Connect with Us

Kolaudimi i makinave dhe skandali i shtyrjes së kontratës për SGS-në

Opinione

Kolaudimi i makinave dhe skandali i shtyrjes së kontratës për SGS-në

Publikuar

-

Nga Edlira Shehu

Ndoshta nuk i rikthehesha koncesionit të shtyrë të SGS dhe për një vit tjetër. Atë ditë që doli njoftimi për mediat dhe tek-tuk u hodh si lajm online apo ndonjë titrim, kisha lënë të pija një kafe më një mikun tim.

Sapo u ul më tha: “Më kapi rrugës syri një njoftim për këtë shtyrjen e koncesionit të SGS dhe më erdhi hije skandali e pambështetur në asnjë bazë ligjore, por si gjithçka në këtë vend dhe kjo do të kalojë në heshtje, sepse media në përgjithësi nuk reagon, pasi ka frikë nga çdo gjë”.

E lashë duke e përshkruar më pas si një lajm dhe asgjë më shumë. Por nuk mu durua të shkoja më tej, kur dëgjoj një lajm tjetër në fundjavë që të hënën Task Forca do të zbresë në rrugë pasi më shumë se 10 mijë makina nuk kanë kaluar në procesin e kolaudimit.

Thashë filloi gjobëvënia dhe për çfarë, që një kompani të maksimizojë sa më shumë fitimin e saj, apo mënyra tjetër e të reaguarit nga qeveria, që njerëzit të mos ndihen dhe të mos kuptojnë asgjë.

E bëra këtë hyrje në mënyrë të tillë, pa shifra e kontrata me shpresën që njerëzit do të tërhiqen të lexojnë e të kuptojnë si negociohet në kurrizin tonë dhe pa asnjë bazë ligjore dhe ne heshtim e shkojmë në radhë për të paguar taksën e radhës.

Çfarë në të vërtetë ka ndodhur me kontratën koncesionare dhe çfarë parashikonte ajo kur u nënshkrua?

Ishte shkurti i vitit 2008 kur qeveria e asaj kohe caktoi Ministrinë e Punëve Publike dhe Transportit (sot Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë)  të fillonte dhe drejtonte procedurën e dhënies me koncesion të Shërbimit të Kontrollit të Detyrueshëm Teknik të Mjeteve me Motor dhe Rimorkiove të tyre në Republikën e Shqipërisë.

Kjo procedurë parashikonte dy faza, fazën e parakualifikimit dhe atë finale. Me 18 dhjetor 2008 SGS paraqiti ofertën e saj teknike dhe financiare pranë Komisionit të Procedurës Konkurruese në Ministrinë e Transportit dhe Telekomunikacionit.

LEXO EDHE:  Ndërtimi i incineratorëve/ PD publikon kontratat e fshehura nga qeveria

Me datën 23 janar 2009, SGS u shpall fituese në këtë procedurë. Në përfundim të negociatave teknike, me datë 03 shtator të vitit 2009, zoti Sokol Olldashi, ministër i Punëve Publike dhe Transportit dhe zoti Jacques Vollenweider nga SGS, në prani edhe të mediave më të rëndësishme në Shqipëri, nënshkruan Kontratën për “Dhënien me Koncesion të Shërbimit të Kontrollit të Detyrueshëm Teknik të Mjeteve me Motor dhe Rimorkiove të tyre në Republikën e Shqipërisë”.

Por tej të dhënave në këtë formë që mbeten zyrtare dhe formale, marrëveshja e nënshkruar aso kohe, parashikonte në një pikë të saj të veçantë dorëzimin e koncesionit me disa pika të qartë:

1. Në fund të periudhës së marrëveshjes Operatori duhet t’i kthejë QKT ekzistuese dhuratadhënësit.

2. Në fund të periudhës së marrëveshjes Operatori duhet t’i ktheje dhënësit të grantit QKT-në e sapondërtuar dhe makineritë dhe pajisjet e saj.

3. Operatori duhet t’i transferojë gjithashtu pajisjet elektronike dhe komjuterike, ndërtimin në progres, marrëveshje licencimi mbi programe kompjuterike, të drejta kontraktuale, regjistrimet në llogari etj…

Pra marrëveshja ishte deri diku e qartë, ka një fillim dhe një fund kontrate e cila duhej të ishte 3 shtatori i këtij viti. Kjo jo vetëm nuk ndodhi, por pa asnjë lajmërim shtyrje kontrate, negociatash apo shikim marrëveshje Ministria del në një njoftim të thatë dhe thotë që shtyhet kontrata dhe një vit. Mbi cilën bazë? Mbi ç’kriter? Çfarë është negociuar dhe me çfarë tagri është bërë negociata?

Asnjë nga këto nuk dihet, thjesht një ditë më pas mbarimit të kontratës së SGS në Shqipëri, njoftohemi për shtyrjen e saj, por si, pse dhe nga kush nuk dihet…. Dhe ne së paku dhe një vit duhet të vazhdojmë të paguajmë për një kompani që rri në vendin tonë se kështu duan ca palë dhe nuk pyesin për asgjë dhe askënd.

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nuk ka dhe nuk bëhen reforma me Damot

Publikuar

-

Nga

Nga Ilir Levonja-

Sot një pjesë e mirë e lidershipit opozitar deklaruan pak a shumë se nuk kanë rëndësi personat me të cilët ne u ulëm në tavolinë, por konsensusi për reformën zgjedhore. I pari që e bëri këtë ishte Lulzim Basha, pastaj disa syresh me zëvendësat apo zëdhëneset e tyre. Gjoja konsensusi mbuloi gjithçka apo i vuri kapakun gjithçkaje duke hedhur në kosh një vit të tërë opozitarizmi luajal me shoqërinë civile.

Si nuk paska rëndësi emri? I bie si me thënë, ky është hajduti, ky na vodhi, ky na vrau, ky na i futi para e mbrapa por ne prapë me këtë do i vendosim pikat mbi i. Me këtë do bëjmë marrëveshjet si e kur të vjedhim ne dhe kur këta.

Marrëveshja e sotshme apo takimi i sotshëm, ai që ka pushtuar me foto një tavolinë me katër persona, Damian Gjiknurin e PS, Oerd Bylykbashin e PD, Petrit Vasilin e LSI dhe Rudinën e kurrkujt, nuk dëshmon asgjë tjetër por shitjen totale nga klasa politike të shoqërisë civile.

Për më tepër se cilin parlament përfaqëson Rudina. Për më tepër kur doli si ajo patëllaxhania e vetme mes domateve rifuxho karshi një vendimi kolegjial e publik mbi djegien e mandateve. Një vendimi vërtet radikal por që koha vertetoi se ata që ishin në krye nuk kishin të njëjtat këllqe si shoqëria civile në sheshet publike, po t’i kishin sot do flisnim ndryshe.

Përpara se të shkojmë tek konsensusi kjo tryezë është vula e freskët e deklaratës së presidentit Ilir Meta në lidhje me atë që fatet e vendit i ka marrë në dorë bota. Pavarësisht premisave ana tjetër e medaljes është se shqiptarët kudo e gjithandej janë të aftë veç në vendin e tyre jo. Dhe ata që po përfitojnë në këtë rast është pikërisht kjo klasë politike që nuk ka asnjë lidhje më me shoqërinë civile.

Kur Lulzim Basha thoshte se hiqeni nga mendja të ketë votime me lista të hapura, njerëzit e besuan dhe ia mbushën sheshet. Pasi askush nuk kishte qejf të shikonte iks vemje politike që shkonte deri në mbledhjet e këshillit bashkaiak në qytetin e tij për të vendosur veton a orientimin e qendrës. Shkurt askush nuk e kishte me qejf të shikonte një iks vemje nga skaji i vendit si deputet në qytetin e tij. Kështu edhe kur Lulzim Basha thoshte se nuk ka më zgjedhje të presidentit në tavolina por nga populli, madje sovrani do ketë më shumë të drejta në vendim marrje kjo për të patur një demokraci funksionale etj., njerëzit e besuan dhe ia mbushën sheshet.

Ky besim u kthye në irritim për më tepër kur u publikuan edhe disa video përgjime. Në krye të tyre ishin qeveritar të lartë, ministra që përpose se përdornin një fjalor brutal tregonin sheshit se kishin manipuluar një vend të tërë. Madje përmendnin me qejf deri emrin e kryeministrit. Por nuk ishte vetëm kjo, për vite të me radhë rezultoi se krimi i organizuar ishin bërë pjesë e fortë e qeverisjes, madje mbanin mandate deputeti, dhunonin publikisht zona të tëra. Aq sa siç e kam theksuar edhe më parë vendi u mbush me aeroporte ku uleshin kaçatorrët e drogës.

LEXO EDHE:  Përmbarimi drejt privatizimit, Ministria e Drejtësisë çel procedurat

LEXO EDHE:  Ndërtimi i incineratorëve/ PD publikon kontratat e fshehura nga qeveria

Nga ana tjetër një goditje tjetër ishin mbajtja e zgjedhjeve votime që sot ka dështuar për faktin e elementit të inkriminuar dhe se në shumë Institucione drejtojnë persona të mbetur aty, apo dyshat, madje edhe ishët pavarësisht largimit. Dhe goditja përmbydhëse ishte edhe mos hapja e negociatave të Shqipërisë për t’u bërë anëtare me të drejta të plota në Bashkimin Europian.

Madje ishte kriza shqiptare që do merrte më qafë edhe Maqedoninë e Veriut e ndonjë vend tjetër të rajonit. Të paktën kryeministri maqedonas në raport me shoqërinë civile, paktin që kish bërë, e dha dorëheqjen dhe në prill Maqedonia mban zgjedhjet e parakohëshme. Më se normale për demokracinë. Kurse në Shqipëri kryeministri i vendit e vuri një vend të tërë të mallkonte Francën dhe presidentin e saj pa as më të voglin siklet a pa as më të voglën vrarje sedre për më tepër që e kishte premtim elektoral futjen e vendit në Bashkimin Europian.

Nga ana tjetër të gjitha këto ishin më shumë se të bollshme për opozitarizmin, por  pikërisht ai lideri i saj, ai i listave të hapura, i përfshirjes më të madhe të sovranit, shkoi me pushime dhe zgjedhjet e parakohëshme nuk ishin më një opsion. Kur them se ky gjoja konsensusi hodhi në kosh një 2019-të tërë, pra atë mes shoqërisë dhe opozitarizmit, është tradhtia në vazhdë që klasa politike i bën vendit tonë.

Mbani mend që Edi Rama me videon e Ilir Metës vrau 4 vetë, dogji e shkatërroi sa deshi, madje atyre që dogjën e dëmtuan më shumë i bëri ministra e zëdhënës. E njëjta gjë po ndodh edhe më këta të sotshmit, me këta që deklarojnë se nuk kanë rëndësi emrat, me Damon apo jo, rëndësi ka konsensusi etj.

Kësisoj gjithë ato protesta, ai mllef social nuk është asgjë tjetër përballë epshit a oreksit të njëshave. Mllefi social nuk është asgjë tjetër një pordhë në kokë të gjithëve mjafton që karrika e njëshave apo erzi i tyre të mos cënohet. Në një farë mënyre kjo ka kuptimin që gjithçka çfarë thamë për Damian Gjiknurin, i ngjan një zhargoni me të vërtetë politik, rrofshin tradhtarët poshtë tradhtarët. Këtë na e mësuan me radhë këto vite nga Saliu, Edi, Ilir e Luli.

Nëse ky konsensus do ishte arritur me emra të tjerë, pa pjesëmarrjen e të përfolurve qoftë nga e majta qoftë nga e djathta atë here mund të shpresonin se vërtetë Shqipëria po hynte në shinat e demokracisë. Por kjo nuk ndodhi. Dhe siç e kam thënë edhe më përpara, vendi do vuaj akoma stanjacionin, reforma të sforcuara duke pasur të vetmen viktimë, shoqërinë civile pra vet sovranin.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Andi BUSHATI/ Të godasësh me molotov për t’u kthyer aty ku ishe

Publikuar

-

Nga

Dokumenti i miratuar sot mes përfaqësuesve të parlamentit dhe opozitës që qëndron jashtë tij, në pamje të parë, duket sikur përbën një sukses për PD dhe aleatët e saj. Ata kanë arritur t’a delegjitimojnë kuvendin e dalë nga zgjedhjet e 2017, duke e shndërruar atë, nga një organ ligjëvënës, në një noter që vulos vendimet që do të merren jashtë tij. Ata i kanë zhvlerësuar asaj salle, që i ngjan më shumë një teatri kllounësh, të drejtën për të ngritur një komision sovran për reformën zgjedhore (dokumenti poshte, paragrafi 3) dhe për më tepër, i kanë privuar ata deputetë qesharakë nga e drejta për të votuar lirisht sipas bindjeve të tyre për kodin e ri zgjedhor (poshte pika e parafundit).

Pra, thënë në mënyrë të vulgarizuar, të gjithë ata mbi 120 burra dhe gra, që e quajnë veten të zgjedhur të popullit, nuk vlejnë së bashku sa vetoja e Petrit Vasilit dhe Oerd Bylykbashit.

Në këtë kuptim formal, kjo mund të quhet një fitore e madhe e opozitës për të përdhosur atë tempull të krimit, që e braktisi me vendosmëri një vit më parë.

Për nga pesha dhe sfida, ajo i zbeh edhe tradhëtitë ndaj qëndrimeve të mëparshme, si ato për të mos pranuar uljen në tryezë me Damian Gjiknurin apo Rudina Hajdarin.

Për nga simbolika, ajo e ka detyruar edhe Ramën dhe të tijtë të pranojnë se mbajnë me serume një parlament në koma, që nuk vlen më për asgjë.

Por, po të zbresim në rafshin konkret dhe të analizojmë se ç’ka fituar realisht opozita, llogaria rezulton të jetë pak më ndryshe.

Sepse as PD-ja as aleatët e saj nuk kanë marrë asnjë gjë që nuk e kishin para mesit të shkurtit 2018, kur vendosën të digjnin mandatet. Pra nëse nuk do të ndërmerrte rugën radikale, që e çoi më pas edhe në bojkotimin e zgjedhjeve të qershorit, opozita do të kishte vendin e luanit për reformën zgjedhore, ajo në asnjë mënyrë nuk mund të miratohej pa të dhe Oerdi dhe Vasili do të uleshin krejt natyrshëm përballë Damianit.

Pra thënë shkurt, sot PD dhe LSI fituan me shumë mund atë që e dorëzuan me moskokçarje një vit më parë. Ata ikën, luftuan, protestuan dhe u kthyen në pikën që ishin.

Prandaj kur sheh këtë trajektore natyrshëm të lind pyetja? A i vlente kjo skarificë për kaq gjë? A ia vlenin molotovët, gazi lotësjellës, thirrjet se nuk ka zgjedhje me Ramën, humbja e qyteteve të mëdha, lënia e qindra njerëzve pa punë, vetëm për ti bërë disa retushime një sistemi që mbetet gjithësesi i kalbur?

Ku mbetën përbetimet për republikën e re, ato për përmbysjen e rregullave të lojës, zotimet për t’i dhënë më shumë peshë votës së qytetarëve, qoftë për zgjedhjet e përgjithshme, qoftë për ato lokale, qoftë për presidentin nga populli apo për rivitalizimin e referendumeve?

LEXO EDHE:  Përmbarimi drejt privatizimit, Ministria e Drejtësisë çel procedurat

LEXO EDHE:  Përmbarimi drejt privatizimit, Ministria e Drejtësisë çel procedurat

Natyrisht, duke ngritur këto pyetje nuk nënkuptohet automatikisht që opozita duhet të vazhdojë të qëndrojë në rrugë dhe mos i thotë “PO” asnjë marëveshjeje. Të gjithë janë të bindur se një ditë ajo ishte e dënuar që të bëhej pjesë e një zgjidhjeje.

Por, të pranosh që pas të gjithë atyre sakrificave të qytetarëve të thjeshtë dhe romantizmi inspirues të liderëve, të ulesh në tryezë për një pazar kaq të vogël, duket qesharake.

Sado radikale dhe e thellë qoftë, reforma zgjedhore mbetet, në fund të fundit, një arrnim i thjeshtë. Dhe po të mendosh se Rama ishte i detyruar ta miratonte atë, si pasojë e presionit ndërkombëtar dhe kushteve të Bundestagut, ajo as nuk duhet të zinte vend midis kushteve për negociata të opozitës.

I gjithë kalvari radikal një vjeçar do ia kishte vlejtur po përfundonte me një rishikim total të kushtetutës së ndryshuar në 2008, me një ndryshim të sistemit zgjedhor pa kryetarë partish të gjithëpushtetshëm, me deputetë që ligjërisht janë më të fortë dhe më të pavaruar, me një president më përfaqësues të vullnetit të përgjithshëm të shqiptarëve.

Por, shitja kaq lirë, – thjeshtë më uljen në tryezën e reformës zgjedhore- e kauzës radikale dymbëdhjetë mujore, i ngjan më shumë një pendese të vonuar për nisjen e kësaj rruge. Ajo lexohet si një epsh i pakontrolluar për tu ribërë pjesë e sistemit.

Pikërisht këtë duket sikur konfirmon edhe nxitimi për të përfunduar deri në mars kuadrin ligjor, që do të lejojë më pas zgjedhje të parakohëshme. Ato zgjedhje që me sa duket Basha mezi i paska pritur, sepse, si të gjithë, e di që edhe po si siguruan dot vendin e parë, të dytin e ka përherë të garantuar.

Ndoshta kaq është kuti i tij. Ndoshta brenda këtij qerthulli vërtitet ambicja e kësaj opozite, e cila me sa duket e ka kuptuar, se lufta me regjimin dhe bombat molotov ishin një shaka e nxituar që nuk e përballonte dot./Lapsi

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Bledi Mane/ Në krevat me Linda Ramën

Publikuar

-

Nga

Në mesin e viteve ’80 nga Tirana u shpërnda nëpër gjithë Shqipërinë një poezi e Natasha Lakos, poezi minimaliste, racionale dhe simpatike si vetë shkrimtarja:

“20 qindarka për të folur me ty,
30 qindarka për të ardhur te ty,
50 qindarka për të bërë dashuri!”
2./
Sot në orën 8 të mëngjesit kryeministri Edi Rama shkoi në Kashar dhe përuroi ambientet e reja të repartit antikrim Renea. Për gati 1 orë e 47 minuta u foli e u mbajti leksion policëve elitarë sesi duhet të vrapojnë, sesi duhet të sulmojnë, si të asgjesojnë e si të arrestojnë kriminelët. Ishin të gjithë aty para Edi Ramës: ministra, drejtorë, oficerë krimesh, agjentë, informatorë pra rreth 180 burra që paguhen me taksat tuaja të parandalojnë dhe asgjesojnë keqbërjen.
Rama fliste, policët dëgjonin: ndërkohë në Memaliaj bëhej nami me vjedhje. Fliste Rama, dëgjonin policët ndërkohë në Tropojë plagosej mileti. Fliste Rama: aksidentet në rrugë nuk rreshtnin, dëgjonin policët: droga trafikohej lumë nëpër atdhe. Kriminelët shikonin Edi Ramën në televizor dhe vepronin të qetë…
3./
Sot në orën 10 e 30 të mëngjesit kryeministri Edi Rama shkoi të përuronte spitalin e ri kirurgjik. Për gati 1 orë e 48 minuta u foli e u mbajti leksion mjekëve, infermiereve, laburantëve, sanitareve sesi duhet ti gjejnë epikrizën pacientit, si ta operojnë atë, çfarë ilaçesh duhet ti japin, si të pastrojnë ëc-të e spitali. Ishin të gjithë aty, 181 burra e gra, doktorë dhe infermiere që paguhen me taksat tuaja për të kuruar sëmundjet tona e ndërkohë që Edi Rama fliste dhe kishte marrë peng bluzat e bardha në Qendrën Spitalore “Nënë Tereza”, pacientët prisnin doktorët dhe dikush vuante nga plaga, dikush ulëriste nga dhimbjet, një tjetër rrëzohej pa ndjenja, jepte shpirt. Mos vdis, sa të mbarojë Edi Rama fjalimin…
4./
Fjalime të gjata në forume partie, fjalime të gjata në mbledhje qeverie, replika të stërgjatura në parlament, hallakatje maratonomaku në debate me gazetarë madje edhe librin e tij “Kurban” kush e ka lexuar është tejlodhur nga artikulimi shtrirës deri në mërzitje i fjalive. Një udhëheqës i një vendi të vogël me tranzicion të stërgjatur si Shqipëria duhet të jetë racional dhe frutdhënës edhe në punë, edhe në llafollogji, edhe në smbolikë ashtu si poezia me 50 qindarka e Natasha Lakos.
Nëpërmjet këtij artikulli desha ti tërhiqja vërejtje tërthorazi këshilltarit të komunikimit të kryeministrit, Endri Fugës, por u bëra pishman sepse Endri është më i shkurtër sesa fjalimet e Edi Ramës. Mes gjithë kësaj meseleje nuk ndihem keq as për elektoratin, as për ministrat apo bashkëpunëtorët e kryeministrit. Unë dyshoj në orgazmën e Edit ndaj të vetmen keqardhje që ndjej e kam për Linda Ramën. Dita kalon shpejt por nata, ah nata është një torturë me Edi Ramën në krevat!

 

LEXO TE PLOTE