Connect with Us

Nuk rrezikohen vetëm ata me sëmundje mendore/ Ja pesë mitet e gabuara mbi vetëvrasjen

Blog

Nuk rrezikohen vetëm ata me sëmundje mendore/ Ja pesë mitet e gabuara mbi vetëvrasjen

Publikuar

-

Vetëvrasja është një plagë sociale, që mund të prekë çdo njeri. Në vitin 2017, rreth 41 mijë njerëz vdiqën duke u vetëvrarë, 1.3 milionë të rritur tentuan të vetëvriten, 2.7 milionë të rritur patën në plan të kryenin vetëvrasje, dhe 9.3 milionë të rritur, kanë pasur mendime vetëvrasjeje.

Fatkeqësisht, shoqëritë sot e pikturojnë vetëvrasjen në të njëjtën mënyrë që jepet edhe një dënim më burg:si një situatë të përhershme që prek një individ në kushte të caktuara.

Sidoqoftë, ideja e vetëvrasjes nuk është një markë apo etiketë, por një shenjë se një individ po vuan shumë dhe ka nevojë për trajtim. Dhe janë gënjeshtra si këto, ato që mund t’i parandalojnë njerëzit e rrezikuar të marrin ndihmën e nevojshme, për t’u bërë më mirë dhe shmangur një fund fatal. Rrëzimi i disa miteve, që lidhen me vetëvrasjet, mund ta ndihmojë një shoqëri të kuptojë rëndësinë që ka ndihma ndaj të tjerëve. Ja cilat janë disa nga mitet, dhe faktet më të zakonshme në lidhje me vetëvrasjen.

Miti nr.1:Vetëvrasja prek vetëm individët, që vuajnë nga një sëmundje mendore

Fakt: Shumë individë me sëmundje mendore, nuk preken aspak nga mendimet për vetëvrasje, dhe jo të gjithë personat që tentojnë ose vdesin të vetëvrarë, kanë sëmundje mendore. Problemet

në marrëdhëniet e ngushta, dhe faktorët e tjerë stresues që ka jeta, siç janë çështjet penale, persekutimi, humbja e shtëpisë, vdekja e një njeriu të dashur, një sëmundje shkatërruese, traumat, abuzimi seksual, refuzimi etj, janë gjithashtu të lidhura me mendimet apo tentativat për vetëvrasje.

Miti nr.2: Kur një njeri ka tentuar të vrasë veten, ai do të mbetet përherë i rrezikuar ta bëjë këtë

Fakt:Ideja aktive e vetëvrasjes, është shpesh e shkurtër në kohë, dhe e lidhur me situata specifike. Studimet kanë treguar që gati 54 për qind e individëve, që kanë gjetur vdekjen nga vetëvrasja, nuk kanë pasur një çrregullim të shëndetit mendor. Dhe për ata që vuajnë nga sëmundjet mendore, trajtimi i duhur mund të ndihmojë në uljen e simptomave.

Akti i vetëvrasjes, është shpesh i lidhur me një përpjekje për të kontrolluar emocione dhe mendime shumë të dhimbshme. Sapo këto mendime zhduken, po kështu ndodh edhe me idenë e vetëvrasjes. Ndërsa mendimet mbi vetëvrasjen mund të rikthehen, ato nuk janë të përhershme. Një individ me mendime dhe tentativa për vetëvrasje, mund të jetojë një jetë të gjatë dhe të suksesshme.

LEXO EDHE:  A do të anëtarësohet ndonjëherë Ballkani Perëndimor në Bashkimin Evropian?

Miti nr.3: Shumica e vetëvrasjeve ndodhin befas, pa asnjë paralajmërim

Fakt: Shenjat paralajmëruese– verbalisht apo përmes sjelljes – i paraprijnë shumicës së vetëvrasjeve. Prandaj, është e rëndësishme të mësoni dhe kuptoni shenjat paralajmëruese, që  lidhen me vetëvrasjen. Shumë individë me prirje suicidale, mund të tregojnë shenja paralajmëruese, vetëm për ata që janë më afër tyre. Këta të fundit, mund të mos e kuptojnë atë që po ndodh, ndaj mund t’u duket se vetëvrasja ishte e papritur ose pa ndonjë paralajmërim.

Miti nr.4: Njerëzit që vetëvriten janë egoistë, dhe zgjedhin rrugën më të thjeshtë për t’i ikur problemeve

Fakt: Njerëzit nuk vetëvriten për shkak se nuk duan të jetojnë, por sepse duan t’i japin fund vuajtjeve të tyre. Këta individë vuajnë aq shumë, sa ndihen të pafuqishëm dhe të pashpresë. Individët që përjetojnë ide vetëvrasëse, nuk e bëjnë këtë me dëshirë. Ata nuk janë thjesht “duke menduar për veten”. Përkundrazi po përjetojnë një simptomë shumë të rëndë të shëndetit mendor, për shkak të ndonjë sëmundjeje mendore, apo një situate të vështirë të jetës.

Miti nr.5: Bisedat mbi vetëvrasjen, çojnë drejt vetëvrasjes apo e inkurajojnë atë

Fakti: Ekziston një frikë e përhapur që lidhet me vetëvrasjen, dhe për pasojë shumë njerëz kanë frikë të flasin për të. Por të flasësh për vetëvrasjen jo vetëm që e zvogëlon stigmën, por i lejon gjithashtu individit të rrezikuar të kërkojë ndihmë, të rimendojë edhe njëherë atë që po tjerr

në kokë, dhe ta ndajnë historinë e tij me të tjerët. Të gjithë duhet të flasim më shumë rreth vetëvrasjes. Zhdukja e stigmës fillon që nga kuptimi pse ndodh vetëvrasja, si dhe mbështetja e ndërgjegjësimit publik mbi shëndetin mendor brenda komuniteteve tona./ Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Amerexit/ Çfarë ndodh nëse Amerika largohet nga Evropa?

Publikuar

-

Nga

Nga Robert Fry “The Article”

* Të gjithë i kanë aktualisht sytë tek tragjedia që po ndodh në veri të Sirisë. Për kurdët, leksionet e hidhura të historisë po përsërisin vetveten. Për rusët, është një mundësi tjetër strategjike. Për refugjatët e pafat që ndodhen në kampet turke, ekziston mundësia e ndryshimit të një peizazhi të shkretë, me një peisazh tjetër në anën siriane të kufirit.

Dhe për komentatorët liberalë të Evropës dhe Amerikës së Veriut, ky është një tjetër shans për të denoncuar më zë të lartë gjykimin e dobët strategjik të Donald Trumpit. Në fakt, është e lehtë të cilësohet si një tjetër shembull i çmendurisë presidenciale, tërheqja e shpejtë e SHBA-së nga Siria.

Pasi e ka humbur ndikimin ndërmjetësues të profesionistëve të sigurisë kombëtare si Xhim Matis, Xhon Kelli dhe H.R.Mekmaster, politika e jashtme e presidentit Trump orientohet tashmë nga hipotezat e pashpjegueshme të mendjes së tij. E parë në këto terma, mund të duket sikur politika e jashtme amerikane, ka pësuar një shkëputje të vogël nga norma, dhe se së shpejti do të rikthehet normaliteti.

Por një vëzhgim më nga afër, sugjeron që kjo pikëpamje mund të jetë vetë-mashtrese. Dalja nga ato që Trump i quan ‘luftërat e pafundme të Amerikës’, ndikon shumë tek elektorati që i dha atij fitoren, dhe që do të përcaktojë edhe pasardhësin e tij. Asnjë nga kandidatët nga e majtë të Partisë Demokratike, nuk ka një pikëpamje thelbësisht të ndryshme nga e tija.

Elizabet Uorren apo Berni Sanders, do të adresonin më shpejt drejtësinë sociale në SHBA, sesa anomalitë strategjike në anën tjetër të globit. Për më tepër, Trump ka nisur tashmë punën për zbatimin e aksioneve për atë që shumë në të djathtën republikane, e konsiderojnë si armikun e vërtetë, duke goditur me një regjim tarifor mbytës aktivitetin tregtar të Kinës.

Në këtë mënyrë, ai është duke ndjekur strategjinë e presidentit Obama mbi Paqësorin Perëndimor. Pra, ajo që duket si papërgjegjshmëri e Uashingtonit në Lindjen e Mesme, mund të justifikohet me një racionalitet strategjik, që e sheh rivalitetin e madh mes fuqive, si një problem real, dhe konfliktet lokale si shpërqëndruese nga ky prioritet.

Dhe pastaj janë evropianët, që i bëjnë jehonë pavarësisë së tyre. Të pakënaqur me mbështetjen që u dha 2 herë SHBA-ja gjatë shekullit XX-të, për t’i shpëtuar nga gjermanët, ata kanë vazhduar të gëzojnë garancitë e mëdha dhe të shtrenjta të SHBA-së, dikur kundër agresionit sovjetik, dhe sot kundër atij rus.

Angazhimi në Evropë gjatë shekullit të kaluar, nuk ka qenë thjesht një odise strategjike për Amerikën, por edhe një odise morale. Evropa, ka qenë autore e shumë prej gjërave të neveritshme që ndodhën në shekullin e XX-të, nga Holokausti deri tek Gulagët.

Ajo u frymëzua jo vetëm nga energjia materiale, por edhe qëllimi moral i SHBA-së. Parë në një prizëm të caktuar në Uashington, Amerika nuk i ka Evropës ndonjë borxh. Sa më shpejt që ajo të jetë në gjendje të përqëndrohet mbi interesat e saj thelbësore në pellgun e Paqësorit, aq më mirë. Nëse kjo do të thotë një Amerexit, kështu le të jetë.

Këtu ka një jehonë interesante, që vjen nga historia britanike. Në dekadën e parë të shekullit XX-të, flota britanike ishte përqendruar në ujërat pranë saj. Planifikimi ushtarak për një ndërhyrje në luftën kontinentale, nisi në vitin 1906, dhe përfundoi më 1911-ën.

LEXO EDHE:  4 zakonet e përditshme që dëmtojnë trurin tonë pa e kuptuar

LEXO EDHE:  Mënyrat se si e ardhmja do ndryshojë trurin tonë

Kishte një kërcënim strategjik nga Gjermania, dhe pjesët më të largëta të perandorisë nuk kishin më praninë garantuese të Marinës Mbretërore. SHBA-ja përballet sot me të njëjtën dilemë:të ketë një strategji taktike të ruajtjes së rendit ndërkombëtar në nivel global, apo të përqendrohet kundër një rivali të ngjashëm në një teatër të vetëm.

Ajo mund të bëjë të njëjtën zgjedhje. Po ku do të mbëtej Evropa? Përfundimi i vetëm:në një pozitë shumë më të rrezikshme. Siguria evropiane e dominuar nga garancia amerikane, nuk ka shumë frikë kundër një Rusie revanshiste, ushtarakisht të fortë por ekonomikisht e dobët, që nuk mund të mendojë kurrë të ndërmarrë operacione të qëndrueshme ushtarake kundër NATO-s në formën e saj aktuale.

Largojeni udhëheqjen dhe fuqinë luftarake amerikane, dhe gjithçka ndryshon. Presidenti rus Vladimir Putin, i ka përsosur teknikat e aventurizmit strategjik në Lindjen e Mesme, Krime dhe Ukrainë. Dhe tundimi për të testuar vendosmërinë evropiane, le të themi përmes një sulmi më Letoni, mund të jetë i vështirë t’i rezistohet.

Nga ana tjetër, kjo mund të bëjë që presidenti francez Makron të pendohet për presionin e vazhdueshëm, që ka ushtruar për krijimin e një ushtrie evropiane. Dështimi për të investuar në aftësitë ushtarake, i ka dobësuar tej mase forcat e armatosura të Evropës. Për shembull, vetëm 160 nga 460 helikopterët ushtarakë që ka në inventor sot Franca, janë në gjendje pune.

Gjithsesi, Franca është në këtë aspekt shumë më përpara Bundesëehr-it (ushtrisë gjermane), që kohët e fundit ka deklaruar se të 53 helikopterët e tij të sulmit janë me probleme.

Por riparimi i helikopterëve dhe vënia e tyre në gjendje pune, është sfida më e vogël me të cilën përballen strategët ushtarakë evropianë. Është tepët e vështirë të ngresh, trajnosh dhe pajisësh një ushtri kombëtare me pajisje të zakonshme, procedura dhe doktrinë, plus arkitekturë logjistike dhe komanduese.

Por është shumë më e vështirë ta bësh këtë nga fillimi, dhe me një gamë kombesh të ndryshme që nuk flasin të njëjtën gjuhë. Nga duhet t’ja nisë Evropa? Ndoshta duke rritur shpenzimet për mbrojtjen, të paktën 2 përqind të PBB-së, siç përcaktohet në traktatet e NATO-s. Për Gjermaninë, kjo do të thotë një buxhet mbrojtjeje prej 74 miliardë dollarësh, dukshëm më i madh se ai i Rusisë, dhe i treti vetëm pas SHBA-së dhe Kinës në terma globale.

Me rritjen e fuqisë ushtarake, do shtohej edhe fuqia politike. Dhe boshti aktual i përbashkët i udhëheqjes midis Berlinit dhe Parisit, do të anohej shumë në favor të Gjermanisë, duke rikrijuar situatën  që çoi në luftërat gjermane të bashkimit në vitet 1860, kur një komb i vetëm u bë shumë i madh, tepër i populluar dhe tepër i pasur, për t’u kufizuar nga skema tradicionale e politikës së balancës së pushtetit.

Në fakt, ishte ndërhyrja e SHBA-së në Evropë në vitin 1917 gjatë Luftës së Parë Botërore, ajo që rikrijoi një ekuilibër mes fuqive evropiane. Dhe nëse ku ekulibër prishet, do të hyjmë në një epokë të re të pasigurisë strategjike. Nëse udhëheqja evropiane i jepet një Gjermanie me armë konvencionale, dhe Franca që zotëron armë bërthamore zvogëlohet në rolin e vartëses, situata do të bëhet akoma më e ndërlikuar./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

14-28 Tetor 1962/ Kur Kriza e Raketave Kubane, e çoi botën në prag të luftës bërthamore

Publikuar

-

Nga

Kriza Kubane e Raketave, i çoi Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimin Sovjetik shumë pranë

një konflikti që mund të ishte apokaliptik për mbarë botën. Shkak për 2 javët më të tensionuara të Luftës së Ftohtë, ishte zbulimi në Kubë më 14 tetor 1962 nga piloti i avionit spiun amerikan U-2, i raketës balistike sovjetike me rreze të mesme, SS-4, që po bëhej gati të instalohej.

Këto raketa, ndodheshin vetëm 90 milje nga brigjet e SHBA-së. Presidenti amerikan Xhon Kenedi u informua për situatën më 16 tetor. Ai thirri menjëherë një grup këshilltarësh dhe zyrtarësh, të njohur si komiteti ekzekutiv, ose ExCom. Në 13 ditët e ardhshme, presidenti dhe ekipi i tij u përballën me një krizë diplomatike me përmasa epike, ashtu si edhe homologët e tyre komunistë në Bashkimin Sovjetik.

Në një fjalim televiziv të datës më 22 tetor 1962, presidenti Xhon Kenedi njoftoi qytetarët amerikanë mbi praninë e raketave sovjetike, duke shpjeguar vendimin e tij për të vendosur një bllokadë detare përreth Kubës. Ai e bëri të qartë, se SHBA-ja ishte e përgatitur të përdorte edhe forcën ushtarake nëse duhej, për të neutralizuar atë kërcënim serioz ndaj sigurisë kombëtare.

Pas këtij lajmi, shumë njerëz u tmerruan se bota ndodhej në prag të një lufte bërthamore. Sidoqoftë, katastrofa u arrit të shmangej kur SHBA-ja ra dakord me ofertën e udhëheqësit sovjetik Nikita Hrushov, për të hequr raketat kubane në këmbim të premtimit të SHBA-së,

se nuk do të pushtonte Kubën.

Po si u arrit në atë pikë? Pas pushtimit të ishullit në vitin 1959, udhëheqësi i majtë revolucionar Fidel Kastro, u rreshtua në krah të Bashkimit Sovjetik. Nën sundimin e Kastros, Kuba u bë gjithnjë e më e ndërvarur nga sovjetikët për ndihmë ushtarake dhe ekonomike. Ndërkohë tensionet midis 2 superfuqive, ishin rritur vazhdimisht, që nga operacioni i dështuar i prillit 1961 në Gjirin e Derrave, kur refugjatët kubanë, të armatosur dhe të trajnuar nga Shtetet e Bashkuara, zbarkuan në ishull dhe u përpoqën të rrëzonin qeverinë e Fidel Kastros.

Ndonëse pushtimi nuk pati sukses, Kastro ishte i bindur se Shtetet e Bashkuara do të tentonin sërish. Ndaj ai kërkoi më shumë ndihmë ushtarake nga Bashkimi Sovjetik. Gjatë vitit që pasoi, numri i këshilltarëve sovjetikë në Kubë, u rrit në më shumë se 20.000.

Ndërkohë, Hrushovi ra dakord të dërgonte raketat balitistike në Kubë, për të rritur aftësinë e sulmit bërthamor të kombit të tij. Sovjetikët ishin prej kohësh të shqetësuar nga numri i armëve bërthamore, që kishin në shënjestër vendin, nga vendet në Evropën Perëndimore dhe Turqia.

LEXO EDHE:  “Koka e bandës Bajri”/ Kush është 45-vjeçari, që endet i lirë

LEXO EDHE:  Nuk ishte një person real, por ja pse u krijua miti i Robin Hudit

Që nga fillimi i krizës, Kenedi dhe ExCom, deklaruan se prania e raketave sovjetike në Kubë ishte diçka e papranueshme. Sfida ishte të arrihej zhvendosja e tyre, pa shkaktuar një konflikt në shkallë të gjerë, dhe ndoshta një luftë bërthamore.

Në diskutimet mbi 1-javore, ata përpiluan një shumëllojshmëri opsionesh, përfshirë një sulm me bomba mbi bazat e raketave, si dhe një pushtim të plotë të Kubës. Në fund, Kenedi pati një qasje më të matur. Së pari ai angazhoi marinën amerikane në një bllokadë, për t’i penguar sovjetikët të dërgonin në ishull raketa dhe pajisje shtesë ushtarake.

Së dyti, ai dha ultimatumin që raketat ekzistuese të hiqeshin prej andej. Momenti më kulmor i krizës, ishte ai i 24 tetorit, kur anijet sovjetike tentuan të çanin bllokadën e anijeve amerikane. Fatmirësisht ato shmangën përdorimin e forcës, që do të kishte pasoja të rënda, dhe do shkaktonte me siguri një luftë bërthamore. Anijet sovjetike u tërhoqën.

Gjithsesi tensionet vazhduan edhe për disa ditë. Më 27 tetor, një avion zbulimi amerikan u rrëzua mbi Kubë, dhe piloti Rudolf Anderson humbi jetën. Në Florida u bë gati një forcë pushtuese. “Unë mendova se ishte e shtuna e fundit që do ta shihja ndonjëherë”-kujton më vonë Sekretari amerikan i Mbrojtjes, Robert Meknamara.

Gjatë asaj krize, amerikanët dhe sovjetikët shkëmbyen vazhdimisht letra dhe komunikime të tjera. Më 26 tetor, Hrushovi i dërgoi një mesazh Kenedit, ku ofronte largimin e raketave kubane, në këmbim të mospushtimit të Kubës nga amerikanët. Të nesërmen, udhëheqësi sovjetik i dërgoi një letër tjetër, ku propozonte që BRSS të shkatërronte raketat e saj në Kubë, nëse Amerikanët hiqnin raketat e tyre nga Turqia.

Administrata Kenedi vendosi të pranojë kushtet e mesazhit të parë, dhe të shpërfillë plotësisht letrën e dytë të Hrushovit. Gjithsesi, zyrtarët amerikanë ranë dakord të tërheqin raketat e tyre nga Turqia. Prokurori i Përgjithshëm i SHBA Robert Kenedi, ia dorëzoi personalisht mesazhin ambasadorit sovjetik në Uashington. Më 28 tetor, kriza mori fund.

Një vit më pas, mes Uashingtonit dhe Moskës, u vendos një linjë direkte e komunikimit, për të ndihmuar në zbutjen e krizave të ngjashme. Dy superfuqitë nënshkruan më vonë 2 traktate

mbi armët bërthamore. Megjithatë, Lufta e Ftohtë ishte ende shumë larg fundit të saj. Një nga “trashëgimitë” e asaj krize, ishte rritja nga ana e sovjetikëve e investimeve mbi një arsenal raketash balistike ndërkontinentale, të afta të godisnin SHBA-në nga territori sovjetik./History.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Kujdes! Pilafi ose makaronat e ruajtura prej ditësh në frigofer, mund t’ju marrin jetën

Publikuar

-

Nga

Nëse mishi i gatuar ruhet prej ditësh në pjesën e poshtme të frigoriferit, të gjithë e dimë se duhet ta flakim në koshin e mbeturinave. Po për orizin ose makaronat e gatuara? Edhe pse në pamje të pare, ruajtja e tyre për disa ditë mund të duket e padëmshme, me siguri që do ta mendoni 2 herë këtë, pasi të dëgjoni mbi bakterin Bacillus cereus.

Ai nuk duket se është një bakter tepër i rrallë. Bacillus cereus, ndodhet kudo ku mundet, përtokë, në ushqimet apo zorrët tona. “Habitatet natyrore më të njohura të B.cereus përfshijnë tokën, kafshët, insektet, pluhurin dhe bimët”- thotë Anukriti Matur, studiuese e bioteknologjisë në Universitetin Kombëtar Australian.

“Baktere të tilla riprodhohen duke përdorur ushqyesit nga produktet ushqimore, përfshirë orizin, produktet e qumështit, erëzat, ushqimet e thata dhe perimet”- thotë ajo. Disa shtame të këtij bakteri, janë të dobishme për probiotikët. Por të tjerat mund të shkaktojnë helmim të rëndë ushqimor, nëse u garantohet mundësia për t’u rritur dhe përhapur.

Dhe ky është rasti, kur ushqimi ruhet në kushte të gabuara.Madje rastet më të rënda, mund të shkaktojnë humbjen e jetës. Në vitin 2005, një rast i tillë u përmend në Gazetën e Mikrobiologjisë Klinike. Pesë fëmijë të një familje u sëmurën nga ngrënia e sallatës me makarona, që kishte 4 ditë që ruhej e përgatitur në frigorifer.

Sipas studimit të rastit, sallata me makarona ishte përgatitur të premten. Ajo ishte marrë më vete në një piknik të shtunën. Pasi familja i kthye nga pikniku e ruajti në frigorifer pjesën e mbetur, deri të hënën në mbrëmje, kur fëmijët u ushqyen për darkë. Atë natë fëmijët filluan të vjellin, dhe u dërguan me urgjencë në spital.

Mjerisht, fëmija më i vogël i familjes vdiq; një tjetër pësoi një dëmtim të rëndë të mëlçisë, por mbijetoi. Të tjerët pësuan një helmim më pak të rëndë ushqimor, dhe mund të mjekoheshin me lëngje. B.cereus, është një shkaktar i njohur i helmimeve ushqimore, por infeksioni me këtë organizëm zakonisht nuk raportohet, për shkak të simptomave të tij që janë zakonisht të buta, thonë studiuesit.

Ndërsa vdekjet të tilla janë tepër të rralla, ato janë regjistruar më shumë se një herë. Një tjetër rast i botuar në vitin 2011, tregon historinë e një studenti 20-vjeçar në Belgjikë, që përgatiste ushqimet e tij për një javë. Në rastin konkret ai kishte gatuar spageti me salcë domateje.

Ai i kishte gatuar makaronat 5 ditë më parë, dhe i ngrohu bashkë me salcën. Atë ditë, ai e la aksidentalisht ushqimin e tij në stolin e kuzhinës për një kohë të papërcaktuar. Pas diarresë, dhimbjes së barkut dhe të vjellave të dendura, ai vdiq pak orë më vonë.

LEXO EDHE:  Mënyrat se si e ardhmja do ndryshojë trurin tonë

LEXO EDHE:  Ushqimet që dëmtojnë trurin

Artikulli studimor, përmend edhe dy raste të të rinjve, që pësuan nxjerrje jashtë funksionit të mëlçisë dhe vdekje nga bakteri B. cereus. Një 11-vjeçar që vdiq pasi hëngri makarona kineze, dhe një 17-vjeçar që vdiq pasi konsumoi një pjatë spageti të gatuar 4 ditë më parë.

Tani, para se të betoheni se nuk do të hani më kurrë makarona, duhet të dini se shumica e njerëzve që sëmuren me B.cereus, nuk përfundojnë me mëlçi të shkatërruar. Zakonisht, është një rast mjaft i butë i helmimit nga ushqimi.

“Është e rëndësishme të theksohet, që B.cereus mund të shkaktojë një gjendje të rëndë shëndetësore, deri edhe vdekjeprurëse tek njerëzit me defiçenca në sistemin imunitar, foshnjat, të moshuarit dhe gratë shtatzëna”- thotë Matur. Sipas saj, individët më të prekur përmirësohen me kalimin e kohës, pa pasur nevojë të kurohen në spital.

Por si mund të shkaktojë një helmim kaq të rëndë ushqimor ky bakter, dhe çfarë mund të bëjmë për t’u mbrojtur? B. cereus ka zakonin e keq të sekretimit të toksinave të rrezikshme në ushqim. Disa nga këto toksina, janë realisht të vështira për t’u eleminuar në nxehtësinë që ka një furrë normale me mikrovalë.

Për shembull, një nga toksinat që shkakton të vjella tek njerëzit (e quajtur toksina emetike), mund të durojë temperaturën 121 gradë Celcius për 90 minuta. Dhe ajo nuk është toksina e vetme që mund të gjendet tek ky bakter. “Sistemi ynë imunitar njeh një toksinë (hemolizina BL) e sekretuar nga B.cereus, që shkakton të çara në qelizat tona, duke shkaktuar vdekjen e tyre”- thekson Matur.

Ekipi studimor, identifkoi dy mënyra se si mund ta ndihmojmë trupin të neutralizojë efektin e hemolizinës BL, duke parandaluar kësisoj vdekjet nga B.cereus. Metodat përfshijnë ose bllokimin e aktivitetit të toksinës, ose zvogëlimin e inflamacionit të shkaktuar prej saj.

Por më e rëndësishmja është këshilla që njerëzit të mbajnë në frigorifer ushqimin tuaj, teksa duhet të keni një higjenë të mirë të kuzhinës. “Është e rëndësishme që njerëzit të lajnë duart si duhet, dhe të përgatisin ushqimin sipas udhëzimeve të sigurisë. Pastaj ngrohja e mjaftueshme e ushqimit të mbetur, do të shkatërrojë shumicën e baktereve dhe toksinave të tyre”- theksojnë studiuesit./ https:/Sciencealert.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE