Connect with Us

Vrasja më gjeniale e KGB-së: Eleminimi në Londër i disidentit bullgar Georgi Markov

Blog

Vrasja më gjeniale e KGB-së: Eleminimi në Londër i disidentit bullgar Georgi Markov

Publikuar

-

Më 7 shtator 1978, Georgi Markov, një disident dhe shkrimtar i shquar bullgar që jetonte në Londër, ishte duke ecur përgjatë Urës Vaterlo, dhe po priste në stacion autobuzin për të shkuar në punën e tij në radiotelevizionin BBC.

Paprimas ndjeu një dhimbje të fortë të pulpën e këmbës së tij të djathtë. U kthye me shpejtësi pas, dhe pa një burrë që po merrte një ombrellë të rënë përtokë. Burri tha me një zë të mbytur “Më falni!” me një anglishte me theks të huaj, kaloi me shpejtësi rrugën dhe thërriti me shpejtësi një taksi.

Katër ditë më vonë, Markov vdiq. Ai ishte vrarë nga një ombrellë helmuese. Vrasja e Markov, mund të jetë episodi më i jashtëzakonshëm, dhe më i ngjashëm me serialin e filmit “Agjenti 007” i gjithë Luftës së Ftohtë. Fundi tragjik i Markov, ishte i njëjtë me atë të paraardhësit e tij, por mjetet e vrasësit të tij ishin krejtësisht të ndryshme.

Një muaj para vdekjes, disidenti bullgar kishte marrë një telefonatë anonime, ku informohej se “do të vdiste nga shkaqe natyrore, i vrarë nga një lloj helmi që Perëndimi nuk mund ta zbulonte apo ta mbronte kundër efektit të tij”. Idetë e tij të rrezikshme do të shuheshin, kur ai të ndërronte jetë nga një vdekje e qetë “natyrale”, pra nga një vdekje e palavdishme.

Po kush ishte Georgi Markov. Ai lindi më 1 Mars 1929 në kryeqytetin bullgar Sofje. Pas gjimnazit studioi dhe u diplomua në kimi industriale . Fillimisht, nisi punë si inxhinier kimik dhe mësues në një shkollë teknike. Në moshën 19-vjeçare u sëmur nga tuberkulozi, gjë që e detyroi të shtrohej disa herë në spital.

Sprovat e tij të para letrare, i përkasin pikërisht asaj kohe. Në vitin 1957, botoi romanin “Nata e Ceziumit”, që u pasua nga disa romane të tjera dhe përmbledhje me tregime. Në vitin 1962, Markov botoi romanin “Njerëzit”, që fitoi çmimin vjetor të Unionit të Shkrimtarëve Bullgarë, dhe u bë më pas anëtar i këtij Unionit, që në atë kohë ishte parakusht për të pasur një karrierë profesionale në letërsi.

Disa prej veprave të tij nisën të ndaloheshin, për shkak se nuk cilësoheshin në përputhje me ligjësitë e letërsisë së realizmit socialist. Në vitin 1969, Markov shkoi në Bolonja të Italisë, ku jetonte vëllai i tij. Ideja e tij fillestare, ishte të qëndrote aty derisa të përmirësoheshin raportet e tij me autoritetet komuniste bullgare.

Por gradualisht ndërroi mendje, dhe vendosi të qëndronte në Perëndim, veçanërisht pas shtatorit të vitit 1971, kur qeveria komuniste bullgare refuzoi të zgjasë afatin e pasaportës së tij. Markov u transferua në Londër në vitin 1972, ku mësoi anglishten dhe nisi të punojë për seksionin bullgar të Shërbimit Botëror të BBC.

Më vonë ai punoi edhe për radio Deutsche Welle dhe Radion Evropa e Lirë. Në vitin 1972, Markov u përjashtua nga Unioni i Shkrimtarëve Bullgarë, dhe u dënua në mungesë me 6 vjet e gjysmë burg për dezertimin e tij. Veprat e tij u tërhoqën nga bibliotekat dhe libraritë, dhe emri nuk iu përmend asnjëherë nga media zyrtare bullgare deri në vitin 1989.

Shërbimi Sekret Bullgar, hapi një dosje për të me emrin e koduar “Ëanderer” (I kërkuari). Në 1975, Markov u martua me Anabel Dilke. Çifti pati një vajzë, Alksandrën, që lindi një vit më vonë. Midis viteve 1975-1978, Markov, raportoi vazhdimisht në lidhje me jetën e vështirë në Bullgarinë komuniste.

Reportazhet e tij, u transmetuan çdo javë në Radio Evropa e Lirë. Kritikat e forta ndaj qeverisë komuniste, dhe personalisht ndaj kreut të partisë Todor Zhivkov, e bëri Markovin armikun nr.1 të regjimit, që nuk ndenji duarkryq. Pas episodit të çuditshëm në mëngjesin e 7 shtatorit 1978 në stacionin e autobuzit, Markov mbërriti pak minuta më vonë në zyrat e Shërbimit Botëror të BBC-së.

Ai vuri re se në vendin ku ishte shpuar me majën e ombrellës së kalimtarit njeriut, ishte krijuar një puçër e vogël e kuqe. Dhimbja nuk i ishte zvogëluar apo ndaluar. Ai i tregoi mbi incidentin të paktën njërit prej kolegëve të tij në BBC. Atë mbrëmje u prek nga ethe të forta, dhe u shtrua me urgjencë në spital, ku vdiq 4 ditë më vonë, më 11 shtator 1978, në moshën 49 vjeçare.

Policia londineze urdhëroi kryerjen e një autopsie të plotë të trupit të Markovit. Dr.Bernard Rajli, një ekspert i njohur mjekoligjor, zbuloi një topth të vogël metalik në madhësinë e një koke gjilpëre të ngulitur në pulpën e këmbës së djathtë të Markovit.

Sfera e vogël kishte një diametër prej vetëm 1.7 milimetrash, dhe përbëhej nga 90 për qind platin dhe 10 për qind iridium. Ajo kishte 2 dy vrima të vogla, që formonin një zgavër në formë X. Ekzaminimet e mëtejshme nga ekspertët, treguan se topthi përmbante gjurmë të ricinit toksik. Mjerisht në atë kohë nuk kishte asnjë antidote, për të shpëtuar prej efeketeve vdekjeprurëse të këtij helmi. Pas më shumë se 4 dekadash, ka shumë të dhëna që thonë se pa vrasjes qëndronte shërbimi sekret bullgar i kohës dhe KGB-ja sovjetike.

Gazetari investigative bullgar Hristo Hristov, ka shkruar dy libra mbi vrasjen e Markovit “Vrasja e të kërkuarit”, dhe “Jeta e dyfishtë e Agjentit Pikadili”. Ai zbuloi në arkivat bullgare një marrëveshje bashkëpunimi midis KGB-së dhe Ministrisë së Brendshme Bullgare, të nënshkruar nga Ministri i Brendshëm Bullgar, Angel Canev dhe shefi i KGB-së sovjetike, Juri Andropov. Ky dokument, së bashku me kompleksitetin e ombrellës helmuese, tregon se bullgarët u mbështetën tek ekspertiza sovjetike për kryerjen e atentatit.

Deri më sot ka pasur disa hetime për vdekjen e Markov, por asnjëra nuk ka sjellë para drejtësisë autorin e vrasjes. Sipas investigimit të Hristov, vrasësi mbante emrin e koduar “Agjenti Pikadili”. Ky ishte një shtetas danez, që kishte punuar për shërbimin sekret bulllgar që nga viti 1971.

Në vitet 1977-1978, ai vizitoi Londrën 3 herë; ishte në kryeqytetin anglez në kohën e vrasjes së Markovit, dhe u largua një ditë më pas. Pikadili mori medalje për shërbimin e tij, dhe jeton ende i lirë në Evropë. Emri i tij është Françesko Gulino, lindur në Itali, por zhvendosur herët në Danimarkë.

Në vitin 1993, ish gjenerali i KGB-së Oleg Kalugin deklaroi se kishte qenë i pranishëm në takimin ku ishte planifikuar vrasja e Markov. Kalugin, pretendon se urdhri për vrasjen e Markov erdhi pikërisht nga lideri i partisë komuniste bullgare, Todor Zhivkov, i cili dëshironte t’i mbyllte gojën zërit më kritik të rregjimit të tij.

Edhe dita e përzgjedhur për vrasjen e Markov, përkonte me ditëlindjen e Zhivkovit. Pavarësisht të dhënave, Pikadili, dhe asnjë ish-zyrtar i lartë komunist bullgar, nuk është vënë përpara drejtësisë për këtë krim. Dhe kjo për shkak se shumica e dokumenteve sekrete, që kanë të bëjnë me vdekjen e shkrimtarit janë shkatërruar.

Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Nuk ishte një person real, por ja pse u krijua miti i Robin Hudit

Publikuar

-

Nga

Ne dimë shumë (ose mendojmë se dimë) për Robin Hudin, shigjetarin heroik të folklorit anglez, që mendohej se grabiste të pasurit, për t’ua dhënë të varfërve. Por shumë fakte rreth tij janë rrëzuar.Historiani Dejvid Balduin, demonton disa nga mitet më të njohura, që e rrethojnë këtë firgurë legjendare

Miti nr.1:Robin Hudi, ishte një person real

Robin Hud, është në fakt një hero i trilluar, karriera e të cilit përmbante shumë nga frustrimet popullore, por dhe ambicjet e epokës së tij. Robin ose Robert Hud, ishte një nofkë që iu vihej keqbërësve të vegjël, të paktën nga mesi i shekullit XIII. Mund të jetë rastësi që fjala Robin tingëllon në anglisht si ‘robbing’ (grabitje).

Por asnjë shkrimtar i kohës, nuk i referohej Robin Hudit si i jashtëligjshmi i famshëm që njohim sot. Gjithsesi, ka pasur njerëz si Robin Hudi, siç ishin të arratisurit që shkelnin ligjet e ashpra mbi pyjet, që ndalonin hyrjen në zona të gjera pyjore, ku mund të futej vetëm mbreti dhe oborri i tij, për të gjuajtur kafshë të egra. Këta persona, admiroheshin shumë nga fshatarësia e shtypur.

Miti nr.2:Jetoi gjatë sundimit të Mbretit të Anglisë, Rikard Zemërluani

Robin Hudi është portretizuar shpesh si armik i ambiciozit Princit Xhon, dhe aleat i vëllait të tij të burgosur Rikardi I (1189-1199). Por qenë shkrimtarët e dinastisë Tudor në shekullin XVI-të, ata që i bënë të parët bashkë këta 3 burra në këtë histori. Në një qasje të ndryshme, Robin Hudi është identifikuar me një numër Robin Hud-ësh të përmendur në oborrin e Uokenfilldit gjatë sundimit të Eduardit II (1307-1327), dhe më shumë gjasa, si një mbështetës i Simon de Monforit, që u vra në Ajvshëm në vitin 1265.

Ajo çka mund të thuhet me siguri, është se Robin i Jashtëligjshmi, ka hyrë në mitologjinë popullore në kohën kur Uilliam Lengland shkroi librin “Vizioni i Pier Plaumanit” në vitin 1377. Në të kapelani Slot thotë:S’kam asnjë për të thënë mbi Atin tim. Por mund të këndoj për Robin Hudin dhe Randolfin, Kontin e Çesterit”.

Miti 3:Ishte një filantrop që grabiste të pasurit, dhe ua jepte të varfërve

Historiani skocez Xhon Mejxhër, shkroi në vitin 1521 se “Robin nuk lejonte të lëndoheshin gratë, dhe as konfiskimin e pasurisë së të varfërve, por i ndihmoi ata bujarisht me atë që merrte nga të pasurit”. “Gjesti i vogël i Robin Hud”, që besohet të jetë shkruar rreth viteve 1492-1510, përfundon me komentin se Robin “bëri shumë të mira për njerëzit e varfër”.

Por baladat e mëhershme, janë më të rezervuara në lavde. Aty nuk përmendet çështja e parave, që shpërndahen tek fshatarët e varfër. Përkundrazi, ka histori të njerëzve të jashtëligjshëm, që nuk e kishin për gjë të gjymtonin fizikisht edhe një armik të mposhtur, apo edhe të vrisnin në një rast një fëmijë.

Miti nr.4:Robin ishte një fisnik i shpronësuar, dhe Kont i Hantingtonit

Nuk ka asnjë bazë reale për këtë teori. Robini i baladave të hershme, është gjithnjë një shërbëtor, dhe qëndrimet e tij përkojnë me ato të shtresës së tij shoqërore. Pra, nga e ka origjinën kjo ide? Xhon Liland i referohet në vitet 1530 Robinit si një fisnik i jashtëligjshëm, çka nënkuptonte se sipas të gjitha gjasave, ai i përkiste shtresës së lartë.

Ndërkohë më 1569, historiani Riçard Grafton, pretendon se ka gjetur prova në një “pamflet të vjetër dhe të lashtë”, se Robini ishte ”i zgjuar tamam si një kont”, për shkak të “burrërisë dhe bujarisë së tij”. Kjo ide u përhap më vonë nga Entoni Mandej në dramat e tij “Rrënimi i Robertit, Kontit të Hantingtonit”, dhe “Vdekja e Robertit, Konti i Hantingtonit”, që të dyja të shkruara në vitin 1598.

Miti 5:Robin u martua me shërbëtoren Mariana në kishën e Shën Marisë në Edvinstou

Mariana, është tashmë pjesë e historisë së Robin Hudit. Por nuk ka qenë në fillim objekt i ndonjë serie të veçantë baladash. Çuditërisht, Robini dhe të jashtëligjshmit e rrëfimeve të mëhershme, nuk duket se kanë patur gra ose familje. I vetmi interes i zbehtë femëror, ishte përkushtimi i Robinit ndaj Virgjëreshës Maria.

Tregimtarët mund të ketë menduar, se ky përkushtim ishte i papërshtatshëm në vitet pas Reformacionit Protestant në shekullin e XVI-të. Prandaj në këtë histori mund të jetë përfshirë Mariana, pikërishtpër të siguruar një fokus alternativ femëror. Në mënyrë të pashmangshme, kjo u pasua me “martesën” mes Robin dhe Marianës.

Miti nr.6:Robin u varros në Manastirin Priori në Jorkshajër, varri i tij gjendet edhe sot atje

Sipas legjendës, Robin shkoi në këtë manastir për t’u kuruar në kujdesin e kryemurgeshës. Para se të ndërronte jetë, ai qëlloi me shigjetë drejt vendit ku donte të varrosej. Por historiani i epokës së Tudorëve, Riçard Grafton, mendon se kryemurgesha e varrosi Robinin në anë të rrugës:”Pikërisht aty ku ai kishte vjedhur dhe grabitur ata që kalonin në atë rrugë. Dhe mbi varrin e tij, ajo gdhendi emrin ‘Robert Hud, Uilliami i Goldesborout, dhe të tjerëve’. Arsyeja pse e bëri këtë, ishte që udhëtarët e huaj ta ndjenin veten më të sigurtë kur kalonin në ato anë, dhe me fat që nuk kishin zgjedhur rrugën e tij”.

Miti nr 7:Disa nga miqtë e Robin, mund të identifikohen me persona të njohur historikë.

Xhoni i Vogël, Uill Skarlet dhe Maç i biri i Milerit, janë personazhe të lidhura me Robinin në baladat më të hershme. Por anëtarët e tjerë të grupit të tij – Frajër Tak, Alan dhe Deil – janë shtuar më vonë. Nga këto, Xhoni i Vogël është padyshim më i shquari, pasi për të ka thuajse po aq referenca sa edhe për vetë Robin Hudin.

Historiku Xhon, është një personazh po aq enigmatik sa edhe mjeshtri i tij. Por ai që supozohet të jetë varri i tij në varrezat Hedhërsejxh në Derbishajër, nuk është pa interes. Xhejms Shatëlluorth, që zotëronte çifligun, gërmoi në ato varreza në vitin 1784, dhe gjeti një kockë të kërcit 73 cm të gjatë.

Kjo relike mendohej se ishte fajtore për shumë fatkeqësi, derisa më në fund u rivarros. Dy shtëpi, një në Litëll Hagas Kroft në Loksli (Jorkshajër) dhe të tjera në Hedhërsejxh (një fshat në distriktin Pik në Derbishajër), mendohet se ishin shtëpitë ku lindën respektivisht Robin dhe Xhoni i Vogël./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Rusët po i kthejnë shpinën Vladimir Putinit

Publikuar

-

Nga

Nga Joseph Dresen “The Hill”

* Megjithë përpjekjet e mëdha të Krelminit, pjesëmarrja në zgjedhjet e fundit rajonale në Rusi, dhe sidomos në Moskë, ishte e ulët. Rezultati ishte ende larg një disfate elektorale për Putinin dhe njerëzit e tij. Gjithsesi, rezultati kryesor i zgjedhjeve është ky:Rusët kanë filluar t’i kthejnë shpinën Vladimir Putinit.

Gjenialiteti i “demokracisë së menaxhuar” të Putinit, ishte të përditësonte për epokën moderne moton e Stalinit për zgjedhjet:”Rëndësi nuk ka kush voton, por ai që numëron votat!”. Gjatë çdo procesi zgjedhor në Rusi, kanë ndodhur dhe po ndodhin shumë manipulime, kryesisht përmes mbushjes së kutive të votimit.

Por Putini, ose të paktën shpura e njerëzve rreth tij, e kuptuan që në krye të herës se “fitoret”  në masën 98 për qind të epokës sovjetike, i bënin këta liderë qesharakë brenda dhe jashtë vendit. Për këtë arsye, sistemi Putin është i predispozuar të kontrollojë kandidatët që lejohen të garojnë në zgjedhje, për të siguruar pjesëmarrjen në votime të një “opozite sistemike” (siç Partia Komuniste dhe disa parti të tjera të vogla), për të marrë atë pjesë që “votës së protestës”.

Natyrisht, sapo ‘kandidatët sistemikë’ të opozitës marrin mandatin e tyre, i bashkohen partisë në pushtet. Partia aktuale qeverisëse, Rusia e Bashkuar, është sot një hije e vetvetes. Të gjithë kandidatët e kësaj force politike, zgjodhën të garonin si të pavarur, sesa me siglën “Rusia e Bashkuar”.

Por as kjo strategji nuk u solli shumë përfitime:Rusia e Bashkuar, do të kontrollojë vetëm 25 nga 50 vendet në këshillin bashkiak të Moskës, nga 38 që kontrollonte deri më sot. Vendet e tjera do kontrollohen nga ‘opozita sistemike’, pasi kandidatët e vërtetë të opozitës nuk u lejuan të garojnë – një veprim që shkaktoi protesta të mëdha në Moskë gjatë kësaj vere, të cilat u pritën me një reagim brutal nga ana e policisë, dhe me dënime të gjata me burg për demonstruesit më të spikatur.

Por rrudhja elektorale e partisë së Putinit, nuk u kufizua vetëm në Moskë. Ajo humbi në qytetin e Kabarovskit në Lindjen e Largët. Në pamje të parë, ky duket se është një mision i përmbushur, në funksion të një demokracie të menaxhuar. Sigurisht, Rusia e Bashkuar pati probleme, por opozita sistemike i shërbeu qëllimit të saj për të rrëmbyer votat e protestës.

Pushteti nuk ka ndryshuar, dhe shteti pengoi me sukses opozitën e vërtetë nga kandidimi dhe fitimi i ndonjë vendi në këto zgjedhje. Por realiteti nuk është aq i thjeshtë. Udhëheqësi i opozitës ruse, Aleksei Navalni, i ndaluar prej vitesh për të garuar vetë apo për të caktuar kandidatë të tjerë në fletëvotime, përdori një taktikë të re në këto zgjedhje.

Në vend se të bënte thirrje për bojkot, ekipi i tij ndërtoi një faqe në internet të quajtur “Smart Voice”, bashkë me një fushatë informuese që u kërkonte votuesve të zgjidhnin kandidatin në secilën prej garave, me shumë gjasa për të mposhtur një kandidat të Rusisë së Bashkuar.

Prandaj, rezultatet në Moskë nuk kanë të bëjnë më me mbështetjen e kandidatëve të Partisë Komuniste, sesa me një taktikë të zgjuar për të ndihmuar në heqjen e sa më shumë votave dhe mandateve nga partia Rusia e Bashkuar.

Çështja nuk është nëse opozita e mposhti shtetin në një palë zgjedhje, me një efekt shumë pak praktik. Akoma më serioz, është dështimi i sistemit Putin, për të provokuar një mbështetje pasionante ndaj kauzës së tij. Emblematik është rasti i reperit të njohur rus, Timati, që publikoi ​​një video me këngën e tij “Moska”, ku vlerësohet kryetari aktual i Bashkisë së Moskës, dhe kritikohen protestuesit.

Videoja shfaq pamjet e bukura moderne të Moskës. Por kjo këngë shënoi një rekord në YouTube, përsa i përket numrit të jashqëtzajkonshëm të “dislike” (mospëlqimeve) mbi 1.48 milionë, para se të fshihej. Pra del se Putini është viktimë e suksesit të tij.

Ai dhe ekipi i tij u përpoqën të ndërtojnë një sistem, që do të konsolidonte kontrollin politik mbi gjithë vendin, dhe do të nxiste tek votuesit rusë një ndjenjë apatie ndaj mundësisë së ndryshimit, dhe një cinizëm ndaj politikës në përgjithësi. Tani, votuesit rusë janë tejet apatikë dhe cinikë.

Gjatë viteve të kaluara, kjo gjë nuk do të paraqiste ndonjë sfidë për autoritetet. Ato mund të mbështeteshin tek opozita e emëruar. Ky skenar u rrëzua këtë verë me fushatën “Smart Voice”. Tashmjë, energjia dhe pasioni i sotëm politik në Rusi, gjendet tek opozita.

Navalni kaloi shumë kohë me zbulimin e korrupsionit të drejtuesve të Rusisë, me video shumë të zgjuara, që shfaqnin pamje me dron të rezidencave të fshehta buzë detit Mesdhe të elites ruse. Është e qartë se dronët e Navalnit, mposhtën ato të reperit pro-Putin, Timati.

Shteti rus do të vazhdojë të ushtrojë presionin e tij. Forcat e policies, janë duke bastisur zyrat e fondacionit antikorrupsion të Navalnit në mbarë vendin. Por nuk është e qartë se si (apo nëse) Putini do t’i bindë votuesit të rikthehen tek ai, pasi punoi aq shumë për t’i bindur ata të shkëputen nga politika./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Nga djep në varr: Si ishte jeta e një fëmije në Gjermaninë naziste

Publikuar

-

Nga

Ky muaj, shënon 80 vjetorin vjetorin e sulmit të Gjermanisë naziste ndaj Polonisë fqinje, një akt agresioni që shënoi nisjen e Luftës së Dytë Botërore. Por kush ishin ushtarët që mbanin helmetat ikonike prej çeliku, dhe kryqet e thyera në uniformat e tyre? Kush ishin “super njerëzit” e Rajhut të Tretë?

Ata do të përgatiteshin që fëmijë. Të paktën 20 milionë gjermanë, do të vishnin uniforma ushtarake gjatë sundimit 12-vjeçar të Hitlerit. Sapo u ngjit në pushtet më 30 janar 1933, një nga përparësitë e diktatorit nazist, ishte përgatitja e të riut gjerman për Rendin e tij të Ri Botëror.

Fëmijët do t’i nëhshtroheshin shpejt një edukimi propagandistik, që kërkote besnikëri absolute ndaj Fyhrerit dhe bindje të verbër ndaj shtetit. U krijuan “Hitler Jugend” (Rinia Hitleriane) për

meshkujt dhe “Bund Deutscher Mädel” (Lidhja e Vajzave Gjermane).

Deri në vitin 1936, “Hitler Jugend” numëronte 5.4 milionë anëtarë të moshës 10-18 vjeç. Disa grupe, veçanërisht ato të lidhura me besimin fetar, u vunë shpejt nën kontrollin e shtetit. Fëmijët u inkurajuan të spiunojnë deri edhe bisedat apo veprimet e “anti-shtet” të prindërve të tyre, në këmbim të një shpërblimi monetar.

Doktrina naziste shpallte:”Babai juaj i vërtetë është Fyhreri, dhe duke qenë fëmijët e tij, ju do të jeni të përzgjedhurit, heronjtë e së ardhmes!”. Formacionet rinore të Hitlerit, u ndanë në seksione të ndryshme në bazë të moshës:të ashtuquajturit “Bashkëpunëtorë të Vegjël” rekrutuan fëmijët nga mosha 6-10 vjeç; “Deutsche Jungvolk” (të rinjtë gjermanë) anëtarësonin fëmijët e moshës 10-13 vjeç.

Ata që mbushnin 14 vjeç kalonin në Rininë Hitleriane, për të qëndruar deri në moshën 18-vjeç, kohë gjatë së cilës i nënshtroheshin stërvitjeve të shumta ushtarake. Synimi përfundimtar i Rinisë Hitleriane, ishte rekrutimi në shërbimin e rregullt ushtarak brenda Vehrmahtit.

Nasistët inkurajonin marrjen e të rinjve me boks dhe sporte të tjera. Hitleri ishte i prerë:“Unë dua një rini brutale, dominuese, sypatrembur dhe të egër. Ajo duhet ta durojë dhimbjen!”. Grupe të veçanta të Rinisë Hitleriane të moshës 16-18 vjeç, bashkëpunuan me Gestapo dhe SS. Madje disa prej tyre do të shërbenin në kampet e përqendrimit.

Rreth 1.5 milionë djem të Rinisë Hitleriane, iu nështruan stërvitjeve para-ushtarake, përfshirë përdorimin e pushkëve. Kurrikulat tradicionale mësimore u lanë mënjanë. Në përputhje me ligjet antisemite, mësuesit hebrenj u pushuan nga puna nga shkollat ​​dhe universitetet gjermane.

Në vitin 1932, më shumë se 30 për qind e mësuesve ishin tashmë anëtarë të Partisë Naziste. Në vitin 1938 të gjithë mesuesit, shkonin regullisht në “kampet e riedukimit” sipas frymës naziste.

Ata detyroheshin të fokusoheshin tek “vetëdija racore”, ku shkenca dhe biologjia u shndërruan në programe indoktrinimi që promovonin racën ariane mbi “racat e padenja”, duke ndezur urrejtjen sidomos ndaj hebrenjve.

Hitleri tha në një rast:”Dituria është shkatërrim për të rinjtë e mi!”. Në vitin 1939, kur nisi lufta, shteti urdhëroi anëtarësimin në Rininë Hitleriane të gjithë djemve dhe vajzave. Numri i anëtarëve arriti në 7 milionë, ose afro 82 përqind e të rinjve gjermanë.

Vajzat e moshës 10-14 vjeç i bashkoheshin Jungmädel (Zonjushave të Reja), Ato trajnoheshin mbi zakonet e shëndetshme, detyrat e shtëpisë, dhe rritjen e fëmijëve. Një trajnim shtesë për to ishte ajo për “shkencën shtëpiake dhe përgatitjen e martesës”, që ndodhte në moshën 17-vjeçare.

Deri në vitin 1936, anëtarësia në këto organizata ishte 2 milionë vajza, të mbikëqyrura nga 125.000 lidere. Mëmësia ishte e shenjtë në Gjermaninë naziste. Nënat, kishin të njëjtin status me trupave e vijës së parë të frontit. Një parullë popullore ishte:”Unë i kam dhënë Fyhrerit një ushtar!”.

Nënave me shumë fëmijë, iu jepej një medalje e veçantë. Kryqi i Nderit të Nënës Gjermane prej bronzi, i jepej atyre që kishin më shumë se 4 fëmijë, prej argjendi për ato me më shumë se 6 fëmije, dhe medalje ari për nënat me më shumë se 8 fëmijë. Anëtarët e Rinisë Hitleriane, e kishin të detyrueshme të përshëndesnin çdo grua që kishte fituar një çmim të tillë.

Si rezultat i politikave që nxisnin lindjet, gjatë 4 muajve të parë të luftës, dhjetor 1939-maj 1940, u shpërndanë 121.853 medalje ari. Një program tjetër ishte ajo e shtëpive “Lebensborn”, ku vajza të përzgjedhura strehoheshin aty, dhe më pas shkonin me oficerë SS, për të sjellë në jetë

sa më shumë anëtarë të racës superiore ariane.

Pas zbarkimit aleat në Normandi në qershorin e vitit 1944, Hitleri dërgoi në Frontin Perëndimor një njësi të sapoformuar të tankeve Pancer, ku shumica e ushtarëve ishin nën 18-vjeç. Në vend të marrjes së racioneve të zakonshme të alkoolit dhe duhanit, atyre iu dhanë ëmbëlsira teksa shkonin në luftë.

Ushtarët-fëmijë, edhe pse më të paktë në numër, luftuan me fanatizëm, duke i gozhduar në vend aleatët për një muaj me radhë. Në fillim të vitit 1945, Rajhu i Tretë ishte duke u shpërbërë në të gjitha frontet. Por Rinia Hitleriane numëronte ende 8 milionë anëtare, shumica mbështetës fanatikë të regjimit.

Gjatë javëve të fundit të luftës, djem dhe vajza, të rinj, deri 10 vjeç do të dërgoheshin në luftë kundër forcave ruse dhe amerikane. Shumica nuk u kthyen më në shtëpitë e tyre. Mesazhi themelor që mësojmë nga historia tragjike e rinisë gjermane, është se shtetet ose ideologjitë autoritare i kanë të gjitha mundësitë të radikalizojnë të rinjtë për synimet e tyre të errëta,

dhe se përpjekje të tilla nuk duhet të injorohen asnjëherë.

Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE