrin. Brenda rreth 30 sekondave, ai humbi ndenjat, por ndihma e parë e menjëhershme i shpëtoi jetën. Si rezultat i tragjedisë së “Soyuz 11”, Bashkimi Sovjetik kërkoi që të gjithë kozmonautët të pajiseshin me kostume hapësinore që i rezistonin presionit, një praktikë që ekziston edhe sot./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

200 miliardë $ fitime në vit nga ilaçet e falsifikuara, ja cilat janë pasojat reale

Publikuar

-

Nga

Nga David Richmond “Project Syndicate”

Qeveria e Nigerisë, ka dhënë së fundmi alarmin për vaksinat e rreme të meningjitit, dhe kjo nuk është hera e parë. Pesë vjet më parë, qindra nigerianë humbën jetën si pasojë e vaksinave të rreme. Natyrisht, problemi nuk janë vaksinat, por shpërndarja e përhapur e produkteve mjekësore nën standartin normal dhe të falsifikuara.

Tregu global i ilaçeve, nën standartin normal (pra që nuk përmbushen specifikimet e cilësisë) ose të falsifikuara, vlerësohet të ketë një vlerë deri në 200 miliardë dollarë në vit, ose 10-15

për qind të tregut të përgjithshëm farmaceutik. Por vëllimi i këtij tregu është shumë më i madh.

Sipas Organizatës Botërore të Shëndetësisë, që mbështetet kryesisht në raportimet vullnetare të profesionistëve të kujdesit shëndetësor, ne mund të kemi dijeni “vetëm për një pjesë të vogël “ të të gjitha rasteve.

Ajo që dimë, është se ky problem është veçanërisht shqetësus në Afrikë. Gjatë viteve 2013-2017, 42 për qind e ilaçeve që ishin nën standard dhe të falsifikuara, u zbuluan pikërisht në këtë kontinent. Kjo po minon përparimin e arritur me vështirësi të Afrikës në sektorin e shëndetësisë, duke e gërryer besimin në sistemet e reja të kujdesit shëndetësor.

Nuk ka nevojë të thuhet se përdorimi i ilaçeve të falsifikuara – të cilat variojnë nga ato jo efektive deri në helmuese – mund të sjellin pasoja vdekjeprurëse për njerëzit që i përdorin, dhe ata që goditen më rëndë janë më të varfërit. Mbi të gjitha, janë ata që kanë pak para dhe një qasje të vogël tek profesionistët e mjekësisë dhe tek një kujdes shëndetësor cilësor.

Ata ka shumë të ngjarë të blejnë ilaçe më çmim modest nëpër rrugë, ku nuk ka asnjë garanci se ato janë reale, e lëre më pastaj të kenë cilësi të lartë. Dhe kjo mund të shkaktojë një kosto shumë më të larta për viktimat, të cilët duhet të paguajnë më shumë për të trajtuar sëmundjen pasi ajo të ketë përparuar më tej, por edhe për çdo efekt anësor nga ilaçet e rremë, gjithnjë nëse arrijnë që të mbijetojnë.

Një studim i vitit 2015, vlerësonte se në Afrikën sub-Sahariane, 122.000 fëmijë nën moshën 5-vjeçare vdiqën vetëm në 1 vit si pasojë e ilaçeve të falsifikuara. Për më tepër, përderisa njerëzit nuk e dinë se çfarë po pijnë, lëre më pastaj të marrin dozën e duhur, ilaçet e falsifikuara ndihmojnë në rritjen e rezistencës anti-mikrobikiale, një prirje që nuk bën dallim mes të pasurve dhe të varfërve.

LEXO EDHE:  Pse njerëzit i mbështesin udhëheqësit e këqij?

LEXO EDHE:  Prokurorja fal policët “vrasës”?!/ Natasha Prifti në skanerin e Vettingut

E megjithatë, trafikantët e ilaçeve të rreme, kanë shumë pak nxitje për të ndalur aktivitetin e tyre. Vlerësohet se çdo 1.000 dollar që ata “investojnë” në prodhimin e ilaçeve të falsifikuara, mund të arkëtojnë një fitim prej 450 mijë dollarësh. Kjo diferencë, është 10-25 herë më e madhe se sa ajo që fitojnë trafikantët e drogës.

Dhe këto fitime marramënese, nuk vihen asnjëherë në barazpeshë me rrezikun e madh për jetët e atyre që i përdorin. Edhe kur arrestohen, trafikantët e ilaçeve të falsifikuara ia dalin shpesh të shmangin burgimin. Ata thjesht paguajnë një gjobë, dhe i rikthehen biznesit.

Gjithsesi, ashtu si trafiku i drogës, edhe ai është një biznes që varet dhe forcohet nga veprimtaria e gjerë kriminale, ku përfshihen edhe grupet terroriste. Në fakt, ilaçet e rreme trafikohen përmes të njëjtave rrjete të krimit që merret me trafikun e drogës dhe armëve.

Këto rrjete destabilizojnë komunitetet dhe vendet, sidomos në rajone tashmë të brishta si Saheli në Afrikë. Fatmirësisht, 7 vende afrikane – Gambia, Gana, Nigeri, Republika e Kongos, Senegali, Togo dhe Uganda – kanë vendosur të ndërmarrin veprime konkrete për t’u marrë me këtë problem serioz.

Këtë muaj, krerët e këtyre vendeve, do të nënshkruajnë një deklaratë politike dhe një marrëveshje ligjërisht të detyrueshme, duke i angazhuar të hartojnë dhe miratojnë ligje që forcojnë kontrollin mbi barnat. Marrëveshja parashikon ndëshkime të ashpra penale.

Por për të shkatërruar këtë biznes vdekjeprurës, që merr çdo vit qindra mijëra jetë, në këtë luftë duhet të bashkohen që të gjithë.

Kështu, Këshilli i Evropës ka miratuar Konventën MEDICRIME, traktatin e parë ndërkombëtar kundër produkteve mjekësore të falsifikuara, dhe krime të ngjashme që kërcënojnë shëndetin publik. Dhe Zyra e Kombeve të Bashkuara për Drogë dhe Krimin, ka hartuar një udhëzues për praktikat e mira legjislative për luftimin e krimit të barnave të falsifikuara./Përshtati në shqip CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Islamikët radikalë, mbeten kërcënues dhe pas hekurave të burgut

Publikuar

-

Nga

Nga Robin Simcox “Foreign Policy”

Në gushtin e vitit 2014, një i ri i papunë thurri planin e tij për t’i prerë kokën një ushtari britanik. I konvertuar së fundmi në fenë islame nga Dëshmitarët e Jehovait, Brustom Ziamani u duk se ishte vetëm xhihadisti i radhës, planet e mëdha të të cilit rezultuan një dështim i plotë, duke përfunduar në një burg britanik.

Duke vepruar në mesin e disa radikalëve të tjerë në një burg në Milton Kejnes, një qytet 80 km larg Londrës, Ziamani zuri një rol me rëndësi. Sipas një ish-të burgosuri të intervistuar për ”Times of London”, Ziamani e quante veten “shef të policisë së Sheriatit”.

Ai sillej nëpër burg, për t’u siguruar që asnjë i burgosur mysliman të mos e prishte agjerimin gjatë Ramazanit. Ziamani do të nxirrt në gjyq sy shkelës të sheriatit. Ata akuzoheshin për konsumimin e alkoolit. Ziamani vendosi që ata të ndëshkohen me rrahje, vendim që u zbatua me shpjetësi nga ndihmësit e tij.

Ai nuk ishte rasti i vetëm në të cilin radikalizmi i Ziamaniu, i përvetësuar jashtë burgut u manifestua edhe brnda tij. Ai do t’u afrohej të burgosurve të rinj myslimanë, duke i joshur ata t’i çonte tek “emiri” i burgut, një tjetër i konvertuar, që më pas do t’i jepte leksione radikale nga qelia e tij e burgut.

Ziamani u zhvendos në një burg tjetër në Kembrixhshajër. Aty ai dhe një bashkëpunëtor sulmuan gardianët e burgut me mjete rrethanore ndërsa bërtisnin “Allahu Akbar!”. Edhe pse nuk pati të vrarë, 5 të plagosur përfunduan në spital. Autoritetet britanike, po e trajtojnë incidentin si një sulm terrorist.

Por Britania nuk është i vetmi vend perëndimor, që ka përjetuar sulme të tilla në burgjet e tij. Sulmi i parë i Al-Kaeda në Nju Jork nuk ndodhi më 11 Shtator, por 10 muaj më parë në një burg të Manhatanit. Mamduh Salim, themelues i Al-Kaedës ishte në pritje të gjyqit për akuzën e terrorizmit, kur goditi me një thikë të improvizuar në njërin sy oficerin Luis Pepe, që pësoi një traumë fizike dhe psikologjike .

Ky problem ka prekur edhe Francën. Në shtatorin  vitit 2016, një radikal francez maroken,

Bilal Tagi, goditi me thikë 2 gardianë në burgun Valdua. Në janarin e 2018-ës, një ish bashkëpunëtor i Osama bin Laden, sulmoi në një burg tjetër francez Vendi lë-Viel në veri të vendit.

Kristian Ganzarski, një gjerman i konvertuar  në mysliman, sulmoi 4 gardianë burgu me një mjet prerës. Zyrtarët francezë besojnë se ai e ndërmori këtë sulm për të zgjatur burgosjen e tij në Francë, dhe për të parandaluar ekstradimin në Shtetet e Bashkuara, ku duhet të përballet me akuza për terrorizëm.

Në shtatorin e vitit 2015, qeveria britanike urdhëroi një studim mbi ekstremizmin islamik në burgje. Raporti, i hartuar nga ish-oficeri Jan Asheson arriti në përfundimin se ekstremizmi islamik ishte “një problem në rritje brenda burgjeve”. Ky ekstremizëm, shfaqej në mënyra të ndryshme, nga të ashtuquajturit “emirë të burgjeve”, që ushtrojnë një ndikim kontrollues dhe radikalizues tek të burgosurit myslimanë, duke i inkurajuara ata të jenë agresivë ndaj jo-myslimanëve, për t’i kthyer në fenë Islame.

LEXO EDHE:  Nga burojnë sulmet e sotme ndaj kapitalizmit

LEXO EDHE:  Pse njerëzit i mbështesin udhëheqësit e këqij?

Në përgjigje të këtij problemi, Asheson rekomandoi një strategji qendrore, gjithëpërfshirëse dhe të koordinuar për të monitoruar dhe luftuar ekstremizmin islamik në burgje. Ai sugjeroi që të burgosurit radikalë islamikë të mbahen brenda njësive të specializuara, dhe jo të përzihen më te tjerët, pasi vetëm kështu zvogëlohet ndikimi i tyre. Qeveria nisi të zbatojë sugjerimt e tij, ndonëse mbetet ende shumë për të bërë.

Një shqetësim të madh në këtë aspekt përbëjnë faltoret e e burgut. Shumica e faltoreve myslimane janë një formë ringjallëse e një Islami shumë konservator. Edhe pse ai nuk është një tregues i ekstremizmit në vetvete, faltoret nuk janë përfaqësuese të popullatës myslimane të Britanisë së Madhe.

Një sfidë të madhe paraqet edhe pamundësia për të njohur ideologjinë islamike. Ndonjëherë stafi i burgut e ngatërron praktikën fetare me radikalizmin. Për të kuptuar mentalitetin islamik, admnistrata e burgjeve në Britani, duhet të angazhohet më shumë me ish-ekstremistët që i kuptojnë rrënjët e ideologjisë, por që mbështesin vlerat britanike dhe ato të demokracisë perëndimore.

Ndërkaq, qeveritë duhet kenë një qasje më të kujdesshme kur vlerësojnë rreziqet që paraqesin të burgosurit islamikë. Në nëntorin e vitit të kaluar, Usman Khan, që sapo ishte liruar nga burgu për vepra të mëparshme terroriste, goditi me thikë për vdekje 2 persona, dhe plagosi 3 të tjerë në Londër.

Ai vlerësohej si një ish-eksremist i rehabilituar: Të dy personat që vrau punonin për një organizatë që u jepte mundësi studentëve nga universitetet dhe të burgosurve, të studionin dhe mësonin bashkë. Ata e kishin përdorur Khan si një shembull të një historie suksesi.

Ashtu si shërbimet e inteligjencës nuk mund të ndalojnë çdo komplot terrorist, edhe stafi nëpër burgje nuk mund të zbulojë çdo ndikim të mundshëm vdekjeprurës. Sfida është shumë e madhe. Aministrata e burgjeve po përpiqet të zvogëlojnë perspektivën që të burgosurve të ekspozohen ndaj ideologjisë ekstremiste. Por asnjë qasje nuk është 100 për qind e sigurt. Siç e tregoi Ziamani javën e kaluar, dhe shumë të tjerë para tij, rreziku që vjen nga të burgosurit radikalë islamikë nuk përfundon vetëm sepse ata janë tanimë pas hekurave të burgut./Përshtati në shqip CNA.al

 

LEXO TE PLOTE

Blog

A do të rrëzohet qeveria në Iran?

Publikuar

-

Nga

Nga James Jay Carafano, ”Fox News”

* Është diçka shumë pozitive që bastexhinjtë bëjnë parashikime, por nuk ka asnjë siguri absolute për atë që na rezervon e ardhmja. Dhe kjo është e vërtetë edhe për sa i përket çështjeve të sigurisë kombëtare. Dhe këtu rreziqet janë vërtet të larta.

Merrni Iranin. Nuk ka punë më të rrezikshme sesa të parashikosh se kur do të shembet nën peshën e vet një regjim autoritar. Natan Sharanski, jep një shpjegim të shkëlqyer të kësaj dukurie në librin e tij “Kauza e demokracinë” të vitit 2004. Ai vëren se këto regjime janë në natyrën e tyre të errëta. Liderët e tyre u fshehin të vërtetat e botës së jashtme qytetarëve të tyre madje edhe njëri-tjetrit.

Njëkohësisht, ata kontrollojnë çdo element të qeverisjes, shoqërisë civile, ekonomisë, ushtrisë dhe medias. Kjo e bën vërtet të vështirë të shohësh të çarat, që përfundimisht çojnë në falimentim dhe kolaps. Për më tepër, nuk ka asnjë mekanizëm lehtësus që të lejojë mendimin ndryshme dhe ndryshimin.

Kur gjenden nën sulm nga brenda dhe jashtë, këto regjime mund të reagojnë me ashpërsi derisa të shpërthejë “tenxherja me presion”, një dështim katastrofik që kap shumë njerëz në befasi.

Sesa pranë rënies është regjimi i Teheranit, kjo është hamendja e shumëkujt sot.

Teherani përballet sot me makthin më të keq të autoritarizmit: presion i madh nga jashtë dhe nga brenda. Regjimet diktratoriale shkëlqejnë në trajtimin e njërës apo tjetrës palë. Kur ngacmohen nga jashtë, ata i tubojnë njerëzit rreth tyre, madje e përdorin kërcënimin e jashtëm si një pretekst për të shtypur edhe më shumë çdo lloj kundërshtimi në vend.

Kur kërcënohen nga brenda, rregjimet shtypin pamëshirë zërat opozitarë. Por kur këto regjime goditen njëkohësisht në të dyja drejtimet, ato vuajnë. Sot, Teherani po merr shumë goditje, dhe jo vetëm nga administrata Trump. Ministriat e Jashtëm të Gjermanisë, Britanisë dhe Francës, e kanë kritikuar deklaratën e regjimit për mosrespektimin e marrëveshjes bërthamore, duke i denoncuar si të papranueshme veprimet e regjimit.

Irani po shkon drejt nënshtrimit ndaj më shumë sanksioneve ndëshkuese. Ndërkohë, brenda Iranit, iranianët janë më shumë se sa të shqetësuar. Elementi ndoshta më mbresëlënës, se si kanë ndryshuar kohët që nga revolucioni i vitit 1979, është video mahnitëse e studentëve iranianë që protestuan në rrugë, duke refuzuar qëllimisht të shkelnin mbi flamujt amerikanë dhe izraelitë të hedhur në trotuar.

E kush do të mendonte se do të shihnim diçka të tillë? Por protestuesit nuk janë sfida e vetme, me të cilat përballet regjimi. Ekonomia e Iranit po rrënohet. Forcat e saj ushtarake, që kanë shkaktuar të vdekur dhe destabilitet nga Siria në Jemen dhe Irak, ndodhen tashmë vetë nën sulm në mbarë Lindjen e Mesme.

LEXO EDHE:  CNA.al dhe Klan zgjojnë Top Channel

LEXO EDHE:  Raporti/ Cili ka qenë realisht roli i Vladimir Putinit në KGB-në sovjetike?

Dhe Udhëheqësi Suprem, Ali Khamenei, nuk është një djalë i ri. Askush nuk pret që Ajatollahu do të vazhdojë të sundojë dhe për shumë kohë. Shumë burime, flasin për një betejë për pasardhësin e tij, që pritet të nisë së shpejti. Por kjo s’do të thotë se liria në Iran është shumë pranë.

Vendi qeveriset nga një bandë mullahësh radikalë. Ata e kanë ruajtur revolucionin për gati gjysmë shekulli, dhe nuk po tregojnë shenja të tolerimit apo humbjes së kontrollit. Ata janë aq të vendosur në shtypjen e çdo lloj kundërshtimi të brendshëm, po aq sa janë të vendosur në rezistencën e tyre kundër Trump.

Gjasat janë që qeveria nuk do të bjerë, dhe që Irani nuk do të shndërrohet brenda natës në një vend “normal” si Norvegjia, siç prendon Sekretari amerikan i Shtetit, Majk Pompeo. Skenari më i mundshëm, është që regjimi të jetë më pak i rrezikshëm, duke kufizuar aventurizmin e tij në vendet e tjera, në mënyrë që të mund të përqendrohen në stabilizimin e sigurisë së tij të brendshme.

Kjo është ajo që ka bërë regjimi në të kaluarën, kur revolucioni nisi të kishte kontestimet e para serioze. Nuk ka ende asnjë shenjë se çfarë hapash apo gabimesh mund të ndërmarrë Irani. Dhe SHBA-ja nuk duhet që të përpiqet ta marrë me mend. Pasojat e një hamendësimi të gabuar, mund të jenë realisht të këqija.

Kursi më i mirë tanimë, është që Trump t’i përmbahet strategjisë së tij aktuale, për arsyen e thjeshtë se ajo mbron më së miri interesat e SHBA-së. Shtetet e Bashkuara, nuk duhet të ushtrojnë presion për ndryshimin e regjimit. Së pari, nuk është e qartë nëse ky është një qëllim i arritshëm. Dhe së dyti, nuk është e qartë se çfarë do të vinte më pas. Ka të ngjarë të kishte një seri sfidash të reja.

Nëse populli iranian vendos vetë për ndryshimin e regjimit (e kush mund t’i fajësojë ata?), kjo është punë e tij. Populli i Iranit ka plotësisht të drejtë të kërkojë të jetë i lirë. Nëse iranianët rrëzojnë nga pushteti mullahët, ne dhe pjesa tjetër e botës do të duhet të përballemi me pasojat. Nëse regjimi mbetet më këmbë, mullahët do të detyrohen të mësojnë të jetojnë në një shtet që shihet nga të tjerët si një “dele e zezë”. Ose duhet të bëjnë zgjedhjen e guximshme, duke dëgjuar këshillat e Majk Pompeos, duke iu bashkuar familjes së kombeve të përgjegjshme të botës./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE