Connect with Us

SHBA nuk mund të negociojë paqen me terroristët talibanë

Blog

SHBA nuk mund të negociojë paqen me terroristët talibanë

Publikuar

-

Nga Andrew C.Mccarthy “National Riview”

* “Talibanët, nuk janë në vetvete armiku ynë”. Kështu u shpreh dikur Xho Bajden, zëvendëspresident në administratën Obama. Ishte viti 2011, dhe administrata e kohës ishte e dëshpëruar të negocionte tërheqjen e trupave amerikane nga Afganistani, ku atëhere kishim kishim rreth 30 mijë trupa (më shumë se 3 herë se sa sot).

Por ajo qasje nuk ishte asgjë e re. Presidenti afgan Hamid Karzai, i mbështetur nga administrata  Bush pas rrëzimit të talebanëve nga pushteti, kishte kërkuar prej vitesh negociata, vetëm për t’u refuzuar nga talibanët. Sigurisht, talibanët nuk morën parasysh deklaratën e Bajdenit.

Nëse do të kishin reaguar pozivisht, me siguri që do të hidhnin poshtë atë që kishin thënë haptas për 20 vjet me radhë:që amerikanët janë absolutisht armiqtë e tyre të përjetshëm. Presidenti Trump, ishte duke u përgatitur të priste drejtuesit e talibanëve në Camp David fundjavën të kaluar, për ato që ai dhe administrata e tij i përshkruajnë si “bisedime paqeje”.

Por terroristët talibanë, nuk dëshirojnë të zhvillojnë “bisedime paqeje” me ne. Siç është parë nga negociatat poshtëruese që emisari i administratës Trump ka zhvilluar deri tani në Katar, talibanët duan në rastin më të mirë, të bisedojnë për kushtet e dorëzimit të SHBA-së, domethënë mbi atë se sa të gatshëm mund të jenë ata që të lejojnë presidentin amerikan të tërheqë trupat amerikane nga Afganistani, në një mënyrë që të duket si një lloj armëpushimi, dhe jo si një dëbim nga vendi i tyre.

Ardhja e udhëheqësve talibanë në SHBA në Camp David për një audiencë me presidentin, do të ishte një gabim aq i madh, sa edhe lirimi dikur nga presidenti Obama i 5 komandantëve talibanë nga Gjiri i Guantanamos (në këmbim të dezertorit Boui Bergdal). Trump e anuloi ftesën, për shkak të një sulmi javën e kaluar, gjatë të cilit talibanët vranë një ushtar amerikan, dhe një anëtar të forcave tona aleate (një ushtar rumun), dhe 10 persona të tjerë, ndërsa plagosën disa të tjerë.

Mos harroni se sot mbushen 18 vjet nga sulmet terroriste të 11 shtatorit, në të cilat u vranë afro 3.000 amerikanë. Talibanët i dhanë një strehë të sigurt Al-Kaidës, në një mënyrë plotësisht të vetëdijshme, duke e ndihmuar në sulmet e saj kundër Shteteve të Bashkuara.

Po me ndihmën e talibanëve, rrjeti terrorist i Osama bin Ladenit, sulmoi me bomba ambasadat amerikane në Kenia dhe Tanzania në vitin 1998, duke vrarë më shumë se 200 njerëz, dhe destrojerin amerikan “U.S.S Cole” në vitin 2000, duke vrarë 17 marinarë amerikanë. Presidenti Trump, premtoi në fushatë se do t’i jepte fund “luftërave të pafundme”.

Mjerisht, në botën e vërtetë të zgjedhjeve të vështira, larg retorikës së tubimeve, lufta nuk ka një datë mbarimi. Refreni i “luftës së pafundme” tradhton pretendimet e presidentit për një realizëm të ri në lidhje me “terrorizmin radikal islamik”. Lufta nuk është me Afganistanin. Lufta është kundër forcave xhihadiste të Sheriatit.

LEXO EDHE:  Amazon padit Departamentin amerikan të Mbrojtjes

Ne duhet t’i luftojmë ato kudo që janë duke punuar, për të organizuar sulme të reja kundër Shteteve të Bashkuara, aleatëve tanë dhe interesave tona. Në një të ardhme të parashikueshme, kjo do të jetë një detyrë madhore e presidentëve amerikanë. Por mbetet gjithsesi një angazhim modest, në krahasim me luftërat e kaluara që ka zhvilluar SHBA-ja.

Për shembull, në Afganistan ka pasur afro 2.400 ushtarë amerikanë të vrarë në operacione që nga viti 2001. Natyrisht, çdo jetë njerëzore është e çmuar. Por në një periudhë kohore 18-vjeçare, kjo humbje është e pakrahasueshme me më shumë se 58.000 ushtarët amerikanë të vrarë në gati 20 vitet e Luftës së Vietnamit, për të mos harruar më shumë se 400.000 të vrarët gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Nuk është faji i presidentit Trump, që administrata Bush e përzjeu misionin e sigurisë kombëtare për mbrojtjen e Shteteve të Bashkuara nga sulmet terroriste, me një eksperiment utopik që synonte shndërrimin e shoqërive fondamentaliste të sunduara nga Sheriati, në demokraci perëndimore.

Nuk ka qenë asnjëherë e vërtetë, që siguria jonë varet nga mënyra se si qeverisen territoret islamike, apo nëse qytetarët e tyre janë të lirë. Ne mund të përpiqemi të jemi një shembull i mirë i virtyteve të lirisë, dhe mund të urojmë që kjo të ndodhë edhe në Lindjen e Mesme myslimane.

Por nëse fraksionet rivale të Islamit pajtohen apo jo pas 14 shekujsh gjakderdhje të brendshme, ky nuk është problemi ynë, dhe aq më pak problemi ynë ushtarak. Trump ka të drejtë që nuk thotë se nuk na takon ne të jemi forca e tyre policore, apo t’u tregojmë mënyrën se si të jetojnë.

Interesi ynë i vetëm jetik, është të mposhtim dhe neutralizojmë agresorët tanë. Për 20 vjet, Departamenti i Shtetit, nën administrimin e të dyja partive të mëdha, nuk ka pranuar t’i vendosë talibanët në listën e organizatave të huaja terroriste. Ndërkohë, të gjithë e dinë që talibanët janë terroristë. Atëherë, pse Uashingtoni pretendon të kundërtën? Sepse qeveria jonë kërkon të negociojë me ta.

Talibanët vazhdojnë të vrasin amerikanët, dhe Uashingtoni vazhdon t’i imagjinojë ata si një rrugëdalje nga rrëmuja në të cilën u futëm dikur. Në vitin 2001 ne nuk kërkuam luftë; ne u sulmuam. Sot shqetësimi ynë i vetëm mbi Afganistanin, është të mos lejojmë që të bëhet edhe një herë një bazë për sulme xhihadiste kundër Shteteve të Bashkuara.

Dhe kjo kërkon të qenit atje – jo si një pushtuesë apo shpëtimtarë – por si një forcë goditëse. Meqë nuk ka asnjë forcë tjetër të aftë dhe të motivuar për ta mbrojtur si duhet Amerikën, ne kemi nevojë për aftësitë e trupave tona, forcave speciale dhe të shërbimeve inteligjente. Dhe kjo kërkon dyshim vrasjen dhe kapjen e terroristëve talibanë, dhe në asnjë rast thirrjen e tyre për bisedime në Camp David./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Nobeli për Peter Handken, një njollë turpi për Komitetin Organizator

Publikuar

-

Nga

Të martën, shkrimtarit austriak Peter Handke, iu dorëzua zyrtarisht Çmimi Nobel për Letërsi. Por ai është kontestuar shumë, për shkak të mbrojtjes që i ka bërë regjimit gjenocidal serb të Sllobodan Millosheviçit, dhe për minimizimin e spastrimit etnik të myslimanëve boshnjakë dhe kroatëve në vitet 1990. Vendimi i Akademisë Suedeze, ka ngjallur zemërim, sidomos në Kosovë dhe Bosnje. Ne biseduam me Riada Asimoviç Akjol, një shkrimtare boshnjake me banim në Uashington.

Si u ndjetë, kur mësuat që Çmimi Nobel në letërsi, iu dha këtë vit Peter Handkes?

Nëse Komiteti i Çmimeve Nobel e jep këtë çmim, kjo do të thotë që ata janë bashkëpunëtorë në mohimin e gjenocidit. Nuk mund të pretendojnë se janë naivë. Ata janë pjesë e këtij vizioni, që mohon se ka pasur një genocid ndaj myslimanëve boshnjakë. Dhe atëherë pyet veten, se çfarë mund të ndodhë më pas?

Ideologjitë që shkaktuan mizoritë e viteve 1990, janë ende shumë të gjalla. Bosnja e sotme, ka pas Marrëveshjes së Dejtonit sistemin qeverisës më të ndërlikuar të qeverisjes në botë. Dejtoni e ka çimentuar etnonacionalizmin. Sot Bosnja jeton me një të tashme të paqëndrueshme, e cila bazohet në të shkuarën.

Pastaj vetë Evropa ka lloj-lloj problemesh. Kjo ka çuar në rritjen e ndjeshme të partive populiste të ekstremit të djathtë, dhe atyre nacionaliste. Ne po shohim që tani efektet negative në Bosnjë, nga vendimi për të ndaluar zgjerimin e Bashkimit Evropian në rajon.

Disa javë më parë, presidenti francez e cilësoi Bosnjën një minë me sahat, për shkak të rrezikut që vjen nga xhihadistët. Pastaj është papunësia e madhe në vend, largimi i trurit. Vendi vuan nga një destabilitet politik, dhe kemi edhe krizën e emigrantëve.

Cili do të jetë ndikimi i dhënies së Nobelit dikujt, që është akuzuar për mohimin e gjenocidit?

Ky çmim e legjitimon një sjellje të tillë. Është një akt i trishtueshëm, dhe i rrezikshëm, absolutisht i rrezikshëm.

Si e pritët këtë gjë, kur e dëgjuat për herë të parë?

Në fillim u trondita dhe u befasova. Më më pas nuk u çudita më, pasi isha thjesht e trishtuar. Mohimi i dhimbjes dhe i përvojës jonë traumtike, është diçka e tmerrshme. Për mua çmimi ndaj Handkes, do të thoshte të shkoja përtej thënies “Ata nuk shqetësohen për ne”, dhe të kuptoja se çfarë mund të bëjmë tjetër, përveçse të vazhdojmë të ndajmë të vërtetën. Sepse për disa njerëz, disa njerëz janë vetëm numra. Por ato janë realitete, janë dhimbje, trauma, janë bashkësi të prekura, janë jetë njerëzore, dhe janë të ardhme gjithashtu.

LEXO EDHE:  Oto Skorzeni, si komandoja e preferuar e Hitlerit, u bë një nga agjentët kryesorë të Mossadit izraelit

LEXO EDHE:  Anketat/ Donald Trump në rënie?

Sipas mendimit tuaj, si duhet të sillen boshnjakët pas këtij akti?

Kjo është një njollë turpi për Komitetin Organizator të Çmimit Nobel, dhe jo një njollë për ne. Sado i rëndë që është ky akt, nuk mund të na e heqë dinjitetin që kemi. Unë nuk mund të flas në emër të të gjithëve, por pasi studiova më në detaje se si funksionon dehumanizimi, ashtu si politika, sociologjia dhe psikologjia, arrita në termin e “rezistencës dinjitoze”.

Sipas mendimit tim, duket se kjo është mënyra më konstruktive për të ecur përpara, nëse duam të përqendrohemi tek rezultatet pozitive. Para së gjithash, ne duhet të bëjmë gjithçka që mundemi, për të garantuar që ky tmerr të mos përsëritet më kurrë në Bosnje Hercegovinë.

Kjo do të thotë që duhet të vazhdojmë të shkruajmë mbi genocidin, dhe të përhapim historitë e luftës. Duhet të flasim më shumë për faktin se ishin këto ideologji vdekjeprurëse, ato që i frymëzuan të tjerët. Fatkeqësisht, janë duke u rishfaqur tmerret e viteve 1990, jo vetëm në Ballkan, por ato janë duke frymëzuar të tjerët në të gjithë botën.

Po i referohem msakrës në Çristçërç të Zelandës së Re, apo edhe ekstremistin norvegjez Anders Brevik që vrau 77 njerëz në vitin 2011.  Mendoj se duht të ketë përpjekje edhe për mbajtjen gjallë të kujtesës në një mënyrë më të organizuar, sikurse është ajo për masakrën e Srebrenicës.

Bazuar në gjithçka që dini dhe keni përjetuar, si ndjeheni kur shihni sot në SHBA të përdoret një gjuhë tejet polarizuese, dhe ndonjëherë dehumanizuese?

Kam lexuar kohët e fundit, që dehumanizimi është duke u përhapur si një virus. Është e frikshme të shohësh, se si njerëzit nuk janë të ndërgjegjshëm se sa lehtë mbyllim sytë përballë ngjarjeve të tmerrshme. Pra, mënyra se si janë gjërat sot, nuk ka pse të jetë po kështu edhe nesër.

Këtu në SHBA, unë kam besuar gjithmonë tek forca e institucioneve. Dhe sërish, vazhdoj të besoj se ato mund të përkulen por jo të thyhen. Unë mundem vetëm të shpresoj që forca e normave dhe institucioneve të demokracisë liberale, të vazhdojë të garantojë të drejtat dhe liritë për të gjithë./ Foreignpolicy.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Intervista/ Robert Kaplan: SHBA u vetëkënaq pas Luftës së Ftohtë, ja si duhet të sillet me Kinën dhe Rusinë

Publikuar

-

Nga

Robert D.Kaplan, vlerësohet gjerësisht si një nga mendimtarët kryesorë në nivel global, mbi politikën e jashtme, mbrojtjen dhe gjeopolitikën. Ai është autori i 18 librave, përfshirë “Hakmarrja e gjeografisë, dhe anarkia që po vjen”. Ai ka qenë këshilltar për mbretër, kryeministra dhe ministrat e mbrojtjes në të gjithë botën. Ne biseduam me të mbi përllogaritjet e gabuara të Donald Trumpit në Azi, ambicien në rritje të Kinës, dhe kërcënimin nga ndërhyrja ruse në një Evropë post-Brexit, e cila dominohet nga Gjermania.

A pati një lloj vetëkënaqësie të SHBA-së pas Luftës së Ftohtë?

Një nga gjërat që imponioi Lufta e Ftohtë, ishte fakti që Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Sovjetik garonin midis tyre kudo në botë. Në atë kohë, çdo vend i botës kishte rëndësi. Pasi Lufta e Ftohtë ishte në fakt një betejë idesh, se cili sistem qeverisjeje ishte më i miri:demokracia kapitaliste, apo komunizmi?

Dhe për shkak se kishte një garë të tillë, çdo vend mund të ishte një shembull për njërën palë ose tjetrën. Ndaj Departamenti i Shtetit, ishte shumë i përfshirë në dhënien kudo të ndihmës së saj. Prandaj, Lufta e Ftohtë e detyroi Amerikën të kishte një mentalitet ndërkombëtarist. Dhe sapo përfundoi ajo luftë, ajo mendësi u zhduk.

Por a mendoni se situata po ndryshon tani që Kina po rritet, dhe kur zyrtarët në Shtëpinë e Bardhë janë të shqetësuar për këtë?

Ka mundësi, por ne jemi në një fazë shumë të hershme. Teksa është e qartë se SHBA-ja dhe Kina po hyjnë në një garë të gjatë midis tyre. Ne po rihyjmë në një lloj peizazhi bipolar, me një yll në ngjitje që është Rusia. Por në garë, janë kryesisht SHBA dhe Kina. Dhe ky rivalitet, mund të bëjë që SHBA-ja të angazhohet më shumë, si psikologjikisht në terren, ashtu edhe me ekspertizë në mbarë botën.

Dhe ku gjendet Bashkimi Evropian në këtë botë bipolare?

Bipolariteti kryesor është SHBA-ja kundër Kinës, por edhe SHBA-ja kundër Rusisë. Dhe megjithëse Rusia është më shumë impulsive dhe agresive sesa Kina, ajo është një vend shumë më i dobët se Kina. Ekonomia ruse është shumë e dobët, institucionet e saj janë shumë më të dobëta. Bashkimi Evropian, po shndërrohet në një lloj fushëbeteje për ndikimin e Rusisë në Evropën Qendrore Lindore; të Kinës në rajonin e Mesdheut dhe më shumë në Greqi, Itali, dhe deri në Portugali.

Mendoni se Donald Trumpi ka një strategji të mirë-menduar ndaj Kinës? Ai duket një person shumë impulsiv. A mendoni se kjo është vetëm sa për show?

Besoj se Trumpi nuk ka asnjë lloj strategjie të mirë-menduar. Ai është një njeri shumë impulsive dhe i ç’organizuar. Edhe pse nuk ka një strategji të organizuar, edhe pse nuk dëgjon këshillat e të tjerëve, ai ka impulse, dhe kjo e bën të ketë një mentalitet shumë xheksonian. Dhe një politikan i tillë mburret me madhështinë dhe krenarinë e Shteteve të Bashkuara, është shumë luftarak dhe agresiv. Por në fund të ditës, nuk dëshiron të angazhohet në luftëra jashtë vendit.

LEXO EDHE:  Oto Skorzeni, si komandoja e preferuar e Hitlerit, u bë një nga agjentët kryesorë të Mossadit izraelit

LEXO EDHE:  Biznesmeni turk drejt prangave/ Drejtësia amerikane "fundos" mikun e Lulzim Bashës?

Njerëzit tremben shumë, kur Trump thotë diçka për Korenë e Veriut, apo ndonjë vend të ngjashëm. Mendoni se kjo është vetëm një pjesë tjetër e taktikës së tij të zakonshme të bisedimeve?

Trump nuk dëshiron të tregojë asnjëherë ndonjë dobësi. Ai nuk dëshiron të tregojë se është i dëshpëruar që arrijë një marrëveshje. Sepse nëse e shfaq këtë je i dështuar. Dhe ai e cilëson këtë të një metë të madhe të negociatave të dikurshme të Obamës me iranianët.

Çfarë parashikoni se do të ndodhë mes Iranit dhe administratës Trump? Por me rusët apo kinezët?

Ka të ngjarë të ndodhin disa gjëra. Shansi për një konflikt ushtarak, është më i madh me Rusinë sesa me Kinën, për shkak të impulsivitetit të regjimit të Putinit. Por ai është më i madh me Iranin sesa me Rusinë, për shkak të natyrës së regjimit iranian. Ju mund të zhvilloni një bisedë shumë interesante gjeopolitike me Xi Jinping.

Të njëjtën gjë, mund të bëni edhe me Vladimir Putinin, por jo me Ajatollah Khomeinin. Faktori tjetër është që asnjëra nga palët, nuk duket se e dëshiron luftën. Ajo që ata duket se duan, është përcaktimi i kushteve të reja të konfliktit. Iranianët janë më shpatulla pas murit.

Trump e ka rrëzuar marrëveshjen bërthamore, gjë që u ka mësuar iranianëve se nuk mund t’i zënë besë Shteteve të Bashkuara. Ndaj iranianët vendosur të marrin disa masa. Së pari, regjimi po lejon mjaft protesta kundër tij, për të çliruar disi presionin e brendshëm.

Gratë janë më të lira se si të vishen. Ai është një regjim shumë i sofistikuar. Nuk është si regjimi brutal i Sadamit në Irak. Ai ka ndërmarrë sulme në shkallë të vogël kundër disa çisternave të naftës në Ngushticën e Hormuzit, për të treguar se ka në dorë rritjen e çmimit të naftës. Ushtria amerikane në Lindjen e Mesme, po zbaton një strategji për të mos u provokuar nga veprimet e iranianëve. Ajo ka deklaruar se do të kundërpërgjigjet, vetëm nëse ka ndonjë provokim shumë të madh.

Meqë po flasim për fuqitë e mëdha. Cila do të jetë e ardhmja e një fuqie të rangut të mesëm, siç është Britania e Madhe?

Britania po largohet nga Evropa, duke e lënë Evropën kontinentale në dorën e Gjermanisë, duke pasur parasysh që faktin që Spanja, Italia dhe Greqia, kanë shumë probleme sistemike. Franca nuk po mundet të kryejë dot asnjë reformë ekonomike. Unë mendoj se Britania do të mbetet në mëshirën e një Evrope shumë të ç’organizuar dhe më pak të bashkuar, dhe ku Rusia dhe Kina do të garojnë për ndikim. Kjo do të bënte që Britania të mbështetej edhe më shumë tek Shtetet e Bashkuara./“CapX”-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse “impeachment-i” ndaj Trump, mund të sjellë dështimin e demokratëve në zgjedhje

Publikuar

-

Nga

Nga Hunter DeRensis, “National Interest”

* Ish-sekretari amerikan i shtetit Henri Kisinger, e shprehu me elokuencë shqetësimin e tij në lidhje me procesin aktual të fajësimit të Trumpit, në darkën e së mërkurës në mbrëmje, gjatë kremtimit të 25-vjetorit të themelimit të “National Interest”.

Kisinger, që në postin e Sekretarit të Shtetit të presidentit Riçard Nikson, dhe Këshilltarit të Sigurisë Kombëtare, ishte dëshmitar okular i rënies së asaj presidence, ishte po aq i fuqishëm sa edhe bindës. Ai tha se pas “krizës altuale” të impeachment-it të ndërmarrë nga demokratët, të dyja palët duhet të bien dakord mbi një mekanizëm bipartizan, për të adresuar dhe korrigjuar “gabimet” presidenciale që nuk kanë shkaktuar të njëjtin dëm të tillë, që do të kërkonte një impeachment.

Por demokratët, duket se synojnë të ecin përpara me impeachment-in e nisur. Kryetarja e Kongresit Nensi Pelozi, kërkoi të enjten e shkuar që Komiteti i Gjyqësorit, të procedojë me nenet e fajësimit, ndërsa debatoi me gazetarin Xhejms Rozen, që e pyeti nëse ajo e “urren” presidentin.

Pelozi tha se ishte katolike, dhe se nuk urren askënd. Por pastaj shtoi “mos u kruaj me mua!”, një deklaratë që dukej se binte në kundërshtim me deklaratën e mëhershme. Komiteti i Gjyqësorit, zhvilloi takimin e tij të parë të mërkurën e javës së shkuar, duke e rimarrë çështjen aty e ka lënë kreu i Komitetit të Inteligjencës, Adam Shif.

Kryetari Xherold Nadler dhe 40 anëtarët e tjerë, dëgjuan profesorë dhe konstitucionalistë të shumtë, nëse veprimet e presidentit Donald Trump ishin në nivelin e një impeachment-i. Kontributi i tyre, ishte në dobi të kuzës së demokratëve. Siç e zbuloi Pelozi në konferencën për mediat, fajësimi nuk ka të bëjë me veprimet e Trumpit, por me politikën që ai ka ndërmarrë gjatë 3 viteve të fundit:përmirësimin e marrëdhënieve midis Shteteve të Bashkuara dhe Rusisë.

“Ukraina ishte mjeti i veprimit për presidentin. Kjo nuk ka të bëjë me Ukrainën, por me Rusinë. Kush përfitoi nga mbajtja peng e ndihmës sonë ushtarake? Rusia. Pra bëhet fjalë për Rusinë.

Nga pushtimi rus i Ukrainës Lindore, kanë vdekur mbi 10 mijë ose ndoshta 13 mijë njerëz. Kundërshtari ynë kryesor është Rusia. Të gjitha rrugët të çojnë te Putini. Kuptojeni këtë”-tha Pelozi.

Në fakt, asnjë ukrainas nuk vdiq nga pezullimi i ndihmës amerikane. Ndihma nuk u ndërpre gjatë verës, dhe qeveria ukrainase as që e kuptoi se ishte miratuar ndihma e ardhshme e SHBA-së deri në fund të gushtit. Për më tepër, Pelozi zbuloi se çështja ukrainase, është e vetëm e fundit në 3 çështjet përmes të cilave Partia Demokratike, është përpjekur ta kompromentojë Donald Trumpin me Rusinë.

LEXO EDHE:  Ilir Meta takime në Kongresin Amerikan

LEXO EDHE:  Amazon padit Departamentin amerikan të Mbrojtjes

Ajo promovoi teorinë e komplotit, tashmë të diskredituar, se Trumpi ka vepruar me urdhër të një qeverie të huaj. Pelozi tha se procedurat e fajësimit nuk kanë asnjë lidhje me Ukrainën, por me përpjekjet e Trumpit për të kërkuar një afrim me Moskën.

Dhe teksa Pelozi akuzon Trumpin se e ka përdorur Ukrainën si mjet për të ndihmuar Rusinë, demokratët në Kongres po e përdorin çështjen e Ukrainës, si një mjet për të rrëzuar presidentin, një synin që ata ata e kanë patur që kur ai fitoi presidencialet e 2016-ës.

Por disa nga anëtarët e Partisë Demokratike, po e kuptojnë se sa toksike mund të jetë kjo rrugë. Kongresmeni nga Nju Xhersi Xhef Van Drju, një nga dy kongresmenët demokratë që votoi kundër nisjes së procesit të impeachment-it, tha se “nëse nuk ka diçka të re, që unë nuk e kam parë apo dëgjuar më herët”, do të votojë kundër të gjitha neneve të fajësimit.

Drju paralajmëroi se partia e tij duhet të jetë “e kujdesshme me atë që dëshiron”, pasi procesi i fajësimit “po e përçan kombin”. Ndërsa kundërshtimi ndaj fajësimit do të jetë dypartiak, asnjë republikan në Kongres, nuk ka dalë të paktën tani për tani nga linja e Shtëpisë së Bardhë.

Senati ka të ngjarë ta shqyrtojë këtë çështje pas Vitit të Ri, një procedurë që administrata ia ka kërkuar udhëheqësit të shumicës në Senat Miç Mekonell, që të mos e vonojë.

Gjyqi në Senat ndaj presidentit Bill Klinton zgjati nga 7 janari deri më 12 shkurt 1999. Ndërsa ka gjasa që disa senatorë republikanë, si të moderuarit Mit Romni, Lisa Mërkovski apo Suzan Kolins të rreshtohen kundër Trumpit, ka po aq të ngjarë që demokratë të moderuar si Kirsten Sinema apo Xho Mançin, të votojnë kundër fajësimit të presidentit.

Tani për tani, nuk ka asnjë shenjë se ekziston shumica prej dy të tretash për shkarkimin e Trump. Njoftimi i të premtes për hapjen e 266.000 vendeve të reja të punës në nëntor, dhe e papunësisë më të ulët në 15 vitet e fundit, nuk ka gjasa të shkaktojë ndonjë dezertim në radhët e republikanëve. Nëse vazhdojnë lajmet e mira ekonomike, atëherë impeachment-i do të duket gjithnjë e më shumë si një gjë e bezdisshme./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE