Connect with Us

“Do përfaqësojë BE, por nuk mund të shkelë në fshatin e tij”/ Kush është pasuesi i Mogherinit

Blog

“Do përfaqësojë BE, por nuk mund të shkelë në fshatin e tij”/ Kush është pasuesi i Mogherinit

Publikuar

-

I ngarkuari i ri BE-së për Politikën e Jashtme, pasuesi i Federica Mogherinit njihet si njeri i fjalëve të qarta.

Nuk mund të lihet pa përmendur ironia – Joseph Borrell, njeriu që si përfaqëues i Bashkimit Europian në politikën e jashtme do të përfaqësojë BE nëpër botë, nuk mund të shkelë pikërisht në fshatin e tij të lindjes në Katalonjë. Atje është shumë e fortë urrejtja kundër tij, është shprehur ai në një intervistë para disa muajsh për gazetën gjermane “Süddeutsche Zeitung”.

Joseph Borrell është mbrojtës i vendosur i unitetit të Spanjës, për separatistët katalanë ai është tradhtar. Ata e ndjenë si fyerje emërimin e tij si ministër të Jashtëm të Spanjës nga kryeministri Pedro Sanchez. Tani Borrell merr një nga postet më të rëndësishme në Bruksel.

Joseph Borrel ka studiuar në Stanford dhe Paris, ka jetuar një kohë të gjatë në një komunë izraelite, dhe ka një përvojë të gjatë në politikën spanjolle dhe europiane. Askush nuk dyshon në Bruksel në aftësitë intelektuale, dhe talentin e tij politik. Ndoshta mosha e tij mund të jetë një pengesë, vitin e ardhshëm, Joseph Borrell mbush 73 vjeç. Por diplomacia si art i fjalës dhe mesazhet e mëdha nuk janë gjithmonë armët e tij të mëdha.

Një njeri i fjalëve të qarta

Por në kohë të rëndësishme strategjike për të forcuar Europën si  fuqi e pavarur mes SHBA dhe Kinës, dhe për t’i dalë përballë Putinit që gjithmonë shikon, se deri ku mund t’i shkelë kufijtë, Borrellit nuk i bën dëm aftësia e tij për t’i formuluar gjërat qartë dhe vetëbesimi. Presidentja e BE, Ursula von der Leyen, kryetarja e Bankës Qendrore Europiane, Christine Lagarde e Joseph Borrell, të mbështetur nga kancelarja Merkel e presidenti Macron. BE ka krijuar një ekip të fortë me përfaqësues me përvojë. Megjithatë duhet parë me vëmendje, se si do t’ia dalë Borrell të ruajë balancën brenda- europiane me interesat specifike të Lindjes dhe Europës Qendrore.

LEXO EDHE:  Mogherini thirrje politikës shqiptare/ Zbatoni reformën në drejtësi, ndryshe ...!

Shpresa ka edhe për njerëzit që vuajnë nga diktaturat e mbetura të Amerikës Latine, këtu Borrell si i ngarkuar i politikës së jashtme do të rrisë presionin kundër regjimeve të padrejtësive atje. Ka qenë Borrell që e çoi përpara njohjen nga Spanja të kreut të opozitës venezuelane, Guaido si  president legjitim të përkohshëm. Prej kohësh Spanja është për vendet e Amerikës Latine aktori më i rëndësishëm në Europë, pozicionet politike që formulohen në Madrid, gjenden shpesh më vonë në rezolutat e Parlamentit Europian dhe politikën e kryeqyteteve të tjera europiane.

Aksi Berlin-Paris-Madrid

Tani Spanja do të jetë më aktive dhe për këtë zgjedhja e Borrelit është momenti i duhur për këtë vend. Përmes Brexit dhe gjendjes së ndryshuar në Itali, shpresa ekziston që aksi Berlin-Paris të shtohet me një partner të ri, Madridin. Për Europën ky do të ishte një hap pozitiv. Shtetet jugore, anëtare të BE megjithë sfidat e brendshme politike do të kishin me Spanjën një avokat të merituar, të orientuar nga multilateralizmi, të qëndrueshëm, proeuropian.

Tërheqja e Portugalisë do ta kthente gadishullin iberik përfundimisht në një qendër të tretë të fortë të Europës. Politikë e qëndrueshme buxhetore dhe financiare e bashkuar me politikën shoqërore liberale – më shumë se kaq nuk mund të dëshirojë veriu europian. Joseph Borrell do të mbështesë Spanjën në Europë, edhe kështu mund ta interpretojë kryeministri Pedro Sanchez emërimin e Joseph Borrell si të ngarkuar për politikën e jashtme të BE./ DW

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

200 miliardë $ fitime në vit nga ilaçet e falsifikuara, ja cilat janë pasojat reale

Publikuar

-

Nga

Nga David Richmond “Project Syndicate”

Qeveria e Nigerisë, ka dhënë së fundmi alarmin për vaksinat e rreme të meningjitit, dhe kjo nuk është hera e parë. Pesë vjet më parë, qindra nigerianë humbën jetën si pasojë e vaksinave të rreme. Natyrisht, problemi nuk janë vaksinat, por shpërndarja e përhapur e produkteve mjekësore nën standartin normal dhe të falsifikuara.

Tregu global i ilaçeve, nën standartin normal (pra që nuk përmbushen specifikimet e cilësisë) ose të falsifikuara, vlerësohet të ketë një vlerë deri në 200 miliardë dollarë në vit, ose 10-15

për qind të tregut të përgjithshëm farmaceutik. Por vëllimi i këtij tregu është shumë më i madh.

Sipas Organizatës Botërore të Shëndetësisë, që mbështetet kryesisht në raportimet vullnetare të profesionistëve të kujdesit shëndetësor, ne mund të kemi dijeni “vetëm për një pjesë të vogël “ të të gjitha rasteve.

Ajo që dimë, është se ky problem është veçanërisht shqetësus në Afrikë. Gjatë viteve 2013-2017, 42 për qind e ilaçeve që ishin nën standard dhe të falsifikuara, u zbuluan pikërisht në këtë kontinent. Kjo po minon përparimin e arritur me vështirësi të Afrikës në sektorin e shëndetësisë, duke e gërryer besimin në sistemet e reja të kujdesit shëndetësor.

Nuk ka nevojë të thuhet se përdorimi i ilaçeve të falsifikuara – të cilat variojnë nga ato jo efektive deri në helmuese – mund të sjellin pasoja vdekjeprurëse për njerëzit që i përdorin, dhe ata që goditen më rëndë janë më të varfërit. Mbi të gjitha, janë ata që kanë pak para dhe një qasje të vogël tek profesionistët e mjekësisë dhe tek një kujdes shëndetësor cilësor.

Ata ka shumë të ngjarë të blejnë ilaçe më çmim modest nëpër rrugë, ku nuk ka asnjë garanci se ato janë reale, e lëre më pastaj të kenë cilësi të lartë. Dhe kjo mund të shkaktojë një kosto shumë më të larta për viktimat, të cilët duhet të paguajnë më shumë për të trajtuar sëmundjen pasi ajo të ketë përparuar më tej, por edhe për çdo efekt anësor nga ilaçet e rremë, gjithnjë nëse arrijnë që të mbijetojnë.

Një studim i vitit 2015, vlerësonte se në Afrikën sub-Sahariane, 122.000 fëmijë nën moshën 5-vjeçare vdiqën vetëm në 1 vit si pasojë e ilaçeve të falsifikuara. Për më tepër, përderisa njerëzit nuk e dinë se çfarë po pijnë, lëre më pastaj të marrin dozën e duhur, ilaçet e falsifikuara ndihmojnë në rritjen e rezistencës anti-mikrobikiale, një prirje që nuk bën dallim mes të pasurve dhe të varfërve.

LEXO EDHE:  Hapja e negociatave/ Bushati: Muajt e mbetur për të bindur Gjermaninë e Francën

LEXO EDHE:  Kufiri Kosovë-Serbi/ Kocijançiç: BE nuk mund të komentojë elementet e ndryshimit

E megjithatë, trafikantët e ilaçeve të rreme, kanë shumë pak nxitje për të ndalur aktivitetin e tyre. Vlerësohet se çdo 1.000 dollar që ata “investojnë” në prodhimin e ilaçeve të falsifikuara, mund të arkëtojnë një fitim prej 450 mijë dollarësh. Kjo diferencë, është 10-25 herë më e madhe se sa ajo që fitojnë trafikantët e drogës.

Dhe këto fitime marramënese, nuk vihen asnjëherë në barazpeshë me rrezikun e madh për jetët e atyre që i përdorin. Edhe kur arrestohen, trafikantët e ilaçeve të falsifikuara ia dalin shpesh të shmangin burgimin. Ata thjesht paguajnë një gjobë, dhe i rikthehen biznesit.

Gjithsesi, ashtu si trafiku i drogës, edhe ai është një biznes që varet dhe forcohet nga veprimtaria e gjerë kriminale, ku përfshihen edhe grupet terroriste. Në fakt, ilaçet e rreme trafikohen përmes të njëjtave rrjete të krimit që merret me trafikun e drogës dhe armëve.

Këto rrjete destabilizojnë komunitetet dhe vendet, sidomos në rajone tashmë të brishta si Saheli në Afrikë. Fatmirësisht, 7 vende afrikane – Gambia, Gana, Nigeri, Republika e Kongos, Senegali, Togo dhe Uganda – kanë vendosur të ndërmarrin veprime konkrete për t’u marrë me këtë problem serioz.

Këtë muaj, krerët e këtyre vendeve, do të nënshkruajnë një deklaratë politike dhe një marrëveshje ligjërisht të detyrueshme, duke i angazhuar të hartojnë dhe miratojnë ligje që forcojnë kontrollin mbi barnat. Marrëveshja parashikon ndëshkime të ashpra penale.

Por për të shkatërruar këtë biznes vdekjeprurës, që merr çdo vit qindra mijëra jetë, në këtë luftë duhet të bashkohen që të gjithë.

Kështu, Këshilli i Evropës ka miratuar Konventën MEDICRIME, traktatin e parë ndërkombëtar kundër produkteve mjekësore të falsifikuara, dhe krime të ngjashme që kërcënojnë shëndetin publik. Dhe Zyra e Kombeve të Bashkuara për Drogë dhe Krimin, ka hartuar një udhëzues për praktikat e mira legjislative për luftimin e krimit të barnave të falsifikuara./Përshtati në shqip CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Islamikët radikalë, mbeten kërcënues dhe pas hekurave të burgut

Publikuar

-

Nga

Nga Robin Simcox “Foreign Policy”

Në gushtin e vitit 2014, një i ri i papunë thurri planin e tij për t’i prerë kokën një ushtari britanik. I konvertuar së fundmi në fenë islame nga Dëshmitarët e Jehovait, Brustom Ziamani u duk se ishte vetëm xhihadisti i radhës, planet e mëdha të të cilit rezultuan një dështim i plotë, duke përfunduar në një burg britanik.

Duke vepruar në mesin e disa radikalëve të tjerë në një burg në Milton Kejnes, një qytet 80 km larg Londrës, Ziamani zuri një rol me rëndësi. Sipas një ish-të burgosuri të intervistuar për ”Times of London”, Ziamani e quante veten “shef të policisë së Sheriatit”.

Ai sillej nëpër burg, për t’u siguruar që asnjë i burgosur mysliman të mos e prishte agjerimin gjatë Ramazanit. Ziamani do të nxirrt në gjyq sy shkelës të sheriatit. Ata akuzoheshin për konsumimin e alkoolit. Ziamani vendosi që ata të ndëshkohen me rrahje, vendim që u zbatua me shpjetësi nga ndihmësit e tij.

Ai nuk ishte rasti i vetëm në të cilin radikalizmi i Ziamaniu, i përvetësuar jashtë burgut u manifestua edhe brnda tij. Ai do t’u afrohej të burgosurve të rinj myslimanë, duke i joshur ata t’i çonte tek “emiri” i burgut, një tjetër i konvertuar, që më pas do t’i jepte leksione radikale nga qelia e tij e burgut.

Ziamani u zhvendos në një burg tjetër në Kembrixhshajër. Aty ai dhe një bashkëpunëtor sulmuan gardianët e burgut me mjete rrethanore ndërsa bërtisnin “Allahu Akbar!”. Edhe pse nuk pati të vrarë, 5 të plagosur përfunduan në spital. Autoritetet britanike, po e trajtojnë incidentin si një sulm terrorist.

Por Britania nuk është i vetmi vend perëndimor, që ka përjetuar sulme të tilla në burgjet e tij. Sulmi i parë i Al-Kaeda në Nju Jork nuk ndodhi më 11 Shtator, por 10 muaj më parë në një burg të Manhatanit. Mamduh Salim, themelues i Al-Kaedës ishte në pritje të gjyqit për akuzën e terrorizmit, kur goditi me një thikë të improvizuar në njërin sy oficerin Luis Pepe, që pësoi një traumë fizike dhe psikologjike .

Ky problem ka prekur edhe Francën. Në shtatorin  vitit 2016, një radikal francez maroken,

Bilal Tagi, goditi me thikë 2 gardianë në burgun Valdua. Në janarin e 2018-ës, një ish bashkëpunëtor i Osama bin Laden, sulmoi në një burg tjetër francez Vendi lë-Viel në veri të vendit.

Kristian Ganzarski, një gjerman i konvertuar  në mysliman, sulmoi 4 gardianë burgu me një mjet prerës. Zyrtarët francezë besojnë se ai e ndërmori këtë sulm për të zgjatur burgosjen e tij në Francë, dhe për të parandaluar ekstradimin në Shtetet e Bashkuara, ku duhet të përballet me akuza për terrorizëm.

Në shtatorin e vitit 2015, qeveria britanike urdhëroi një studim mbi ekstremizmin islamik në burgje. Raporti, i hartuar nga ish-oficeri Jan Asheson arriti në përfundimin se ekstremizmi islamik ishte “një problem në rritje brenda burgjeve”. Ky ekstremizëm, shfaqej në mënyra të ndryshme, nga të ashtuquajturit “emirë të burgjeve”, që ushtrojnë një ndikim kontrollues dhe radikalizues tek të burgosurit myslimanë, duke i inkurajuara ata të jenë agresivë ndaj jo-myslimanëve, për t’i kthyer në fenë Islame.

LEXO EDHE:  “Shqipëria është gati për të çelur negociatat”/ Varhelyi jep lajmin e mirë

LEXO EDHE:  Meta nuk heq dorë nga 13 tetori/ Mesazh mazhorancës dhe opozitës

Në përgjigje të këtij problemi, Asheson rekomandoi një strategji qendrore, gjithëpërfshirëse dhe të koordinuar për të monitoruar dhe luftuar ekstremizmin islamik në burgje. Ai sugjeroi që të burgosurit radikalë islamikë të mbahen brenda njësive të specializuara, dhe jo të përzihen më te tjerët, pasi vetëm kështu zvogëlohet ndikimi i tyre. Qeveria nisi të zbatojë sugjerimt e tij, ndonëse mbetet ende shumë për të bërë.

Një shqetësim të madh në këtë aspekt përbëjnë faltoret e e burgut. Shumica e faltoreve myslimane janë një formë ringjallëse e një Islami shumë konservator. Edhe pse ai nuk është një tregues i ekstremizmit në vetvete, faltoret nuk janë përfaqësuese të popullatës myslimane të Britanisë së Madhe.

Një sfidë të madhe paraqet edhe pamundësia për të njohur ideologjinë islamike. Ndonjëherë stafi i burgut e ngatërron praktikën fetare me radikalizmin. Për të kuptuar mentalitetin islamik, admnistrata e burgjeve në Britani, duhet të angazhohet më shumë me ish-ekstremistët që i kuptojnë rrënjët e ideologjisë, por që mbështesin vlerat britanike dhe ato të demokracisë perëndimore.

Ndërkaq, qeveritë duhet kenë një qasje më të kujdesshme kur vlerësojnë rreziqet që paraqesin të burgosurit islamikë. Në nëntorin e vitit të kaluar, Usman Khan, që sapo ishte liruar nga burgu për vepra të mëparshme terroriste, goditi me thikë për vdekje 2 persona, dhe plagosi 3 të tjerë në Londër.

Ai vlerësohej si një ish-eksremist i rehabilituar: Të dy personat që vrau punonin për një organizatë që u jepte mundësi studentëve nga universitetet dhe të burgosurve, të studionin dhe mësonin bashkë. Ata e kishin përdorur Khan si një shembull të një historie suksesi.

Ashtu si shërbimet e inteligjencës nuk mund të ndalojnë çdo komplot terrorist, edhe stafi nëpër burgje nuk mund të zbulojë çdo ndikim të mundshëm vdekjeprurës. Sfida është shumë e madhe. Aministrata e burgjeve po përpiqet të zvogëlojnë perspektivën që të burgosurve të ekspozohen ndaj ideologjisë ekstremiste. Por asnjë qasje nuk është 100 për qind e sigurt. Siç e tregoi Ziamani javën e kaluar, dhe shumë të tjerë para tij, rreziku që vjen nga të burgosurit radikalë islamikë nuk përfundon vetëm sepse ata janë tanimë pas hekurave të burgut./Përshtati në shqip CNA.al

 

LEXO TE PLOTE

Blog

A do të rrëzohet qeveria në Iran?

Publikuar

-

Nga

Nga James Jay Carafano, ”Fox News”

* Është diçka shumë pozitive që bastexhinjtë bëjnë parashikime, por nuk ka asnjë siguri absolute për atë që na rezervon e ardhmja. Dhe kjo është e vërtetë edhe për sa i përket çështjeve të sigurisë kombëtare. Dhe këtu rreziqet janë vërtet të larta.

Merrni Iranin. Nuk ka punë më të rrezikshme sesa të parashikosh se kur do të shembet nën peshën e vet një regjim autoritar. Natan Sharanski, jep një shpjegim të shkëlqyer të kësaj dukurie në librin e tij “Kauza e demokracinë” të vitit 2004. Ai vëren se këto regjime janë në natyrën e tyre të errëta. Liderët e tyre u fshehin të vërtetat e botës së jashtme qytetarëve të tyre madje edhe njëri-tjetrit.

Njëkohësisht, ata kontrollojnë çdo element të qeverisjes, shoqërisë civile, ekonomisë, ushtrisë dhe medias. Kjo e bën vërtet të vështirë të shohësh të çarat, që përfundimisht çojnë në falimentim dhe kolaps. Për më tepër, nuk ka asnjë mekanizëm lehtësus që të lejojë mendimin ndryshme dhe ndryshimin.

Kur gjenden nën sulm nga brenda dhe jashtë, këto regjime mund të reagojnë me ashpërsi derisa të shpërthejë “tenxherja me presion”, një dështim katastrofik që kap shumë njerëz në befasi.

Sesa pranë rënies është regjimi i Teheranit, kjo është hamendja e shumëkujt sot.

Teherani përballet sot me makthin më të keq të autoritarizmit: presion i madh nga jashtë dhe nga brenda. Regjimet diktratoriale shkëlqejnë në trajtimin e njërës apo tjetrës palë. Kur ngacmohen nga jashtë, ata i tubojnë njerëzit rreth tyre, madje e përdorin kërcënimin e jashtëm si një pretekst për të shtypur edhe më shumë çdo lloj kundërshtimi në vend.

Kur kërcënohen nga brenda, rregjimet shtypin pamëshirë zërat opozitarë. Por kur këto regjime goditen njëkohësisht në të dyja drejtimet, ato vuajnë. Sot, Teherani po merr shumë goditje, dhe jo vetëm nga administrata Trump. Ministriat e Jashtëm të Gjermanisë, Britanisë dhe Francës, e kanë kritikuar deklaratën e regjimit për mosrespektimin e marrëveshjes bërthamore, duke i denoncuar si të papranueshme veprimet e regjimit.

Irani po shkon drejt nënshtrimit ndaj më shumë sanksioneve ndëshkuese. Ndërkohë, brenda Iranit, iranianët janë më shumë se sa të shqetësuar. Elementi ndoshta më mbresëlënës, se si kanë ndryshuar kohët që nga revolucioni i vitit 1979, është video mahnitëse e studentëve iranianë që protestuan në rrugë, duke refuzuar qëllimisht të shkelnin mbi flamujt amerikanë dhe izraelitë të hedhur në trotuar.

E kush do të mendonte se do të shihnim diçka të tillë? Por protestuesit nuk janë sfida e vetme, me të cilat përballet regjimi. Ekonomia e Iranit po rrënohet. Forcat e saj ushtarake, që kanë shkaktuar të vdekur dhe destabilitet nga Siria në Jemen dhe Irak, ndodhen tashmë vetë nën sulm në mbarë Lindjen e Mesme.

LEXO EDHE:  BE diskuton Maqedoninë, pritet qëndrim unik

LEXO EDHE:  Meta nuk heq dorë nga 13 tetori/ Mesazh mazhorancës dhe opozitës

Dhe Udhëheqësi Suprem, Ali Khamenei, nuk është një djalë i ri. Askush nuk pret që Ajatollahu do të vazhdojë të sundojë dhe për shumë kohë. Shumë burime, flasin për një betejë për pasardhësin e tij, që pritet të nisë së shpejti. Por kjo s’do të thotë se liria në Iran është shumë pranë.

Vendi qeveriset nga një bandë mullahësh radikalë. Ata e kanë ruajtur revolucionin për gati gjysmë shekulli, dhe nuk po tregojnë shenja të tolerimit apo humbjes së kontrollit. Ata janë aq të vendosur në shtypjen e çdo lloj kundërshtimi të brendshëm, po aq sa janë të vendosur në rezistencën e tyre kundër Trump.

Gjasat janë që qeveria nuk do të bjerë, dhe që Irani nuk do të shndërrohet brenda natës në një vend “normal” si Norvegjia, siç prendon Sekretari amerikan i Shtetit, Majk Pompeo. Skenari më i mundshëm, është që regjimi të jetë më pak i rrezikshëm, duke kufizuar aventurizmin e tij në vendet e tjera, në mënyrë që të mund të përqendrohen në stabilizimin e sigurisë së tij të brendshme.

Kjo është ajo që ka bërë regjimi në të kaluarën, kur revolucioni nisi të kishte kontestimet e para serioze. Nuk ka ende asnjë shenjë se çfarë hapash apo gabimesh mund të ndërmarrë Irani. Dhe SHBA-ja nuk duhet që të përpiqet ta marrë me mend. Pasojat e një hamendësimi të gabuar, mund të jenë realisht të këqija.

Kursi më i mirë tanimë, është që Trump t’i përmbahet strategjisë së tij aktuale, për arsyen e thjeshtë se ajo mbron më së miri interesat e SHBA-së. Shtetet e Bashkuara, nuk duhet të ushtrojnë presion për ndryshimin e regjimit. Së pari, nuk është e qartë nëse ky është një qëllim i arritshëm. Dhe së dyti, nuk është e qartë se çfarë do të vinte më pas. Ka të ngjarë të kishte një seri sfidash të reja.

Nëse populli iranian vendos vetë për ndryshimin e regjimit (e kush mund t’i fajësojë ata?), kjo është punë e tij. Populli i Iranit ka plotësisht të drejtë të kërkojë të jetë i lirë. Nëse iranianët rrëzojnë nga pushteti mullahët, ne dhe pjesa tjetër e botës do të duhet të përballemi me pasojat. Nëse regjimi mbetet më këmbë, mullahët do të detyrohen të mësojnë të jetojnë në një shtet që shihet nga të tjerët si një “dele e zezë”. Ose duhet të bëjnë zgjedhjen e guximshme, duke dëgjuar këshillat e Majk Pompeos, duke iu bashkuar familjes së kombeve të përgjegjshme të botës./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE