Connect with Us

Mbreti Zog hodhi themelet e shtetit modern shqiptar

Opinione

Mbreti Zog hodhi themelet e shtetit modern shqiptar

Publikuar

-

Nga Ekrem Spahiu*

– Presidenti i Republikës së Shqipërisë, me rastin e 100 vjetorit të shpalljes së Pavarsisë, më 17 nëntor 2012, ka dekoruar Mbretin Zog I, me “Urdhrin e Flamurit Kombëtar”, me motivacionin:

“Figurë madhore dhe qendrore e historisë së Shqipërisë, që hodhi themelet e ndërtimit dhe funksionimit të shtetit modern shqiptar, me orientim të qartë perëndimor europian. Ideator dhe realizues i administratës së parë të shtetit shqiptar, si dhe i një legjislacioni bashkëkohor të niveleve të larta, që do t’i hapte rrugë emancipimit shoqëror dhe zhvillimit të vendit. Personalitet që gjithë jetën e tij e lidhi me fatet e kombit, të Shqipërisë dhe të shqiptarëve”.

Formimi dhe aktiviteti i Ahmet Zogut

Kronikat e kohës na thonë se, familja e famshme Zogu, e ardhur nga vise më në veri të Shqipërisë, u instalua në Ekrem SpahiuBurgajet të Matit aty nga fundi i shekullit XV. Familja Zogu, në breza u shqua për kountribute të jashtëzakonshme për të mirën e Matit dhe Shqipërisë.

Ahmet Zogu, djalë i Xhemal Pash Zogut dhe Sadie Emin bej Toptanit, lindi më 8 Tetor 1895. Edukimin dhe njohuritë e para i mori nga mësuesit Dërvish Hima, Sali Torra dhe Hafus Ismeti. Në moshën 7 vjeçare, e dërguan në Turqi për studime, ku mbaroi liceun e Stambollit dhe kursin e oficerëve rezervë. Më 20 korrik 1912, u kthye nga Turqia në Mat.

U angazhua menjëherë në përballimin e sulmeve nga fuqitë ballkanike. Ai arriti të afrojë, organizojë dhe të drejtojë vetë rreth tetë mijë burra të armatosur. Më 28 Nëntor 1912, në shpalljen e pavarësisë së Shqipërisë, do të përfaqësonte Matin, Dibrën dhe Mirditën, në krye të një përfaqësie prej 26 krerësh të shquar të këtyre trevave. Pas përfundimit të Kuvendit ai u kthye në vendlindje, ku organizoi mbrojtjen e krahinave të Matit dhe Dibrës nga sulmet e hordhive serbo-sllave.

Lufta e Parë Botërore e gjeti Ahmet Zogun në Mat si një komandant të provuar në beteja dhe fitore të realizuara nga guximi dhe drejtimi i tij me mendim strategjik dhe koncepte të qarta taktike. Më 3 Mars 1916, me inisiativën e tij dhe me patriotë të tjerë organizojnë Kongresin Kombëtar në Elbasan, për të diskutuar mbi fatet e Shqipërisë.

Në vitin 1919, Shqipëria që kish mbetur nga kalkulimet gjeopolitike të Fuqive të Mëdha të vitit 1913, rrezikonte realisht copëtimin territorial në favor të fqinjëve shovenë. Në këto rrethana, nën ndikimin e vokacionit dhe formimit të lartë atdhetar, Ahmet Zogu bëhet një ndër protagonistët kryesorë për thirrjen e Kongesit historik të Lushnjës, që u mblodh më 21-31 janar 1920, si përfundim i një marrëveshje të të gjitha viseve të Shqipërisë. Mbarëvatja e punimeve të Kongresit u sigurua ushtarakisht prej Ahmet Zogut dhe pas përfundimeve të tij, miratoi Qeverinë e re, në të cilën Ahmet Zogu u emërua Ministër i Brendshëm, pikërisht në moshën 25 vjeçare. Kongresi i Lushnjës jetësoi pavarësinë e shtetit shqiptar dhe hodhi bazat legjislative për të gjithë institucionet e shtetit.

Më 2 dhjetor 1922 Këshilli i Lartë ngarkoi Ahmet Zogun të formojë qeverinë e re, duke e zgjedhur kryeministër dhe njëherësh edhe Ministër i Brendshëm. Më 23 shkurt 1924, opozita organizoi një atentat brenda Kuvendit Kushtetues dhe plagosi Ahmet Zogun, Kryeministrin e vendit, për shkak se ajo nuk u pajtua që Zogu, me mbështetjen e koalicionit me indipendentistët, siguroi një shumicë të re.

Ahmet Zogu, edhe pse i plagosur rëndë, hyri në sallën ku do të zhvillohej mbledhja e Kuvendit pa dhënë asnjë shenjë alarmi. Për të qetësuar situatën dhe për të shmangur rrezikun e një përleshjeje me armë, me një gjakftohtësi dhe vetpërmbajtje të jashtëzakonshme, iu drejtua kryetarit të Seancës dhe deputetëve: “Zotërinj, nuk është hera e parë në botë që në një parlament ndodh një gjë si kjo që më ndodhi mua. Unë u lutem miqve të mi ta peshojnë rastin me gjakftohtësi dhe ta harrojnë për një çast atë çka ndodhi”.

Gjithsesi, atentati në Kuvend ndaj kryeministrit Ahmet Zogu e ndërlikoi shumë situatën politike në Tiranë. Për t’i mos i dhënë shkak një ndërlikimi të mëtejshëm të situatës, e cila do të destabilizonte sigurinë e vendit ndoshta në mënyrë të pakthyeshme, më 25 shkurt 1924 Ahmet Zogu dha dorëheqjen nga posti i kryeministrit. Me qetësinë që ruajti ndaj atentatit kundër tij, si dhe me dorëheqjen, ai donte të jepte mesazhin se, më i rëndësishëm për të ishte stabiliteti dhe siguria e vendit.

Megjithë dorëheqjen e Zogut, situata politike dhe e rendit acarohet dhe vendi nis të destabilizohet. Në maj-qershor 1924 opozita organizon një grusht shteti. Qeveria “Vrioni” që u rrëzua më 10 qershor 1924, në ditët e fundit të saj, e kishte emëruar Ahmet Zogun në detyrën e komandantit për shtypjen e grushtit të shtetit në veri. Në qershor 1924, për të mos i dhënë shkas gjakderdhjes, anarkisë totale dhe luftës civile, Zogu largohet nga Shqipëria. Gjykata politike e kundërshtarëve të tij politikë, e dënoi me “vdekje, në mungesë”.

Në dhjetor 1924, me vendim të qeverisë “Vrioni” dhe me përkrahjen e Fuqive të Mëdha, Zogu riktheu legjitimitetin e Qeverisë dhe të pushtetit legjitim të dalë nga zgjedhjet parlamentare të tetor-dhjetorit të vitit 1923 dhe të rrëzuar me rebelim antikushtetues në qershor të vitit 1924. Më 5 janar 1925, Qeveria e Iljaz Vrionit dha dorëheqjen dhe më 6 janar 1925, Këshilli i Naltë e dekreton Ahmet Zogun  kryeministër dhe ministër të Brendshëm.

Në shtatë vitet e fundit pas Luftës së Parë Botërore ishin ndërruar 14 qeveri dhe këto më së shumti në vitet 1920-1924. Këshilli i Naltë si institucion kryesor në fatin e qeverive, nën trysninë e politikës së kohës, merrte edhe vendime që nuk shkonin në dobi të stabilitetit të vendit. Për ta zgjidhur një herë e mirë këtë ngërç, por edhe për arsye të tjera, më 21 janar 1925 Kuvendi Kushtetues shpalli “Republikën Shqiptare”, ndërsa dhjetë ditë më vonë, (31 janar 1925) Ahmet Zogu u zgjodh Kryetar i Republikës, duke qenë në të njëjtën kohë edhe kreu i pushtetit ekzekutiv.

Gjatë kësaj kohe Ahmet Zogu prioritet kryesor kishte rivendosjen e stabilitetit në vend, duke mundësuar nënshkrimin e marrëveshjeve të rëndësishme ekonomike, politike e ushtarake, çka forcoi ndjeshëm pozitat e Shqipërisë.

Shpallja Mbret i Shqiptarëve

Nevoja për të ndryshuar regjimin në  Shqipëri erdhi si vlerësim i përgjithshëm i situatave reale që kishte dhe po kalonte vendi, por edhe si domosdoshmëri, për të dalë mbi forcat e ndryshme politike dhe mbi krerët lokale, pasi rreziku i grindjeve, intrigave dhe prapaskenave individuale  shihej si një problem i madh kombëtar dhe në dëm të interesave të vendit.

Duke marrë parasysh sa më sipër, si dhe faktin tepër të rëndësishëm se, pikërisht në ato vite, situata e sigurisë në Ballkan dhe në Evropë po shkonte drejt përkeqësimit, atëherë për Shqipërinë dhe shqiptarët kudo ku jetonin, nuk kishte zgjidhje tjetër shpëtimi, mbijetese e sigurie kombëtare, përveçse të kalohej në një përqendrim edhe më të madh energjish, përpjekjesh dhe forcash të të gjithë kombit, gjë që u mishërua në zgjidhjen politike të instalimit të Monarkisë. Një përvojë të tillë të përqendrimit të pushtetit politik në kohë rreziqesh të mëdha e kanë përjetuar shumë kombe, pavarësisht se në çfarë forme është bërë ky përqendrim. Kështu pat vepruar dikur Gjermania nën “Monarkun” Bismark. Kështu patën vepruar edhe fqinjët tanë më të afërt, Serbia, Greqia, etj. Shqipëria nuk kishte arsye pse të bënte përjashtim nga ky rregull, përndryshe ajo do të vijonte të bëhej objekt lakmish të egra.

LEXO EDHE:  Rrëshqet në tualetin e rezidencës/ Përfundon në spital politikani i njohur

Kalimi nga regjimi i Republikës në regjimin e Mbretërisë ishte, jo vetëm i domosdoshëm, por edhe i ligjshëm. Ahmet Zogu u tregua shumë i kujdesshëm në hapat e tij për ta ndryshuar formën e regjimit në Shqipëri, duke punuar në disa drejtime dhe për të qenë në harmoni me procesin politik, opinionin publik shqiptar, bindjen dhe mbështetjen e marrë nga faktori ndërkombëtar e në veçanti nga Fuqitë e Mëdha, dhe mbi të gjitha me nismat dhe respektimin e proçedurave kushtetuese e ligjore.

Mbas një propozimi të bërë nga disa deputetë, parlamenti vendosi që të merrte në shqyrtim regjimin shtetëror. Mbas zgjedhjeve të parakohshme më 25 Gusht 1928, u propozua ndërrimi i formës së qeverisjes, u formua komisioni i statutit, i cili propozoi ndërrimin e formës së regjimit nga republikë në monarki. Ky propozim u hodh në votim më 30 Gusht 1928 dhe Asambleja Kushtetuese e proklamoi Shqipërinë “Mbretëri Demokratike Parlamentare të Trashëgueshme”. Më 1 shtator 1928 Asambleja Kushtetuese e shpalli Presidentin Ahmet Zogu “Mbret të Shqiptarëve”.

Mbreti Zog I, menjëherë filloi nga puna për reformimin e plotë të kuadrit ligjor, të institucioneve dhe gjithë jetës së vendit. Në këtë kuadër u miratua Statuti Themeltar i vitit 1928. Rendi dhe siguria, sistemi i drejtësisë, të drejtat e njeriut, e drejta e pronës dhe e besimit fetar, administrata e aftë dhe serioze, forcimi i parasë, lëvizja e lirë e shqiptarëve, diplomacia, arsimi, përgatitja e inteligjencës në universitetet perëndimore, ndërtimet botore, zhvillimi i tregtisë, etj., ishin në themel dhe gjeten zbatim në filozofinë Zogiste gjatë kësaj periudhe.

Pushtimi fashist dhe largimi i Mbretit Zog

Italia fashiste kishte kohë që përgatitej për pushtimin e Shqipërisë qoftë në mënyrë “paqësore” nëpërmjet presioneve në  fushën  politike, ekonomike, ushtarake dhe financiare, qoftë edhe me forcën e armëve. Mbasi dështuan përpjekjet e vazhdueshme dhe ultimatumi i fundit për ta detyruar Mbretin Zog, parlamentin dhe qeverinë shqiptare që të nënshtroheshin, qeveria italiane vendosi të përdorë forcën e armëve për të pushtuar Shqipërinë.

I gjendur përpara provës më të vështirë të kohës, Zogu ideoi qëndresën. Në rastin më të mirë, parashikohej një qëndresë serioze duke shpresuar edhe te mbështetja e ndërkombëtarëve. Në mungesë të kësaj mbështetjeje, sigurisht që qëndresa shqiptare do të ishte simbolike. Për këtë, duke sensibilizuar çfarë  po  përgatiste Italia kundër Shqipërisë, u bëri thirrje fuqive të Antantës Ballkanike, Fuqive të Mëdha të Europës dhe SHBA që të ndërhynin në Romë, për të ndalur sulmin e Italisë, ose të jepej mbështetja e duhur për të përballuar rrezikun që po i kanosej Shqipërisë. Ndërkohë, ai kishte filluar të organizojë qëndresën ushtarake, duke ndërtuar një koncept të qartë të mbrojtjes strategjike: qëndresë sa të ishte e mundur në vijën bregdetare me qëllim rraskapitjen e forcave pushtuese dhe pastaj, përballimi i tyre me luftë guerilje, duke u mbështetur në terrenin malor të vendit, në patriotizmin shqiptar si dhe në mbështetjen e mundshme nga jashtë. Për këtë qëllim, forcat e gatshme do të vendoseshin për zhvillimin e qëndresës në afërsi të qyteteve-portet kryesore të vendit, ku ishin edhe drejtimet kryesore të mësymjes së forcave italiane, ndërsa forcat më të shumta do të përqendroheshin në thellësi të vendit.

Mbretëria nxiti gjithashtu edhe qëndresën popullore, manifestimet, mitingjet, etj., me qëllim që të krijohej një sfond gjithëpërfshirës kombëtar qëndrese dhe për krijimin e një mjedisi sa më të harmonizuar të ndërgjegjësimit kombëtar kundër pushtimit italian. Por, fatkeqësisht, disa funksionarë të lartë të shtetit dhe shumë elementë të administratës e të ushtrisë, punuan në drejtim të kundërt, madje kishte të tillë të kompromentuar që kishin planifikuar për t’iu kundërvënë Ahmet Zogut deri edhe në asgjësimin fizik të tij.

Duke mos pranuar kushtet dhe ultimatumet e Musolinit, duke mos patur mbështetjen ndërkombëtare dhe as forcën e brëndshme për përballimin e agresionit fashist, Parlamenti shqiptar dhe Mbreti Zog vendosen për ta pritur Italinë fashiste me armë në dorë, ndryshe nga Austria që i ishte nënshtruar Gjermanisë në vitin 1933 pa asnjë kundërshtim apo Çekosllovakia që nuk kishte shkrepur asnjë pushkë më 15 mars 1939 kur u pushtua po nga Gjermania. Duhet theksuar se këto dy shtete ishin shumë më të mëdha se sa vendi ynë dhe të armatosura me armët më moderne të kohës.

Historia flet për një të vërtetë të padiskutueshme: fakti që Italia, përderisa planifikoi dhe futi në operacion ushtarak për pushtimin e Shqipërisë forca, mjete, shpenzime, logjistikë dhe kohë, flet se pushtuesi, të paktën e llogariti qëndresën shqiptare. Këtë qëndresë shqiptarët e bënë dhe Mbreti Zog u rreshtua bindshëm të krahë të Aleatëve Antifashistë dhe kundër Boshtit nazi-fashist.

Pushtimi i Shqipërisë nga Italia Fashiste, më 7 Prill 1939 shënon edhe fillimin e Luftës së Dytë Botërore. Në fund të fundit, pushtimi italian i Shqipërisë nuk ishte thjesht një ndërmarrje midis Italisë dhe Shqipërisë, por pjesë e një strategjie më të gjerë që lidhet me nismën strategjike që mori fashizmi dhe nazizmi për të krijuar raporte të tjera gjeopolitike në Evropë e më gjerë, duke përdorur si instrument forcën ushtarake, domethënë luftën.

Mbreti Zog nuk mund të bënte më shumë se ç’bëri. Ai deklaroi përpara Asamblesë Kombëtare se; “…nuk kam lënë mjet pa përdorur për sigurinë e Shqipërisë” dhe me vendim të Parlamentit, më 9 prill 1939 u largua nga vendi për të shmangur dorëzimin e tij pa kushte.

Familja Mbretërore në emigrim

Gjatë shpërnguljes së detyruar nga atdheu, më 10 prill 1939 Ahmet Zogu vendoset në Greqi ku ndjek rezistencën si dhe organizon funksionimin e qeverisë; më 3 maj 1939 mbërrin në Turqi, ku pritet nga autoritet më të larta të vendit dhe nga shqiptarët; më 30 qershor 1939 niset për në Europë; më 2 korrik 1939 mbërrin në Rumani, ku pritet nga Mbreti Karol i Rumanisë; më 15 gusht 1939 mbërrin në Paris, ku akomodohet në Rezidencën e përkohshme Mbretërore dhe fillon kontaktet zyrtare me autoritetet më të larta të Francës; më 22 qershor 1941 mbërrin në Mbretërinë e Bashkuar, ku qëndroi deri në përfundim të luftës; më 18 mars 1946 vendoset në Egjipt, pas një ftese dashamirëse qëndrimi dhe akomodimi të garantuar zyrtarisht nga Mbreti Faruk i Egjiptit; më 29 gusht 1955 mbërrin në Francë.

Kohët e fundit të jetës së tij, Mbreti Zog vuajti nga një sëmundje e pashërueshme dhe më 9 prill 1961, ndërroi jetë në spitalin “Foch” të Parist. Më 10 prill 1961 u bënë homazhe dhe më 11 prill 1961, u zhvillua ceremonia e përcjelljes së trupit të tij me një kortezh madhështor. Madhëria e Tij Zog I – Mbret i Shqiptarëve, u varros në varrezat e “Thiais Parisien”.

Në njohje dhe vlerësim të personalitetit, kontributeve dhe trashëgimisë së tij historike e kombëtare, më 17 nëntor 2012, me rastin e 100 vjetorit të shpalljes së pavarsisë, shteti Shqiptar organizoi një ceremoni madhështore zyrtare për kthimin e eshtrave të Mbretit Zog në Atdhe, të cilat u vendosën në Mauzoleumin e Familjes Mbretërore në Tiranë.

* Ish Kryetar i PLL dhe ish deputet.

 

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Mentor kikia/ Mos e besoni, askush nuk do të hyjë në burg për vjedhje!

Publikuar

-

Nga

Nga Mentor kikia/ Mos e besoni, askush nuk do të hyjë në burg për vjedhje!

Lulzim Basha ishte sot në Manzë, në një familje që jeton në çadër, pasi shtëpia i është shembur nga tërmeti.
Ai premtoi: Kur të vijmë në pushtet, të gjithë këta që sot po vjedhin paratë e popullit, do të përballen me ligjin dhe drejtësinë, do të shkojnë në burg.

Kur do të vijë kjo ditë….por seç mu kujtua…..

Kur në qeveri ishte Nano, e mbani mend Sali Berishën çfarë thoshte?
E mbani mend “Cacin e zi”, “Mamuthin e korrupsionit”, “Ansamblin e babëzisë” ? Sa herë kemi dëgjuar nga ai podium: në burg, në burg, në burg…dhe aq seriozisht e morën socialistët këtë kërcënim, sa kur humbën zgjedhjet në 2005, kush kishte mundësi ia mbathi jashtë. Për Nanon, në një bisedë “off record”, Berisha ka thënë se nuk e futi në burg pasi ai e kishte bërë burgun para se të vidhte. Po të tjerët? Kush u dënua? Caci bëri edhe universitet madje.

Nga 2005 deri në 2013 ishte qeveria Berisha që(veçanërisht në mandatin e dytë) i nxorri ujët e zi. Oligarkia mori formë të organizuar në qeverisjen e Berishës.

E mbani mend opozitën e Ramës? Burg, burg, burg- thërrisnin në çdo seancë plenare, veçanërisht Taulant Balla dhe Erjon Braçe, për Berishën, Zenin dhe ministrat që firmosnin letrat e Zenit. Shpronësim e prishje kontratash për ata që merrnin tendra duke kaluar nga zyra e Argitës. Por kush hyri në burg? Asnjë! Sa për farë, vetëm Spiro Ksera që kishte vjedhur 20 mijë eurot e darkës së viti të ri të romëve. Ndërsa oligarkët morën formën e një organi financimi për familjen dhe zhvatjeje për vete.



LEXO EDHE:  Nishani dekreton ndryshimet Kushtetuese

Tashmë radhën e ka Basha ti premtojë burgun Ramës dhe skuadrës së tij të rilindjes. Sa shumë akuza ndaj Ramës. Jo vetëm burg, por seksuestro pronash, madje edhe tërheqje zvarrë…

LEXO EDHE:  Presidenti Duterte mirëpret hetimin nga Gjykata Ndërkombëtare,veç ka këtë kusht…

Tani oligarkia është shndërruar në një lloj “këshilli pleqësie” që vendos për ligjet, PPP-të dhe VKM-të. Tani vjedhjet bëhen me ligj, me vendim parlamenti. Nuk ka më vjedhje ordinere.

Por mos besoni se dikush do të hyjë në burg!

Asnjë nuk do të ndodhë. E para, sepse në burg të fut drejtësia dhe jo qeveria, dhe e dyta, ata që vijnë në pushtet nuk kanë nge të merren e të denoncojnë ç’kanë vjedhur ata që ikën, pasi do të rregullojnë hesapet e veta. Eshtë më mirë të trashësh lëkurën tënde, sesa ti rrjepësh lëkurën atij tjetrit.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Leonard Olli/ Rrënimi i rendit, sigurisë publike dhe institucioneve përgjegjëse

Publikuar

-

Nga

Nga Leonard Olli/ Rrënimi i rendit, sigurisë publike dhe institucioneve përgjegjëse

Rreth 7 vite më parë e vetëshpallura “rilindje” në kuadër të fushatës elektorale kishte filluar sulme denigruese ndaj Policisë së Shtetit. Akuzat ishin nga më monstruozet, si në kuadër të drejtimit teknik të Policisë, ashtu edhe atë politik. Sigurisht që asnjë nga akuzat nuk kishte lidhje me realitetin në thelb, por retorika politike si gjithmonë ndikon opinionin publik. Por, kjo ishte vetëm njëra anë e medaljes. Ana tjetër lidhej me vizionin e tyre për policinë e së nesërmes.

Me shumë forcë, kam denoncuar aso kohe dhe vijoj edhe sot, idenë diktatoriale “Një shtet, një polici”, një rikthim i pastër në diktaturë me famëkeqen Polici Popullore. Pak kohë më pas, thuajse në kuadrin e një viti denoncova publikisht në media vizive e të shkruara se vendi po rrëshqiste dita-ditës drejt një shteti policor. Dhe kjo nuk ishte dhe është një retorikë politike, por fakt me shembuj konkretë mbi detyra që i ngarkohen Policisë në tejkalim absolut të ligjit mbi Policinë e Shtetit apo edhe kuadrit ligjor e kushtetues që normon punën dhe funksionimin e agjencive ligjzbatuese. Niveli i drejtimit të Policisë së Shtetit është sot në kuotat më të ulëta që nga rënia e shtetit në vitin ’97! Nga raportet e organizmave të huaj apo edhe vendase dëshmohet mungesa e profesionalizmit apo shkelje flagrante të ligjit në emërimet apo rekrutimet e reja, që shqip e troç do të thotë militantizmin e plotë të kësaj organizate.

Në fakt, thelbi i shtetit policor është pikërisht ky: detashmente të betuar ndaj pushtetit dhe jo shtetit apo qytetarëve. E këtu demokracia mori një goditje shumë të rëndë, pasi pothuajse u asgjësuan të drejtat e njeriut. Ka mjaft shembuj konkretë që e provojnë këtë fakt dhe që të gjithë i njohim, pasi fatmirësisht jeta ‘on line’ edhe pse e sulmuar vijon të mbetet një oaz lirie që diktatura e urisë rilindësve ende nuk ka arritur ta mbyllë. Nuk dua të referoj implikimin e zyrtarëve të saj të lartë në kanabizimin e vendit apo rikthimin e Shqipërisë në korridoret e tranzitit të drogave të forta, madje edhe në vendprodhim të tyre, por dua të ndalem në një aspekt po kaq të ndjeshëm dhe të rëndësishëm të çdo vendi, ruajtjes së jetës dhe pronës së qytetarëve. Presupozohet se kjo është detyra themelore që ligji i ngarkon Policisë së Shtetit. Të paktën për fat të mirë kjo nuk është hequr nga ligji. Pyetja shtrohet, sa e ka përmbushur Policia këtë mision?! Referuar sondazheve, media e apo edhe ekspertëve shumë pak.

Madje, edhe kur e bën këtë, e bën me ngjyrime të theksuara e diskriminim të pastër politik. Arrestohet si kriminel dikush, që ndoshta edhe në shkelje të ligjit kryen punime në shtëpinë e tij, por mbrohet me çdo kusht militanti i partisë që ndërton kate shtesë apo po lejë fare. Një drejtoj policie rajonal sillet si pashai i qytetit, duke shkelur ligjin dhe ndëshkon qytetarin hallexhi. Dhe nuk i hyn as një gjemb në këmbë. Edhe kur ngjarja bëhet publike. Një drejtor tjetër shkakton aksident rrugor dhe ngjarja zyrtarisht u mbulua. Jo vetëm që nuk pati transparencë, por me siguri fajtore është shpallur qytetarja e pafajshme dhe e dëmtuar. Drejtori i përgjithshëm kryen një gafë publike, në raportim direkt në komisionin e Rendit dhe Sigurisë Publike dhe askush nga deputetët e partisë nuk tha asnjë fjalë. Ishte sërish reagimi publik që solli si pasojë kërkimin e një ndjese publike prej tij dhe si gjithmonë marrjen nën mbrojtje publike nga kryeministri. Shembuj të tillë janë të pafund. Një aspekt tjetër sa profesional aq edhe publik është, për fat të keq, zhdukja ‘de facto’ e transparencës së punës dhe të dhënave të punës së Policisë.



Shumë nga gazetarët e kronikës e kanë shumë të qartë faktin se prej vitesh organizata ka ndaluar praktikën e analizave gjashtë mujore apo një vjeçare të Policisë së Shtetit, në nivel lokal dhe qendror. Dhe nuk mund të ndodhte ndryshe, një ballafaqim publik sado i mirorganizuar do i nxirrte bllof shifrat zyrtare. Edhe pse jemi vendi më i policuar në terren, jemi po ashtu vendi me numrin më të lartë të krimeve në lidhje me jetën dhe sigurinë e pronës, aksidenteve rrugore apo kriminalizimit të çdo segmenti të jetës sonë të përditshme. Nuk po përmend fare këtu policimin në komunitet, si një nga detyrat kryesore në kuadër të integrimit evropian, ruajtjen e kufijve që tashmë po e bëjmë me forcat e FRONTEX se nuk jemi në gjendje ta bëjmë vetë, krijimin e një databaze unike të shifrave të kriminalitet dhe unifikimit të tyre sa i takon ndjekjes dhe kalimit në gjyqësor se do të ishte një “shaka” shumë pa kripë nga ana ime. Do të ishte njëlloj sikur të kërkoja nga një i pastrehë të qarkullojë çdo ditë i krekosur me ‘smoking’! Për më tepër askush nga kupola ‘teknike’ apo politike nuk i ka fare në referencë këto që them e do më konsideronte alien. Shqipëria i ngjan sot një Wild West të shekullit të XXI, ku sherifi (policia) qartazi mbyll sytë ndaj bandave dhe godet me shumë forcë mollaxhiun që ka dalë në rrugë për mbijetesë. Diktatura e urisë nuk mund të lejojë që dikush të ushqehet pa lejen e saj.

LEXO EDHE:  Frank-Walter Steinmeier është Presidenti i ri Federal i Gjermanisë

LEXO EDHE:  Frank-Walter Steinmeier është Presidenti i ri Federal i Gjermanisë

Bandat vriten pa fund mes vedit, por me bekimin kokëministror, i cili i ka mallkuar me shpirt publikisht: “Kokat hëngshin mes tyre” (pavarësisht se shpesh janë edhe kokat e qytetarëve të pafajshëm që kalojnë andej pari). Jeta dhe prona e çdokujt prej nesh është më e pasigurt se kurrë! Nëse hyn në komisariatet tona e pëson si në Bastijën e kohës se Komunës së Parisit, të hidhen çelësat në det dhe nuk ke asnjë të drejtë, ndërkohë që krimineli i kapur në flagrancë me një telefon kalon natën në hotele luksoze. Se mos guxoni të kërkoni avokat apo të drejta të tjera se nuk është çudi të përfundosh me sy të nxirre e hundë të thyer. Diktatura e urisë mendon me zemër për ju.
Shumëkush me të drejtë shtron pyetjen se përse ka katandisur kështu situata e rendit dhe sigurisë publike dhe ka degraduar kaq shumë Policia e Shtetit apo agjencive të tjera ligjzbatuese? Sigurisht që në një trajtim profesional dhe politik ka vend për një analizë të thellë, por në gjykimin tim modest, njëra është arsyeja më thelbësore. Ndërtimi i shtetit policor lidhet drejtpërdrejt me mbajtjen e pushtetit me çdo mjet. Si organizata më e madhe dhe fuqiplotë e rendit dhe sigurisë publike ajo menaxhon shumë elementë të krimit të organizuar apo edhe të thjeshtë, të cilët prej kohësh në përfitim të ruajtjes së aktivitetit kriminal bashkëpunojnë haptazi me pushtetin për të garantuar edhe formalisht votat që i duhen. Besoj se tashmë të gjithë brenda dhe jashtë Shqipërisë janë në dijeni të këtij fenomeni. Duket pak si naive, por kjo është arsyeja kryesore përse nuk bie kambana.

Ky është thelbi i këtij degradimi fatkeq. Pra, në apel për këdo që është realisht në opozitë me ketë sistem, status quo, si të doni mund ta cilësojmë, mos u shpërqendrimi dhe merreni me gjethet, duke harruar degën, pemën dhe vetë pyllin. Nëse realisht kërkoni që të kemi rend dhe siguri publike apo zgjedhje të lira e të ndershme duhet të bashkojmë zërin fort për të bërë dekriminalizmin e Policisë, depolitizimin e saj, rikthimin e saj në misionin e parashikuar qartë nga ligji, pasi vetëm kështu krijojmë një premisë të fortë për të rrëzuar diktaturën e urisë. Dhuna policore dhe bashkëpunimi me elementët kriminalë janë arsyeja e parë e frikës dhe tjetërsimit të votës së lirë. Për të gjithë ata që besojnë në mënyrë naive se zgjedhjet manipulohen ditën e zhvillimit të tyre apo në numërim, më lejoni modestisht t’ u them se ato janë vetëm retushime për demonstrimin e forcës dhe arrogancës. Pushteti dhe organet e tij (policia&bandat) e kanë mbyllur biznesin që të shtunën e heshtjes zgjedhore! Para se të depolitizoni apo dekriminalizoni administratën zgjedhore, duhet të dekriminalizoni dhe depolitizoni shtetin dhe organet e Diktaturës së Urisë!/CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Dritan Shano/ Të zhytur në borxhe!

Publikuar

-

Nga

Nga Dritan Shano/ Të zhytur në borxhe!

Nuk ka më kohë, Rilindjes i duhet shkulur dora nga xhepi i shqiptarëve.

Qeveria raporton se borxhi publik ne Qershor 2020 arriti 10.2 miliard Euro ose 80% e PBB. Është niveli më i lartë i borxhit në rajon. Në 7 vjet qeveria e Rilindjes pranon se ka marrë rreth 4 miliard Euro borxh ose 30% të PBB. Në fakt, edhe drurët e Shqipërisë e dine se borxhi është akoma dhe më i lartë sepse Rilindja refuzon të njohë borxhet e PPP-ve dhe detyrimeve të prapambetura – këto e çojnë borxhin publik në mbi 90% të PBB. Sot, çdo shqiptar sapo lind ka 4500 Euro borxh, ose 1800 Euro më shumë se në vitin 2013, kur Rilindja morri pushtetin.

Të gjitha Qeveritë marrin borxh për të mbështetur rritjen ekonomike, për të ulur taksat, për ta bërë ekonominë më produktive, për të krijuar një klimë të mirë biznesi që tërheq investimet e huaja, për të rritur punësimin dhe prosperitetin aftagjatë.

Dhe qeveria e Rilindjes borxh ka marrë. Në emër tonë! Në këto 7 vjet, ajo ka qeverisur me dorën në xhepin tonë dhe të brezave që do vijnë, si asnjë qeveri tjetër para saj. Atëhere pse nuk i kemi punët mirë? Pse jemi më të varfërit? Pse ekonomia nuk prodhon të ardhura e punësim?

Pse në këto 7 vjet qeveria e rilindjes ka rritur borxhin më shumë se ekonominë, pa qenë në gjendje të prodhojë mirëqenie dhe punësim, përkundrazi ka shtuar emigrimin në nivele të një vendi në luftë. Pse, shqiptarët vazhdojnë të jenë më të varfërit e Ballkanit dhe numri i të varfërve sipas UNDP pritet të shtohet me disa qindra mijë?

Pse borxhi i marrë gjatë kësaj kohe nuk ka shërbyer si mjet që qeveria e Rilindjes të mos rriste taksat për më shumë të ardhura në buxhet, kur përkundrazi ajo i rriti taksat dhe barra fiskale që rëndon mbi bizneset dhe qytetarët është me 36.5%, nga më të larta në rajon?

Pse, borxhi i marrë nga Rilindja nuk ka shërbyer për një arsim apo për një shëndetësi më cilësore, përkundrazi, pagesat vjetore të borxhit në kufijtë 3 4% e PBB kanë ulur seriozisht mundësinë për të investuar në këta sektorë, alokimi buxhetor për të cilët është respektivisht vetëm 2.5% dhe 2.9% e PBB-se?




Dritan Shano, ekspert i Ekonomisë

LEXO EDHE:  Presidenti Nishani dekoron Kardinalin Ernest Simoni (Troshani)

LEXO EDHE:  Kërkesa e Presidentit/ “Ligjet” aprovojnë 10 milionë lekë shtesë

Pse Rilindja ka marrë gati 1 miliard Euro borxh nga Janari deri në Qershor 2020, dhe nga këto vetëm 120 milionë euro kanë shkuar që shqiptarët të mbanin vetëm frymën gjallë me 5.5 euro në ditë në këto muaj të vështirë? Ku kanë shkuar paratë tjera të marra borxh? A do zhyten ato në humnerën e vjedhjes së pastër në rrugën Milot-Fier? Apo do përdoren për të paguar ushtrinë e vet elektorale me rroga dhe pensione tash e mbrapa?

Pse Rilindja e cila ka notuar në para në këto 7 vjet – 2 miliard Euro i vijnë vetëm nga rritja e taksave, dhe më shumë se 5 miliard Euro nga rritja e borxhit publik – e ka ulur sot Shqipërinë në gjunjë? Pse shqiptari, i madh e i vogël, do të marrë arratinë prej saj?

Por ka edhe më! Rilindja nuk është ngopur ende. Pse Rilindja parashikon të marrë akoma dhe më tepër borxh në vitin 2021, duke e rritur borxhin publik me 30% më shumë?

Ka vetëm 2 përgjigjë për të gjitha këto pse. Paratë e marra borxh nga qeveria e Rilindjes janë para të harxhuara keq. Ato para nuk kanë hyrë në shtëpitë e shqiptarëve. Kjo mënyrë të harxhuari e parasë publike nga qeveria e Rilindjes e ka futur ekonominë në gropë, ka rritur taksat, ka asfiksuar biznesin dhe punësimin, dhe ka shtuar emigracionin si kurrë ndonjëherë.

Përgjigjet janë: në rastin më të mirë nga paaftësia e qeverisë, në rastin më të keq me qëllim për të financuar trillet urbane të liderit të vet suprem, dhe sidomos e veçanërisht, për të pasuruar në mënyrë selektive, hapur, pa frikë nga ndëshkimi i ligjit, grupin e vet të strukturuar të oligarkëve.

Në të dyja rastet qeveria e Rilindjes duhet rrëzuar nga pushteti pa vonesë dhe asnjë hezitim. Ajo nuk ka frikë nga ndëshkimi i ligjit, se ligjin e ka bërë kaps. I vetmi mjet që kemi në dorë është ndëshkimi i popullit. T’ja japim një orë e më parë.

LEXO TE PLOTE