Connect with Us

Yakuza, kush është mafia japoneze 400-vjeçare

Blog

Yakuza, kush është mafia japoneze 400-vjeçare

Publikuar

-

Në pranverën e vitit 2011, Japonia u shkatërrua nga një prej cunamëve dhe tërmeteve më të rëndë në historinë e vendit. Njerëzit e rajonit Tohoku, panë t’u rrënoheshin shtëpitë dhe lagjet e tyre. Më pas nisën të vijnë ndihmat. Një flotë prej më shumë se 70 kamionësh u solli ushqime, ujë, batanije dhe gjithçka tjetër që u duhej për ta rifilluar jetën.

Por kamionët e parë nuk vinin nga qeveria, por nga një grup tjetër, të cilin shumica e njerëzve nuk e lidhin me veprat e mira. Ata ishin anëtarë të bandës më të fuqishme kriminale në Japoni,  Yakuza. Por kjo nuk ishte e vetmja herë që ky grupim u kishte ardhur në ndihmë njerëzve.

Ata kishin vepruar njëlloj edhe pas tërmetit të rëndë që goditi Koben në vitin 1995. Ky lajm shkaktoi shumë habi në Perëndim. Për ne, Yakuza përbëhet nga djem të këqij, dhe që me siguri nuk e vrasin mendjen për të ndihmuar të tjerët.

Në fakt, ajo që ne e njohim si “mafia japoneze”, nuk është e ngjashme me grupimet e mafiozëve të njohur italo-amerikanë si Al Kapone apo Xhon Goti. Yakuza është në fakt një grupim i ndërlikuar organizatash, të lidhura ngushtë me historinë japoneze të 400 viteve të fundit.

Dhe ndihma që ato japin në kohëra krizash, përputhet me atë që quhet “Kodi Ninkyo”, pra parimi që çdo anëtar i Yakuza duhet të mos lejojë që të tjerët përreth tyre të vuajnë. Ose të paktën kjo është ajo që beson Manabu Mijazaki, autori i më shumë se 100 librave mbi Yakuza.

Aspekti bamirës i krimit të organizuar, beson ai, është i rrënjosur në historinë e tyre. “Yakuza përbëhen nga njerëz të braktisur nga shoqëria. Ata kanë vuajtur, ndaj përpiqen të ndihmojnë njerëzit e tjerë që kanë probleme”- thekson ai. Sekreti për të kuptuar Yakuza, beson Mijazaki, qëndron në të shkuarën e tyre që në shekullin XVII-të.

Yakuza fillestare përbëhej nga anëtarët e një kaste sociale të quajtur Burakumin. Ata përfaqësonin shtresat më të ulëta të shoqërisë, deri në atë masë sa as që u lejohej të preknin me dorë qeniet e tjera njerëzore. Burakumin, ishin zakonisht njerëz që kishin profesione si xhelatë, kasapë, sipërmarrës dhe përpunues të lëkurëve.

Ata ishin njerëz që në shoqërinë budiste dhe shinto, konsideroheshin si të pisët. Izolimi i detyruar i tyre kishte filluar që në shekullin XI-të, por ai u forcua shumë në vitin 1603. Atë vit, u miratuan ligje zyrtare për t’i përjashtuar Burakumin nga shoqëria. Fëmijëve të tyre iu mohua arsimimi, dhe shumica u dërguan jashtë qyteteve, të detyruar të jetojnë në geto.

Ata u detyruan që gjenin një mënyrë për të mbijetuar. Mund të merreshin me tregti si prindërit e tyre, ose me aktivitete kriminale. Kështu, nisi të lulëzojë krimi pas vitit 1603. Ata ngritën magazina ku sistemonin mallrat e vjedhura. Të tjerët ngritën në tempuj e braktisur, shtëpi të paligjshme të lojërave të fatit.

Shumë shpejt ata nisën të krijojnë edhe bandat e tyre të organizuara. Ato do të ruanin dyqanet e banditëve të tjerë, duke iu ofruar siguri në këmbim të parave. Pikërisht në ato grupe, lindi Yakuza. Për shkak të fuqisë financiare në rritje, ata fituan respektin e të tjerëve.

Drejtuesit e këtyre bandave u njohën zyrtarisht nga sundimtarët e Japonisë, duke u lejuar të mbanin mbiemra dhe shpata. Pra kishin të njëjta privilegje si edhe fisnikëria. Në pak kohë, Yakuza të ishte një grupim i konsoliduar kriminal, i kompletuar me zakonet dhe kodet e veta.

LEXO EDHE:  Historia e pazakontë e lypësit nga Elbasani/Nuk do i mbani lotët kur ta lexoni

Me këto kode, Yakuza ishte si një familje. Kur anëtarësohej një anëtar i ri, ai e pranonte shefin e tij si babanë e tij të ri. Me një ceremonial të veçantë, ai do të pranonte zyrtarisht Yakuza-n si shtëpinë e tij të re.

Besnikëria ndaj saj duhej të ishte e plotë. Në disa banda, një rekrut i ri pritej të ndërpriste plotësisht lidhjet me familjen e tij biologjike. Besnikëria shfaqej edhe nga mënyra përmes të cilës ai do të ndryshojë pamjen e tij. Një anëtar i ri i Yakuza, mbulohej nga koka te këmbët me tatuazhe të ndërlikuara (në stilin tradicional japonez, të njohura si irezumi).

Ai e kishte të ndaluar t’u tregonte tatuazhet të tjerëve. Por besnikëria kishte edhe një akt disi më makabër. Shumicës së tyre u mungonte njëri gisht në dorën e majtë. Ky është dënimi standard për pabesinë. Çdo anëtar që poshtëronte emrin e bandës, do të detyrohej të priste majën e njërit gishtit, dhe t’ia dorëzonte atë shefit të tij.

Deri vonë, Yakuza është toleruar shumë në Japoni. Anëtarët e saj ishin qartazi  kriminelë, por qenë të dobishëm. Ndonjëherë qeveria i ka shfrytëzuar aftësitë e tyre unike. Ajo ka kërkuar ndihmën e tyre në operacione të caktuara ushtarake. Edhe pse detajet mbi këtë çështje mbeten të mjegullta.

Ndërkohë në vitin 1960, kur presidenti amerikan Ajk Ajzenhauer vizitoi Japoninë, qeveria i përdori disa prej tyre si truproja. Historikisht, Yakuza ka kryer kryesisht ato që shumë njerëz do t’i konsideronin si krime relativisht të vogla:trafik droge, prostitucion dhe zhvatje. Sot thuajse çdo drogë e paligjshme në Japoni importohet nga Yakuza.

Ndërkohë, anëtarët e Yakuza shkojnë në Amerikën e Jugut, Evropën Lindore dhe Filipine, ku marrin përmes joshjes vajza të reja dhe i çojnë në Japoni, duke u premtuar atyre punë fitimprurëse dhe karriera të mëdha. Kur mbërrijnë atje, ato e kuptojnë se për to nuk ka asnjë punë të tillë.

Ato mbeten të bllokuara në një vend të huaj, dhe pa para të mjaftueshme për t’u rikthyer në shtëpi, dhe kështu bëhen pjesë e rrjeteve të prostitucionit. Përplasja e parë mes qeverisë dhe bandës, ndodhi kur Yakuza e zhvendosi aktivitetin tek pasuritë e paluajtshme në vitet 1980.

Ajo vendoste gjoba mbi bizneset, deri kur ia dilnte të blinte shumicën e aksioneve në atë kompani. Ligji i parë i ashtuquajtur “anti-Yakuza” u miratua në vitin 1991.

Sipas tij, ishte e paligjshme që një gangster i Yakuza të përfshihet në biznese të ligjshme. Që atëherë, janë miratuar edhe ligje të tjera me të njëjtën frymë. Dhe goditja ka funksionuar.

Thuhet se sot anëtarësia e Yakuza, është më e ulëta e dekadave të fundit, dhe jo vetëm për shkak të arrestimeve. Për herë të parë, bandën kanë filluar ta braktisin anëtarët e saj. Me asetet financiare të ngrira, banda nuk ka mjaftueshëm para për të paguar rrogat e pjesëtarëve të saj./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Fillim i trishtuar/ Berlinalja hapet me një minutë heshtje

Publikuar

-

Nga

Nën hijen e atentatit tragjik në Hanau u hap edicioni i 70-të i Berlinales së sivjetshme. Kosova përfaqësohet me “Ekzil” i Visar Morinës.

Rreth 340 filma do të shfaqen gjatë dhjetë ditëve të ardhshme, 18 syresh do të jenë në garë për Ariun e Artë. Kosova merr pjesë me një bashkëprodhim gjermano-belg të Visar Morinës në sektorin Panorama.

Fillim i trishtuar

Dyshja e re drejtuese, Carlo Chatrian dhe Mariette Rissenbeek, mbajtën një minutë heshtje për nderim të viktimave të gjakderdhjes në Hanau, e cila sipas të gjitha gjasave ka qenë me motive raciste. “Berlinalja është vërtet kundër dhunës, kundër racizmit”, tha drejtorja e festivalit dhe shtoi se Berlinalja është “për liri, tolerancë, respekt, hapje dhe mikpritje.”

Një minutë heshtje për viktimat në Hanau

Është hera e parë që festivali i njohur në të gjithë botën zhvillohet pa Dieter Kosslick, fytyrën që për vite me radhë mishëronte si më së miri frymën e Berlinales e falë të cilit Berlini çdo shkurt gëlonte nga yjet e kinematografisë  botërore.

Priten yje 

Krahas Kanës dhe Venecias, Berlinalja është një nga festivalet kryesore të filmit në botë.Dita e parë u hap me filmin jashtë konkurrimit “My Salinger Year”, i regjisorit kanadez, Philippe Falardeau. Filmi solli të enjten disa nga yjet e ekranit, si për shembull, aktoren amerikane Sigourney Weaver

LEXO EDHE:  19 Gusht 1989/ Pikniku politik që ndryshoi historinë

LEXO EDHE:  Histori +16 /Komshiu me bëri atë që burri nuk …

Krahas Weawer në Berlin pritet të vijnë edhe shumë të tjerë personalitete të kinematografisë dhe aktorë nga më të preferuarit e publikut si Johnny Depp, Javier Bardem, dhe Willem Dafoe dhe Jeromy Irons, që kryeson jurinë e festivalit. Publiku shqiptar mund t’i gëzohet të hënën premierës evropiane të filmit të filmit të Visar Morinës, Exil, i cili merr pjesë në seksionin Panorama. Prodhimi është gjermano-belg, por edhe Kosova ka marrë pjesë.

                                     Visar Morina

Zgjim Terziqi në Berlinale Talents 

Berlinalja, është një ngjarje e madhe që shoqërohet gjithmonë nga aktivitete të shumta, si panairi i filmit, European Filmmarket, ku prezantohen, si zakonisht bashkë, dy Qendrat Kombëtare të Kinematografisö, ajo e Shqipërisë dhe Kosovës.

Ndërsa tek edicioni i kësaj radhe të seksionit Berlinale Talents që merret me talentet e reja, merr pjesë regjisori nga Kosova, Zgjim Terziqi, skripti i të cilit, „2000-një odise paslufte“, është përzgjedhur për t’u diskutuar në forumet e këtij seksioni.

Ka edhe një prezantim të Qendrës Kombëtare të Kinematografisë  së Kosovës me titullin „Kosova – Bukuria e Virgjër“ që synon promovimin e Kosovës si vend xhirimesh./ DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Koronavirusi/ Pse njerëzit mbajnë realisht maska ​në fytyrë?

Publikuar

-

Nga

Nga Christos Lynteris “The New York Times”

* Epidemia e fundit e koronavirusit, i ka nxitur njerëzit të përdorin si kurrë më pare maskat e fytyrës. “Bota po përballet me një kaos në tregun e pajisjeve mbrojtëse personale”- paralajmëroi së fundmi Tedros Gebrejesus, drejtori i përgjithshëm i Organizatës Botërore të Shëndetësisë.

“Kërkesa për to është deri në 100 herë më e lartë se normalja, dhe çmimet janë deri në 20 herë më të larta”- theksoi ai. Dhe kjo ndodh ndonëse maskat e fytyrës, nuk janë një profilaktik i testuar kundër infeksionit nga koronavirusi i ri (larja e duarve është më e rëndësishme, thonë shumica e ekspertëve).

E megjithatë, ne s’duhet ta shikojmë këtë prirje si një shenjë të panikut irracional nga epidemia. Vendoseni pak mbajtjen e maskave në kontekstin historik dhe kulturor, dhe do të shihni që për shembull në Kinë, maska shërben shumë më tepër sesa thjesht si një mjet për të mbrojtur veten nga infeksioni.

Maska është ndërkohë një shenjë e modernitetit mjekësor, si dhe një sinjal i sigurisë së ndërsjellë, që e lejon një shoqëri të vazhdojë të funksionojë edhe gjatë një epidemie. Maska anti-epidemike, u shpik pikërisht në Kinë më shumë se një shekull më parë, gjatë përpjekjes së parë të shtetit kinez për të frenuar një epidemi me mjete biomjekësore.

Kur Murtaja pneumonike, goditi krahinat verilindore të Perandorisë Kineze (një rajon i njohur asokohe si Mançuria) në vjeshtën e vitit 1910, autoritetet kineze hoqën dorë nga kundërshtimi i tyre i vjetër ndaj mjekësisë perëndimore: Ata emëruan Vu Lien, një mjek i ri i shkolluar në Kembrixh nga Malaja Britanike, për të mbikëqyrur përpjekjet e frenimit të epidemisë.

Sapo mbërriti në terren, Vu tha se sëmundja nuk po përhapej nga minjtë, siç ishte supozuar, por përmes ajrit. Edhe pse u quajt një herezi, ajo deklaratë rezultoi të ishte e saktë. Vu e vërtetoi hipotezën e tij, duke përshtatur maskat ekzistuese të kirurgëve në pajisjet mbrojtëse që do të përdoreshin nga mjekët, infermierët dhe stafi sanitar kinez.

Ai urdhëroi që maskat të ishin mbaheshin edhe nga pacientët. Kolegët e tij japonezë dhe evropianë, ishin skeptikë deri në vdekjen e një mjeku të shquar francez, që nuk mbante maskë edhe kur kuronte pacientë. Nga ai moment maskat prej garze, nisën të përdoren gjerësisht.

Murtaja, që shkaktonte pneumoni, i vriste të gjithë të infektuarit, ndonjëherë brenda 24 orëve nga fillimi i simptomave. Kur u zhduk në prillin e vitit 1911, kishin vdekur rreth 60.000 njerëz.

Por maskat e Vu, mendohej se kishin parandaluar një katastrofë edhe më të madhe. Maska nuk ishte thjesht një mjet i efektshëm parandalimi: ajo ishte ndërkohë një mjet i shkëlqyeshëm i PR për të promovuar pozicionin e Kinës si një komb modern, shkencor. Dhe Vu e dinte këtë.

LEXO EDHE:  Historia+16/ 24-vjeçari: E dashura ime ishte e fejuar, e zbulova në Facebook

LEXO EDHE:  E dhimbshme/ 85-vjeçarja nga Vlora dëshmon dhunën: Fqinji më bëri copë, por ...!

Ai u sigurua që veprimet e tij kundër murtajës, të fotografoheshin me përpikmëri, duke e shndërruan maskën e tij në një emblemë të fashme të Kinës. Fotot shkaktuan një sensacion ndërkombëtar: Midis janarit dhe marsit 1911, gazetat në të gjithë botën shfaqën shumë imazhe të maskës së Vu, që ishte pak a shumë si versioni që njohim sot.

Kur Gripi Spanjoll preku miliona njerëz në vitin 1918, maskat e fytyrës u miratuan me shumë lehtësi. Në Perëndim, përdorimi i maskave nuk zgjati shumë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Por në Kinë, maskat mbetën shenja të modernitetit mjekësor, dhe vazhduan të përdoren gjatë krizave të shëndetit publik.

Ata u përdorën gjatë Luftës Koreane, kur Mao Ce Duni pretendoi se Shtetet e Bashkuara e kishin bombarduar me armë biologjike vendin e ri komunist. Ndërkohë, ishte epidemia e Sarsit e viteve 2002-2003, ajos që çoi në përdorimin masiv të maskave të fytyrës si një mbrojtje personale anti-virale në Kinë dhe gjetkë në Azinë Lindore.

Më shumë se 90 për qind e banorëve të Hong Kongut, raportuan se i përdorën ato gjatë epidemisë së Sarsit. Në Perëndim, imazhi i aziatikëve me maska, përdoret ​​nganjëherë, qëllimisht ose jo, si një shenjë diskriminuese. Por në Azinë Lindore, akti i të vënies së maskës në fytyrë, është një gjest që tregon solidaritet gjatë një epidemie midis të shëndetshmit dhe të sëmurit.

Studime të ndryshme mbi epideminë e Sarsit, treguan se përdorimi i maskës krijonte intimitet dhe besim përballë rrezikut. Ajo që vë në dukje sociologu Peter Baehr për Sars, vlen edhe sot: “Kultura e maskës”, nxit ndjenjën e një fati të përbashkët, të një detyrimi të ndërsjellë dhe të një misioni qytetar.

Ajo bën bashkë njerëzit që përballen me një kërcënim të përbashkët, dhe ndihmon në zbutjen e njërit prej rreziqeve dytësore që vijnë nga një epidemi:anomia, ose prishja e normave shoqërore.

Të kuptuarit e epidemive jo thjesht si ngjarje biologjike, por edhe si procese sociale, është thelbësore për kontrollin e suksesshëm të tyre. Anëtarët e një komuniteti veshin maska, ​​jo vetëm për të shmangur sëmundjen, por edhe ​​për të treguar se duan të rrinë aty, dhe ta përballojnë bashkë sëmundjen, edhe nën rrezikun e infektimit./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Rivalitetet e mëdha në Shtëpinë e Bardhë, nga Truman tek Trumpi

Publikuar

-

Nga

Nga James Downing “Free beacon”

* Që kur presidenti Donald Trumpi mori detyrën, mediat kanë shkruar me qindra araportime mbi konfliktet që ndodhin brenda Shtëpisë së Bardhë. Ndërsa viti i tij i parë, u shoqërua me ndarje të dukshme ideologjike midis stafit dhe një qarkullim të lartë të drejtuesve të lartë, një konflikt i tillë nuk është i ri, siç tregohet edhe në librin e fundit të Tevi Troj “Shtëpia e sherrit:Rivalitetet në Shtëpinë e Bardhë, nga Truman tek Trump”.

Libri përshkruan përplasjet brenda stafeve presidenciale në kohën moderne. Stafi modern, nisi që me paraardhësin e Trumanit, Frenklin Ruzvelt, kur qeveria federale u zgjerua shumë nën politikat e tij të New Deal (Marrëveshjes së Re). Akti i Riorganizimit i vitit 1939, krijoi Zyrën Ekzekutive të Presidentit, e cila që nga ajo kohë është zgjeruar me më shumë se 1.600 punonjës, duke gjeneruar shumë karriera të spikatura.

As Shtëpia e Bardhë e presidencës Ruzvelt, nuk ishte e imunizuar nga konfliktet e brendshme. Agjensitë e reja dhe autoritetet qeveritare, përplaseshin vazhdimisht me njëra-tjetrën, dhe vetë presidenti “hartoi teorinë e tij të menaxhimit të konfliktit”, nën këshillimin e ndihmësit të tij Stefën Hes.

Ndërkohë presidentët Truman dhe Duajt Ajzenhaur, zhvilluan më shumë operacione të kontrolluara dhe morën shumicën e këshillave nga anëtarët e kabinetit, gjë që minimizoi rivalitetin e brendshëm. Gjithsesi edhe Shtëpia e Bardhë në kohën e Trumanit, pati shumë konflikte.

Shembulli kryesor vinte nga vendimi për të njohur shtetin e ri të Izraelit. Sekretari i Shtetit Xhorxh Marshall, ishte i vendosur kundër njohjes së këtij shteti, duke argumentuar se ky akt do të zemëronte arabët, që do ta shkatërronin me luftë shtetin e ri.

Por këshilltari special Klark Kliford, paraqiti kundër-argumentet e tij:Ai shqetësohej për votën e hebrenjve në Neë Jork, dhe për Luftën e Ftohtë që po zhvillohej ndaj Bashkimit Sovjetik, dhe në të cilin Izraeli mund të bëhej aleat i Moskës. Pikëpamjet e Kliford triumfuan.

Por në një takim të zyrtarëve më të lartë pak para se të shpallej njohja, Marshall shkoi aq larg sa të kërcënonte se do të votonte kundër Trumanit në zgjedhjet e ardhshme prsidenciale. Roli i stafit të Shtëpisë së Bardhë, u “çimentua” në vitet 1960 nën presidentët Xhon Kenedi dhe Lindon Xhonson, të cilët e shndërruan politikëbërjen në një prerogativë të Shtëpisë së Bardhë.

Beteja më e famshme e brendshme ishte ajo midis vëllait të Xhon Kenedit, Prokurorit të Përgjithshëm Robert Kenedit, dhe zv/presidentit Lindon Xhonson. Xhonson nuk kishte marrëdhënie të mira me Robert Kenedin.

Të dy u konfliktuan në zonën ku u mbivendosën kompetencat e tyre, veçanërisht tek të drejtat civile. Troj thotë se ishte ndryshimi i dinamikës së pushtetit midis dy burrave, arsyeja kryesore e konfliktit. Në fillim të marrëdhënies së tyre, Robert Kenedi ishte një senator i dobët, ndërsa Xhonson drejtonte vendin.

LEXO EDHE:  Histori +16 /Komshiu me bëri atë që burri nuk …

LEXO EDHE:  Historia e kremtimit të Krishtlindjes dhe Santa Clausi

Në Shtëpinë e Bardhë, marrëdhënia e ngushtë me të vëllain president i dha avantazh Robert Kenedit, por vrasja e vëllait të tij e zhvendosi dinamikën në favor të Xhonsonit. Ndërkohë nën presidentin Riçard Nikson, politika e jashtme u dominua nga këshilltari i sigurisë kombëtare, Henri Kisinger, që e mposhti Sekretarin e Shtetit Uilliam Roxhers.

Gjithsesi, Rogers kishte disa avantazhe, siç ishte miqësia e gjatë me Niksonin që në kohën e administratës Ajzenhauer. Por Kisinger ishte shumë i zgjuar dhe ambicioz. Ai e përdori afërsinë e tij me presidentin, për të fituar besimin e këtij të fundit. Kisinger e pozicionoi veten si lojtari kyç në politikën e jashtme të Niksonit, aq sa Roxhers u mënjanua nga njëra prej lëvizjev më të mëdha të politikës së jashtme të Niksonit:rilidhja e marrëdhënieve me Kinën komuniste.

Për shembull, Kisinger u hoq si i sëmurë ndërsa ndodhej për një vizitë në Pakistan, për të shkuar fshehurazi në Kinë, dhe diskutuar me Pekinin mundësinë e lidhjes së raporteve diplomatike. Kur ndodhi ajo ngjarje historike, Roxhers u la jashtë takimit kryesor midis Maos dhe Niksonit, në të cilin morri pjesë këshilltari i Shtëpisë së Bardhë.

Debatet mbi politikën e jashtme, dominuan gjatë administratës në të cilën vetë Troj shërbeu si ndihmës, atë të Xhorxh W.Bush. Ndarja e madhe në atë kohë ishte midis zv/presidentit Dik Çeni dhe Sekretarit të Mbrojtjes Donald Ramsfeld nga njëra anë, dhe Sekretarit të Shtetit Kolin Pauell nga ana tjetër.

Pauell ishte shumë më i kujdesshëm lidhur me një luftë të mundshme kundër Irakut, sesa Çeni dhe Ramsfeld. Konflikti nuk u zhvillua direkt, por më tepër përmes një serie rrjedhjesh mediatike nga Pauell, dhe kujtimeve të shkruara nga vetë Ramsfeld.

Megjithatë, disa nga pjesët më argëtuese të librit, kanë pak lidhje me mosmarrëveshjet e mëdha mbi politikat, dhe më shumë me natyrën personale të përplasjeve. Në Shtëpinë e Bardhë të Xhorxh Ë.Bush, zv/prokurori i Përgjithshëm Xhejms Komej u cilësua në mënyrë të çuditshme si “Shën Xhimi” nga kundërshtarët.

Shefi i parë i shtabit i presidentit Barak Obama, Rahm Emanuel, e quante këshilltarin e politikës së jashtme Ben Rhodes “Hamas”, për shkak të qëndrimit të këtij të fundit mbi konfliktin Izrael-Palestinë. Tek e fundit, një nivel konflikti mund të jetë diçka pozitive për një president. Konflikti mund të ndihmojë në suksesin e politikave të caktuara, po aq sa mund të ndihmojë në fundosjen e një administrate të dobët./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE