Connect with Us

Kolaudimi i makinave dhe skandali i shtyrjes së kontratës për SGS-në

Opinione

Kolaudimi i makinave dhe skandali i shtyrjes së kontratës për SGS-në

Publikuar

-

Nga Edlira Shehu

Ndoshta nuk i rikthehesha koncesionit të shtyrë të SGS dhe për një vit tjetër. Atë ditë që doli njoftimi për mediat dhe tek-tuk u hodh si lajm online apo ndonjë titrim, kisha lënë të pija një kafe më një mikun tim.

Sapo u ul më tha: “Më kapi rrugës syri një njoftim për këtë shtyrjen e koncesionit të SGS dhe më erdhi hije skandali e pambështetur në asnjë bazë ligjore, por si gjithçka në këtë vend dhe kjo do të kalojë në heshtje, sepse media në përgjithësi nuk reagon, pasi ka frikë nga çdo gjë”.

E lashë duke e përshkruar më pas si një lajm dhe asgjë më shumë. Por nuk mu durua të shkoja më tej, kur dëgjoj një lajm tjetër në fundjavë që të hënën Task Forca do të zbresë në rrugë pasi më shumë se 10 mijë makina nuk kanë kaluar në procesin e kolaudimit.

Thashë filloi gjobëvënia dhe për çfarë, që një kompani të maksimizojë sa më shumë fitimin e saj, apo mënyra tjetër e të reaguarit nga qeveria, që njerëzit të mos ndihen dhe të mos kuptojnë asgjë.

E bëra këtë hyrje në mënyrë të tillë, pa shifra e kontrata me shpresën që njerëzit do të tërhiqen të lexojnë e të kuptojnë si negociohet në kurrizin tonë dhe pa asnjë bazë ligjore dhe ne heshtim e shkojmë në radhë për të paguar taksën e radhës.

Çfarë në të vërtetë ka ndodhur me kontratën koncesionare dhe çfarë parashikonte ajo kur u nënshkrua?

Ishte shkurti i vitit 2008 kur qeveria e asaj kohe caktoi Ministrinë e Punëve Publike dhe Transportit (sot Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë)  të fillonte dhe drejtonte procedurën e dhënies me koncesion të Shërbimit të Kontrollit të Detyrueshëm Teknik të Mjeteve me Motor dhe Rimorkiove të tyre në Republikën e Shqipërisë.

Kjo procedurë parashikonte dy faza, fazën e parakualifikimit dhe atë finale. Me 18 dhjetor 2008 SGS paraqiti ofertën e saj teknike dhe financiare pranë Komisionit të Procedurës Konkurruese në Ministrinë e Transportit dhe Telekomunikacionit.

Me datën 23 janar 2009, SGS u shpall fituese në këtë procedurë. Në përfundim të negociatave teknike, me datë 03 shtator të vitit 2009, zoti Sokol Olldashi, ministër i Punëve Publike dhe Transportit dhe zoti Jacques Vollenweider nga SGS, në prani edhe të mediave më të rëndësishme në Shqipëri, nënshkruan Kontratën për “Dhënien me Koncesion të Shërbimit të Kontrollit të Detyrueshëm Teknik të Mjeteve me Motor dhe Rimorkiove të tyre në Republikën e Shqipërisë”.

Por tej të dhënave në këtë formë që mbeten zyrtare dhe formale, marrëveshja e nënshkruar aso kohe, parashikonte në një pikë të saj të veçantë dorëzimin e koncesionit me disa pika të qartë:

1. Në fund të periudhës së marrëveshjes Operatori duhet t’i kthejë QKT ekzistuese dhuratadhënësit.

2. Në fund të periudhës së marrëveshjes Operatori duhet t’i ktheje dhënësit të grantit QKT-në e sapondërtuar dhe makineritë dhe pajisjet e saj.

3. Operatori duhet t’i transferojë gjithashtu pajisjet elektronike dhe komjuterike, ndërtimin në progres, marrëveshje licencimi mbi programe kompjuterike, të drejta kontraktuale, regjistrimet në llogari etj…

Pra marrëveshja ishte deri diku e qartë, ka një fillim dhe një fund kontrate e cila duhej të ishte 3 shtatori i këtij viti. Kjo jo vetëm nuk ndodhi, por pa asnjë lajmërim shtyrje kontrate, negociatash apo shikim marrëveshje Ministria del në një njoftim të thatë dhe thotë që shtyhet kontrata dhe një vit. Mbi cilën bazë? Mbi ç’kriter? Çfarë është negociuar dhe me çfarë tagri është bërë negociata?

Asnjë nga këto nuk dihet, thjesht një ditë më pas mbarimit të kontratës së SGS në Shqipëri, njoftohemi për shtyrjen e saj, por si, pse dhe nga kush nuk dihet…. Dhe ne së paku dhe një vit duhet të vazhdojmë të paguajmë për një kompani që rri në vendin tonë se kështu duan ca palë dhe nuk pyesin për asgjë dhe askënd.

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Bledi Mane/ 30 vjet burg për Saimir Tahirin

Publikuar

-

Nga

Kësaj here titullin e vërtetë të shkrimit tim po e vendos në shpinën e kësaj gruaje. Është Blerina Gjylameti, një femër anonime që u fut në zyrat e Partisë Socialiste nga dera e pasme gjatë vitit 2013 kur fitorja po i buzëqeshtte opozitës së atëhershme. Dhe merita e vetme e Blerinës ishte dobësia që kishte për këtë grua, ish kryetari i PS-së për Tiranën, Saimir Tahiri.

Por Blerina nuk ishte e vetmja, lista e femrave pikëdobëta të Tahirit kishte edhe nëntë të tjera. Duke shfrytëzuar dobësinë e Edi Ramës për Tahirin, Tahiri koorporoi dobësinë për femrat e tij dhe profitet shpërthyen. Me përjashtim të Armina Mevlanit që u largua me mision tjetër, 9 femrat e tjera u katapultuan deputete, drejtoresha, këshilltare dhe shefe sektoresh në administratën e qeverisë socialiste.

Dobësia e Saimir Tahirit ishte dualiste. Jo vetëm për femrat, Tahiri ishte edukuar edhe me tribalizmin e fortë lab të prindërve të tij. Kopjoi keq Sali Berishën dhe zëvendësoi në Policinë e Shtetit, tropojanët me tepelenasit. Këta të fundit me poste kyçe në mbrojtjen e rendit, shkërdhyen çdo normë qytetarie dhe ligjore. Shkatëruan Lazaratin por ndërtuan perandorinë e hashashit në gjithë Shqipërinë.

Me bekimin e heshtjes së Edi Ramës, me kungimin e britmave të Koço Kokëdhimës për legalizim kanabisí, me indiferencën e djallëzuar të socialistëve të vjetër brenda PS-së, Shqipëria u mallos aq keq sa nuk po dinte ku ta shiste mallin, pordhët, lekët, arrogancën.

I rrethuar nga beniaminë syleshë, Tahiri yshti egon e tij diletante dhe makutëria e tij harroi për një çast se Habilajt po bënin namin me emrin e tij por Sajme makiavelisti tashmë po i përkushtohej përgjimit dhe ndjekjes së çdo kundërshtari.

Aq keq u verbua Saimir Tahiri, sa duke joshur mediat e Tiranës kujtoi se kishte vënë në gjumë xhelozinë e Ilir Metës, Fatmir Xhafës, Erion Veliajt, Adriatik Llallës dhe si pasues imagjinar i Edi Ramës po arkivonte mëkatet e kundërshtarëve që nesër t’ua përdorte për mbyllje goje. Mbyllje goje për këta banditët tanë por kurrësesi jo mbyllje syri për aleatët.

Në Bruksel dhe në Washington Saimir Tahiri përkëdhelej duke abuzuar me besimin e tepruar por nuk zgjati shumë. Brukseli nuk është si Endri Fuga, Washingtoni nuk është si Edi Rama ndaj dashuria për Tahirin u bë pis e u gris jo vetëm nga demaskimet e opozitës.

Saimir Tahiri nuk puth më në politikë dhe këtë ia kam thënë edhe në sy. Dënimi i djeshëm nga gjykata e krimeve të rënda është i lehtë, shumë i lehtë. Tahiri përveç kokëfortësisë që po tregon ndaj Washingtonit duhet të dënohet me 10 vjet burg edhe për TRE vepra të rënda penale:
1-Hashashëzimin e Shqipërisë
2-Kurvërizimin e Partisë
3-Tepelenizimin e Policisë./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Dritan Shano/ Tirana ka katër ditë pa ujë, kryetari i Bashkisë bën pordhë dixhitale në Londër

Publikuar

-

Nga

Mediat shqiptare, dhe ato ndërkombëtare me sytë nga Tirana?! Një pjesë e madhe e Kryeqytetit ka 4 ditë pa ujë !!! Kryetari i bashkisë bën pordhë dixhitale në Londër. Po dixhitale as pihet as lahet.

Asnjë investigim, asnjë përgjegjësi a thua se kjo është gjëndje normale.

Emisionet euro-milionere të darkës merren me Bllokun e Enver Hoxhës dhe Tahirin a thua se këto gjëra janë më të rëndësishme se furnizimi me ujë i banorëve. Portalet, shtypi, etj., nuk merren me furnizmin me ujë se u duket çështje ordinere; ato merren me reforma dhe me porositë e Merkel ndoshta. Ndërkohë, qytetarët e Tiranës kanë 2 vjet që paguajnë ujin sikur të ishte parfum francez.

A është kjo strategjia e administratës bashkiake për të dhënë ujësjellësin e Tiranës me konçesion tek klienti i rradhës? Me këtë duhet të merret Prokuroria e Republikës, edhe pse drejtorit të Sarandës që eksperimentoi duke e lënë qytetin bregdetar pa ujë për 3 ditë rresht nuk i hyri gjemb në këmbë.

Kur do kem ujë në rubinet zotërinj të bashkisë ???/CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Andi Bushati/“Dënimi” i Tahirit, humbi ligji, fitoi morali

Publikuar

-

Nga

Nëse procesi i Saimir Tahirit shërbeu për të bindur shqiptarët për implikimin e thellë të qeverisë ku ai bënte pjesë me trafikantët e drogës, ai nuk pati aspak vlerë për të ngjallur shpresë se në këtë vend po vendoset drejtësia.

Ky konkluzion, në dukje paradoksal, buron nga mënyra se si u zhvillua gjykimi. Nga njëra anë ai i serviri publikut fakte dhe prova të panumurta për të kuptuar se sundimi i banditëve përjetoi periudhën e tij të artë në kohën e çiftit Rama – Tahiri. Këtë e dëshmoi përmes lidhjes së ish ministrit të brendëshëm me klanin e kushërinjve të tij Habilaj.

Gjatë këtij procesi ne rikujtuam edhe njëherë se që në vitin 2015, një oficer policie, Dritan Zagani, e denoncoi këtë lidhje. Por, pavarësisht nga kjo ne kuptuam se jetojmë një një vend, ku denoncuesi burgoset dhe keqbërësi respektohet. Sikur asgjë të mos kish ndodhur, “ministri më i suksesshëm i qeverisë”, jo vetëm që nuk i mbajti nën mbikqyrje të dyshuarit si trafikanë, por ai vazhdoi të udhëtonte jashtë me ta, tu besonte njerëzit e afërm të familjes, ti thërriste për ti paguar rregullimin e skafit në Korfuz.

Lexo me tej:

Historia e lidhjes të Tahirit me trafikantët Habilaj 

Në këtë kuptim, gjykimi i Tahirit ishte i vlefshëm sepse ai na rishfaqi edhe njëherë, sekuencë për sekuencë, filmin tashmë të njohur të afërsisë së politikës me krimin. Ai na provoi se sa pranë e pranë ishin simbolet e kanabizimit të Shqipërisë, me njerëzit më të fuqishëm të pushtetit dhe se sa e madhe qe fuqia e propagandës që e etiketonte si makineri balte çdo media që guxonte të fliste për hashashin.

Por, pavarësisht nga kjo fitore e vonuar morale, ajo që ndodhi me prokurorinë dhe gjykatat shqiptare i dha një grusht të fuqishëm optimizmit se drejtësia shqiptare mund të rilindë.

Porsa u bënë publike përgjimet italiane, i pari Edi Rama, sulmoi egërsisht prokurorët që kërkuan imunitetin e Tahirit, njësoj siç pati bërë paraardhësi i tij Berisha me Ina Ramën. Mediat shërbëtore të qeverisë iu futën atyre deri në shtrat dhe filluan një gjueti të organizuar shtrigash për t’i intimiduar. Deputetët socialistë rrefuzuan të votojnë për arrestimin e kolegut ish ministër duke i dhënë atij kohë të fshehë gjurmët e krimit që mund të gjenin në flagrancë hetuesit.

Nuk kaloi shumë dhe me bekimin euro-amerikan, rilindasit votuan një kamikaze të tyre në krye të prokurorisë, e cila transferoi menjëherë ata që kishin filluar të hetonin dosjen Tahiri.

Askush nga institucioni i akuzës nuk guxoi të pyesë dëshmitarin e parë të kësaj ngjarjeje, Dritan Zaganin, një tjetër dëshmitar, financieri i Habilajve, Neziri, u la të ekstradohej jashtë ligjit drejt Italisë, ndërsa prokuroria, as në ëndrrat e veta më të çartura, nuk e shpuri nëpërmend që këtë histori kushërijsh banditë, ta shihte si premisën për të hetuar kanabizimin e mbarë vendit.

Dhe kështu, kazusi për të cilën pati vënë bast Donald Lu, ai që mjaft deputetë të bundestagut e shpallën si kusht për hapjen e negociatave të Shqipërisë, përfundoi në një aktakuzë paçavure, të mbrojtur prej ca prokurorëve dordolecë, që ziheshin me njëri tjetrin, për faktet, në sallën e gjyqit.

Ata i lanë në derë gjykatës një pretencë butaforike, ku pretendohej ekzistenca e një grupi të strukturuar kriminal, pa dhënë asnjë provë bindëse për këtë.

Dhe tre gjykatësit që u ngujuan me orë të zgjatura në dhomën e këshillimit, nuk gjetën dot zgjidhje më të mirë sesa ta shpallnin fajtor Saimir Tahirin, pa i dhënë atij asnjë ditë burg. Ata firmosën fundin e një procesi farsë që ishte projektuar të degjeneronte si i tillë.

Por, sado dëshpërues të jetë ky përfundim, sado që ai të dëshmojë për paprekshmërinë e “peshqve të mëdhej”, sado të tregojë se Rilindja është e vendosur të shkatërrojë çdo përpjekje për drejtësi të pavarur, “Procesi Tahiri” nuk ka vetëm anën e tij të errët.

Falë tij ne sot dimë se si na gënjyen për vite me radhë dhe se si, po të mos kishin qenë përgjimet italiane, do të vazhdonim të jetonim me legjendën e minsitrit që luftoi më shumë se kushdo drogën.

Falë tij, ne kemi sot përgjime, dëshmi, tabulate, dhe dokumenta të TIMS-it që na tregojnë se si ka qenë krimi i ulur këmbëkryq në majat më të larta të qeverisë.

Falë tij ne e dimë të vërtetën, ndonëse drejtësia nuk na ofroi provat e ligjshme për ta vënë atë në vend.

Në këtë kuptim, ndonëse nuk ishte një fitore e ligjit, i gjithë procesi Tahiri qe një ngadhënjim i transparencës. Ai përbën revanshin e të gjithë atyre që u bënë barrikadë, kundër projektit ogurëzi të kanabizimit të Shqipërisë./Lapsi.al

LEXO TE PLOTE