Connect with Us

Nga djep në varr: Si ishte jeta e një fëmije në Gjermaninë naziste

Blog

Nga djep në varr: Si ishte jeta e një fëmije në Gjermaninë naziste

Publikuar

-

Ky muaj, shënon 80 vjetorin vjetorin e sulmit të Gjermanisë naziste ndaj Polonisë fqinje, një akt agresioni që shënoi nisjen e Luftës së Dytë Botërore. Por kush ishin ushtarët që mbanin helmetat ikonike prej çeliku, dhe kryqet e thyera në uniformat e tyre? Kush ishin “super njerëzit” e Rajhut të Tretë?

Ata do të përgatiteshin që fëmijë. Të paktën 20 milionë gjermanë, do të vishnin uniforma ushtarake gjatë sundimit 12-vjeçar të Hitlerit. Sapo u ngjit në pushtet më 30 janar 1933, një nga përparësitë e diktatorit nazist, ishte përgatitja e të riut gjerman për Rendin e tij të Ri Botëror.

Fëmijët do t’i nëhshtroheshin shpejt një edukimi propagandistik, që kërkote besnikëri absolute ndaj Fyhrerit dhe bindje të verbër ndaj shtetit. U krijuan “Hitler Jugend” (Rinia Hitleriane) për

meshkujt dhe “Bund Deutscher Mädel” (Lidhja e Vajzave Gjermane).

Deri në vitin 1936, “Hitler Jugend” numëronte 5.4 milionë anëtarë të moshës 10-18 vjeç. Disa grupe, veçanërisht ato të lidhura me besimin fetar, u vunë shpejt nën kontrollin e shtetit. Fëmijët u inkurajuan të spiunojnë deri edhe bisedat apo veprimet e “anti-shtet” të prindërve të tyre, në këmbim të një shpërblimi monetar.

Doktrina naziste shpallte:”Babai juaj i vërtetë është Fyhreri, dhe duke qenë fëmijët e tij, ju do të jeni të përzgjedhurit, heronjtë e së ardhmes!”. Formacionet rinore të Hitlerit, u ndanë në seksione të ndryshme në bazë të moshës:të ashtuquajturit “Bashkëpunëtorë të Vegjël” rekrutuan fëmijët nga mosha 6-10 vjeç; “Deutsche Jungvolk” (të rinjtë gjermanë) anëtarësonin fëmijët e moshës 10-13 vjeç.

Ata që mbushnin 14 vjeç kalonin në Rininë Hitleriane, për të qëndruar deri në moshën 18-vjeç, kohë gjatë së cilës i nënshtroheshin stërvitjeve të shumta ushtarake. Synimi përfundimtar i Rinisë Hitleriane, ishte rekrutimi në shërbimin e rregullt ushtarak brenda Vehrmahtit.

Nasistët inkurajonin marrjen e të rinjve me boks dhe sporte të tjera. Hitleri ishte i prerë:“Unë dua një rini brutale, dominuese, sypatrembur dhe të egër. Ajo duhet ta durojë dhimbjen!”. Grupe të veçanta të Rinisë Hitleriane të moshës 16-18 vjeç, bashkëpunuan me Gestapo dhe SS. Madje disa prej tyre do të shërbenin në kampet e përqendrimit.

Rreth 1.5 milionë djem të Rinisë Hitleriane, iu nështruan stërvitjeve para-ushtarake, përfshirë përdorimin e pushkëve. Kurrikulat tradicionale mësimore u lanë mënjanë. Në përputhje me ligjet antisemite, mësuesit hebrenj u pushuan nga puna nga shkollat ​​dhe universitetet gjermane.

Në vitin 1932, më shumë se 30 për qind e mësuesve ishin tashmë anëtarë të Partisë Naziste. Në vitin 1938 të gjithë mesuesit, shkonin regullisht në “kampet e riedukimit” sipas frymës naziste.

Ata detyroheshin të fokusoheshin tek “vetëdija racore”, ku shkenca dhe biologjia u shndërruan në programe indoktrinimi që promovonin racën ariane mbi “racat e padenja”, duke ndezur urrejtjen sidomos ndaj hebrenjve.

LEXO EDHE:  Kapen 400 milionë euro kokainë në arka bananesh

Hitleri tha në një rast:”Dituria është shkatërrim për të rinjtë e mi!”. Në vitin 1939, kur nisi lufta, shteti urdhëroi anëtarësimin në Rininë Hitleriane të gjithë djemve dhe vajzave. Numri i anëtarëve arriti në 7 milionë, ose afro 82 përqind e të rinjve gjermanë.

Vajzat e moshës 10-14 vjeç i bashkoheshin Jungmädel (Zonjushave të Reja), Ato trajnoheshin mbi zakonet e shëndetshme, detyrat e shtëpisë, dhe rritjen e fëmijëve. Një trajnim shtesë për to ishte ajo për “shkencën shtëpiake dhe përgatitjen e martesës”, që ndodhte në moshën 17-vjeçare.

Deri në vitin 1936, anëtarësia në këto organizata ishte 2 milionë vajza, të mbikëqyrura nga 125.000 lidere. Mëmësia ishte e shenjtë në Gjermaninë naziste. Nënat, kishin të njëjtin status me trupave e vijës së parë të frontit. Një parullë popullore ishte:”Unë i kam dhënë Fyhrerit një ushtar!”.

Nënave me shumë fëmijë, iu jepej një medalje e veçantë. Kryqi i Nderit të Nënës Gjermane prej bronzi, i jepej atyre që kishin më shumë se 4 fëmijë, prej argjendi për ato me më shumë se 6 fëmije, dhe medalje ari për nënat me më shumë se 8 fëmijë. Anëtarët e Rinisë Hitleriane, e kishin të detyrueshme të përshëndesnin çdo grua që kishte fituar një çmim të tillë.

Si rezultat i politikave që nxisnin lindjet, gjatë 4 muajve të parë të luftës, dhjetor 1939-maj 1940, u shpërndanë 121.853 medalje ari. Një program tjetër ishte ajo e shtëpive “Lebensborn”, ku vajza të përzgjedhura strehoheshin aty, dhe më pas shkonin me oficerë SS, për të sjellë në jetë

sa më shumë anëtarë të racës superiore ariane.

Pas zbarkimit aleat në Normandi në qershorin e vitit 1944, Hitleri dërgoi në Frontin Perëndimor një njësi të sapoformuar të tankeve Pancer, ku shumica e ushtarëve ishin nën 18-vjeç. Në vend të marrjes së racioneve të zakonshme të alkoolit dhe duhanit, atyre iu dhanë ëmbëlsira teksa shkonin në luftë.

Ushtarët-fëmijë, edhe pse më të paktë në numër, luftuan me fanatizëm, duke i gozhduar në vend aleatët për një muaj me radhë. Në fillim të vitit 1945, Rajhu i Tretë ishte duke u shpërbërë në të gjitha frontet. Por Rinia Hitleriane numëronte ende 8 milionë anëtare, shumica mbështetës fanatikë të regjimit.

Gjatë javëve të fundit të luftës, djem dhe vajza, të rinj, deri 10 vjeç do të dërgoheshin në luftë kundër forcave ruse dhe amerikane. Shumica nuk u kthyen më në shtëpitë e tyre. Mesazhi themelor që mësojmë nga historia tragjike e rinisë gjermane, është se shtetet ose ideologjitë autoritare i kanë të gjitha mundësitë të radikalizojnë të rinjtë për synimet e tyre të errëta,

dhe se përpjekje të tilla nuk duhet të injorohen asnjëherë.

Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Çfarë do të thotë operacioni ushtarak i Turqisë për botën arabe?

Publikuar

-

Nga

Marshimi i trupave turke në Siri kritikohet ashpër nga qeveritë e vendeve arabe. Por kjo nuk i intereson Turqisë. Ajo i ka hyrë një strategjie, e cila mund t’i ndryshojë forcat në rajon.

Sulme të avionëve luftarakë turq në territore përgjatë kufirit turk, mijëra vetë marrin arratinë. Operacioni ushtarak i Turqisë në veriun e Sirisë ka filluar. Aviacioni ushtarak turk dhe artileria kanë qëlluar 181 objektiva të njësive kurde të njohura si “Njësitë e Mbrojtjes Popullore”, (YPG), deklaroi Ministria e Mbrojtjes përmes twitterit. Zëvendëspresidenti, Fuat Oktay u tregua i kënaqur me zhvillimin e operacionit ushtrarak.

Presidenti turk, Recep Tayyip Erdogan kishte deklaruar më parë, se ai do të shuajë një “korridor terrori” në rajonin e banuar nga kurdët në jug të Turqisë dhe do të sjellë paqen. Këtë e venë në dyshim shumë vëzhgues. “Operacioni ushtarak turk do të ketë ndikime në stabilitetin e të gjithë Lindjes së Afërt dhe situatën politike në nivel rajonal dhe lokal”, thotë eksperti ushtarak libanez, Nizar Abdelkader në intervistë me Deutsche Wellen. Sipas tij, kriza e Sirisë do të bëhet më e komplikuar dhe ky operacion do të sjellë me vete vuajtje dhe mjerim.

Një marshim dhe shumë humbës

Pasojat e operacionit ushtarak turk janë vështirë të parashikohen aktualisht, thuhet në platformën britanike online, “Elaph”. Por kurdët nuk janë humbësit e vetëm. Ai mund të dëmtojë edhe sukseset e luftës anti-terror në botë. Luftëtarët e të ashtuquajturit, “Shteti Islamik” në rajonet kurde mund ta përdorin kaosin për të dalë nga burgjet dhe të shpërndahen në të gjithë rajonin. Nga ana tjetër ky operacion dëmton edhe Turqinë, sepse qeveria i fut njerëzit në një “luftë  pa fund” kundër kurdëve, thuhet në “Elaph”. Pasi SHBA i ka trajnuar dhe pajisur me armë kurdët, pritet një luftë e gjatë, analizon ky portal, një luftë që mund të kthehet në “Vietnamin” e Turqisë.

Ndikimet e para të operacionit ushtarak duken që tani. Erdogani reagoi pas kritikës së ashpër si të qeverisë egjiptiane ashtu edhe të asaj saudite. Në adresë të qeverisë së presidentit al-Sisi, Erdogani tha, se Egjipti nuk ka të drejtë të kritikojë operacionin: Qeveria e ka treguar veten si “vrasëse” të demokracisë në vend. Ndërsa për Arabinë Saudite, Erdogan kishte këto fjalë: “Kush e ka vënë pra Jemenin në një situatë të tillë?” Erdogan e lidhi kritikën e tij me koalicionin ushtarak të drejtuar nga Arabia Saudite që lufton kundër rebelëve Huthi në Jemen.

Riorientim i Turqisë?

Këto deklarata dokumentojnë, se sa e ka ndryshuar Erdogani qëndrimin e tij për luftën në Jemen. Nëse në fillim ai e përshëndeti krijimin e koalicionit, tani vihet kundër. Kjo lihet të kuptohet si një shenjë e lehtë në drejtim të Iranit. Edhe kjo qeveri e ka kritikuar ndërhyrjen turke, duke përmendur rreziqet për popullsinë civile. Por në të njëjtën kohë u tha, se Teherani i kupton shqetësimet e Turqisë, për sigurinë në kufijtë jugorë të saj.

LEXO EDHE:  Sondazhet elektorale në Gjermani/ Merkel përballë Schulz, çfarë po ndodh

LEXO EDHE:  Sondazhet elektorale në Gjermani/ Merkel përballë Schulz, çfarë po ndodh

Ka edhe një arsye tjetër pse Irani mban distancë me partinë kurde në Siri, PYD. “Gjatë luftës civile në Siri, PYD u kthye në një partner taktik të Teheranit në luftën kundër IS-it”, thotë politologja, Gulriz Sen, që analizon politikën në Lindjen e Afërt për platformën online “Al-Monitor”. Por pas IS-i u mund në masë të gjerë, marrëdhëniet e mira të partisë kurde me SHBA nuk shiheshin me sy të mirë në Teheran. “Prandaj qeveria e Teheranit mbështet pajtimin e partisë kurde me qeverinë e Asadit. Në këtë mënyrë ky vend kërkon të zgjerojë kontrollin mbi Sirinë dhe të dobësojë prezencën e SHBA në Siri”

Humbje pushteti e vendeve arabe?

Pavarësisht si zhvillohet aksi Teheran-Ankara, ato shtete si Emiratet e Bashkuara apo sauditët që ishin deri më tani të angazhuara në Siri e mbështetën xhihadistët kundër regjimit të Asadit, tani kanë dalë në defensivë. Mundësitë e tyre nuk afrohen dot me forcën e një Turqie që vepron hapur ushtarakisht. Kjo vlen tani më shumë, kur një nga aleatët më të rëndësishëm të Arabisë Saudite, SHBA tërhiqet nga Siria, jo plotësisht, por në masë të madhe. Në shtypin arab, kjo komentohet si tradhti ndaj kurdëve, që në luftë kundër IS-it ishin partnerë të SHBA. “Këtë gjë mund ta bëjnë edhe me partnerë të tjerë”, thuhet në platformën arabe online, “Rai-al-youm”. Vetë SHBA prodhojnë tani shumë naftë, gjë që i bën të pavarur, nga ana tjetër ky vend e ka momentalisht të drejtuar vëmendjen nga Kina.

A ka Arabia Saudite arsye për shqetësim? Jo, thotë eksperti saudit, Hasan Dhafer Al-sheri në bisedë me Deutsche Wellen. “Marrëdhëniet e SHBA me mbretërinë janë të thella dhe të gjata.” Vërtet që për momentin ato janë ftohur, por në plan afatgjatë ato do të normalizohen. E në Riad nuk janë shumë të shqetësuar, nëse Uashingtoni largohet. “Sepse ka alternativa. Moska. Pekini dhe Bashkimi Europian.” Por ende nuk dihet, se si do të formësohet marrëdhënia me aleatët e rinj. Ajo që dihet, është se në rajon ka filluar reflektimi për konstelacione të reja./DW

 

LEXO TE PLOTE

Blog

Studimi/ Dhuna në protesta, e zvogëlon mbështetjen e opinionit publik ndaj protestuesve

Publikuar

-

Nga

Protestuesit nuk e ndihmojnë aspak kauzën e tyre, kur nisin të bëhen të dhunshëm. Madje, sjellja e tyre agresive, mund të rrisë mbështetjen publike ndaj atyre kundër të cilëve po protestohet. Kjo është ajo që zbulohet nga studimet e reja të sociologut amerikan të Univeritetit të Stenfordit, Rob Uiler.

Studimi, i frymëzuar nga përplasjet e fundit midis protestuesve të bardhë nacionalistë, dhe protestuesve anti-racistë në Sharlotsvil të Virxhinias dhe Berklit në Kaliforni, zbuloi se dhuna nga protestuesit anti-racistë, mund t’i bëjë njerëzit t’i shohin ata si të paarsyeshëm.

Dhe ky perceptim mund të ndikojë që opinioni publik në tërësi, të identifikohet më pak me këtë grupim, pavarësisht se mbron një kauzë të drejtë.

Sociologu amerikan i Univeritetit të Stenfordit, Rob Uiler

Ndërkohë, dhuna e ushtruar nga ana e supremacistëve të bardhë nuk ndryshonte mendimin e njerëzve, pasi ata tashmë i shihnin supremacistët e bardhë si tejet të paarsyeshëm, thotë Rob Uiller në një studim të botuar më 11 tetor në revistën “Socius:Hulumtime Sociologjike për një botë dinamike”.

Brent Simpson i Universitetit të Karolinës së Jugut, dhe Metju Feinberg i Universitetit të Torontos, janë 2 bashkëautorët e tjerë të studimit. Kur anti-racistët e shndërrojnë protestën e tyre në të dhunshme, kjo mund të ndikojë në disa raste në nxitjen e mbështetjes për palën tjetër, mendon Uiler.

“Gjetja jonë kryesore, është që edhe protestuesit, që kanë një nivel të lartë të mbështetjes publike, si aktivistët anti-racistë, mund ta humbasin mbështetjen e publikut të gjerë, nëse përdorin dhunë. Dhe në fakt, ne zbuluam se mbështetja për nacionalistët e bardhë, ishte rritur në mesin e atyre që kishin lexuar, se protestuesit anti-racistë i kishin sulmuar ata”- deklaroi më tej sociologu.

Uiler nënvizon se protestat e dhunshme, janë bërë mëse të zakonshme në SHBA, që nga presidencialet e vitit 2016. “Ka një larmi në rritje të taktikave të protestës, përfshirë përdorimin e dhunës. Duke pasur parasysh faktin që e njerëzit reagojnë zakonisht shumë negativisht ndaj dhunës, bashkëautorët e studimit dhe unë ishim kureshtarë të shihnim reagimet e publikut ndaj një proteste të dhunshme”- vijoi më tej Uiler.

LEXO EDHE:  Gjermani azilkërkuesi shqiptar tentoi të përdhunojë azilkërkuesin afgan

LEXO EDHE:  Kapen 400 milionë euro kokainë në arka bananesh

Për këtë arsye, ai anketoi 800 njerëz përmes internetit. Sondazhi u krye në 4 skenarë:Në varësi të eksperimentit, pjesëmarrësit lexuan një nga 4 artikujt e gazetave. Ndërsa bazuar në protestat që ndodhën në Sharlotsvil dhe Berkli në gushtin e vitit 2017, u fabrikuan elementë të historisë për qëllime eksperimentale.

Në një skenar, pjesëmarrësit lexuan një shkrim të trilluar mbi nacionalistët e bardhë, që organizuan një protestë për heqjen e monumenteve të Konfederatës. Ndërkohë, një grup anti-racistësh organizuan një kundër-protestë. U raportua se asnjë grup nuk ishte i dhunshëm.

Ndërkohë në 3 skenarët e tjerë, artikulli përshkruante dhunën nga një grup ose nga tjetri, ose nga të dy bashkë.

Për shembull, në lajmin e inskenuar, kur të dhunshëm ishin protestuesit anti-racistë shkruhej: “Një nacionalist i bardhë u rrëzua përtokë nga protestuesit. Një protestues u pa duke shkelmuar një nacionalist i bardhë që ndodhej i shtrirë në tokë, dhe mbronte fytyrën e tij nga goditjet”

Më pas, pjesëmarrësit në eksperiment u pyetën se si e perceptuan dhunën që ndodhi, dhe mbi qëndrimet e tyre ndaj secilit grupim. Uiller zbuloi se kur i dhunshëm ishte vetëm grupi anti-racist, pjesëmarrësit i perceptuan ata si më pak të arsyeshëm, dhe identifikoheshin më pak me ta.

Ndërkohë, pjesëmarrësit në studim treguan më pak mbështetje për grupin anti-racist, dhe një rritje të mbështetjes për njerëzit që u dhunuan, dhe që ishin pikërisht nacionalistët e bardhë.

Nga ana tjetër, kur të dhunshëm ishin nacionalistët e bardhë, kjo nuk çoi në rritjen e mbështetjes për lëvizjet anti-raciste në përgjithësi. Për shkak se nacionalistët e bardhë janë një grup i përçmuar gjerësisht, dhe të njohur për dhunën që përdorin, ata kanë pak për të humbur kur përdorin dhunë kundër anti-racistëve.

“Dhuna u shkakton dëme të mëtejshme imazhit të tyre. Në të kundërt, dhuna e ushtruar nga anti-racistët jo vetëm që mund të dëmtojë mbështetjen e publikut për ta. Por siç e tregojnë rezultatet tona, ajo gjithashtu mund të rrisë mbështetjen për vetë protestuesit e bardhë nacionalistë”- theksohet në këtë studim./ Scienceblog.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

I ndërvarur nga droga dhe themelues i Gestapos/ Kush ishte Herman Gëring, krahu i djathtë i Hitlerit

Publikuar

-

Nga

Herman Gëring, cilësohej shpesh si njeriu i djathtë i Adolf Hitlerit. Ai ishte njeriu i dytë më i fuqishëm në Rajhun e Tretë, dhe luajti një rol të rëndësishëm në ngjitjen në pushtet të Fyhrerit. Ishte pikërisht Gëringu, ai që e ndihmoi Hitlerin të bëhet kancelar në janarin e vitit 1933, dhe ishte po ai që krijoi Gestapon, policinë sekrete e cila shtypi jo vetëm çdo kundërshtar të nazizmit në Gjermani, por lehtësoi Holokaustin, duke ndihmuar në mbledhjen e hebrenjve nga e gjithë Evropa, dhe çuarjen e tyre në kampet e shfarosjes.

Madje Hitleri i dha Gëringut edhe titullin special Rajhmarshall, udhëheqës i të gjitha forcave të armatosura gjermane, dhe e caktoi si pasardhësin e tij. Megjithëse si udhëheqës ishte i rreptë dhe i pamëshirshëm, Gëring pati një jetë private kaotike. Ai ishte tërësisht i ndërvarur nga morfina.

Po kush ishte Herman Gëring?

Ai lindi më 12 janar 1893, në një familje bavareze aristokrate. Fëmijërinë e kaloi në një kështjellë mesjetare. Ai përshkruhej si një djalë “rebel”, ndaj prindërit e çuan në një shkollë ushtarake, ku nisi të spikasë që gjatë Luftës së Parë Botërore, ku u dekorua me medaljen e trimërisë si pilot.

Gëring u njoh për herë të parë me Hitlerin në vitin 1922, kur mori pjesë në një protestë kundër Traktatit të Versajës, që i dha fund Luftës së Parë Botërore. Si shumë gjermanë, dhe si një veteran lufte, edhe ai kishte kundër kushteve të ashpra të vendosura ndaj Gjermanisë. Gëring u pajtua me idetë e Hitlerit, dhe pa tek Fyhreri një lloj Mesie të së ardhmes.

Hermann Göring ne 1907

Për shkak të së kaluarës si oficer ushtarak, Hitleri i besoi komandën e grupit të tij paramilitar, Sturmabteilung. Në atë kohë ai nisi një raport intim me një baroneshë, e cila sapo kishte braktisur të shoqin, dhe kishte një djalë 8-vjeçar. Ata u martuan në vitin 1923. Po atë vit, Hitleri kreu Puçin e Dështuar të Birrarisë së Mynihut.

Gëringu mbeti i plagosur në këmbë. Ai u arrestua, por u arratis nga burgu dhe shkoi për disa kohë në Austri. Pikërsisht gjatë asaj kohe ra në kontakt me morfinën, të cilën mjekët ia rekomanduan për të lehtësuar dhimbjet e plagës. Shumë shpejt Gëring, u bë i varur nga ajo. Varësia e tij nga morfina ishte aq e madhe, saqë u shtrua 2 herë në një spital psikiatrik në vitet 1925 dhe 1926.

U rikthye në Gjermani në vitin 1927, dhe falë besnikërisë së tij ndaj Hitlerit, u ngjit shpejt në krye të udhëheqjes së Partisë Naziste. Ai punoi pa u lodhur për të promovuar Hitlerin dhe nazizmin. Kontaktoi oficerët e ushtrisë, biznesmenët më të mëdhënj në vend, dhe figura të tjera të fuqishme konservatore për të rritur mbështetjen ndaj nazizmit.

Për pasojë, Partia Naziste fitoi shumicën e vendeve në zgjedhjet parlamentare të vitit 1932, dhe Gëring arriti të bëhej drejtues i Rajhshtagut, parlamentit gjerman. Kur Hitleri u bë kancelar, Gëring u emërua Ministër i Brendshëm, Komandant i Përgjithshëm i Policisë dhe Komandant i Përgjithshëm i Luftëaffe, forcave ajrore gjermane.

Një nga aktet e tij të para ishte krijimi i Gestapos, policisë sekrete që shtypi çdo kundërshtim të regjimit nazist në Gjermani. Por varësia e tij ndaj morfinës vazhdonte. Ai kishte vazhdimisht lëkundje të mëdha të humorit. Dhe kjo mund të ketë kontribuar edhe në shtimin e madh në peshën trupore, që e shndërroi shpesh në objekt talljesh.

LEXO EDHE:  Protesta e punëtorëve/ Anullohen qindra fluturime

LEXO EDHE:  Mbroni mjedisin dhe klimën/ Mesazhi i fortë i të rinjve gjermanë 

Ai organizonte vazhdimisht festa të mëdha në rezidencën e tij, dhe mburrej me veprat e artit të vjedhura nga hebrenjtë e persekutuar, të cilat ai i kishte ekspozuar përgjatë dhomave të bollshme të shtëpisë së tij. Ndonëse tallej shpesh si një trashaluq qesharak, ai ishte tepër i rrezikshëm. Gëring luajti një rol kryesor në spastrimin e përgjakshëm politik të nazistëve, gjatë “Natës së thikave të gjata”, kur edhe u eleminua rivali i tij kryesor brenda partisë, Ernst Rom.

Hermann Göring, 1917

Ai tha në vitin 1938, se do të kishte një “larje përfundimtare të hesapeve me hebrenjtë”. Tre vjet më vonë, ai autorizoi Rajhard Hajdrih të gjente “një zgjidhje tërësore të çështjes hebraike”. Dhe kjo zgjidhje ishte Holokausti. Por vëllai më i vogël i Herman, Albert, ishte një anti-nazist i vendosur.

Për shumë vite me radhë, ai u siguroi viza dhe pasaporta miqve të tij hebrenj. Duke përfituar nga pozita e të vëllait, dhe duke shfrytëzuar marrëdhënien shumë të ngrohtë mes 2 vëllezërve, Albert shkonte rregullisht në zyrën e Herman në Berlin, për t’i kërkuar favore në emër të një mikut të tij hebre, apo të një të burgosuri politik.

Megjithëse Gestapo kishte çelur për të një dosje, Albert mbeti i sigurt nën mbrojtjen e vëllait të tij deri në vitin 1944, kur siç kujton edhe vetë “vëllai im më tha se ishte hera e fundit, që mund të më ndihmonte”, duke e ndihmuar në fund që të arratisej jashtë vendit.

Fama e Gëring, nisi të zbehet papritur në vitin 1940. Si drejtues i Luftëaffe, ai ishte përgjegjës për ofensivën e madhe ajrore kundër Britanisë së Madhe. Dhe kur Forca Ajrore Mbretërore, arriti të mposhte gjermanët, Gëring mbajti barrën kryesore të fajit. Pozitat e tij u dobësuan me tej, kur Luftëaffe dështoi të ndalte kundër-ofensivën e Rusisë.

Göring, Hitleri dhe Mussolini, në 1938

Në atë periudhë, nisi të bëhet dhe më i varur nga droga. Në vitin 1945, Hitleri njoftoi se do të qëndronte në bunkerin e tij në Berlin deri në fund të luftës. Gëring mendoi se ishte rasti i artë, që ai të merrrte drejtimin e vendit. Por kur kërkoi të zgjidhej si drejtuesi i ri i Gjermanisë, Partia Naziste u përgjigj duke e shkarkuar nga të gjitha postet e tij, dhe duke e arrestuar.

Më më 9 maj 1945, ai u kap rob nga aleatët. Gëring u detyrua të detoksifikohej nga morfina, dhe të përballej me drejtësinë. Ai u shpall fajtor për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit, dhe u dënua me vdekje.

“Ngushëllimi” i tij i vetëm, ishte që arriti t’i shpëtonte ekzekutimit me varje, duke kryer vetëvrasje më 15 tetor 1946, përmes gëlltitjes së një kapsule me cianid, të cilën që e kishte mbajtur të fshehur në qelinë e tij./Allthatsinteresting.com- Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE