Connect with Us

Rusisë i intereson mosmbyllja e konflikteve në Ballkan, por nuk guxon të sfidojë hapur Perëndimin

Blog

Rusisë i intereson mosmbyllja e konflikteve në Ballkan, por nuk guxon të sfidojë hapur Perëndimin

Publikuar

-

Nga Maxim Samorukov “Carnegie Russia”

* Rusia është bërë shumë më e gatshme, të marrë përsipër rreziqe në politikën e saj përkundrejt Ballkanit. Moska kundërshtoi me ngulm vendimin e Malit të Zi për t’u anëtarësuar në NATO-n, dhe tentoi të sabotojë marrëveshjen mes Greqisë dhe Maqedonisë së Veriut, për ndryshimin e emrit të kësaj të fundit.

Por nga ana tjetër, ka pak shenja se Rusia është e gatshme të zgjerojë përfshirjen e saj në rajon. Prioritetet e saj të politikës së jashtme, u zhvendosën larg Ballkanit Perëndimor që shumë kohë

më parë. Sot aktivitetet e Rusisë në Ballkan, janë oportuniste dhe që kanë kërkuar një buxhet të ulët.

Moska e shfrytëzon herë pas here rajonin për lojëra diplomatike dhe synime propagandistike,

por nuk ka as burimet financiare dhe as vullnetin e duhur, për të sjellë një ndryshim të madh në Ballkan. Objektivi kryesor i saj në Ballkanin Perëndimor mbetet i njëjti:të frenohet zgjerimi i NATO-s dhe BE-së.

Kremlini e ka konsideruar historikisht NATO-n një kërcënim të madh gjeopolitik, dhe e ka kundërshtuar zgjerimin e aleancës që nga mesi i viteve 1990. Kjo nuk do të thotë, se Rusia e

sheh pranimin e shteteve të Ballkanit në NATO, si një kërcënim të drejtpërdrejtë ushtarak.

Kremlini e kupton shumë mirë se ushtritë e tyre të vogla dhe të keq-pajisura janë larg

kufijve rusë, dhe mund të kontribuojnë shumë pak në aftësitë e përgjithshme të aleancës.

Përkundrazi, Rusia druhet se rifillimi i zgjerimit të NATO-s pas një dekade, do të krijojë një impuls ekspansionist, që më vonë mund të shtrihet në Ukrainë ose Gjeorgji:vende që Rusia i konsideron jetike për sigurinë e saj.

Sa i përket BE-së, Kremlini vazhdon të pretendojë se nuk ka asnjë problem me zgjerimin e unionit në Ballkan, për sa kohë që kjo nuk shoqërohet me zgjerimin e NATO-s. Megjithatë, veprimet e Rusisë, e tradhëtojnë këtë qëndrim zyrtar. Degët ballkanike të makinerisë propagandistike ruse, e portretizojnë BE-në si të dobët, joefikase, dhe të paaftë për të sjellë zhvillim në rajon.

Kremlini nuk e fsheh mbështetjen ndaj partive euroskeptike, dhe është gjithnjë e më i etur të nxisë ndarjet e brendshme brenda BE. Për t’u bërë pjesë e unionit, shtetet e Ballkanit do të duhej të përafrojnë politikat e saj me Brukselin në lidhje em Rusinë, dmth të anulojnë marrëveshjet dypalëshe të tregtisë së lirë, të rivendosin vizat për shtetasit rusë, si dhe të vendosin sanksione.

Edhe pse hapa të tillë, nuk do t’i shkaktonin ndonjë dëm të madh ekonominë ruse, Moska do të donte ta shmangte një poshtërim të tillë.

Prandaj, ajo po përpiqet të pengojë zgjerimin e BE-së dhe NATO-s në Ballkanin Perëndimor, për aq kohë sa të jetë e mundur. Sipas logjikës së Kremlinit, sa më shumë vëmendje dhe burime që Perëndimi do t’i kushtojë lagjes së vet në Ballkan, aq më pak oreks do të ketë për të integruar fqinjët e saj lindorë si Ukraina, Moldavia dhe Gjeorgjia.

Por ndërkohë Moskës i mungojnë burimet dhe vendosmëria për një rivalitet të plotë me Perëndimin në Ballkan. S’ka asnjë asnjë iluzion, se ajo mund t’u ofrojë shteteve të Ballkanit një alternativë për t’i larguar nga BE dhe NATO, drejt strukturave ekonomike dhe të sigurisë të drejtuara nga Rusia.

Për këtë arsye, Kremlini i sheh konfliktet në Ballkan si garancia më e mirë për interesat e tij në rajon. Kur Rusia krijon tensione dhe mosmarrëveshje të shumta midis kombeve të Ballkanit, ajo e largon vëmendjen e Perëndimit nga hapësira post-sovjetike, dhe siguron rolin e vet të vazhdueshëm në sigurinë rajonale.

LEXO EDHE:  "Kosova në NATO"/ Rama: Është domosdoshmëri dhe vlerë e shtuar  

Nga ana tjetër, konfliktet e pazgjidhura e mbajnë Ballkanin Perëndimor në një kaos gjeopolitik, ku ndërhyrja e Rusisë forcohet me lehtësi, dhe ku politikanët lokalë kërkojnë mbështetjen e Kremlinit për të pasur avantazh në grindjet e brendshme. Këto konflikte, e institucionalizojnë rolin e Rusisë në arkitekturën e sigurisë së Ballkanit.

Për sa kohë që mosmarrëveshjet midis bashkësive etnike në Bosnje Hercegovinë mbeten të pazgjidhura, Rusia vazhdon të ruajë vendin e saj në Këshillin e Zbatimit të Paqes në këtë vend. Ngjashëm, për sa kohë që Serbia është e përqendruar në minimin e shtetësisë së Kosovës, udhëheqja serbe do të përpiqet të përdorë mbështetjen e Rusisë në Këshillin e Sigurimit të OKB, për të parandaluar njohjen e plotë ndërkombëtare të krahinës së saj të shkëputur 11 vjet më parë.

Rusia s’ka asgjë për të fituar dhe gjithçka për të humbur, nga zgjidhja e çdo konflikti në Ballkan. Prandaj, nuk është aspak befasuese pse Kremlini nuk është shumë i pritur të ndihmojë Perëndimin në stabilizimin e rajonit, dhe në vend të kësaj preferon një aleancë me nacionalistët radikalë të Ballkanit.

Por burimet e kufizuara financiare, dhe çështjet më të ngutshme të politikës së jashtme, imponojnë kufizime të mëdha në gatishmërinë e Rusisë për të nxitur konfliktet në Ballkan. Kremlini nuk ka gjasa të bëjë një përpjekje të qëllimshme për ta destabilizuar këtë rajon.

Rusia nuk i konsideron marrëdhëniet e saj me Ballkanin aq të rëndësishme, sa të sfidojë Perëndimin për hir të tyre.

Në këto kushte, ajo do të vazhdojë të ndjekë një objektiv më pak të kushtueshëm dhe të rrezikshëm:ruajtjen e status kuosë në Ballkan. Megjithëse Rusia nuk ka gjasa të ndërmarrë një fushatë destabilizimi në Ballkanin Perëndimor, Kremlini mund të përdorë teknika destabilizuese, në përpjekjet e tij për të shmangur ndryshimet pozitive në raport me situatën aktuale.

Ngjarjet e fundit në Malin e Zi dhe Maqedoninë e Veriut, treguan qartë se Rusia i shton aktivitetet e saj propagandistike dhe të inteligjencës në shtetet e Ballkanit, kur këto të fundit janë në prag të vendimeve të mëdha gjeopolitike. Por në të njëjtën kohë, këto ngjarje nxorrën në pah kufizimet e angazhimit të Rusisë në Ballkanin Perëndimor.

Në dallim nga hapësira post-sovjetike, Kremlini heziton të ushtrojë një presion të madh mbi shtetet e Ballkanit. Duke e konsideruar rajonin pjesë të sferës perëndimore të ndikimit, Rusia nuk ka zhvilluar anjëherë luftëra tregtare apo vendosur embargo kundër tyre, e lëre më pastaj të planifikojë ndonjë ndërhyrje ushtarake.

Është e sigurtë se Perëndimi dhe elitat lokale, se do ta përdorin çdo hap të guximshëm të ndërmarrë nga Rusia, si një argument për përshpejtimin e integrimit të shteteve të Ballkanit në BE dhe NATO. Për pasojë, inercia është skenari më i mundshëm për sa i përket marrëdhënieve të Rusisë me Ballkanin Perëndimor.

Kremlini do të vazhdojë ta kritikojë Perëndimin për arrogancën, unilateralizmin dhe mosrespektimin e interesave ruse në rajon. Ai do forcojë kundërshtimin e tij ndaj përpjekjeve të Perëndimit për ndërmjetësim, nëse ato arrijnë të zgjidhin konfliktet brenda Bosnjës, dhe atë Serbi-Kosovë. Por pasi të arrihet një kompromis, Rusia do të rivendosë me përpikëri gjendjen e re të status kuosë, dhe do të përqëndrohet në çështje më të ngutshme sesa ato në Ballkan./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Studimi/ Mos i besoni asnjëherë fytyrës së një personi

Publikuar

-

Nga

* Shprehjet e fytyrës, mund të mos jenë tregues të besueshëm të emocionit, thonë studiuesit, duke shtuar se njerëzit nuk duhet t’i besojnë kurrë pamjes së fytyrës së një personi. Sipas studimit, disa biznese janë duke punuar madje edhe mbi një teknologji, që do të përcaktojë cilat janë kënaqësitë e klientit, pikërisht përmes shprehjeve të fytyrës.

“Pyetja që shtruam në fillim të studimit ishte:”A mund të zbulojmë vërtet emocionin, përmes shprehive të fytyrës. Dhe përfundimi kryesor është jo, nuk mundemi”- thotë autori kryesor i studimit Aleks Martinez nga Universiteti Shtetëror i Ohajos në SHBA.

Për gjetjet, studiuesit u fokusuan në ndërtimin e algoritmeve kompjuterike, të cilat analizojnë shprehitë e fytyrës tek njerëzit. Studiuesit analizuan kinetikën e lëvizjes së muskujve në fytyrën e njeriut, dhe i krahasuan ato lëvizje muskujsh me emocionet e një personi.

Dhe zbuluan se përpjekjet për të zbuluar ose përcaktuar emocionet, bazuar në shprehjet e fytyrës së një personi, ishin thuajse gjithmonë të gabuara. “Që të gjithë ne bëjmë shprehje të ndryshme të fytyrës, bazuar në kontekstin dhe prejardhjen kulturore”- tha Martinez.

“Dhe është shumë e rëndësishme të kuptohet, që jo të gjithë ata që i shohim të buzëqeshim janë të lumtur. Dhe jo të gjithë ata që janë të lumtur buzëqeshin. Unë madje do të shkoja deri në ekstrem, duke thënë se shumica e njerëzve që nuk buzëqeshin, nuk janë domosdoshmërisht të palumtur”- shtoi Martinez.

Është gjithashtu e vërtetë, që njerëzit buzëqeshin ndonjëherë për shkak të një detyrimi ndaj normave sociale, thanë më tej studiuesit. Kjo në vetvete, nuk do të ishte një problem thotë Martinez. “Pasi me siguri ata kanë të drejtë t’i dhurojnë një buzëqeshje pjesës tjetër të botës. Por disa kompani, kanë nisur të zhvillojnë teknologji, për të njohur lëvizjet e muskujve të fytyrës, dhe për të përcaktuar emocione apo qëllimet që fshehin ato lëvizje.

LEXO EDHE:  Avokati zbulon si Moska dhe Beogradi duan destabilizim: Kanë mobilizuar…

LEXO EDHE:  90 milionë dollarë për modernizimin e transportit rrugor në Ballkanin Perëndimor

Grupi i studi, analizoi disa nga këto teknologji, dhe zbuloi se ato kryesisht ishin të pasakta në analizat e tyre. “Disa pretendojnë se përmes këtyr teknologjive, mund të zbulojnë nëse dikush është fajtor për një krim apo jo, ose nëse një student është i fokusuar në mësim apo jo, apo nëse një klient është i kënaqur pas një blerjeje që ka bërë. Por ajo që tregoi hulumtimi ynë, është se ato pretendime janë të plota.

Nuk ka asnjë mënyrë se si mund t’i përcaktoni këto gjëra. Dhe akoma më keq, kjo mund të jetë diçka e rrezikshme”-shtoi ai. Pas analizimit të të dhënave në lidhje me shprehjet e fytyrës dhe emocionet, ekipi hulumtues arriti në përfundimin se duhen më tepër sesa shprehjet për të zbuluar saktë emocionin e një njeriu.

“Ajo që treguam është se kur përjeton një emocion, truri jonë çliron peptide – dhe kryesisht hormone – që e ndryshojnë rrjedhën e gjakut dhe përbërjen e tij. Dhe për shkak se fytyra është e mbushur me këto peptide, ajo ndryshon ngjyrë”- thekson Martinez. Sipas studiuesve, ngjyra e fytyrës mund të ndihmojë në sigurimin e shumë të dhënave./ Thepeninsulaqatar-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

“Telegrami i gjatë” i Xhorxh Kenan/ Kur SHBA hartoi stategjinë e frenimit të Bashkimit Sovjetik

Publikuar

-

Nga

Zyrtarët e shërbimeve diplomatike në ambasadat dhe konsullatat amerikane kudo në botë, i dërgojnë çdo ditë raportime Uashingtonit. Pjesa më e madhe e asaj që ata shkruajnë harrohet, edhe para se të lexohet në Departamentin e Shtetit. Por disa kabllograma, bëhen të famshme kur rrjedhin dhe botohen në media.

Zakonisht asnjëra prej tyre nuk ndryshon dot rrjedhën e historisë. Përjashtim bën kabllograma e famshme që Xhorxh Kenan, i dërgoi eprorëve të tij të Departamentit të Shtetit nga Moska më 22 shkurt 1946. Në dimrin e viteve 1945-1946, shpresat e Shteteve e Bashkuara ishin të mëdha se gjërat do të shkonin mirë.

Lufta e Dytë Botërore, kishte përfunduar me humbjen e Japonisë dhe Gjermanisë naziste. Shumë amerikanë prisnin që Uashingtoni të kishte marrëdhënie të afërta me aleatin e saj të luftës, Bashkimin Sovjetik. Ata mbështesnin përfundimin e gjeneralit amerikan DuajtAjzenhauer, pas vizitës që zhvilloi në Moskën e vitit 1945:”Asgjë nuk e orienton më shumë politikën ruse, sesa dëshira për të pasur miqësi me Shtetet e Bashkuara”.

Por në fundin e vjeshtës së atij viti, aleanca filloi të prishet, ndërsa Moska nisi të ndërtojë një sferë të ndikimit të saj në Ballkan, një prelud i asaj që do të bëhej sundimi sovjetik i Evropës Lindore. Pastaj më 9 shkurt 1946, udhëheqësi sovjetik Josif Stalin mbajti një fjalim të zjarrtë, në të cilën ai foli për aleancën e kohës së luftës si një gjë që i përkiste tashmë të kaluarës, teksa bëri thirrje që Bashkimi Sovjetik të zbatonte me një angazhim maksimal një seri planesh 5-vjeçare, që synonin një ndërtim të shpejtë ushtarako-industrial të vendit.

I mbajtur vetëm 6 muaj pasi mbaroi Lufta e Dytë Botërore, fjalimi i Stalinit i alarmoi zyrtarët amerikanë. Departamenti i Shtetit iu drejtua për një shpjegim Xhorxh Kenanit, ekspertit më të mirë mbi sovjetikët në ambasadën amerikane në Moskë. Kenan, aso kohe 42-vjeç, një diplomat në karrierë, ktheu një përgjigje prej 5000 fjalësh, që ka hyrë në histori si “Telegrami i gjatë”.

Në të ai argumentonte se politika amerikane ndaj Bashkimit Sovjetik, mbështetej mbi një supozim të gabuar:që Uashingtoni mund të ndikonte në sjelljen e Moskës, duke ofruar stimuj për të inkurajuar një sjellje më të mirë.

Përkundrazi, ishte dinamika e brendshme e fuqishme dhe e parezistueshme, ajo që nxiti sjelljen agresive të Moskës. Sovjetikët besonin se me SHBA-në nuk mund të kishin një “modus vivendi” (një mirëkuptim) të përhershëm, se ata dëshironin dhe e shihnin të domosdoshme prishjen e harmonisë së brendshme të shoqërisë amerikane, duke shkatërruar mënyrën tradicionale amerikane të jetesës, dhe duke e shkatërruar autoritetin ndërkombëtar të SHBA-së.

Për pasojë, shkruante Kenan, vetëm kërcënimi i forcës mund të kufizojë ose ndryshojë ambiciet sovjetike. Ai publikoi një version të rishikuar të “Telegramit të gjatë” një vit më vonë në revistën “Foreign Affairs” me pseudonimin “X”. (Ishte ende një punonjës i Departamentit të Shtetit, dhe konsiderohej e papërshtatshme, që ai të shkruante nën emrin e tij).

LEXO EDHE:  “Kosova në NATO”/ Rama: Është domosdoshmëri dhe vlerë e shtuar  

LEXO EDHE:  "Kosova në NATO"/ Rama: Është domosdoshmëri dhe vlerë e shtuar  

Në thelb sugjerimi mbeti i njëjtë:elementi kryesor i çdo politike të Shteteve të Bashkuara ndaj Bashkimit Sovjetik, duhet të jetë ai i një kontrolli dhe frenimi afatgjatë, të durueshëm, por të vendosur dhe vigjilent ndaj tendencave ekspansive ruse.

Ideja e Kenan, ishte se Shtetet e Bashkuara duhet të përpiqeshin të mbanin nën kontroll, më shumë sesa të mundoheshin të riafroheshin me Bashkimin Sovjetik. Doktrina e frenimit, do të orientojë politikën e jashtme të SHBA-ve për 4 dekadat e ardhshme.

Kur Bashkimi Sovjetik u shpërbë në vitin 1991, studiuesit e politikës së jashtme në të gjithë spektrin ideologjik, u përpoqën të ripërpunonin konceptet e Kenan, dhe ta riemërtonin epokën e politikës së jashtme që arriti të kontrollonte. Deri më tani, askush nuk e ka pretenduar trashëgiminë e tij.

Megjithatë Kenan, nuk ishte asnjëherë dakord me mënyrën se si u zbatuan sugjerimet e tij. Ai besonte se administrata Truman, i dha teorisë së frenimit të Bashkimit Sovjetik një përmasë më luftarake dhe militariste, sesa e kishte menduar ai.

Kenan nisi të mënjanohej gjithnjë e më shumë brenda Departamentit të Shtetit, dhe u largua nga Shërbimi i Jashtëm në vitin 1950. Ai e kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij në Institutin për Studime të Avancuara në Univrsitetin e Prinstonit, duke shkruar në mënyrë elegante edhe pse kritike mbi politikën e jashtme të SHBA-së.

Ai vdiq në vitin 2005 në moshën 101-vjeçare. Ai e kishte siguruar termin përcaktues të epokës së tij. Por mendonte gjithnjë se ishte jashtë rolit të tij, duke e përshkruar veten si “mysafir të kohës së dikujt, dhe jo një anëtar të familjes së tij”./ Cfr.org-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Kriza e re e emigrantëve sirianë në prag/ Europa është e papërgatitur

Publikuar

-

Nga

* Për gati një dekadë, luftaçivile në Siri, ka qenë një njollë turpi për bashkësinë ndërkombëtare. Që nga viti 2011, ky konflikt i ka marrë jetën rreth 500.000 njerëzve, ka plagosur më shumë se 1 milionë, dhe ka detyruar 12 milionë të tjerë – gati gjysma e popullsisë së vendit – të largohen nga shtëpitë e tyre.

Por edhe pas një dhune dhe rrënimi të përmasave të tilla, tragjedia po thellohet. Në Idlib, enklava e fundit që kontrollohet nga rebelët, po ndodh një nga katastrofat më të rënda humanitare të luftës. Të gjendur përballë një sulmi vrastar nga regjimi i Bashar Al-Asadit dhe përkrahësit e tij rusë dhe iranianë, rreth 900 mijë njerëz janë shpërngulur nga shtëpitë e tyre gjatë 2 muajve të fundit, ndërsa të paktën 300 civilë janë vrarë.

Në ndjekje të “fitores së plotë”, avionët sirianë dhe ata rusë kanë bombarduar spitalet, shkollat, tregjet dhe furrat e bukës. Ndërsa organizata humanitare janë të detyruara të largohen nga rajoni, disa nga tmerret e shkaktuara të panjohura për botën, por të tjerat jo.

Më 18 shkurt, “Save the Children” njoftoi se 7 fëmijë – mes tyre një fohnje 7 muajshe – kishin vdekur nga të ftohtit në kampet e Idlibit. Por lufta civile në Siri, është tashmë një tragjedi e harruar. Masakrat ndaj civilëve të një lloji që Perëndimi dikur u zotua të mos i tolerojë më kurrë, janë bërë mëse normale.

Sikurse vëren Dejvid Miliband, presidenti i Komitetit Ndërkombëtar të Shpëtimit dhe ish-ministër i jashtëm i Britanisë së Madhe, lufta është simptomë e një “epoke të pandëshkueshmërisë”, që karakterizohet nga mosrespektimi i plotë i sundimit të ligjit, dhe nga një defiçit po aq i madh i “diplomacisë ndërkombëtare”.

Sjellja brutale e regjimit të Asadit, është pasojë e gabimeve të rënda të politikës perëndimore. Në gushtin e vitit 2013, pas vrasjes së 1.400 civilëve gjatë një sulmi me gaz sarin në Gutan Lindore, Siria e kaloi vijën e kuqe të përmendur me herët nga presidenti i atëhershëm amerikan Barak Obama.

Dështimi i SHBA-së për të ndëshkuar Asadin, e zvogëloi ndikimin e saj në rajon, duke forcuar atë të armiqve të saj. Donald Trump, që e kundërshtoi ndërhyrjen ushtarake në vitin 2013, synoi në mënyrë oportuniste ta poziciononte veten kundër administratës Obamam, kur SHBA-ja ndëmori disa sulme ajrore në përgjigje të sulmit kimik në Khan Shajkun në vitin 2017.

Por Trump, nuk ka hartuar kurrë ndonjë gjë që t’i ngjajë një strategjie koherente mbi Sirinë.

LEXO EDHE:  Shqiperia i shpeton “listes se zeze” te Rusise

LEXO EDHE:  Nga Londra në Tokyo me tren/ Hekurudha madhështore 13, 500 kilometra

Në fakt, SHBA-ja i braktisi kurdët në verilindje të Sirisë, duke i detyruar ata të arrijnë një armëpushim me regjimin e Asadit. Robert O’Brajan, këshilltari i SHBA për sigurinë kombëtare, e zbuloi papërgjegjshmërinë përmes së cilës SHBA-ja e sheh sot Sirinë, kur deklaroi më 11 shkurt: “Çfarë duhet të bëjmë për t’i ndalur ata? A mos duhet të jemi një polic global, të mbajmë një shkop dhe të themi “Ndalojeni Turqinë, ndalojeni Rusinë?”.

Përballë asaj që historiani Najxhëll Hemilton e ka quajtur “Amerexit”, bota demokratike ka mbetur pa udhëheqje. Këshilli i Sigurimit i OKB, që cili numëron Rusinë në mesin e anëtarëve të tij të përhershëm, është i pafuqishëm. Bashkimi Evropian, i konsumuar nga problemet e brendshme, rri e bën sehir nga larg.

Britania e Madhe, pavarësisht retorikës së saj të zëshme për një “Britani globale”, nuk ka qenë kurrë më apatike dhe e mënjanuar sesa sot përballë një krize gjeopolitike. Asnjë zyrtar i lartë britanik, përfshirë ministrat e jashtëm dhe të mbrojtjes, nuk ishin të pranishëm në Konferencën e Sigurisë në Mynih në fillim të këtij muaji.

E megjithatë, as Britania dhe as Bashkimi Evropian, nuk mund t’i shpëtojnë pasojave të luftës së pambarimtë në Siri. Zhvendosja e afro 1 milionë civilëve nga Idlibi, kërcënon të ringjallë krizën e emigrantëve që e goditi BE-në në vitet 2015-2016.

Turqia, që tashmë po mban 3.6 milion refugjatë sirianë, si pjesë e marrëveshje të dyshimtë me Evropën, është zotuar të mos i pranojë më. Por një BE e përçarë, nuk është aspak e përgatitur për një fluks të ri refugjatësh. Duke pasur parasysh këtë, Rusia dhe Turqia do të përpiqen tani të shfrytëzojnë dobësinë e Evropës, duke bërë kërkesa gjeopolitike, në këmbim të bashkëpunimit.

Në një botë të globalizuar, dallimi midis politikës së brendshme dhe asaj të jashtme, nuk është më i përdorshëm. Por pa marrë parasysh këtë, Perëndimi ka kërkuar ngushëllim në iluzionin e izolimit. Megjithatë, katastrofa siriane do ta detyrojë së shpejti që të përballet me realitetin./“New Statesman”-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE