Connect with Us

Nuk ishte një person real, por ja pse u krijua miti i Robin Hudit

Blog

Nuk ishte një person real, por ja pse u krijua miti i Robin Hudit

Publikuar

-

Ne dimë shumë (ose mendojmë se dimë) për Robin Hudin, shigjetarin heroik të folklorit anglez, që mendohej se grabiste të pasurit, për t’ua dhënë të varfërve. Por shumë fakte rreth tij janë rrëzuar.Historiani Dejvid Balduin, demonton disa nga mitet më të njohura, që e rrethojnë këtë firgurë legjendare

Miti nr.1:Robin Hudi, ishte një person real

Robin Hud, është në fakt një hero i trilluar, karriera e të cilit përmbante shumë nga frustrimet popullore, por dhe ambicjet e epokës së tij. Robin ose Robert Hud, ishte një nofkë që iu vihej keqbërësve të vegjël, të paktën nga mesi i shekullit XIII. Mund të jetë rastësi që fjala Robin tingëllon në anglisht si ‘robbing’ (grabitje).

Por asnjë shkrimtar i kohës, nuk i referohej Robin Hudit si i jashtëligjshmi i famshëm që njohim sot. Gjithsesi, ka pasur njerëz si Robin Hudi, siç ishin të arratisurit që shkelnin ligjet e ashpra mbi pyjet, që ndalonin hyrjen në zona të gjera pyjore, ku mund të futej vetëm mbreti dhe oborri i tij, për të gjuajtur kafshë të egra. Këta persona, admiroheshin shumë nga fshatarësia e shtypur.

Miti nr.2:Jetoi gjatë sundimit të Mbretit të Anglisë, Rikard Zemërluani

Robin Hudi është portretizuar shpesh si armik i ambiciozit Princit Xhon, dhe aleat i vëllait të tij të burgosur Rikardi I (1189-1199). Por qenë shkrimtarët e dinastisë Tudor në shekullin XVI-të, ata që i bënë të parët bashkë këta 3 burra në këtë histori. Në një qasje të ndryshme, Robin Hudi është identifikuar me një numër Robin Hud-ësh të përmendur në oborrin e Uokenfilldit gjatë sundimit të Eduardit II (1307-1327), dhe më shumë gjasa, si një mbështetës i Simon de Monforit, që u vra në Ajvshëm në vitin 1265.

Ajo çka mund të thuhet me siguri, është se Robin i Jashtëligjshmi, ka hyrë në mitologjinë popullore në kohën kur Uilliam Lengland shkroi librin “Vizioni i Pier Plaumanit” në vitin 1377. Në të kapelani Slot thotë:S’kam asnjë për të thënë mbi Atin tim. Por mund të këndoj për Robin Hudin dhe Randolfin, Kontin e Çesterit”.

Miti 3:Ishte një filantrop që grabiste të pasurit, dhe ua jepte të varfërve

Historiani skocez Xhon Mejxhër, shkroi në vitin 1521 se “Robin nuk lejonte të lëndoheshin gratë, dhe as konfiskimin e pasurisë së të varfërve, por i ndihmoi ata bujarisht me atë që merrte nga të pasurit”. “Gjesti i vogël i Robin Hud”, që besohet të jetë shkruar rreth viteve 1492-1510, përfundon me komentin se Robin “bëri shumë të mira për njerëzit e varfër”.

Por baladat e mëhershme, janë më të rezervuara në lavde. Aty nuk përmendet çështja e parave, që shpërndahen tek fshatarët e varfër. Përkundrazi, ka histori të njerëzve të jashtëligjshëm, që nuk e kishin për gjë të gjymtonin fizikisht edhe një armik të mposhtur, apo edhe të vrisnin në një rast një fëmijë.

Miti nr.4:Robin ishte një fisnik i shpronësuar, dhe Kont i Hantingtonit

Nuk ka asnjë bazë reale për këtë teori. Robini i baladave të hershme, është gjithnjë një shërbëtor, dhe qëndrimet e tij përkojnë me ato të shtresës së tij shoqërore. Pra, nga e ka origjinën kjo ide? Xhon Liland i referohet në vitet 1530 Robinit si një fisnik i jashtëligjshëm, çka nënkuptonte se sipas të gjitha gjasave, ai i përkiste shtresës së lartë.

LEXO EDHE:  Pse priremi t’i mbrojmë gjithmonë të afërmit tanë, edhe kur ata kryejnë një krim?

Ndërkohë më 1569, historiani Riçard Grafton, pretendon se ka gjetur prova në një “pamflet të vjetër dhe të lashtë”, se Robini ishte ”i zgjuar tamam si një kont”, për shkak të “burrërisë dhe bujarisë së tij”. Kjo ide u përhap më vonë nga Entoni Mandej në dramat e tij “Rrënimi i Robertit, Kontit të Hantingtonit”, dhe “Vdekja e Robertit, Konti i Hantingtonit”, që të dyja të shkruara në vitin 1598.

Miti 5:Robin u martua me shërbëtoren Mariana në kishën e Shën Marisë në Edvinstou

Mariana, është tashmë pjesë e historisë së Robin Hudit. Por nuk ka qenë në fillim objekt i ndonjë serie të veçantë baladash. Çuditërisht, Robini dhe të jashtëligjshmit e rrëfimeve të mëhershme, nuk duket se kanë patur gra ose familje. I vetmi interes i zbehtë femëror, ishte përkushtimi i Robinit ndaj Virgjëreshës Maria.

Tregimtarët mund të ketë menduar, se ky përkushtim ishte i papërshtatshëm në vitet pas Reformacionit Protestant në shekullin e XVI-të. Prandaj në këtë histori mund të jetë përfshirë Mariana, pikërishtpër të siguruar një fokus alternativ femëror. Në mënyrë të pashmangshme, kjo u pasua me “martesën” mes Robin dhe Marianës.

Miti nr.6:Robin u varros në Manastirin Priori në Jorkshajër, varri i tij gjendet edhe sot atje

Sipas legjendës, Robin shkoi në këtë manastir për t’u kuruar në kujdesin e kryemurgeshës. Para se të ndërronte jetë, ai qëlloi me shigjetë drejt vendit ku donte të varrosej. Por historiani i epokës së Tudorëve, Riçard Grafton, mendon se kryemurgesha e varrosi Robinin në anë të rrugës:”Pikërisht aty ku ai kishte vjedhur dhe grabitur ata që kalonin në atë rrugë. Dhe mbi varrin e tij, ajo gdhendi emrin ‘Robert Hud, Uilliami i Goldesborout, dhe të tjerëve’. Arsyeja pse e bëri këtë, ishte që udhëtarët e huaj ta ndjenin veten më të sigurtë kur kalonin në ato anë, dhe me fat që nuk kishin zgjedhur rrugën e tij”.

Miti nr 7:Disa nga miqtë e Robin, mund të identifikohen me persona të njohur historikë.

Xhoni i Vogël, Uill Skarlet dhe Maç i biri i Milerit, janë personazhe të lidhura me Robinin në baladat më të hershme. Por anëtarët e tjerë të grupit të tij – Frajër Tak, Alan dhe Deil – janë shtuar më vonë. Nga këto, Xhoni i Vogël është padyshim më i shquari, pasi për të ka thuajse po aq referenca sa edhe për vetë Robin Hudin.

Historiku Xhon, është një personazh po aq enigmatik sa edhe mjeshtri i tij. Por ai që supozohet të jetë varri i tij në varrezat Hedhërsejxh në Derbishajër, nuk është pa interes. Xhejms Shatëlluorth, që zotëronte çifligun, gërmoi në ato varreza në vitin 1784, dhe gjeti një kockë të kërcit 73 cm të gjatë.

Kjo relike mendohej se ishte fajtore për shumë fatkeqësi, derisa më në fund u rivarros. Dy shtëpi, një në Litëll Hagas Kroft në Loksli (Jorkshajër) dhe të tjera në Hedhërsejxh (një fshat në distriktin Pik në Derbishajër), mendohet se ishin shtëpitë ku lindën respektivisht Robin dhe Xhoni i Vogël./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Fillim i trishtuar/ Berlinalja hapet me një minutë heshtje

Publikuar

-

Nga

Nën hijen e atentatit tragjik në Hanau u hap edicioni i 70-të i Berlinales së sivjetshme. Kosova përfaqësohet me “Ekzil” i Visar Morinës.

Rreth 340 filma do të shfaqen gjatë dhjetë ditëve të ardhshme, 18 syresh do të jenë në garë për Ariun e Artë. Kosova merr pjesë me një bashkëprodhim gjermano-belg të Visar Morinës në sektorin Panorama.

Fillim i trishtuar

Dyshja e re drejtuese, Carlo Chatrian dhe Mariette Rissenbeek, mbajtën një minutë heshtje për nderim të viktimave të gjakderdhjes në Hanau, e cila sipas të gjitha gjasave ka qenë me motive raciste. “Berlinalja është vërtet kundër dhunës, kundër racizmit”, tha drejtorja e festivalit dhe shtoi se Berlinalja është “për liri, tolerancë, respekt, hapje dhe mikpritje.”

Një minutë heshtje për viktimat në Hanau

Është hera e parë që festivali i njohur në të gjithë botën zhvillohet pa Dieter Kosslick, fytyrën që për vite me radhë mishëronte si më së miri frymën e Berlinales e falë të cilit Berlini çdo shkurt gëlonte nga yjet e kinematografisë  botërore.

Priten yje 

Krahas Kanës dhe Venecias, Berlinalja është një nga festivalet kryesore të filmit në botë.Dita e parë u hap me filmin jashtë konkurrimit “My Salinger Year”, i regjisorit kanadez, Philippe Falardeau. Filmi solli të enjten disa nga yjet e ekranit, si për shembull, aktoren amerikane Sigourney Weaver

LEXO EDHE:  Xi Jinping, po e humb kontrollin e “kontrollokracisë” që ka ngritur në Kinë

LEXO EDHE:  Pse jemi më të lumtur në moshë të thyer?

Krahas Weawer në Berlin pritet të vijnë edhe shumë të tjerë personalitete të kinematografisë dhe aktorë nga më të preferuarit e publikut si Johnny Depp, Javier Bardem, dhe Willem Dafoe dhe Jeromy Irons, që kryeson jurinë e festivalit. Publiku shqiptar mund t’i gëzohet të hënën premierës evropiane të filmit të filmit të Visar Morinës, Exil, i cili merr pjesë në seksionin Panorama. Prodhimi është gjermano-belg, por edhe Kosova ka marrë pjesë.

                                     Visar Morina

Zgjim Terziqi në Berlinale Talents 

Berlinalja, është një ngjarje e madhe që shoqërohet gjithmonë nga aktivitete të shumta, si panairi i filmit, European Filmmarket, ku prezantohen, si zakonisht bashkë, dy Qendrat Kombëtare të Kinematografisö, ajo e Shqipërisë dhe Kosovës.

Ndërsa tek edicioni i kësaj radhe të seksionit Berlinale Talents që merret me talentet e reja, merr pjesë regjisori nga Kosova, Zgjim Terziqi, skripti i të cilit, „2000-një odise paslufte“, është përzgjedhur për t’u diskutuar në forumet e këtij seksioni.

Ka edhe një prezantim të Qendrës Kombëtare të Kinematografisë  së Kosovës me titullin „Kosova – Bukuria e Virgjër“ që synon promovimin e Kosovës si vend xhirimesh./ DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Koronavirusi/ Pse njerëzit mbajnë realisht maska ​në fytyrë?

Publikuar

-

Nga

Nga Christos Lynteris “The New York Times”

* Epidemia e fundit e koronavirusit, i ka nxitur njerëzit të përdorin si kurrë më pare maskat e fytyrës. “Bota po përballet me një kaos në tregun e pajisjeve mbrojtëse personale”- paralajmëroi së fundmi Tedros Gebrejesus, drejtori i përgjithshëm i Organizatës Botërore të Shëndetësisë.

“Kërkesa për to është deri në 100 herë më e lartë se normalja, dhe çmimet janë deri në 20 herë më të larta”- theksoi ai. Dhe kjo ndodh ndonëse maskat e fytyrës, nuk janë një profilaktik i testuar kundër infeksionit nga koronavirusi i ri (larja e duarve është më e rëndësishme, thonë shumica e ekspertëve).

E megjithatë, ne s’duhet ta shikojmë këtë prirje si një shenjë të panikut irracional nga epidemia. Vendoseni pak mbajtjen e maskave në kontekstin historik dhe kulturor, dhe do të shihni që për shembull në Kinë, maska shërben shumë më tepër sesa thjesht si një mjet për të mbrojtur veten nga infeksioni.

Maska është ndërkohë një shenjë e modernitetit mjekësor, si dhe një sinjal i sigurisë së ndërsjellë, që e lejon një shoqëri të vazhdojë të funksionojë edhe gjatë një epidemie. Maska anti-epidemike, u shpik pikërisht në Kinë më shumë se një shekull më parë, gjatë përpjekjes së parë të shtetit kinez për të frenuar një epidemi me mjete biomjekësore.

Kur Murtaja pneumonike, goditi krahinat verilindore të Perandorisë Kineze (një rajon i njohur asokohe si Mançuria) në vjeshtën e vitit 1910, autoritetet kineze hoqën dorë nga kundërshtimi i tyre i vjetër ndaj mjekësisë perëndimore: Ata emëruan Vu Lien, një mjek i ri i shkolluar në Kembrixh nga Malaja Britanike, për të mbikëqyrur përpjekjet e frenimit të epidemisë.

Sapo mbërriti në terren, Vu tha se sëmundja nuk po përhapej nga minjtë, siç ishte supozuar, por përmes ajrit. Edhe pse u quajt një herezi, ajo deklaratë rezultoi të ishte e saktë. Vu e vërtetoi hipotezën e tij, duke përshtatur maskat ekzistuese të kirurgëve në pajisjet mbrojtëse që do të përdoreshin nga mjekët, infermierët dhe stafi sanitar kinez.

Ai urdhëroi që maskat të ishin mbaheshin edhe nga pacientët. Kolegët e tij japonezë dhe evropianë, ishin skeptikë deri në vdekjen e një mjeku të shquar francez, që nuk mbante maskë edhe kur kuronte pacientë. Nga ai moment maskat prej garze, nisën të përdoren gjerësisht.

Murtaja, që shkaktonte pneumoni, i vriste të gjithë të infektuarit, ndonjëherë brenda 24 orëve nga fillimi i simptomave. Kur u zhduk në prillin e vitit 1911, kishin vdekur rreth 60.000 njerëz.

Por maskat e Vu, mendohej se kishin parandaluar një katastrofë edhe më të madhe. Maska nuk ishte thjesht një mjet i efektshëm parandalimi: ajo ishte ndërkohë një mjet i shkëlqyeshëm i PR për të promovuar pozicionin e Kinës si një komb modern, shkencor. Dhe Vu e dinte këtë.

LEXO EDHE:  Pse jemi më të lumtur në moshë të thyer?

LEXO EDHE:  Pse Greqia duhet të zëvendësojë Turqinë, si partnere strategjike e SHBA-së në rajon

Ai u sigurua që veprimet e tij kundër murtajës, të fotografoheshin me përpikmëri, duke e shndërruan maskën e tij në një emblemë të fashme të Kinës. Fotot shkaktuan një sensacion ndërkombëtar: Midis janarit dhe marsit 1911, gazetat në të gjithë botën shfaqën shumë imazhe të maskës së Vu, që ishte pak a shumë si versioni që njohim sot.

Kur Gripi Spanjoll preku miliona njerëz në vitin 1918, maskat e fytyrës u miratuan me shumë lehtësi. Në Perëndim, përdorimi i maskave nuk zgjati shumë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Por në Kinë, maskat mbetën shenja të modernitetit mjekësor, dhe vazhduan të përdoren gjatë krizave të shëndetit publik.

Ata u përdorën gjatë Luftës Koreane, kur Mao Ce Duni pretendoi se Shtetet e Bashkuara e kishin bombarduar me armë biologjike vendin e ri komunist. Ndërkohë, ishte epidemia e Sarsit e viteve 2002-2003, ajos që çoi në përdorimin masiv të maskave të fytyrës si një mbrojtje personale anti-virale në Kinë dhe gjetkë në Azinë Lindore.

Më shumë se 90 për qind e banorëve të Hong Kongut, raportuan se i përdorën ato gjatë epidemisë së Sarsit. Në Perëndim, imazhi i aziatikëve me maska, përdoret ​​nganjëherë, qëllimisht ose jo, si një shenjë diskriminuese. Por në Azinë Lindore, akti i të vënies së maskës në fytyrë, është një gjest që tregon solidaritet gjatë një epidemie midis të shëndetshmit dhe të sëmurit.

Studime të ndryshme mbi epideminë e Sarsit, treguan se përdorimi i maskës krijonte intimitet dhe besim përballë rrezikut. Ajo që vë në dukje sociologu Peter Baehr për Sars, vlen edhe sot: “Kultura e maskës”, nxit ndjenjën e një fati të përbashkët, të një detyrimi të ndërsjellë dhe të një misioni qytetar.

Ajo bën bashkë njerëzit që përballen me një kërcënim të përbashkët, dhe ndihmon në zbutjen e njërit prej rreziqeve dytësore që vijnë nga një epidemi:anomia, ose prishja e normave shoqërore.

Të kuptuarit e epidemive jo thjesht si ngjarje biologjike, por edhe si procese sociale, është thelbësore për kontrollin e suksesshëm të tyre. Anëtarët e një komuniteti veshin maska, ​​jo vetëm për të shmangur sëmundjen, por edhe ​​për të treguar se duan të rrinë aty, dhe ta përballojnë bashkë sëmundjen, edhe nën rrezikun e infektimit./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Rivalitetet e mëdha në Shtëpinë e Bardhë, nga Truman tek Trumpi

Publikuar

-

Nga

Nga James Downing “Free beacon”

* Që kur presidenti Donald Trumpi mori detyrën, mediat kanë shkruar me qindra araportime mbi konfliktet që ndodhin brenda Shtëpisë së Bardhë. Ndërsa viti i tij i parë, u shoqërua me ndarje të dukshme ideologjike midis stafit dhe një qarkullim të lartë të drejtuesve të lartë, një konflikt i tillë nuk është i ri, siç tregohet edhe në librin e fundit të Tevi Troj “Shtëpia e sherrit:Rivalitetet në Shtëpinë e Bardhë, nga Truman tek Trump”.

Libri përshkruan përplasjet brenda stafeve presidenciale në kohën moderne. Stafi modern, nisi që me paraardhësin e Trumanit, Frenklin Ruzvelt, kur qeveria federale u zgjerua shumë nën politikat e tij të New Deal (Marrëveshjes së Re). Akti i Riorganizimit i vitit 1939, krijoi Zyrën Ekzekutive të Presidentit, e cila që nga ajo kohë është zgjeruar me më shumë se 1.600 punonjës, duke gjeneruar shumë karriera të spikatura.

As Shtëpia e Bardhë e presidencës Ruzvelt, nuk ishte e imunizuar nga konfliktet e brendshme. Agjensitë e reja dhe autoritetet qeveritare, përplaseshin vazhdimisht me njëra-tjetrën, dhe vetë presidenti “hartoi teorinë e tij të menaxhimit të konfliktit”, nën këshillimin e ndihmësit të tij Stefën Hes.

Ndërkohë presidentët Truman dhe Duajt Ajzenhaur, zhvilluan më shumë operacione të kontrolluara dhe morën shumicën e këshillave nga anëtarët e kabinetit, gjë që minimizoi rivalitetin e brendshëm. Gjithsesi edhe Shtëpia e Bardhë në kohën e Trumanit, pati shumë konflikte.

Shembulli kryesor vinte nga vendimi për të njohur shtetin e ri të Izraelit. Sekretari i Shtetit Xhorxh Marshall, ishte i vendosur kundër njohjes së këtij shteti, duke argumentuar se ky akt do të zemëronte arabët, që do ta shkatërronin me luftë shtetin e ri.

Por këshilltari special Klark Kliford, paraqiti kundër-argumentet e tij:Ai shqetësohej për votën e hebrenjve në Neë Jork, dhe për Luftën e Ftohtë që po zhvillohej ndaj Bashkimit Sovjetik, dhe në të cilin Izraeli mund të bëhej aleat i Moskës. Pikëpamjet e Kliford triumfuan.

Por në një takim të zyrtarëve më të lartë pak para se të shpallej njohja, Marshall shkoi aq larg sa të kërcënonte se do të votonte kundër Trumanit në zgjedhjet e ardhshme prsidenciale. Roli i stafit të Shtëpisë së Bardhë, u “çimentua” në vitet 1960 nën presidentët Xhon Kenedi dhe Lindon Xhonson, të cilët e shndërruan politikëbërjen në një prerogativë të Shtëpisë së Bardhë.

Beteja më e famshme e brendshme ishte ajo midis vëllait të Xhon Kenedit, Prokurorit të Përgjithshëm Robert Kenedit, dhe zv/presidentit Lindon Xhonson. Xhonson nuk kishte marrëdhënie të mira me Robert Kenedin.

Të dy u konfliktuan në zonën ku u mbivendosën kompetencat e tyre, veçanërisht tek të drejtat civile. Troj thotë se ishte ndryshimi i dinamikës së pushtetit midis dy burrave, arsyeja kryesore e konfliktit. Në fillim të marrëdhënies së tyre, Robert Kenedi ishte një senator i dobët, ndërsa Xhonson drejtonte vendin.

LEXO EDHE:  Evropianët në grackën e Trumpit

LEXO EDHE:  Ekskluzive/ Balla tregon çfarë fshihet pas sulmeve të PD-së

Në Shtëpinë e Bardhë, marrëdhënia e ngushtë me të vëllain president i dha avantazh Robert Kenedit, por vrasja e vëllait të tij e zhvendosi dinamikën në favor të Xhonsonit. Ndërkohë nën presidentin Riçard Nikson, politika e jashtme u dominua nga këshilltari i sigurisë kombëtare, Henri Kisinger, që e mposhti Sekretarin e Shtetit Uilliam Roxhers.

Gjithsesi, Rogers kishte disa avantazhe, siç ishte miqësia e gjatë me Niksonin që në kohën e administratës Ajzenhauer. Por Kisinger ishte shumë i zgjuar dhe ambicioz. Ai e përdori afërsinë e tij me presidentin, për të fituar besimin e këtij të fundit. Kisinger e pozicionoi veten si lojtari kyç në politikën e jashtme të Niksonit, aq sa Roxhers u mënjanua nga njëra prej lëvizjev më të mëdha të politikës së jashtme të Niksonit:rilidhja e marrëdhënieve me Kinën komuniste.

Për shembull, Kisinger u hoq si i sëmurë ndërsa ndodhej për një vizitë në Pakistan, për të shkuar fshehurazi në Kinë, dhe diskutuar me Pekinin mundësinë e lidhjes së raporteve diplomatike. Kur ndodhi ajo ngjarje historike, Roxhers u la jashtë takimit kryesor midis Maos dhe Niksonit, në të cilin morri pjesë këshilltari i Shtëpisë së Bardhë.

Debatet mbi politikën e jashtme, dominuan gjatë administratës në të cilën vetë Troj shërbeu si ndihmës, atë të Xhorxh W.Bush. Ndarja e madhe në atë kohë ishte midis zv/presidentit Dik Çeni dhe Sekretarit të Mbrojtjes Donald Ramsfeld nga njëra anë, dhe Sekretarit të Shtetit Kolin Pauell nga ana tjetër.

Pauell ishte shumë më i kujdesshëm lidhur me një luftë të mundshme kundër Irakut, sesa Çeni dhe Ramsfeld. Konflikti nuk u zhvillua direkt, por më tepër përmes një serie rrjedhjesh mediatike nga Pauell, dhe kujtimeve të shkruara nga vetë Ramsfeld.

Megjithatë, disa nga pjesët më argëtuese të librit, kanë pak lidhje me mosmarrëveshjet e mëdha mbi politikat, dhe më shumë me natyrën personale të përplasjeve. Në Shtëpinë e Bardhë të Xhorxh Ë.Bush, zv/prokurori i Përgjithshëm Xhejms Komej u cilësua në mënyrë të çuditshme si “Shën Xhimi” nga kundërshtarët.

Shefi i parë i shtabit i presidentit Barak Obama, Rahm Emanuel, e quante këshilltarin e politikës së jashtme Ben Rhodes “Hamas”, për shkak të qëndrimit të këtij të fundit mbi konfliktin Izrael-Palestinë. Tek e fundit, një nivel konflikti mund të jetë diçka pozitive për një president. Konflikti mund të ndihmojë në suksesin e politikave të caktuara, po aq sa mund të ndihmojë në fundosjen e një administrate të dobët./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE