Connect with Us

Mugabe ishte dikur hero i të majtës/ Ç’mund të mësojmë nga rrëshqitja e tij në tirani?

Blog

Mugabe ishte dikur hero i të majtës/ Ç’mund të mësojmë nga rrëshqitja e tij në tirani?

Publikuar

-

Nga Will Hutton “The Guardian”

Nëse demokracitë na kanë mësuar diçka, ajo është se një burrë apo grua në kontrollin e një vendi për dekada të tëra, është një formulë që nuk funksionon kurrë. Pasi vijnë në pushtet duke luftuar kundër regjimit të mëparshëm, pas disa viteve në burg apo në mërgim, udhëheqësit karizmatikë mund ta ruajnë pushtetin e tyre, teksa karizma po u zbehet, vetëm duke e shtrënguar në mënyrë progresive aparatin e kontrollit shtetëror.

Sfiduesit, që zakonisht mishërojnë një kombinim idesh të reja, forca të reja sociale dhe dëshirash për t’i dhënë fund abuzimit me pushtetin, mbahen nën kontroll përmes mënyrave gjithnjë e më të paligjshme. Edhe nëse shteti pretendon të jetë një demokraci, zgjedhjet manipulohen, media shtypet, dhe politikanët e opozitës dhunohen apo edhe vriten.

Ekonomia vuan në mënyrë të pashmangshme:ka mungesë investimesh, rritje të mungesës së mallrave, racionim të imponuar nga qeverisë dhe një inflacion të shfrenuar. Ndërsa despoti plaket, ka një luftë për pasardhësin, por pa rregulla loje. Ndaj ka një betejë të egër dhe shkatërruese midis fraksioneve.

Autoritarizmi, nga Robert Mugabe i Zimbabves që vdiq javën e kaluar, tek Ferdinand Markos i Filipineve, gjithmonë shkon keq. Lista e dështimeve është e gjatë, përfshirë Mao Ce Dunin e Kinës, Fidel Kastron e Kubës, dhe Hugo Çavezin e Venezuelës. Paralajmërimet e famshme të Xhorxh Oruellit tek “Ferma e kafshëve”, konfirmohen vazhdimisht.

Pyetja intriguese është:Pse kaq shumë njerëz brenda dhe jashtë një vendi, e mpijnë aftësinë e tyre të të menduarit, dhe pajtohen me narrativën e despotit? Sfidimi i pushtetit autoritar nga brenda, kërkon një guxim ekstrem:autoritari ka kontrollin e policisë, gjykatave dhe ushtrisë, dhe është shumë i gatshëm t’i përdorë ato.

Por për ata që janë jashtë, ka shumë pak justifikime. Ata janë shpesh shumë të verbëruar nga historitë e çlirimit kolonial, lirisë, socializmit ose si në rastin e Kinës, efektivitetit të madh ekonomik. Mugabe, që drejtoi për gati 40 vjet Zimbabven, është një shembull që ofron disa leksione.

Dikur një luftëtar i lirisë, i burgosur për bindjet e tij, kishte një mbështetje të gjerë në mesin e të majtës perëndimore. Ai u zgjodh kryeministër në vitin 1980 si shpëtimtar i Zimbabves. I zgjuar dhe i artikuluar, ai predikoi fuqinë e zezë pan-afrikane, por edhe pajtimin. Sidoqoftë, institucionet në demokracinë e re, të huazuara nga Uestminsteri britanik, u abuzuan me lehtësi prej tij.

Doktrina sipas së cilës shumicat e thjeshta, prodhojnë një pushtet sovran total, madje edhe mbi ligjin dhe gjykatat, u përzgjodh nga Mugabe për të justifikuar shndërrimin e tij nga kryeministër në një president, që kontrollonte të gjitha institucionet e shtetit. Pastaj, kur u frikësua se çdo pasardhës do ta internonte ose burgoste për sjelljet e tij, i manipuloi zgjedhjet e njëpasnjëshme.

Ekonomia u rrënua, dhe në fund ai u tërhoq nga politika kur ishte shumë i dobët dhe i plakur për të ruajtur pushtetin e tij. Sigurisht, pati një histori të shkëlqyer. Vendi kishte nevojë për një njeri të dorës së fortë, që të përballej me trashëgiminë e dëmshme të kolonizimit.

Komuniteti i bardhë, që ende zotëron sasi të mëdha tokash, do ta kundërshtonte rendin e të rinjve. Zjarri duhej luftuar me zjarr:banorët e Zimbabves, nuk duhet të dëgjonin ankesat mbi abuzimin me demokracinë dhe ndërhyrjen në sundimin e ligjit. Ajo ishte një luftë e egër për pushtet, në të cilën normat demokratike renditeshin në plan të dytë, për të kompensuar padrejtësinë e madhe historike.

Kritikët e tij zezakë, po çonin ujë në “mullirin” e të bardhëve. Megjithatë, sot nuk është shkatërruar vetëm sundimi i ligjit, por edhe ekonomia. “Merita” e tij e vetme, është se e ndihmoi Nelson Mandelën të bindej që një Afrikë e Jugut e suksesshme, do të bazohej në respektimin e institucioneve të saj demokratike, pra në një presidencë me mandat të caktuar, zgjedhje të rregullta, të kontrolluara në mënyrë të pavarur, gjykata të pavarura, respekt për ligjin dhe një shtyp të pavarur.

Mësimet nga fqinji e saj, u përvetësuan në mënyrën e duhur. Ish-presidenti i ngjashëm me Mugaben, Jakob Zuma, i dënuar nga Gjykata Kushtetuese e Afrikës së Jugut për mosrespektimin e kushtetutës, po përballet tani me akuzat për korrupsion dhe nuk ka asnjë pushtet. Qeverisja e mirë demokratike, është parakushti për zhvillimin, rendin, drejtësinë dhe lirinë.

Megjithatë, krijimi i institucioneve të përshtatshme për demokracinë, është gjithnjë një punë në zhvillim e sipër. Asnjë vend, nuk zotëron një sistem demokratik utopik. Tundimet që vijnë nga pushteti politik, duhen të kontrollohen vazhdimisht nga institucionet e shumta dhe të ngulitura të pushtetit alternativ – një gjyqësor dhe shtyp i pavarur, një dhomë e dytë e parlamentit, një gjykatë kushtetuese, dhe mbi të gjitha, një kulturë ligjore në të cilën kuptohet se respektimi për të drejtat e njeriut, është “zamka” që lidh të gjithë aparatin demokratik.

Teksa po afrohet dekada e tretë e këtij shekulli, është e qartë se asnjë vend, madje as SHBA-ja dhe Britania e Madhe, nuk mund të mbështeten më në prodhimin e kësaj “zamke kulturore” nga brenda tyre. Sa më i madh numri i normave ndërkombëtare, aq më e madhe është forca e tyre, dhe aq më shumë mbështetje kanë ata që luftojnë për drejtësi dhe llogaridhënie, kur institucionet e tyre demokratike gjenden nën presion.

Kjo sigurisht që është e vërtetë për vendet si Zimbabve, por edhe për Rusinë apo Kinën e sotme. Protestuesit e guximshëm në Hong Kong janë forcuar – dhe autoritetet kineze që duan t’i shtypin ato dobësojnë – nga ekzistenca e Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut. Ekziston një standard ndërkombëtar, që edhe pse arrihet rrallë, e bën pak më të vështirë shkatërrimin e demokracisë.

Sigurisht, ligji për të drejtat e njeriut ndonjëherë ka të metat e veta, dhe të gjitha institucionet njerëzore janë të papërsosura. Por të imagjinosh që demokracia e çdo vendi është mjaftueshëm e fortë, sa që politika kombëtare mund të jetë vendi i vetëm ku duhen mbrojtur dhe legjitimuar të drejtat e njeriut, kjo është një çmenduri.

Mbretëria e Bashkuar, me vetëm një këshill të fshehtë kukull, dhe asnjë Gjykatë Kushtetuese (ndryshe nga Afrika e Jugut), për të gjykuar mbi abuzimin me pushtetin, nuk është aspak një model i procesit demokratik.

Karriera e Mugabes, dhe dëmi që ai i shkaktoi Zimbabves, është cilësuar shpesh si rrjedhojë e një udheheqësi të veçantë, që sundoi në një koloni të veçantë ish britanike. Përkundrazi, karriera e tij është një mësim për të gjithë ne.

Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Nuk ishte një person real, por ja pse u krijua miti i Robin Hudit

Publikuar

-

Nga

Ne dimë shumë (ose mendojmë se dimë) për Robin Hudin, shigjetarin heroik të folklorit anglez, që mendohej se grabiste të pasurit, për t’ua dhënë të varfërve. Por shumë fakte rreth tij janë rrëzuar.Historiani Dejvid Balduin, demonton disa nga mitet më të njohura, që e rrethojnë këtë firgurë legjendare

Miti nr.1:Robin Hudi, ishte një person real

Robin Hud, është në fakt një hero i trilluar, karriera e të cilit përmbante shumë nga frustrimet popullore, por dhe ambicjet e epokës së tij. Robin ose Robert Hud, ishte një nofkë që iu vihej keqbërësve të vegjël, të paktën nga mesi i shekullit XIII. Mund të jetë rastësi që fjala Robin tingëllon në anglisht si ‘robbing’ (grabitje).

Por asnjë shkrimtar i kohës, nuk i referohej Robin Hudit si i jashtëligjshmi i famshëm që njohim sot. Gjithsesi, ka pasur njerëz si Robin Hudi, siç ishin të arratisurit që shkelnin ligjet e ashpra mbi pyjet, që ndalonin hyrjen në zona të gjera pyjore, ku mund të futej vetëm mbreti dhe oborri i tij, për të gjuajtur kafshë të egra. Këta persona, admiroheshin shumë nga fshatarësia e shtypur.

Miti nr.2:Jetoi gjatë sundimit të Mbretit të Anglisë, Rikard Zemërluani

Robin Hudi është portretizuar shpesh si armik i ambiciozit Princit Xhon, dhe aleat i vëllait të tij të burgosur Rikardi I (1189-1199). Por qenë shkrimtarët e dinastisë Tudor në shekullin XVI-të, ata që i bënë të parët bashkë këta 3 burra në këtë histori. Në një qasje të ndryshme, Robin Hudi është identifikuar me një numër Robin Hud-ësh të përmendur në oborrin e Uokenfilldit gjatë sundimit të Eduardit II (1307-1327), dhe më shumë gjasa, si një mbështetës i Simon de Monforit, që u vra në Ajvshëm në vitin 1265.

Ajo çka mund të thuhet me siguri, është se Robin i Jashtëligjshmi, ka hyrë në mitologjinë popullore në kohën kur Uilliam Lengland shkroi librin “Vizioni i Pier Plaumanit” në vitin 1377. Në të kapelani Slot thotë:S’kam asnjë për të thënë mbi Atin tim. Por mund të këndoj për Robin Hudin dhe Randolfin, Kontin e Çesterit”.

Miti 3:Ishte një filantrop që grabiste të pasurit, dhe ua jepte të varfërve

Historiani skocez Xhon Mejxhër, shkroi në vitin 1521 se “Robin nuk lejonte të lëndoheshin gratë, dhe as konfiskimin e pasurisë së të varfërve, por i ndihmoi ata bujarisht me atë që merrte nga të pasurit”. “Gjesti i vogël i Robin Hud”, që besohet të jetë shkruar rreth viteve 1492-1510, përfundon me komentin se Robin “bëri shumë të mira për njerëzit e varfër”.

Por baladat e mëhershme, janë më të rezervuara në lavde. Aty nuk përmendet çështja e parave, që shpërndahen tek fshatarët e varfër. Përkundrazi, ka histori të njerëzve të jashtëligjshëm, që nuk e kishin për gjë të gjymtonin fizikisht edhe një armik të mposhtur, apo edhe të vrisnin në një rast një fëmijë.

Miti nr.4:Robin ishte një fisnik i shpronësuar, dhe Kont i Hantingtonit

Nuk ka asnjë bazë reale për këtë teori. Robini i baladave të hershme, është gjithnjë një shërbëtor, dhe qëndrimet e tij përkojnë me ato të shtresës së tij shoqërore. Pra, nga e ka origjinën kjo ide? Xhon Liland i referohet në vitet 1530 Robinit si një fisnik i jashtëligjshëm, çka nënkuptonte se sipas të gjitha gjasave, ai i përkiste shtresës së lartë.

Ndërkohë më 1569, historiani Riçard Grafton, pretendon se ka gjetur prova në një “pamflet të vjetër dhe të lashtë”, se Robini ishte ”i zgjuar tamam si një kont”, për shkak të “burrërisë dhe bujarisë së tij”. Kjo ide u përhap më vonë nga Entoni Mandej në dramat e tij “Rrënimi i Robertit, Kontit të Hantingtonit”, dhe “Vdekja e Robertit, Konti i Hantingtonit”, që të dyja të shkruara në vitin 1598.

Miti 5:Robin u martua me shërbëtoren Mariana në kishën e Shën Marisë në Edvinstou

Mariana, është tashmë pjesë e historisë së Robin Hudit. Por nuk ka qenë në fillim objekt i ndonjë serie të veçantë baladash. Çuditërisht, Robini dhe të jashtëligjshmit e rrëfimeve të mëhershme, nuk duket se kanë patur gra ose familje. I vetmi interes i zbehtë femëror, ishte përkushtimi i Robinit ndaj Virgjëreshës Maria.

Tregimtarët mund të ketë menduar, se ky përkushtim ishte i papërshtatshëm në vitet pas Reformacionit Protestant në shekullin e XVI-të. Prandaj në këtë histori mund të jetë përfshirë Mariana, pikërishtpër të siguruar një fokus alternativ femëror. Në mënyrë të pashmangshme, kjo u pasua me “martesën” mes Robin dhe Marianës.

Miti nr.6:Robin u varros në Manastirin Priori në Jorkshajër, varri i tij gjendet edhe sot atje

Sipas legjendës, Robin shkoi në këtë manastir për t’u kuruar në kujdesin e kryemurgeshës. Para se të ndërronte jetë, ai qëlloi me shigjetë drejt vendit ku donte të varrosej. Por historiani i epokës së Tudorëve, Riçard Grafton, mendon se kryemurgesha e varrosi Robinin në anë të rrugës:”Pikërisht aty ku ai kishte vjedhur dhe grabitur ata që kalonin në atë rrugë. Dhe mbi varrin e tij, ajo gdhendi emrin ‘Robert Hud, Uilliami i Goldesborout, dhe të tjerëve’. Arsyeja pse e bëri këtë, ishte që udhëtarët e huaj ta ndjenin veten më të sigurtë kur kalonin në ato anë, dhe me fat që nuk kishin zgjedhur rrugën e tij”.

Miti nr 7:Disa nga miqtë e Robin, mund të identifikohen me persona të njohur historikë.

Xhoni i Vogël, Uill Skarlet dhe Maç i biri i Milerit, janë personazhe të lidhura me Robinin në baladat më të hershme. Por anëtarët e tjerë të grupit të tij – Frajër Tak, Alan dhe Deil – janë shtuar më vonë. Nga këto, Xhoni i Vogël është padyshim më i shquari, pasi për të ka thuajse po aq referenca sa edhe për vetë Robin Hudin.

Historiku Xhon, është një personazh po aq enigmatik sa edhe mjeshtri i tij. Por ai që supozohet të jetë varri i tij në varrezat Hedhërsejxh në Derbishajër, nuk është pa interes. Xhejms Shatëlluorth, që zotëronte çifligun, gërmoi në ato varreza në vitin 1784, dhe gjeti një kockë të kërcit 73 cm të gjatë.

Kjo relike mendohej se ishte fajtore për shumë fatkeqësi, derisa më në fund u rivarros. Dy shtëpi, një në Litëll Hagas Kroft në Loksli (Jorkshajër) dhe të tjera në Hedhërsejxh (një fshat në distriktin Pik në Derbishajër), mendohet se ishin shtëpitë ku lindën respektivisht Robin dhe Xhoni i Vogël./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Rusët po i kthejnë shpinën Vladimir Putinit

Publikuar

-

Nga

Nga Joseph Dresen “The Hill”

* Megjithë përpjekjet e mëdha të Krelminit, pjesëmarrja në zgjedhjet e fundit rajonale në Rusi, dhe sidomos në Moskë, ishte e ulët. Rezultati ishte ende larg një disfate elektorale për Putinin dhe njerëzit e tij. Gjithsesi, rezultati kryesor i zgjedhjeve është ky:Rusët kanë filluar t’i kthejnë shpinën Vladimir Putinit.

Gjenialiteti i “demokracisë së menaxhuar” të Putinit, ishte të përditësonte për epokën moderne moton e Stalinit për zgjedhjet:”Rëndësi nuk ka kush voton, por ai që numëron votat!”. Gjatë çdo procesi zgjedhor në Rusi, kanë ndodhur dhe po ndodhin shumë manipulime, kryesisht përmes mbushjes së kutive të votimit.

Por Putini, ose të paktën shpura e njerëzve rreth tij, e kuptuan që në krye të herës se “fitoret”  në masën 98 për qind të epokës sovjetike, i bënin këta liderë qesharakë brenda dhe jashtë vendit. Për këtë arsye, sistemi Putin është i predispozuar të kontrollojë kandidatët që lejohen të garojnë në zgjedhje, për të siguruar pjesëmarrjen në votime të një “opozite sistemike” (siç Partia Komuniste dhe disa parti të tjera të vogla), për të marrë atë pjesë që “votës së protestës”.

Natyrisht, sapo ‘kandidatët sistemikë’ të opozitës marrin mandatin e tyre, i bashkohen partisë në pushtet. Partia aktuale qeverisëse, Rusia e Bashkuar, është sot një hije e vetvetes. Të gjithë kandidatët e kësaj force politike, zgjodhën të garonin si të pavarur, sesa me siglën “Rusia e Bashkuar”.

Por as kjo strategji nuk u solli shumë përfitime:Rusia e Bashkuar, do të kontrollojë vetëm 25 nga 50 vendet në këshillin bashkiak të Moskës, nga 38 që kontrollonte deri më sot. Vendet e tjera do kontrollohen nga ‘opozita sistemike’, pasi kandidatët e vërtetë të opozitës nuk u lejuan të garojnë – një veprim që shkaktoi protesta të mëdha në Moskë gjatë kësaj vere, të cilat u pritën me një reagim brutal nga ana e policisë, dhe me dënime të gjata me burg për demonstruesit më të spikatur.

Por rrudhja elektorale e partisë së Putinit, nuk u kufizua vetëm në Moskë. Ajo humbi në qytetin e Kabarovskit në Lindjen e Largët. Në pamje të parë, ky duket se është një mision i përmbushur, në funksion të një demokracie të menaxhuar. Sigurisht, Rusia e Bashkuar pati probleme, por opozita sistemike i shërbeu qëllimit të saj për të rrëmbyer votat e protestës.

Pushteti nuk ka ndryshuar, dhe shteti pengoi me sukses opozitën e vërtetë nga kandidimi dhe fitimi i ndonjë vendi në këto zgjedhje. Por realiteti nuk është aq i thjeshtë. Udhëheqësi i opozitës ruse, Aleksei Navalni, i ndaluar prej vitesh për të garuar vetë apo për të caktuar kandidatë të tjerë në fletëvotime, përdori një taktikë të re në këto zgjedhje.

Në vend se të bënte thirrje për bojkot, ekipi i tij ndërtoi një faqe në internet të quajtur “Smart Voice”, bashkë me një fushatë informuese që u kërkonte votuesve të zgjidhnin kandidatin në secilën prej garave, me shumë gjasa për të mposhtur një kandidat të Rusisë së Bashkuar.

Prandaj, rezultatet në Moskë nuk kanë të bëjnë më me mbështetjen e kandidatëve të Partisë Komuniste, sesa me një taktikë të zgjuar për të ndihmuar në heqjen e sa më shumë votave dhe mandateve nga partia Rusia e Bashkuar.

Çështja nuk është nëse opozita e mposhti shtetin në një palë zgjedhje, me një efekt shumë pak praktik. Akoma më serioz, është dështimi i sistemit Putin, për të provokuar një mbështetje pasionante ndaj kauzës së tij. Emblematik është rasti i reperit të njohur rus, Timati, që publikoi ​​një video me këngën e tij “Moska”, ku vlerësohet kryetari aktual i Bashkisë së Moskës, dhe kritikohen protestuesit.

Videoja shfaq pamjet e bukura moderne të Moskës. Por kjo këngë shënoi një rekord në YouTube, përsa i përket numrit të jashqëtzajkonshëm të “dislike” (mospëlqimeve) mbi 1.48 milionë, para se të fshihej. Pra del se Putini është viktimë e suksesit të tij.

Ai dhe ekipi i tij u përpoqën të ndërtojnë një sistem, që do të konsolidonte kontrollin politik mbi gjithë vendin, dhe do të nxiste tek votuesit rusë një ndjenjë apatie ndaj mundësisë së ndryshimit, dhe një cinizëm ndaj politikës në përgjithësi. Tani, votuesit rusë janë tejet apatikë dhe cinikë.

Gjatë viteve të kaluara, kjo gjë nuk do të paraqiste ndonjë sfidë për autoritetet. Ato mund të mbështeteshin tek opozita e emëruar. Ky skenar u rrëzua këtë verë me fushatën “Smart Voice”. Tashmjë, energjia dhe pasioni i sotëm politik në Rusi, gjendet tek opozita.

Navalni kaloi shumë kohë me zbulimin e korrupsionit të drejtuesve të Rusisë, me video shumë të zgjuara, që shfaqnin pamje me dron të rezidencave të fshehta buzë detit Mesdhe të elites ruse. Është e qartë se dronët e Navalnit, mposhtën ato të reperit pro-Putin, Timati.

Shteti rus do të vazhdojë të ushtrojë presionin e tij. Forcat e policies, janë duke bastisur zyrat e fondacionit antikorrupsion të Navalnit në mbarë vendin. Por nuk është e qartë se si (apo nëse) Putini do t’i bindë votuesit të rikthehen tek ai, pasi punoi aq shumë për t’i bindur ata të shkëputen nga politika./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Nga djep në varr: Si ishte jeta e një fëmije në Gjermaninë naziste

Publikuar

-

Nga

Ky muaj, shënon 80 vjetorin vjetorin e sulmit të Gjermanisë naziste ndaj Polonisë fqinje, një akt agresioni që shënoi nisjen e Luftës së Dytë Botërore. Por kush ishin ushtarët që mbanin helmetat ikonike prej çeliku, dhe kryqet e thyera në uniformat e tyre? Kush ishin “super njerëzit” e Rajhut të Tretë?

Ata do të përgatiteshin që fëmijë. Të paktën 20 milionë gjermanë, do të vishnin uniforma ushtarake gjatë sundimit 12-vjeçar të Hitlerit. Sapo u ngjit në pushtet më 30 janar 1933, një nga përparësitë e diktatorit nazist, ishte përgatitja e të riut gjerman për Rendin e tij të Ri Botëror.

Fëmijët do t’i nëhshtroheshin shpejt një edukimi propagandistik, që kërkote besnikëri absolute ndaj Fyhrerit dhe bindje të verbër ndaj shtetit. U krijuan “Hitler Jugend” (Rinia Hitleriane) për

meshkujt dhe “Bund Deutscher Mädel” (Lidhja e Vajzave Gjermane).

Deri në vitin 1936, “Hitler Jugend” numëronte 5.4 milionë anëtarë të moshës 10-18 vjeç. Disa grupe, veçanërisht ato të lidhura me besimin fetar, u vunë shpejt nën kontrollin e shtetit. Fëmijët u inkurajuan të spiunojnë deri edhe bisedat apo veprimet e “anti-shtet” të prindërve të tyre, në këmbim të një shpërblimi monetar.

Doktrina naziste shpallte:”Babai juaj i vërtetë është Fyhreri, dhe duke qenë fëmijët e tij, ju do të jeni të përzgjedhurit, heronjtë e së ardhmes!”. Formacionet rinore të Hitlerit, u ndanë në seksione të ndryshme në bazë të moshës:të ashtuquajturit “Bashkëpunëtorë të Vegjël” rekrutuan fëmijët nga mosha 6-10 vjeç; “Deutsche Jungvolk” (të rinjtë gjermanë) anëtarësonin fëmijët e moshës 10-13 vjeç.

Ata që mbushnin 14 vjeç kalonin në Rininë Hitleriane, për të qëndruar deri në moshën 18-vjeç, kohë gjatë së cilës i nënshtroheshin stërvitjeve të shumta ushtarake. Synimi përfundimtar i Rinisë Hitleriane, ishte rekrutimi në shërbimin e rregullt ushtarak brenda Vehrmahtit.

Nasistët inkurajonin marrjen e të rinjve me boks dhe sporte të tjera. Hitleri ishte i prerë:“Unë dua një rini brutale, dominuese, sypatrembur dhe të egër. Ajo duhet ta durojë dhimbjen!”. Grupe të veçanta të Rinisë Hitleriane të moshës 16-18 vjeç, bashkëpunuan me Gestapo dhe SS. Madje disa prej tyre do të shërbenin në kampet e përqendrimit.

Rreth 1.5 milionë djem të Rinisë Hitleriane, iu nështruan stërvitjeve para-ushtarake, përfshirë përdorimin e pushkëve. Kurrikulat tradicionale mësimore u lanë mënjanë. Në përputhje me ligjet antisemite, mësuesit hebrenj u pushuan nga puna nga shkollat ​​dhe universitetet gjermane.

Në vitin 1932, më shumë se 30 për qind e mësuesve ishin tashmë anëtarë të Partisë Naziste. Në vitin 1938 të gjithë mesuesit, shkonin regullisht në “kampet e riedukimit” sipas frymës naziste.

Ata detyroheshin të fokusoheshin tek “vetëdija racore”, ku shkenca dhe biologjia u shndërruan në programe indoktrinimi që promovonin racën ariane mbi “racat e padenja”, duke ndezur urrejtjen sidomos ndaj hebrenjve.

Hitleri tha në një rast:”Dituria është shkatërrim për të rinjtë e mi!”. Në vitin 1939, kur nisi lufta, shteti urdhëroi anëtarësimin në Rininë Hitleriane të gjithë djemve dhe vajzave. Numri i anëtarëve arriti në 7 milionë, ose afro 82 përqind e të rinjve gjermanë.

Vajzat e moshës 10-14 vjeç i bashkoheshin Jungmädel (Zonjushave të Reja), Ato trajnoheshin mbi zakonet e shëndetshme, detyrat e shtëpisë, dhe rritjen e fëmijëve. Një trajnim shtesë për to ishte ajo për “shkencën shtëpiake dhe përgatitjen e martesës”, që ndodhte në moshën 17-vjeçare.

Deri në vitin 1936, anëtarësia në këto organizata ishte 2 milionë vajza, të mbikëqyrura nga 125.000 lidere. Mëmësia ishte e shenjtë në Gjermaninë naziste. Nënat, kishin të njëjtin status me trupave e vijës së parë të frontit. Një parullë popullore ishte:”Unë i kam dhënë Fyhrerit një ushtar!”.

Nënave me shumë fëmijë, iu jepej një medalje e veçantë. Kryqi i Nderit të Nënës Gjermane prej bronzi, i jepej atyre që kishin më shumë se 4 fëmijë, prej argjendi për ato me më shumë se 6 fëmije, dhe medalje ari për nënat me më shumë se 8 fëmijë. Anëtarët e Rinisë Hitleriane, e kishin të detyrueshme të përshëndesnin çdo grua që kishte fituar një çmim të tillë.

Si rezultat i politikave që nxisnin lindjet, gjatë 4 muajve të parë të luftës, dhjetor 1939-maj 1940, u shpërndanë 121.853 medalje ari. Një program tjetër ishte ajo e shtëpive “Lebensborn”, ku vajza të përzgjedhura strehoheshin aty, dhe më pas shkonin me oficerë SS, për të sjellë në jetë

sa më shumë anëtarë të racës superiore ariane.

Pas zbarkimit aleat në Normandi në qershorin e vitit 1944, Hitleri dërgoi në Frontin Perëndimor një njësi të sapoformuar të tankeve Pancer, ku shumica e ushtarëve ishin nën 18-vjeç. Në vend të marrjes së racioneve të zakonshme të alkoolit dhe duhanit, atyre iu dhanë ëmbëlsira teksa shkonin në luftë.

Ushtarët-fëmijë, edhe pse më të paktë në numër, luftuan me fanatizëm, duke i gozhduar në vend aleatët për një muaj me radhë. Në fillim të vitit 1945, Rajhu i Tretë ishte duke u shpërbërë në të gjitha frontet. Por Rinia Hitleriane numëronte ende 8 milionë anëtare, shumica mbështetës fanatikë të regjimit.

Gjatë javëve të fundit të luftës, djem dhe vajza, të rinj, deri 10 vjeç do të dërgoheshin në luftë kundër forcave ruse dhe amerikane. Shumica nuk u kthyen më në shtëpitë e tyre. Mesazhi themelor që mësojmë nga historia tragjike e rinisë gjermane, është se shtetet ose ideologjitë autoritare i kanë të gjitha mundësitë të radikalizojnë të rinjtë për synimet e tyre të errëta,

dhe se përpjekje të tilla nuk duhet të injorohen asnjëherë.

Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE