Connect with Us

Nga Agim Xhafka/ Kafe me çunin e Enverit

Opinione

Nga Agim Xhafka/ Kafe me çunin e Enverit

Publikuar

-

Sa mora vesh se kishte ardhur në Tiranë Astriti me Vjollcën, vrapin e ndala te shtëpia e tij andej nga stadiumi “Dinamo”. Ai ka vite që jeton në USA, por sa herë vjen, nuk ka rastisur ta takoj, ndaj kam shumë mall.

Kemi qenë shokë të hershëm qysh nga fillorja deri sa nisëm gjimnazin. Se më tej unë u shkollova, ai u fut në burg.

Një ditë tha “po jetojmë më keq se derrat” e kaq u desh. Nuk e mohoi atë thënie, i dolën dëshmitarë në gjyq plot shokë të klasës e të pallatit. U dënua tetë vjet e sa i afrohej lirimi, e ridënonin. Kështu bëri 17 vjet burg.

Kur doli, nuk i gjeti gjallë prindërit. Një vëlla që kish, e internuan e ai i mbajti mëri. Nuk i fliste as kur e shihte në rrugë, e quante fajtor të fatit të zi.

Kur diktatura ngordhi, Astriti sa kishte hapur një dyqan. U njoh me Vjollcën, një vejushë që banonte aty pranë dhe u martuan shpejt e shpejt. Gëzimit të atyre ditëve iu shtua dhe Lotaria Amerikane. Ikën pa kthyer kokën pas. Më në fund, rreze dielli dhe për ta.

Patën ardhur disa herë këto vite, por nuk ndodhesha unë në atdhe.  Ndërsa tani… E përfshiva për krahësh e drejt e te një kafe te Blloku.

Nuk folëm ca minuta, shiheshim ndër sy e kaq ishim të gëzuar sa po lotonim. Nisa ta pyes për jetën e tij, për… por ai u nguros. Ngeli me sy shqyer. Dikë po shihte pas kurrizit tim.

– Djali i Enverit është ai?

Ktheva kokën dhe e pohova. Kuptova që ai u tmerrua se iu kujtuan vitet e ferrit. Ndaj që ta zbusja situatën, i thashë:

– Ai nuk do mbajë fajet e të atit.

– Sigurisht, por të bëjë jetë modeste, larg publikut që jetoi në burgun që ndërtoi babai i tij.

Na u prish gëzimi. Më pas vajti më keq. Te tavolina e Junior Enverit, u ul një ministër i qeverisë. Dukej që kishin shumë miqësi, se e qeshura u rrit deri në bezdisjen e njerëzve në lokal. Ngjitur u qëndroni disa bodigardë.

– Dalim, – tha Astriti, e gati kërceu nga karrigia në rrugë. Por ishte dita e keqe e tij, se u përplas me Gaqon, hetuesin që i kishte thyer krahun dhe e kishte rrahur kaq kohë. Sa zbriti nga “Range Rover” i zi. Derën ia mbylli shoferi.

– Ka një firmë ndërtimi, thuajse ky i ka ngritur gjysmën e pallateve në Tiranë, – justifikova Gaqon.

Iku, nuk më përshëndeti, ma bëri me dorë e dëgjova: Do shkoj ca dite në Sarandë, kur të vij, mbase drekojmë.

Kështu na vajti takimi i mezipritur me shokun e ngushtë. Pas një jave, në cel më erdhi një sms: “Nuk ndenja në Sarandë aq sa e kisha planifikuar. U tmerrova se, hotelin ku bujta, e kishte në pronësi nipi i Hajredinit, i ish-gjykatësit tim. E kishte blerë nga shteti për një çapë bukë dhe ne flinim me 100 dollarë nata.

Duke parë se rreth e rrotull vendit ende po qeverisin e gjallojnë xhelatët, ata që na vranë e na internuan, ata që as falje nuk kërkuan, më kapi paniku se mos u shkrepet dhe na mbyllin kufirin e ngelemi brenda gardhit me gjemba, siç ngelëm 50 vite rresht.

Ndaj unë e Vjollca ikëm para kohe, shpejt e me nxitim e tani që po të shkruaj ndodhem në Amerikë. I gëzuar për vete, por në merak të madh për ty se si do jetosh ende me ata njerëz mbi kokë e nën hyqmin e të paaftëve dhe grabitësve të vendit.

Paç fat, miku im!

Ngushëllime për Shqipërinë tonë!”/CNA.al

 

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Bledi Mane/ 30 vjet burg për Saimir Tahirin

Publikuar

-

Nga

Kësaj here titullin e vërtetë të shkrimit tim po e vendos në shpinën e kësaj gruaje. Është Blerina Gjylameti, një femër anonime që u fut në zyrat e Partisë Socialiste nga dera e pasme gjatë vitit 2013 kur fitorja po i buzëqeshtte opozitës së atëhershme. Dhe merita e vetme e Blerinës ishte dobësia që kishte për këtë grua, ish kryetari i PS-së për Tiranën, Saimir Tahiri.

Por Blerina nuk ishte e vetmja, lista e femrave pikëdobëta të Tahirit kishte edhe nëntë të tjera. Duke shfrytëzuar dobësinë e Edi Ramës për Tahirin, Tahiri koorporoi dobësinë për femrat e tij dhe profitet shpërthyen. Me përjashtim të Armina Mevlanit që u largua me mision tjetër, 9 femrat e tjera u katapultuan deputete, drejtoresha, këshilltare dhe shefe sektoresh në administratën e qeverisë socialiste.

Dobësia e Saimir Tahirit ishte dualiste. Jo vetëm për femrat, Tahiri ishte edukuar edhe me tribalizmin e fortë lab të prindërve të tij. Kopjoi keq Sali Berishën dhe zëvendësoi në Policinë e Shtetit, tropojanët me tepelenasit. Këta të fundit me poste kyçe në mbrojtjen e rendit, shkërdhyen çdo normë qytetarie dhe ligjore. Shkatëruan Lazaratin por ndërtuan perandorinë e hashashit në gjithë Shqipërinë.

Me bekimin e heshtjes së Edi Ramës, me kungimin e britmave të Koço Kokëdhimës për legalizim kanabisí, me indiferencën e djallëzuar të socialistëve të vjetër brenda PS-së, Shqipëria u mallos aq keq sa nuk po dinte ku ta shiste mallin, pordhët, lekët, arrogancën.

I rrethuar nga beniaminë syleshë, Tahiri yshti egon e tij diletante dhe makutëria e tij harroi për një çast se Habilajt po bënin namin me emrin e tij por Sajme makiavelisti tashmë po i përkushtohej përgjimit dhe ndjekjes së çdo kundërshtari.

Aq keq u verbua Saimir Tahiri, sa duke joshur mediat e Tiranës kujtoi se kishte vënë në gjumë xhelozinë e Ilir Metës, Fatmir Xhafës, Erion Veliajt, Adriatik Llallës dhe si pasues imagjinar i Edi Ramës po arkivonte mëkatet e kundërshtarëve që nesër t’ua përdorte për mbyllje goje. Mbyllje goje për këta banditët tanë por kurrësesi jo mbyllje syri për aleatët.

Në Bruksel dhe në Washington Saimir Tahiri përkëdhelej duke abuzuar me besimin e tepruar por nuk zgjati shumë. Brukseli nuk është si Endri Fuga, Washingtoni nuk është si Edi Rama ndaj dashuria për Tahirin u bë pis e u gris jo vetëm nga demaskimet e opozitës.

Saimir Tahiri nuk puth më në politikë dhe këtë ia kam thënë edhe në sy. Dënimi i djeshëm nga gjykata e krimeve të rënda është i lehtë, shumë i lehtë. Tahiri përveç kokëfortësisë që po tregon ndaj Washingtonit duhet të dënohet me 10 vjet burg edhe për TRE vepra të rënda penale:
1-Hashashëzimin e Shqipërisë
2-Kurvërizimin e Partisë
3-Tepelenizimin e Policisë./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Dritan Shano/ Tirana ka katër ditë pa ujë, kryetari i Bashkisë bën pordhë dixhitale në Londër

Publikuar

-

Nga

Mediat shqiptare, dhe ato ndërkombëtare me sytë nga Tirana?! Një pjesë e madhe e Kryeqytetit ka 4 ditë pa ujë !!! Kryetari i bashkisë bën pordhë dixhitale në Londër. Po dixhitale as pihet as lahet.

Asnjë investigim, asnjë përgjegjësi a thua se kjo është gjëndje normale.

Emisionet euro-milionere të darkës merren me Bllokun e Enver Hoxhës dhe Tahirin a thua se këto gjëra janë më të rëndësishme se furnizimi me ujë i banorëve. Portalet, shtypi, etj., nuk merren me furnizmin me ujë se u duket çështje ordinere; ato merren me reforma dhe me porositë e Merkel ndoshta. Ndërkohë, qytetarët e Tiranës kanë 2 vjet që paguajnë ujin sikur të ishte parfum francez.

A është kjo strategjia e administratës bashkiake për të dhënë ujësjellësin e Tiranës me konçesion tek klienti i rradhës? Me këtë duhet të merret Prokuroria e Republikës, edhe pse drejtorit të Sarandës që eksperimentoi duke e lënë qytetin bregdetar pa ujë për 3 ditë rresht nuk i hyri gjemb në këmbë.

Kur do kem ujë në rubinet zotërinj të bashkisë ???/CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Andi Bushati/“Dënimi” i Tahirit, humbi ligji, fitoi morali

Publikuar

-

Nga

Nëse procesi i Saimir Tahirit shërbeu për të bindur shqiptarët për implikimin e thellë të qeverisë ku ai bënte pjesë me trafikantët e drogës, ai nuk pati aspak vlerë për të ngjallur shpresë se në këtë vend po vendoset drejtësia.

Ky konkluzion, në dukje paradoksal, buron nga mënyra se si u zhvillua gjykimi. Nga njëra anë ai i serviri publikut fakte dhe prova të panumurta për të kuptuar se sundimi i banditëve përjetoi periudhën e tij të artë në kohën e çiftit Rama – Tahiri. Këtë e dëshmoi përmes lidhjes së ish ministrit të brendëshëm me klanin e kushërinjve të tij Habilaj.

Gjatë këtij procesi ne rikujtuam edhe njëherë se që në vitin 2015, një oficer policie, Dritan Zagani, e denoncoi këtë lidhje. Por, pavarësisht nga kjo ne kuptuam se jetojmë një një vend, ku denoncuesi burgoset dhe keqbërësi respektohet. Sikur asgjë të mos kish ndodhur, “ministri më i suksesshëm i qeverisë”, jo vetëm që nuk i mbajti nën mbikqyrje të dyshuarit si trafikanë, por ai vazhdoi të udhëtonte jashtë me ta, tu besonte njerëzit e afërm të familjes, ti thërriste për ti paguar rregullimin e skafit në Korfuz.

Lexo me tej:

Historia e lidhjes të Tahirit me trafikantët Habilaj 

Në këtë kuptim, gjykimi i Tahirit ishte i vlefshëm sepse ai na rishfaqi edhe njëherë, sekuencë për sekuencë, filmin tashmë të njohur të afërsisë së politikës me krimin. Ai na provoi se sa pranë e pranë ishin simbolet e kanabizimit të Shqipërisë, me njerëzit më të fuqishëm të pushtetit dhe se sa e madhe qe fuqia e propagandës që e etiketonte si makineri balte çdo media që guxonte të fliste për hashashin.

Por, pavarësisht nga kjo fitore e vonuar morale, ajo që ndodhi me prokurorinë dhe gjykatat shqiptare i dha një grusht të fuqishëm optimizmit se drejtësia shqiptare mund të rilindë.

Porsa u bënë publike përgjimet italiane, i pari Edi Rama, sulmoi egërsisht prokurorët që kërkuan imunitetin e Tahirit, njësoj siç pati bërë paraardhësi i tij Berisha me Ina Ramën. Mediat shërbëtore të qeverisë iu futën atyre deri në shtrat dhe filluan një gjueti të organizuar shtrigash për t’i intimiduar. Deputetët socialistë rrefuzuan të votojnë për arrestimin e kolegut ish ministër duke i dhënë atij kohë të fshehë gjurmët e krimit që mund të gjenin në flagrancë hetuesit.

Nuk kaloi shumë dhe me bekimin euro-amerikan, rilindasit votuan një kamikaze të tyre në krye të prokurorisë, e cila transferoi menjëherë ata që kishin filluar të hetonin dosjen Tahiri.

Askush nga institucioni i akuzës nuk guxoi të pyesë dëshmitarin e parë të kësaj ngjarjeje, Dritan Zaganin, një tjetër dëshmitar, financieri i Habilajve, Neziri, u la të ekstradohej jashtë ligjit drejt Italisë, ndërsa prokuroria, as në ëndrrat e veta më të çartura, nuk e shpuri nëpërmend që këtë histori kushërijsh banditë, ta shihte si premisën për të hetuar kanabizimin e mbarë vendit.

Dhe kështu, kazusi për të cilën pati vënë bast Donald Lu, ai që mjaft deputetë të bundestagut e shpallën si kusht për hapjen e negociatave të Shqipërisë, përfundoi në një aktakuzë paçavure, të mbrojtur prej ca prokurorëve dordolecë, që ziheshin me njëri tjetrin, për faktet, në sallën e gjyqit.

Ata i lanë në derë gjykatës një pretencë butaforike, ku pretendohej ekzistenca e një grupi të strukturuar kriminal, pa dhënë asnjë provë bindëse për këtë.

Dhe tre gjykatësit që u ngujuan me orë të zgjatura në dhomën e këshillimit, nuk gjetën dot zgjidhje më të mirë sesa ta shpallnin fajtor Saimir Tahirin, pa i dhënë atij asnjë ditë burg. Ata firmosën fundin e një procesi farsë që ishte projektuar të degjeneronte si i tillë.

Por, sado dëshpërues të jetë ky përfundim, sado që ai të dëshmojë për paprekshmërinë e “peshqve të mëdhej”, sado të tregojë se Rilindja është e vendosur të shkatërrojë çdo përpjekje për drejtësi të pavarur, “Procesi Tahiri” nuk ka vetëm anën e tij të errët.

Falë tij ne sot dimë se si na gënjyen për vite me radhë dhe se si, po të mos kishin qenë përgjimet italiane, do të vazhdonim të jetonim me legjendën e minsitrit që luftoi më shumë se kushdo drogën.

Falë tij, ne kemi sot përgjime, dëshmi, tabulate, dhe dokumenta të TIMS-it që na tregojnë se si ka qenë krimi i ulur këmbëkryq në majat më të larta të qeverisë.

Falë tij ne e dimë të vërtetën, ndonëse drejtësia nuk na ofroi provat e ligjshme për ta vënë atë në vend.

Në këtë kuptim, ndonëse nuk ishte një fitore e ligjit, i gjithë procesi Tahiri qe një ngadhënjim i transparencës. Ai përbën revanshin e të gjithë atyre që u bënë barrikadë, kundër projektit ogurëzi të kanabizimit të Shqipërisë./Lapsi.al

LEXO TE PLOTE