Connect with Us

Njëqind ditë për të fikur zjarret/ Faktet tragjike të sulmeve terroriste të 11 Shtatorit në SHBA

Blog

Njëqind ditë për të fikur zjarret/ Faktet tragjike të sulmeve terroriste të 11 Shtatorit në SHBA

Publikuar

-

Njëqind ditë për të fikur zjarret/ Faktet tragjike të sulmeve terroriste të 11 Shtatorit në SHBA

Numri i fëmijëve, që humbën të paktën njërin nga prindërit në sulmet e 11 shtatorit 2001, ishte 3.051. Dhjetëra bebe u lindën më pas, baballarët e të cilëve vdiqën po atë ditë. Nëntë muaj pas sulmeve të 11 Shtatorit, numri i lindjeve në Nju Jork u rrit me 20 përqind, krahasuar me të njëjtin muaj në vitin 2000.

Sipas studiuesve, konsumi i alkoolit në Manhatan në javën që pasoi sulmet, u rrit me 25 për qind, krahasuar me të njëjtën periudhë të një viti më parë. Ndërkohë, konsumi i duhanit u rrit me 10 për qind, ai i marijuanës me 3.2 për qind. Ndërsa pjesëmarrja në shërbesat fetare në kisha dhe sinagoga, u rrit me 20 përqind.

Vlera totale e veprave të artit të humbura nga shembja e Kullave Binjake, ishte mbi 100 milionë dollarë. Mes tyre, spikasnin veprat e Pablo Pikasos, Aleksandër Kalder, Joan Miro, Roi Lihtenshtein dhe Dejvid Hoknej.

Një nga heronjtë e asaj dite të tmerrshme, ishte një qen udhëzues, Rosela, një labrador me ngjyrë të verdhë, që e orientoi të zotin e saj të verbër, Majkëll Hingson, të zbriste shkallët e 78 kateve të Kullës së Veriut, dhe të shkonte në shtëpinë e një miku të tij.

Tre orë përpara sulmeve, një makineri e quajtur ‘Gjeneratori i Ngjarjeve Rastësore’ në Universitetin e Prinstonit, parashikoi ndodhjen e një ngjarje kataklizmike. Vetëm 291 trupa të pajetë u gjetën të paprekur në rrënojat e 2 kullave. Prindërit e Liza Frost, 22 vjeçe, pasagjere në avionin e linjës ‘United Flight 175’, që u përplas mbi Kullën Jugore, pritën thuajse një vit para se gjithçka që i përkiste vajzës së tyre, të gjendej nga punëtorët që kontrollonin nëpër rrënoja.

Në total, punëtorët kontrolluan më shumë se 1 milion ton mbeturina, për mbetje trupash dhe sende të tyre personale. Ata gjetën gjithsej 65.000 sende, përfshirë 437 ora dore dhe 144 unaza martese. Zjarrfikësve iu deshën 100 ditë, për të shuar të gjitha zjarret e shkaktuara nga sulmet terroriste në Nju Jork.

LEXO EDHE:  Trump përgatit sanksione kundër Turqisë

Kutitë e zeza të avionit që u rrëzua mbi Pentagon, u gjetën më 12 shtator. Donald Ramsfeld, tha më vonë se të dhënat nga regjistruesi i zërit të kabinës së pilotëve, ishin të papërdorshme. Kjo ishte hera e parë në 40 vjet, që një aparaturë e tillë nuk kishte asnjë të dhënë.

Kur drejtuesi i sulmeve, Muhamed Ata, bëri check-in në aeroportin Logan në Boston, emri i tij shkaktoi një alarm në sistemin e sigurisë, ndaj çantat që ai kishte me vete nuk u futën në avion.

Në momentin kur u shembën kullat e Qendrës Botërore e Tregtisë, u shkatërrua një dhomë lutjesh për myslimanët që ndodhej aty pranë, bashkë me nje dyqan që shiste kopje të Kur’anit.

Numri zyrtar i viktimave nga sulmet e 11 Shtatorit ishte 2.977. Sidoqoftë, shumë të mbijetuar, përballen ende sot me probleme shëndetësore. Prej vitit të kaluar, rreth 88.000 njerëz janë anëtarë të Programit të posaçëm Shëndetësor të Qendrës Botërore të Tregtisë.

Në një stërvitje të quajtur “Vigjilent Guardian”, NORAD (Komanda e Mbrojtjes së Hapësirës ​​Ajrore të Amerikës së Veriut), simuloi të paktën 4 rrëmbime aeroplanësh një javë para 11 Shtatorit. Dhe kishte planifikuar një simulim tjetër mëngjesin kur ndodhën realisht sulmet.

Biznesmeni Leri Silvershtein, mori me qira për 99-vjet një ambjent në Qendrën Botërore të Tregtisë për shumën 3.2 miliardë dollarë, vetëm 6 muaj para se ajo të shkatërrohej. Seksioni i Pentagonit që u godit nga avioni me pasagjerë, sapo ishte nënshtruar një rikonstruksioni me vlerë 258 milionë dollarë. Muret ishin forcuar, dritaret po ashtu. Shumë dritare pranë pikës së përplasjes, mbetën të paprekura.

Xhon O’Neil, një agjent special i FBI-së, që kishte hetuar Al-Kaedën dhe sulmin e parë terrorist ndaj Qendrës Botërore të Tregtisë në vitin 1993, u largua nga agjencia për shkak të mosmarrëveshjeve mbi politikat e saj. Ai nisi punë si shef i sigurisë në Qendrën Botërore të Tregtisë, ku dhe gjeti vdekjen më 11 Shtator 2001./ Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Mos gënjeni gjatë intervistave të punës/ Kompanitë po analizojnë fytyrat përmes Inteligjencës Artificiale

Publikuar

-

Nga

Inteligjenca Artificiale dhe programi i analizimit të së fytyrës, po bëhen gjithnjë e më të zakonshme në intervistat e punës. Teknologjia, e zhvilluar nga kompania amerikane “HireVue”, analizon gjuhën dhe tonin e zërit të një kandidati, dhe regjistron shprehjet e tij të fytyrës teksa përpara një kamere ai i përgjigjet pyetjeve.

Kjo teknologji, është përdorur për herë të parë në Britaninë e Madhe në muajin shtator. Ndërkohë në mbarë botën, po përdoret prej disa vitesh. Rreth 700 kompani, përfshirë Vodafone, Hilton dhe Urban Outfitters, e kanë provuar tashmë atë. Sigurisht, ato kanë përfituar shumë nga kjo teknologji.

“HireVue”, thotë se ajo përshpejton me 90 për qind procesin e marrjes në punë të një kandidati, falë shpejtësisë së përpunimit të informacionit. Por kjo teknologji ka edhe rreziqet e veta, për të cilat duhet të kemi shumë kujdes. Inteligjenca Artificiale, është e ndërtuar mbi algoritme që i vlerësojnë aplikantët për një vend pune, mbi bazën e të dhënave të rreth 25.000 pjesëve të informacionit të fytyrës dhe gjuhës.

Këto janë përpiluar nga intervistat e mëparshme të “punësimeve të suksesshme”, dhe nga ata që vazhdojnë të kenë një performancë të mirë në punë. 350 elementet gjuhësore, përfshijnë kritere si toni i zërit të një kandidati, përdorimi prej tyre i fjalëve pasive ose aktive, gjatësia e fjalive, dhe shpejtësia me të cilën ata flasin.

Mijëra tipare të fytyrës të analizuara, përfshijnë rrudhat e ballit, ngritjen e vetullave, masën

e zgjerimit të syve apo mbylljen e tyre, shtrëngimin e buzëve, ngritjen e mjekrës dhe buzëqeshjen. Problemi kryesor, siç theksohet shpesh edhe nga kritikët e Inteligjencës

Artificiale, është se kjo teknologji nuk ka lindur në një shoqëri të përkryer.

Përkundrazi, ka lindur brenda shoqërisë sonë ekzistuese, që ka një gamë të tërë të paragjykimesh, pabarazish dhe diskriminimesh të llojeve të ndruyshme. Edhe të dhënat mbi të cilat algoritmet “mësojnë” të gjykojnë kandidatët, i përmbajnë këto grupe ekzistuese besimesh.

Sikurse edhe tregon edhe profesoresha e Universitetit të Kalifornisë, Safia Nobëll në librin e saj “Algoritmet e shtypjes”, disa kërkime të thjeshta në Google tregojnë se kjo po ndodh tashmë. Për shembull, nëse bëni një kërkim me termin “profesori model”, Google Images shfaq vetëm burra të bardhë në moshë mesatare.

LEXO EDHE:  SHBA/Ndihmë prej 18 milionë dollarësh për Ukrainën

LEXO EDHE:  Ambasadorja shqiptare sulmohet me vezë në SHBA

Rezultate të ngjashme ka edhe për kërkimin me termin “menaxher i suksesshëm”. Ndërkohë një kërkim për “shtëpiake” shfaq vetëm foto grash. Kjo pasqyron mënyrën, se si algoritmet kanë “mësuar” se profesorët dhe menaxherët janë kryesisht burra të bardhë, ndërsa ata që bëjnë punë shtepie janë gra.

Dhe këto algoritme, kontribuojnë qartazi në konsolidimin, përjetësimin dhe potencialisht madje edhe përforcimin e besimeve dhe paragjykimeve ekzistuese. Për këtë arsye, duhet të vihet në dyshim Inteligjenca Artificiale. Zgjidhjet që na ofron ajo janë kryesisht konservatore, duke lënë pak hapësirë ​​për inovacione dhe përparim shoqëror.

Siç e thekson sociologu francez Piere Burdje, mbi mënyrën se si riprodhohen pabarazitë, të

gjithë kemi kapitale shumë të ndryshme ekonomik dhe kulturor. Mjedisi ku rritemi, cilësia e mësimdhënies që kemi pasur, prania ose mungesa e aktiviteteve jashtë shkollore, dhe një sërë faktorësh të tjerë, kanë një ndikim vendimtar në aftësitë dhe pikat tona të forta intelektuale.

Kjo ka gjithashtu një ndikim të madh, tek mënyra se si ne e perceptojmë veten, nivelin tonë

të vetëbesimit, objektivat që i vendosëm vetes dhe shanset tona në jetë. Ka nga ata që në moshë të re, kanë një besim më të fortë në aftësitë dhe dijet e tyre.

Por ka edhe shumë të tjerë që nuk janë ekspozuar ndaj të njëjtave leksione dhe praktika kulturore, dhe mund të jenë më të ndrojtur dhe të rezervuar. Ata madje mund të vuajnë nga një kompleks inferioriteti. Të gjitha këto shfaqen në intervistat e punës.

Dhe Inteligjenca Artificiale e forcon këtë ndarje, pasi ushqehet me të dhëna për kandidatët që kanë qenë të suksesshëm në të kaluarën. Kjo do të thotë se kompanitë ka të ngjarë të punësojnë të njëjtët lloje njerëzish, që kanë punësuar gjithmonë. Dhe rreziku më i madh këtu, është se ata njerëz vijnë nga të njëjtat shtresa sociale./Përshtati CNA.al

 

 

LEXO TE PLOTE

Blog

Kush ishte “Banda e të Katërve”, që drejtohej nga gruaja zyrtare e Mao Ce Dunit?

Publikuar

-

Nga

“Banda e të Katërve”, ishte një grup prej 4 figurash me peshë të Partisë Komuniste Kineze, gjatë viteve të fundit të sundimit të Mao Ce Dunit. “Banda”, përbëhej nga gruaja e Maos, Jiang Qing dhe bashkëpunëtorët e saj Uang Honguen, Jao Uenjuan dhe Zhang Çunkiao.
Uang, Jao dhe Zhang, ishin zyrtarët kryesorë të PKK në Shangai. Ata u ngjitën në karrierë gjatë Revolucionit famëkeq Kulturor (1966-1976), duke drejtuar represionin politik të Maos në qytetin e dytë më të madh të Kinës. Kur shëndeti i “Timonierit të Madh” nisi të përkeqësohej, ata morën kontrollin e një numri funksionesh kryesore qeveritare.

Revolucioni Kulturor

Sot ka ende debate, sesa kontroll ka ushtruar realisht “Banda e të Katërve” mbi politikat dhe vendimet që kishin lidhje me Revolucionin Kulturor, dhe në çfarë mase ata thjesht zbatonin dëshirat e Maos. Megjithëse Garda e Kuqe, që zbatoi me dhunë Revolucionin Kulturor në
të gjithë vendin, e ringjalli karrierën politike të Mao Ce Dunit, ajo solli gjithashtu një shkallë
të rrezikshme të kaosit dhe shkatërrimit në vend.
Trazirat, ndezën një luftë politike midis një grupi reformistësh, përfshirë Ten Hsiaopinin, Çu Enlain dhe Ji Jianjsingun, dhe “Bandën e të Katërve”. Kur Mao vdiq më 9 shtator 1976, Banda tentoi të merrte kontrollin e vendit, por në fund asnjë nga figurat e saj kryesore, nuk e pasoi Maon në detyrë.
I përzgjedhuri prej Maos si pasardhësi i tij ishte Hua Guofeng, pak i njohur më herët, por me një mendësi reformatore. Hua denoncoi publikisht “teprimet” e Revolucionit Kulturor. Më 6 tetor 1976, ai urdhëroi arrestimin e bashkëshortes së Maos, Jiang Qing, dhe anëtarëve të tjerë të bandës.
Ishte shtypi zyrtar shtetëror, ai që u vuri zyrtarëve të arrestuar nofkën “Banda e të Katërve”. Ai pohonte se në vitin e tij të fundit të jetës, Mao ishte kthyer kundër tyre. Po ky shtyp, i fajësoi të arrestuarit për teprimet e Revolucionit Kulturor, duke shkaktuar një valë denomcimesh mbarëkombëtare kundër Jiang dhe aleatëve të saj. Edhe mbështetësit e tyre kryesorë në Shangai u ftuan në Pekin gjoja për një konferencë, dhe u arrestuan menjëherë sapo hynë në sallë.

Gjyqi për tradhti

Në vitin 1981, anëtarët e “Bandës së të Katërve”, dolën në gjyq për tradhti dhe krime të tjera kundër shtetit kinez. Në mesin e akuzave, ishte vdekja e 34.375 njerëzve gjatë Revolucionit Kulturor, si dhe përndjekja e mbi 750 mijë kinezëve të pafajshëm.Gjyqet u bënë publike për shou.
Dy nga të pandehurit, nuk vendosën që të mbroheshin. Uang Honguen dhe Jao Uenjuan, “rrëfyen” që të gjitha krimet për të cilat u akuzuan, dhe u shprehën se ishin penduar për gabimet e tyre. Zhang Çunkiao ruajti qetësinë, dhe këmbëngulte vazhdimisht në pafajësinë e tij. Nga ana tjetër e veja e diktatorit kinez, Jiang Qing, ulërinte dhe qante gjatë gjyqit të saj. Ajo pretendonte se ishte e pafajshme, dhe se në çdo rast kishte zbatuar vetëm urdhrat e burrit të saj, Mao Ce Dun.

LEXO EDHE:  Ambasadorja shqiptare sulmohet me vezë në SHBA

LEXO EDHE:  SHBA/Ndihmë prej 18 milionë dollarësh për Ukrainën

Dënimi i “Bandës së të Katërve”

Në fund të gjyqit, që të 4 të pandehurit u shpallën fajtorë dhe u dënuan. Uang Honguen
u dënua me burgim të përjetshëm. Ai u la i lirë të shkojë të kurohet në një spital në vitin 1986, teksa vdiq nga një sëmundje e paspecifikuar e mëlçisë në vitin 1992, në moshën 56 vjeçare. Jao Uenjuan u dënua me 20 vjet burg.
Ai u lirua nga burgu në vitin 1996, dhe ndërroi jetë si pasojë e komplikacioneve shëndetësore për shkak të diabetit në vitin 2005. Si Jiang Qing dhe Zhang Çunkiao u dënuan me vdekje, megjithëse dënimet e tyre u ndryshuan më vonë në burgim të përjetshëm.
Jiang u la në arrest shtëpie në shtëpinë e vajzës së saj në vitin 1984, ndërsa kreu vetëvrasje në vitin 1991. Ajo ishte diagnostikuar me tumor në fyt, dhe u vetëvar në mënyrë që të mos vuante. Zhang u lirua nga burgu për arsye shëndetësore në 1998, pasi u diagnostikua me tumor në pankreas. Ai jetoi deri në 2005.
Rënia e “Bandës së të Katërtve”, sinjalizoi ndryshime të mëdha për Republikën Popullore të Kinës. Nën Hua Guofeng dhe Ten Hsiao Pinin e rehabilituar, Kina u distancua nga teprimet më të këqija të epokës së Maos. Ajo vendosi marrëdhënie diplomatike dhe tregtare me Shtetet e Bashkuara dhe vendet e tjera perëndimore, dhe nisi të ndjekë politikat e liberalizimit ekonomik, të kombinuara me një kontroll të fortë politik.

Nga Kallie Szczepanski. Përshtati CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Një pushtim refugjatësh në Evropë? Erdogani po luan bllofin

Publikuar

-

Nga

Presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan, kërcënoi të enjten se do të “hapë portat” për në Evropë për refugjatët sirianë që janë vendosur përkohësisht në Turqi, në rast se Bashkimi Evropian nuk ndalon kritikat e ashpra ndaj operacionit të tij ushtarak kundër kurdëve në Sirinë Veriore.
Ky lloj kërcënimi nuk është i ri.Por Erdogani nuk ka shumë gjasa sot që të përfitojë prej tij, sesa kishte më herët. Përkundrazi, ai ka të ngjarë t’i shtyjë refugjatët në drejtimin e kundërt. Në marsin e vitit 2016, Turqia nënshkroi një marrëveshje me Bashkimin Evropian, duke i lejuar evropianët të kthenin në Turqi çdo emigrant që kishte hyrë pa dokumente në vendet e tyre.
Në këmbim, Brukseli ofroi menjëherë 3 miliardë euro ndihmë, dhe 3 miliardë euro të tjera
deri në fundin e vitit 2018. Marrëveshja, ishte jetike në përpjekjen kaotike por në fund efektive të Evropës, për të zvogëluar fluksin e azilkërkuesve nga zonat e rrënuara nga lufta, nga Siria dhe vendet e tjera të Lindjes së Mesme dhe Afrikës.
Që kur është nënshkruar ajo marrëveshje, BE-ja ka kthyer mbrapsht vetëm rreth 2 për qind të gjithë azilkërkuesve që mbërritën në ishujt grekë nga Turqia. Për të shmangur dëbimin, refugjatët nisën të kërkojnë azil në ishuj ku zbarkuan, pa pritur të mbërrijnë në destinacionet
e tyre të synuara, sikurse është Gjermania.
Greqia, ka qenë vazhdimisht e paaftë të trajtojë një mal me aplikime për azil. Për pasojë, ishujt e saj janë shndërruar aktualisht në vendndodhjen e kampeve që kanë brenda kushte të mjerueshme. Ato janë mbipopulluara, dhe mbajnë aktualisht më shumë se 30.000 njerëz.
Megjithatë, vlera e asaj marrëveshjeje, nuk kishte të bënte dhe aq me ripranimin e emigrantëve, sasa me gatishmërinë e Turqisë për të strehuar një numër të madh refugjatësh, duke u siguruar atyre kushte mjaftueshëm të mira, sa që ata të mos tentonin të udhëtonin drejt Greqisë.
Sot në Turqi ndodhen gati 3.7 milionë refugjatë sirianë. Erdogani pretendon se Turqia ka shpenzuar mbi 40 miliardë dollarë, për t’i mbajtur ata me bukë, shumë më tepër se sa 7 miliardë dollarët që ka marrë si ndihmë nga BE dhe pjesa tjetër e botës.
Që disa muaj pas nënshkrimit të marrëveshjes së ripranimit, Erdogan nisi ta kërcënonte Evropën se do të rihapte portat për refugjatët. Edhe në vitin 2016, ai ndjeu se ndihma e BE-së, nuk po mbërrinte në masën që duhej. Kohët e fundit, kërcënimet janë bërë më të shpeshta, pasi sirianët cilësohen gjithnjë e më shumë si një barrë në Turqi, një vend që tashmë ka shumë probleme ekonomike.
Në korrik të këtij viti, Turqia njoftoi madje se do të pezullonte në mënyrë të njëanshme marrëveshjen e ripranimit, në përgjigje të sanksioneve (shumë të dobëta) që vendosi BE-ja ndaj saj, për shkak të shpimeve për gaz që po kryen Ankaraja në ujërat e diskutueshme detare pranë ishullit të Qipros.
Nuk ka asnjë rëndësi se cili është justifikimi aktual për hapjen e portave. Erdogan ka nevojë që të largojë nga vendi i tij të paktën një pjesë të sirianëve. Plani më i fundit i presidentit turk, është transferimi i deri në 2 milionë refugjatëve sirianë në një “zonë të sigurtë”, të krijuar enkas në Siri përgjatë kufirit me Turqinë.
Kjo kërkon paraprakisht largimin e kurdëve të Forcave Demokratike Siriane të paktën 30 kilometra larg kufirit. Që të dyja synimet e operacionit aktual të forcave turke, të kritikuara nga Presidenti i Komisionit Evropian Zhan Klod Junker dhe nga qeveritë evropiane, janë rritja e sigurisë në kufi, duke i sprapsur kurdët armiqësorë, dhe largimi i refugjatëve nga territori turk.
Natyrisht, ky plan është aspak popullor për mbrojtësit e të drejtave të njeriut dhe qeveritë evropiane. Nuk mund të zgjidhet një katastrofë humanitare, përmes krijimit të një tjetre.
Por reagimet e ashpra kundër një aleati të NATO janë maksimimi, dhe në këtë pikë Evropa nuk kalon dot përtej fjalëve.
Prandaj, me siguri po kështu do të ndodhë edhe me kërcënimet e Erdoganit. Ai mund t’i hipë refugjatët sirianë nëpër autobuza, dhe t’i përcjellë ata deri në kufirin sirian, siç ka ndodhur tashmë me ata që nuk arritën të regjistrohen si azilantë. Ai mund t’i vendosë ata në zonat e pushtuara së fundmi nga trupat turke në Siri.
Por ai nuk mund t’i hipë në anije, dhe t’i dërgojë në Greqi. Një veprim i tillë i hapur nga ana e qeverisë së tij, ka të ngjarë t’i jepte fund, të paktën përkohësisht, bashkimit doganor të Turqisë me BE-në, duke përkeqësuar më tej problemet ekonomike që ka sot vendi. Për më tepër, ka të ngjarë që Evropa t’i kthejë mbrapsht këto anije.
“Hapja e portave”, do të thotë të mos ndalohen refugjatët të ikin drejt Evropës në mënyrë vullnetare, ose përmes trafikantëve të qënieve njerëzorë në brigjet mesdhetare të Turqisë. Gjithsesi, Turqia nuk ka bërë shumë kohët e fundit për të ndaluar kalimet e paligjshme të emigrantëve.
Më shumë mbërritje janë regjistruar në ishujt e Detit Egje që nga vera e këtij viti, sesa në çdo periudhë gjatë 2 viteve të fundit. Dhe nuk është se s’ka shumë gjasa që shumë më tepër njerëz, të dëshirojnë të ndërmarrin udhëtimin e rrezikshëm. Deri tani, sirianët që ndodhen në Turqi, kanë dëgjuar në detaje mbi kushtet e tmerrshme në kampet e ishujve të Egjeut.
Duke pasur parasysh ritmin tepër të ngadaltë, me të cilin Greqia përpunon aplikimet për azil, e ardhmja për ata që kapërcejnë detin është e zymtë. Dhe Evropa mund të jetojë edhe me rritjen e tanishme të fluksit, edhe nëse kjo do të thotë të lehtësojë barrën e Greqisë, duke rishpërndarë mijëra njerëz të tjerë nëpër vendet anëtare.
Kur është fjala për fluksin e refugjatëve, Erdogani nuk është një”portier” shumë efektiv. Në fakt, operacioni i tij ushtarak në Siri, mund të dërgojë një valë të madhe azilkërkuesish kurdë në Evropë, përmes rrugëve të tjera. Marrëveshja e ripranimit, i ka shërbyer qëllimeve të saj, dhe BE-ja nuk duhet të varë më shpresa tek ajo.
Ndoshta heqja dorë prej saj, do t’i jepte Erdoganit një lloj frymëmarrje:Ai do të detyrohej të hiqte dorë nga shantazhet që bën ndaj Evropës, duke menduar më parë si të shpëtojë marrëdhëniet më të rëndësishme ekonomike të vendit të tij.

LEXO EDHE:  Lobimi rus i Bashës/ Prokuroria: Kemi 2 letërporosi nga SHBA

LEXO EDHE:  Sulmet terroriste/ Ambasadori shqiptar në Londër: S’ka shqiptarë të plagosur

Nga Leonid Bershidsky “Bloomberg View”/ Përshtati CNA.al

LEXO TE PLOTE