Connect with Us

SHBA nuk mund të negociojë paqen me terroristët talibanë

Blog

SHBA nuk mund të negociojë paqen me terroristët talibanë

Publikuar

-

Nga Andrew C.Mccarthy “National Riview”

* “Talibanët, nuk janë në vetvete armiku ynë”. Kështu u shpreh dikur Xho Bajden, zëvendëspresident në administratën Obama. Ishte viti 2011, dhe administrata e kohës ishte e dëshpëruar të negocionte tërheqjen e trupave amerikane nga Afganistani, ku atëhere kishim kishim rreth 30 mijë trupa (më shumë se 3 herë se sa sot).

Por ajo qasje nuk ishte asgjë e re. Presidenti afgan Hamid Karzai, i mbështetur nga administrata  Bush pas rrëzimit të talebanëve nga pushteti, kishte kërkuar prej vitesh negociata, vetëm për t’u refuzuar nga talibanët. Sigurisht, talibanët nuk morën parasysh deklaratën e Bajdenit.

Nëse do të kishin reaguar pozivisht, me siguri që do të hidhnin poshtë atë që kishin thënë haptas për 20 vjet me radhë:që amerikanët janë absolutisht armiqtë e tyre të përjetshëm. Presidenti Trump, ishte duke u përgatitur të priste drejtuesit e talibanëve në Camp David fundjavën të kaluar, për ato që ai dhe administrata e tij i përshkruajnë si “bisedime paqeje”.

Por terroristët talibanë, nuk dëshirojnë të zhvillojnë “bisedime paqeje” me ne. Siç është parë nga negociatat poshtëruese që emisari i administratës Trump ka zhvilluar deri tani në Katar, talibanët duan në rastin më të mirë, të bisedojnë për kushtet e dorëzimit të SHBA-së, domethënë mbi atë se sa të gatshëm mund të jenë ata që të lejojnë presidentin amerikan të tërheqë trupat amerikane nga Afganistani, në një mënyrë që të duket si një lloj armëpushimi, dhe jo si një dëbim nga vendi i tyre.

Ardhja e udhëheqësve talibanë në SHBA në Camp David për një audiencë me presidentin, do të ishte një gabim aq i madh, sa edhe lirimi dikur nga presidenti Obama i 5 komandantëve talibanë nga Gjiri i Guantanamos (në këmbim të dezertorit Boui Bergdal). Trump e anuloi ftesën, për shkak të një sulmi javën e kaluar, gjatë të cilit talibanët vranë një ushtar amerikan, dhe një anëtar të forcave tona aleate (një ushtar rumun), dhe 10 persona të tjerë, ndërsa plagosën disa të tjerë.

Mos harroni se sot mbushen 18 vjet nga sulmet terroriste të 11 shtatorit, në të cilat u vranë afro 3.000 amerikanë. Talibanët i dhanë një strehë të sigurt Al-Kaidës, në një mënyrë plotësisht të vetëdijshme, duke e ndihmuar në sulmet e saj kundër Shteteve të Bashkuara.

Po me ndihmën e talibanëve, rrjeti terrorist i Osama bin Ladenit, sulmoi me bomba ambasadat amerikane në Kenia dhe Tanzania në vitin 1998, duke vrarë më shumë se 200 njerëz, dhe destrojerin amerikan “U.S.S Cole” në vitin 2000, duke vrarë 17 marinarë amerikanë. Presidenti Trump, premtoi në fushatë se do t’i jepte fund “luftërave të pafundme”.

Mjerisht, në botën e vërtetë të zgjedhjeve të vështira, larg retorikës së tubimeve, lufta nuk ka një datë mbarimi. Refreni i “luftës së pafundme” tradhton pretendimet e presidentit për një realizëm të ri në lidhje me “terrorizmin radikal islamik”. Lufta nuk është me Afganistanin. Lufta është kundër forcave xhihadiste të Sheriatit.

LEXO EDHE:  Arkiva e CIA/ Ja dy të dërguarit e Shqipërisë në OKB që bashkëpunuan me SHBA

Ne duhet t’i luftojmë ato kudo që janë duke punuar, për të organizuar sulme të reja kundër Shteteve të Bashkuara, aleatëve tanë dhe interesave tona. Në një të ardhme të parashikueshme, kjo do të jetë një detyrë madhore e presidentëve amerikanë. Por mbetet gjithsesi një angazhim modest, në krahasim me luftërat e kaluara që ka zhvilluar SHBA-ja.

Për shembull, në Afganistan ka pasur afro 2.400 ushtarë amerikanë të vrarë në operacione që nga viti 2001. Natyrisht, çdo jetë njerëzore është e çmuar. Por në një periudhë kohore 18-vjeçare, kjo humbje është e pakrahasueshme me më shumë se 58.000 ushtarët amerikanë të vrarë në gati 20 vitet e Luftës së Vietnamit, për të mos harruar më shumë se 400.000 të vrarët gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Nuk është faji i presidentit Trump, që administrata Bush e përzjeu misionin e sigurisë kombëtare për mbrojtjen e Shteteve të Bashkuara nga sulmet terroriste, me një eksperiment utopik që synonte shndërrimin e shoqërive fondamentaliste të sunduara nga Sheriati, në demokraci perëndimore.

Nuk ka qenë asnjëherë e vërtetë, që siguria jonë varet nga mënyra se si qeverisen territoret islamike, apo nëse qytetarët e tyre janë të lirë. Ne mund të përpiqemi të jemi një shembull i mirë i virtyteve të lirisë, dhe mund të urojmë që kjo të ndodhë edhe në Lindjen e Mesme myslimane.

Por nëse fraksionet rivale të Islamit pajtohen apo jo pas 14 shekujsh gjakderdhje të brendshme, ky nuk është problemi ynë, dhe aq më pak problemi ynë ushtarak. Trump ka të drejtë që nuk thotë se nuk na takon ne të jemi forca e tyre policore, apo t’u tregojmë mënyrën se si të jetojnë.

Interesi ynë i vetëm jetik, është të mposhtim dhe neutralizojmë agresorët tanë. Për 20 vjet, Departamenti i Shtetit, nën administrimin e të dyja partive të mëdha, nuk ka pranuar t’i vendosë talibanët në listën e organizatave të huaja terroriste. Ndërkohë, të gjithë e dinë që talibanët janë terroristë. Atëherë, pse Uashingtoni pretendon të kundërtën? Sepse qeveria jonë kërkon të negociojë me ta.

Talibanët vazhdojnë të vrasin amerikanët, dhe Uashingtoni vazhdon t’i imagjinojë ata si një rrugëdalje nga rrëmuja në të cilën u futëm dikur. Në vitin 2001 ne nuk kërkuam luftë; ne u sulmuam. Sot shqetësimi ynë i vetëm mbi Afganistanin, është të mos lejojmë që të bëhet edhe një herë një bazë për sulme xhihadiste kundër Shteteve të Bashkuara.

Dhe kjo kërkon të qenit atje – jo si një pushtuesë apo shpëtimtarë – por si një forcë goditëse. Meqë nuk ka asnjë forcë tjetër të aftë dhe të motivuar për ta mbrojtur si duhet Amerikën, ne kemi nevojë për aftësitë e trupave tona, forcave speciale dhe të shërbimeve inteligjente. Dhe kjo kërkon dyshim vrasjen dhe kapjen e terroristëve talibanë, dhe në asnjë rast thirrjen e tyre për bisedime në Camp David./ Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Studimi/ Dhuna në protesta, e zvogëlon mbështetjen e opinionit publik ndaj protestuesve

Publikuar

-

Nga

Protestuesit nuk e ndihmojnë aspak kauzën e tyre, kur nisin të bëhen të dhunshëm. Madje, sjellja e tyre agresive, mund të rrisë mbështetjen publike ndaj atyre kundër të cilëve po protestohet. Kjo është ajo që zbulohet nga studimet e reja të sociologut amerikan të Univeritetit të Stenfordit, Rob Uiler.

Studimi, i frymëzuar nga përplasjet e fundit midis protestuesve të bardhë nacionalistë, dhe protestuesve anti-racistë në Sharlotsvil të Virxhinias dhe Berklit në Kaliforni, zbuloi se dhuna nga protestuesit anti-racistë, mund t’i bëjë njerëzit t’i shohin ata si të paarsyeshëm.

Dhe ky perceptim mund të ndikojë që opinioni publik në tërësi, të identifikohet më pak me këtë grupim, pavarësisht se mbron një kauzë të drejtë.

Sociologu amerikan i Univeritetit të Stenfordit, Rob Uiler

Ndërkohë, dhuna e ushtruar nga ana e supremacistëve të bardhë nuk ndryshonte mendimin e njerëzve, pasi ata tashmë i shihnin supremacistët e bardhë si tejet të paarsyeshëm, thotë Rob Uiller në një studim të botuar më 11 tetor në revistën “Socius:Hulumtime Sociologjike për një botë dinamike”.

Brent Simpson i Universitetit të Karolinës së Jugut, dhe Metju Feinberg i Universitetit të Torontos, janë 2 bashkëautorët e tjerë të studimit. Kur anti-racistët e shndërrojnë protestën e tyre në të dhunshme, kjo mund të ndikojë në disa raste në nxitjen e mbështetjes për palën tjetër, mendon Uiler.

“Gjetja jonë kryesore, është që edhe protestuesit, që kanë një nivel të lartë të mbështetjes publike, si aktivistët anti-racistë, mund ta humbasin mbështetjen e publikut të gjerë, nëse përdorin dhunë. Dhe në fakt, ne zbuluam se mbështetja për nacionalistët e bardhë, ishte rritur në mesin e atyre që kishin lexuar, se protestuesit anti-racistë i kishin sulmuar ata”- deklaroi më tej sociologu.

Uiler nënvizon se protestat e dhunshme, janë bërë mëse të zakonshme në SHBA, që nga presidencialet e vitit 2016. “Ka një larmi në rritje të taktikave të protestës, përfshirë përdorimin e dhunës. Duke pasur parasysh faktin që e njerëzit reagojnë zakonisht shumë negativisht ndaj dhunës, bashkëautorët e studimit dhe unë ishim kureshtarë të shihnim reagimet e publikut ndaj një proteste të dhunshme”- vijoi më tej Uiler.

LEXO EDHE:  Ministret suedeze feminist, anti Trump dhe sahanlëpirëse të Iranit

LEXO EDHE:  Arkiva e CIA/ Ja dy të dërguarit e Shqipërisë në OKB që bashkëpunuan me SHBA

Për këtë arsye, ai anketoi 800 njerëz përmes internetit. Sondazhi u krye në 4 skenarë:Në varësi të eksperimentit, pjesëmarrësit lexuan një nga 4 artikujt e gazetave. Ndërsa bazuar në protestat që ndodhën në Sharlotsvil dhe Berkli në gushtin e vitit 2017, u fabrikuan elementë të historisë për qëllime eksperimentale.

Në një skenar, pjesëmarrësit lexuan një shkrim të trilluar mbi nacionalistët e bardhë, që organizuan një protestë për heqjen e monumenteve të Konfederatës. Ndërkohë, një grup anti-racistësh organizuan një kundër-protestë. U raportua se asnjë grup nuk ishte i dhunshëm.

Ndërkohë në 3 skenarët e tjerë, artikulli përshkruante dhunën nga një grup ose nga tjetri, ose nga të dy bashkë.

Për shembull, në lajmin e inskenuar, kur të dhunshëm ishin protestuesit anti-racistë shkruhej: “Një nacionalist i bardhë u rrëzua përtokë nga protestuesit. Një protestues u pa duke shkelmuar një nacionalist i bardhë që ndodhej i shtrirë në tokë, dhe mbronte fytyrën e tij nga goditjet”

Më pas, pjesëmarrësit në eksperiment u pyetën se si e perceptuan dhunën që ndodhi, dhe mbi qëndrimet e tyre ndaj secilit grupim. Uiller zbuloi se kur i dhunshëm ishte vetëm grupi anti-racist, pjesëmarrësit i perceptuan ata si më pak të arsyeshëm, dhe identifikoheshin më pak me ta.

Ndërkohë, pjesëmarrësit në studim treguan më pak mbështetje për grupin anti-racist, dhe një rritje të mbështetjes për njerëzit që u dhunuan, dhe që ishin pikërisht nacionalistët e bardhë.

Nga ana tjetër, kur të dhunshëm ishin nacionalistët e bardhë, kjo nuk çoi në rritjen e mbështetjes për lëvizjet anti-raciste në përgjithësi. Për shkak se nacionalistët e bardhë janë një grup i përçmuar gjerësisht, dhe të njohur për dhunën që përdorin, ata kanë pak për të humbur kur përdorin dhunë kundër anti-racistëve.

“Dhuna u shkakton dëme të mëtejshme imazhit të tyre. Në të kundërt, dhuna e ushtruar nga anti-racistët jo vetëm që mund të dëmtojë mbështetjen e publikut për ta. Por siç e tregojnë rezultatet tona, ajo gjithashtu mund të rrisë mbështetjen për vetë protestuesit e bardhë nacionalistë”- theksohet në këtë studim./ Scienceblog.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

I ndërvarur nga droga dhe themelues i Gestapos/ Kush ishte Herman Gëring, krahu i djathtë i Hitlerit

Publikuar

-

Nga

Herman Gëring, cilësohej shpesh si njeriu i djathtë i Adolf Hitlerit. Ai ishte njeriu i dytë më i fuqishëm në Rajhun e Tretë, dhe luajti një rol të rëndësishëm në ngjitjen në pushtet të Fyhrerit. Ishte pikërisht Gëringu, ai që e ndihmoi Hitlerin të bëhet kancelar në janarin e vitit 1933, dhe ishte po ai që krijoi Gestapon, policinë sekrete e cila shtypi jo vetëm çdo kundërshtar të nazizmit në Gjermani, por lehtësoi Holokaustin, duke ndihmuar në mbledhjen e hebrenjve nga e gjithë Evropa, dhe çuarjen e tyre në kampet e shfarosjes.

Madje Hitleri i dha Gëringut edhe titullin special Rajhmarshall, udhëheqës i të gjitha forcave të armatosura gjermane, dhe e caktoi si pasardhësin e tij. Megjithëse si udhëheqës ishte i rreptë dhe i pamëshirshëm, Gëring pati një jetë private kaotike. Ai ishte tërësisht i ndërvarur nga morfina.

Po kush ishte Herman Gëring?

Ai lindi më 12 janar 1893, në një familje bavareze aristokrate. Fëmijërinë e kaloi në një kështjellë mesjetare. Ai përshkruhej si një djalë “rebel”, ndaj prindërit e çuan në një shkollë ushtarake, ku nisi të spikasë që gjatë Luftës së Parë Botërore, ku u dekorua me medaljen e trimërisë si pilot.

Gëring u njoh për herë të parë me Hitlerin në vitin 1922, kur mori pjesë në një protestë kundër Traktatit të Versajës, që i dha fund Luftës së Parë Botërore. Si shumë gjermanë, dhe si një veteran lufte, edhe ai kishte kundër kushteve të ashpra të vendosura ndaj Gjermanisë. Gëring u pajtua me idetë e Hitlerit, dhe pa tek Fyhreri një lloj Mesie të së ardhmes.

Hermann Göring ne 1907

Për shkak të së kaluarës si oficer ushtarak, Hitleri i besoi komandën e grupit të tij paramilitar, Sturmabteilung. Në atë kohë ai nisi një raport intim me një baroneshë, e cila sapo kishte braktisur të shoqin, dhe kishte një djalë 8-vjeçar. Ata u martuan në vitin 1923. Po atë vit, Hitleri kreu Puçin e Dështuar të Birrarisë së Mynihut.

Gëringu mbeti i plagosur në këmbë. Ai u arrestua, por u arratis nga burgu dhe shkoi për disa kohë në Austri. Pikërsisht gjatë asaj kohe ra në kontakt me morfinën, të cilën mjekët ia rekomanduan për të lehtësuar dhimbjet e plagës. Shumë shpejt Gëring, u bë i varur nga ajo. Varësia e tij nga morfina ishte aq e madhe, saqë u shtrua 2 herë në një spital psikiatrik në vitet 1925 dhe 1926.

U rikthye në Gjermani në vitin 1927, dhe falë besnikërisë së tij ndaj Hitlerit, u ngjit shpejt në krye të udhëheqjes së Partisë Naziste. Ai punoi pa u lodhur për të promovuar Hitlerin dhe nazizmin. Kontaktoi oficerët e ushtrisë, biznesmenët më të mëdhënj në vend, dhe figura të tjera të fuqishme konservatore për të rritur mbështetjen ndaj nazizmit.

Për pasojë, Partia Naziste fitoi shumicën e vendeve në zgjedhjet parlamentare të vitit 1932, dhe Gëring arriti të bëhej drejtues i Rajhshtagut, parlamentit gjerman. Kur Hitleri u bë kancelar, Gëring u emërua Ministër i Brendshëm, Komandant i Përgjithshëm i Policisë dhe Komandant i Përgjithshëm i Luftëaffe, forcave ajrore gjermane.

Një nga aktet e tij të para ishte krijimi i Gestapos, policisë sekrete që shtypi çdo kundërshtim të regjimit nazist në Gjermani. Por varësia e tij ndaj morfinës vazhdonte. Ai kishte vazhdimisht lëkundje të mëdha të humorit. Dhe kjo mund të ketë kontribuar edhe në shtimin e madh në peshën trupore, që e shndërroi shpesh në objekt talljesh.

LEXO EDHE:  Ilir Meta merr pjesë në Forumin Global të Komitetit Hebraik Amerikan AJC në Washington DC

LEXO EDHE:  Akuzat e forta ndaj Qeverisë/ Feja e vetme që njohin është paraja

Ai organizonte vazhdimisht festa të mëdha në rezidencën e tij, dhe mburrej me veprat e artit të vjedhura nga hebrenjtë e persekutuar, të cilat ai i kishte ekspozuar përgjatë dhomave të bollshme të shtëpisë së tij. Ndonëse tallej shpesh si një trashaluq qesharak, ai ishte tepër i rrezikshëm. Gëring luajti një rol kryesor në spastrimin e përgjakshëm politik të nazistëve, gjatë “Natës së thikave të gjata”, kur edhe u eleminua rivali i tij kryesor brenda partisë, Ernst Rom.

Hermann Göring, 1917

Ai tha në vitin 1938, se do të kishte një “larje përfundimtare të hesapeve me hebrenjtë”. Tre vjet më vonë, ai autorizoi Rajhard Hajdrih të gjente “një zgjidhje tërësore të çështjes hebraike”. Dhe kjo zgjidhje ishte Holokausti. Por vëllai më i vogël i Herman, Albert, ishte një anti-nazist i vendosur.

Për shumë vite me radhë, ai u siguroi viza dhe pasaporta miqve të tij hebrenj. Duke përfituar nga pozita e të vëllait, dhe duke shfrytëzuar marrëdhënien shumë të ngrohtë mes 2 vëllezërve, Albert shkonte rregullisht në zyrën e Herman në Berlin, për t’i kërkuar favore në emër të një mikut të tij hebre, apo të një të burgosuri politik.

Megjithëse Gestapo kishte çelur për të një dosje, Albert mbeti i sigurt nën mbrojtjen e vëllait të tij deri në vitin 1944, kur siç kujton edhe vetë “vëllai im më tha se ishte hera e fundit, që mund të më ndihmonte”, duke e ndihmuar në fund që të arratisej jashtë vendit.

Fama e Gëring, nisi të zbehet papritur në vitin 1940. Si drejtues i Luftëaffe, ai ishte përgjegjës për ofensivën e madhe ajrore kundër Britanisë së Madhe. Dhe kur Forca Ajrore Mbretërore, arriti të mposhte gjermanët, Gëring mbajti barrën kryesore të fajit. Pozitat e tij u dobësuan me tej, kur Luftëaffe dështoi të ndalte kundër-ofensivën e Rusisë.

Göring, Hitleri dhe Mussolini, në 1938

Në atë periudhë, nisi të bëhet dhe më i varur nga droga. Në vitin 1945, Hitleri njoftoi se do të qëndronte në bunkerin e tij në Berlin deri në fund të luftës. Gëring mendoi se ishte rasti i artë, që ai të merrrte drejtimin e vendit. Por kur kërkoi të zgjidhej si drejtuesi i ri i Gjermanisë, Partia Naziste u përgjigj duke e shkarkuar nga të gjitha postet e tij, dhe duke e arrestuar.

Më më 9 maj 1945, ai u kap rob nga aleatët. Gëring u detyrua të detoksifikohej nga morfina, dhe të përballej me drejtësinë. Ai u shpall fajtor për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit, dhe u dënua me vdekje.

“Ngushëllimi” i tij i vetëm, ishte që arriti t’i shpëtonte ekzekutimit me varje, duke kryer vetëvrasje më 15 tetor 1946, përmes gëlltitjes së një kapsule me cianid, të cilën që e kishte mbajtur të fshehur në qelinë e tij./Allthatsinteresting.com- Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Amerexit/ Çfarë ndodh nëse Amerika largohet nga Evropa?

Publikuar

-

Nga

Nga Robert Fry “The Article”

* Të gjithë i kanë aktualisht sytë tek tragjedia që po ndodh në veri të Sirisë. Për kurdët, leksionet e hidhura të historisë po përsërisin vetveten. Për rusët, është një mundësi tjetër strategjike. Për refugjatët e pafat që ndodhen në kampet turke, ekziston mundësia e ndryshimit të një peizazhi të shkretë, me një peisazh tjetër në anën siriane të kufirit.

Dhe për komentatorët liberalë të Evropës dhe Amerikës së Veriut, ky është një tjetër shans për të denoncuar më zë të lartë gjykimin e dobët strategjik të Donald Trumpit. Në fakt, është e lehtë të cilësohet si një tjetër shembull i çmendurisë presidenciale, tërheqja e shpejtë e SHBA-së nga Siria.

Pasi e ka humbur ndikimin ndërmjetësues të profesionistëve të sigurisë kombëtare si Xhim Matis, Xhon Kelli dhe H.R.Mekmaster, politika e jashtme e presidentit Trump orientohet tashmë nga hipotezat e pashpjegueshme të mendjes së tij. E parë në këto terma, mund të duket sikur politika e jashtme amerikane, ka pësuar një shkëputje të vogël nga norma, dhe se së shpejti do të rikthehet normaliteti.

Por një vëzhgim më nga afër, sugjeron që kjo pikëpamje mund të jetë vetë-mashtrese. Dalja nga ato që Trump i quan ‘luftërat e pafundme të Amerikës’, ndikon shumë tek elektorati që i dha atij fitoren, dhe që do të përcaktojë edhe pasardhësin e tij. Asnjë nga kandidatët nga e majtë të Partisë Demokratike, nuk ka një pikëpamje thelbësisht të ndryshme nga e tija.

Elizabet Uorren apo Berni Sanders, do të adresonin më shpejt drejtësinë sociale në SHBA, sesa anomalitë strategjike në anën tjetër të globit. Për më tepër, Trump ka nisur tashmë punën për zbatimin e aksioneve për atë që shumë në të djathtën republikane, e konsiderojnë si armikun e vërtetë, duke goditur me një regjim tarifor mbytës aktivitetin tregtar të Kinës.

Në këtë mënyrë, ai është duke ndjekur strategjinë e presidentit Obama mbi Paqësorin Perëndimor. Pra, ajo që duket si papërgjegjshmëri e Uashingtonit në Lindjen e Mesme, mund të justifikohet me një racionalitet strategjik, që e sheh rivalitetin e madh mes fuqive, si një problem real, dhe konfliktet lokale si shpërqëndruese nga ky prioritet.

Dhe pastaj janë evropianët, që i bëjnë jehonë pavarësisë së tyre. Të pakënaqur me mbështetjen që u dha 2 herë SHBA-ja gjatë shekullit XX-të, për t’i shpëtuar nga gjermanët, ata kanë vazhduar të gëzojnë garancitë e mëdha dhe të shtrenjta të SHBA-së, dikur kundër agresionit sovjetik, dhe sot kundër atij rus.

Angazhimi në Evropë gjatë shekullit të kaluar, nuk ka qenë thjesht një odise strategjike për Amerikën, por edhe një odise morale. Evropa, ka qenë autore e shumë prej gjërave të neveritshme që ndodhën në shekullin e XX-të, nga Holokausti deri tek Gulagët.

Ajo u frymëzua jo vetëm nga energjia materiale, por edhe qëllimi moral i SHBA-së. Parë në një prizëm të caktuar në Uashington, Amerika nuk i ka Evropës ndonjë borxh. Sa më shpejt që ajo të jetë në gjendje të përqëndrohet mbi interesat e saj thelbësore në pellgun e Paqësorit, aq më mirë. Nëse kjo do të thotë një Amerexit, kështu le të jetë.

Këtu ka një jehonë interesante, që vjen nga historia britanike. Në dekadën e parë të shekullit XX-të, flota britanike ishte përqendruar në ujërat pranë saj. Planifikimi ushtarak për një ndërhyrje në luftën kontinentale, nisi në vitin 1906, dhe përfundoi më 1911-ën.

LEXO EDHE:  Shpërthen jahti në mes të detit/ 1 i vdekur 14 të plagosur

LEXO EDHE:  Kush janë kurdët, dhe pse po sulmohen tani nga Turqia?

Kishte një kërcënim strategjik nga Gjermania, dhe pjesët më të largëta të perandorisë nuk kishin më praninë garantuese të Marinës Mbretërore. SHBA-ja përballet sot me të njëjtën dilemë:të ketë një strategji taktike të ruajtjes së rendit ndërkombëtar në nivel global, apo të përqendrohet kundër një rivali të ngjashëm në një teatër të vetëm.

Ajo mund të bëjë të njëjtën zgjedhje. Po ku do të mbëtej Evropa? Përfundimi i vetëm:në një pozitë shumë më të rrezikshme. Siguria evropiane e dominuar nga garancia amerikane, nuk ka shumë frikë kundër një Rusie revanshiste, ushtarakisht të fortë por ekonomikisht e dobët, që nuk mund të mendojë kurrë të ndërmarrë operacione të qëndrueshme ushtarake kundër NATO-s në formën e saj aktuale.

Largojeni udhëheqjen dhe fuqinë luftarake amerikane, dhe gjithçka ndryshon. Presidenti rus Vladimir Putin, i ka përsosur teknikat e aventurizmit strategjik në Lindjen e Mesme, Krime dhe Ukrainë. Dhe tundimi për të testuar vendosmërinë evropiane, le të themi përmes një sulmi më Letoni, mund të jetë i vështirë t’i rezistohet.

Nga ana tjetër, kjo mund të bëjë që presidenti francez Makron të pendohet për presionin e vazhdueshëm, që ka ushtruar për krijimin e një ushtrie evropiane. Dështimi për të investuar në aftësitë ushtarake, i ka dobësuar tej mase forcat e armatosura të Evropës. Për shembull, vetëm 160 nga 460 helikopterët ushtarakë që ka në inventor sot Franca, janë në gjendje pune.

Gjithsesi, Franca është në këtë aspekt shumë më përpara Bundesëehr-it (ushtrisë gjermane), që kohët e fundit ka deklaruar se të 53 helikopterët e tij të sulmit janë me probleme.

Por riparimi i helikopterëve dhe vënia e tyre në gjendje pune, është sfida më e vogël me të cilën përballen strategët ushtarakë evropianë. Është tepët e vështirë të ngresh, trajnosh dhe pajisësh një ushtri kombëtare me pajisje të zakonshme, procedura dhe doktrinë, plus arkitekturë logjistike dhe komanduese.

Por është shumë më e vështirë ta bësh këtë nga fillimi, dhe me një gamë kombesh të ndryshme që nuk flasin të njëjtën gjuhë. Nga duhet t’ja nisë Evropa? Ndoshta duke rritur shpenzimet për mbrojtjen, të paktën 2 përqind të PBB-së, siç përcaktohet në traktatet e NATO-s. Për Gjermaninë, kjo do të thotë një buxhet mbrojtjeje prej 74 miliardë dollarësh, dukshëm më i madh se ai i Rusisë, dhe i treti vetëm pas SHBA-së dhe Kinës në terma globale.

Me rritjen e fuqisë ushtarake, do shtohej edhe fuqia politike. Dhe boshti aktual i përbashkët i udhëheqjes midis Berlinit dhe Parisit, do të anohej shumë në favor të Gjermanisë, duke rikrijuar situatën  që çoi në luftërat gjermane të bashkimit në vitet 1860, kur një komb i vetëm u bë shumë i madh, tepër i populluar dhe tepër i pasur, për t’u kufizuar nga skema tradicionale e politikës së balancës së pushtetit.

Në fakt, ishte ndërhyrja e SHBA-së në Evropë në vitin 1917 gjatë Luftës së Parë Botërore, ajo që rikrijoi një ekuilibër mes fuqive evropiane. Dhe nëse ku ekulibër prishet, do të hyjmë në një epokë të re të pasigurisë strategjike. Nëse udhëheqja evropiane i jepet një Gjermanie me armë konvencionale, dhe Franca që zotëron armë bërthamore zvogëlohet në rolin e vartëses, situata do të bëhet akoma më e ndërlikuar./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE