Connect with Us

Investigimi/ Ja si Vladimir Putin tentoi të vërë nën kontroll politikën italiane

Blog

Investigimi/ Ja si Vladimir Putin tentoi të vërë nën kontroll politikën italiane

Publikuar

-

Nga Alberto Nardelli, Christo Grozev, Tanya Kozyreva & Roman Dobrokhotov “BuzzFeed”

* Dy njerëz me lidhje të forta me figurat kryesore të politikës ruse, janë zërat e përgjuar gjatë negocimit të një marrëveshje për shitjen e një sasie nafte nga Rusia, për të financuar partinë italiane të ekstremit të djathtë Lega, të drejtuar nga Mateo Salvini.

Në muajin korrik, “BuzzFeed News” bëri publike një përgjim audio të ndihmësit të vjetër të Salvinit, Xhanluka Savoini, duke diskutuar mbi një plan për të kanalizuar fshehurazi dhjetëra miliona dollarë para nga shitja e naftës ruse, për llogari të fushatës së ardhshme zgjedhore evropiane të Legës.

Ai përgjim, e tronditi politikën italiane, teksa prokurorët e Milanos, po e hetojnë marrëveshjen e propozuar. Por zërat e rusëve që dëgjoheshin duke biseduar me Savoinin, dhe 2 italianë të tjerë në hotelin Metropol në Moskë tetorin e vitit të kaluar, ishin ende misteriozë.

Tashmë një investigim i përbashkët nga “BuzzFeed News” dhe uebsajti investigativ rus “Insider”, kanë identifikuar 2 nga 3 rusët që flasin në atë përgjim:Andrej Karçenko dhe Ilia Jakunin. Ata kanë lidhje me demagogun kryesor të së djathtës nacionaliste Aleksandër Dugin si dhe me Vladimir Pligin, një politikan i rrethit të brendshëm të presidentit Vladimir Putin.

Dugin është “babai” i një ideologjie, të cilën Putini e ka përqafuar vitet e fundit. Ajo flet për një Rusi të ringjallur, që i reziston Perëndimit liberal. Pligin luajti një rol të madh në njërën nga lëvizjet më armiqësore të politikës së jashtme të Putinit, duke punuar në hartimin e një ligji që çeritifikoi aneksimin e Krimesë në vitin 2014.

As Dugin dhe as Pligin, nuk morën pjesë në takimin e 18 tetorit 2018 në Hotelin Metropol,

por që të dy përmenden në bisedën e regjistruar. Një zë ende i paidentifikuar, deklaroi se ata kishin nevojë për “dritën jeshile” të Pligin, përpara se të vazhdonin me negociatat.

Dhe një ditë para takimit, Dugin u fotografua duke u takuar me Savoinin, ndërsa Salvini raportohet se u takua me zv/kryeministrin rus Dimitri Kozak në zyrën e Pligin. Identifikimi i dy rusëve të pranishëm në atë bisedë, do të rivërë nën një presion të ri Salvinin, liderin më të fuqishëm të së djathtës ekstreme në Evropë.

Tashmë ai duhet të shpjegojë, nëse kishte ndonjë njohuri mbi marrëveshjen e propozuar. Të dhënat e reja, shtrojnë ndërkohë pyetje të mëtejshme, se kush ishte orkestruesi i marrëveshjes nga pala ruse, dhe çfarë lidhjesh ka ai me Kremlinin. I kontaktuar me telefon të hënën, Pligin u shpreh për “Insider”:”Unë nuk kam asnjë marrëdhënie me këta njerëz”.

Andrey Yuryevich Kharchenko (left) and Ilya Andreevich Yakunin.

As Karçenko, Jakunin dhe Dugin nuk iu përgjigjën kërkesave të shumta për ndonjë koment.

Salvini nuk mori pjesë në mbledhjen e Hotel Metropol, por në atë kohë ai gjendej në Moskë. Politikani italian, ka refuzuar në vazhdimësi t’u përgjigjet pyetjeve, nëse kishte dijeni për këtë taim apo mbi marrëveshjen e propozuar.

Një anëtar i vjetër i partisë së Putinit, Rusia e Bashkuar, Pligin është gjithashtu një ish-anëtar i i parlamentit. Ligji që ai hartoi për aneksimin e Krimesë, e vendosi në listat e atyre që u prekën nga sanksionet e Bashkimit Evropian. Pligin ka qenë ndërkohë një student i Anatoli Sobçak, ish-kryetari i bashkisë së Shën Petersburgut, i njohur si mentor i Putinit në fillimet e karrierës së tij politike.

LEXO EDHE:  Putin: Nuk ka siguri për ekonominë

Lidhja e Pligin me Jakunin shkon përtej regjistrimit në Hotel Metropol. Në vitin 2002, Jakunin pati një post drejtues në Agjencinë e Investimeve të Drejtpërdrejta, një kompani e fokusuar tek industritë të mëdha, përfshirë atë të naftës dhe gazit. Ajo kontrollohet nga një kompani, ku Pligin figuron si një nga 6 themeluesit dhe një aksionerët e saj.

Ndërkohë lidhjet me Dugin vijnë nga Karçenko, që sipas mediave ruse është anëtar i grupimit politik të së djathtës ekstreme të Dugin, Lëvizja Ndërkombëtare Euroaziatike. Por emri i tij nuk gjendet në faqen e internetit të organizatës. I pyetur nga “Insider” pse kishte kaq pak informacione në lidhje me të në internet, Karçenko tha se ai shpesh i boton shkrimet e tij me një pseudonim, të cilin refuzoi ta zbulonte.

Dugin ka lidhje të vjetra me qeverinë ruse. Ai është djali i një oficeri të KGB-së, dhe ka qenë më herët këshilltar i Sergei Narishkin, ish-kryetar i Dumës, parlamentit rus, dhe që është drejtori i Shërbimit të Inteligjencës së Jashtme ruse.

Profili në Facebook i Dugin, është i mbushur me fotografi të ideologjisë së ekstremit të djathtë, me dhe parrulla nacionaliste, materiale që promovojnë punën e tij, dhe foto të politikanëve nacionalistë. Mes tyre ka foto të Salvini dhe Savoinit. Në nëntorin e vitit 2016, Dugin e intervistoi Salvinin në lidhje me zgjedhjen president të Donald Trumpit, dhe të ardhmen e Evropës.

“BE, duke qenë një strukturë e panatyrshme, ka filluar tashmë të shkatërrohet. Bashkimi Evropian është një celulë, e kundërta e demokracisë”- do të deklaronte Salvini. Lidhja e Dugin me Savoinin, ndihmësin e Salvinit është e vjetër. Vetë Savoini e ka pranuar për “BuzzFeed News”, se e njeh Dugin prej më shumë se 2 dekadash.

Salvini nuk e ka mohuar takimin me dyshen Kozak-Pligin, duke thënë se ai thjesht nuk mund të kujtojë dot detajet. “Unë nuk mbaj mend çfarë kam bërë një ditë më parë. Ndaj e kam të vështirë të mbaj mend çfarë bëra më 17 tetor”- u shpreh ai për mediat italiane.

Pas zbulimeve të “BuzzFeed News”, prokurorët italianë thanë se po shqyrtojnë nëse Savoini dhe dy italianët e tjerë në atë takim, ishin angazhuar në “një korrupsion ndërkombëtar”. Në muajin gusht, “BuzzFeed News”, “Bellingcat” dhe “Insider”, zbuluan se në vitin 2018 Savoini kishte vizituar të paktën 14 herë Rusinë.

Këto zbulime kanë ardhur në një kohë kur kohë qeveria italiane u fut në krizë, dhe u rrëzua. Kjo ndodhi kur Salvini u tërhoq nga koalicioni, me synim provokimin e zgjedhjeve të parakohshme. Por kjo lëvizje duket se ka dështuar. Lëvizja Pesë Yjet, është tashmë në prag të formimit të një qeverie të re me Partinë Demokratike të qendrës së majtë, ndërsa Salvini do ta humbasë postet e tij si zv/kryeministër dhe ministër i Brendshëm./ Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Studimi/ Mos i besoni asnjëherë fytyrës së një personi

Publikuar

-

Nga

* Shprehjet e fytyrës, mund të mos jenë tregues të besueshëm të emocionit, thonë studiuesit, duke shtuar se njerëzit nuk duhet t’i besojnë kurrë pamjes së fytyrës së një personi. Sipas studimit, disa biznese janë duke punuar madje edhe mbi një teknologji, që do të përcaktojë cilat janë kënaqësitë e klientit, pikërisht përmes shprehjeve të fytyrës.

“Pyetja që shtruam në fillim të studimit ishte:”A mund të zbulojmë vërtet emocionin, përmes shprehive të fytyrës. Dhe përfundimi kryesor është jo, nuk mundemi”- thotë autori kryesor i studimit Aleks Martinez nga Universiteti Shtetëror i Ohajos në SHBA.

Për gjetjet, studiuesit u fokusuan në ndërtimin e algoritmeve kompjuterike, të cilat analizojnë shprehitë e fytyrës tek njerëzit. Studiuesit analizuan kinetikën e lëvizjes së muskujve në fytyrën e njeriut, dhe i krahasuan ato lëvizje muskujsh me emocionet e një personi.

Dhe zbuluan se përpjekjet për të zbuluar ose përcaktuar emocionet, bazuar në shprehjet e fytyrës së një personi, ishin thuajse gjithmonë të gabuara. “Që të gjithë ne bëjmë shprehje të ndryshme të fytyrës, bazuar në kontekstin dhe prejardhjen kulturore”- tha Martinez.

“Dhe është shumë e rëndësishme të kuptohet, që jo të gjithë ata që i shohim të buzëqeshim janë të lumtur. Dhe jo të gjithë ata që janë të lumtur buzëqeshin. Unë madje do të shkoja deri në ekstrem, duke thënë se shumica e njerëzve që nuk buzëqeshin, nuk janë domosdoshmërisht të palumtur”- shtoi Martinez.

Është gjithashtu e vërtetë, që njerëzit buzëqeshin ndonjëherë për shkak të një detyrimi ndaj normave sociale, thanë më tej studiuesit. Kjo në vetvete, nuk do të ishte një problem thotë Martinez. “Pasi me siguri ata kanë të drejtë t’i dhurojnë një buzëqeshje pjesës tjetër të botës. Por disa kompani, kanë nisur të zhvillojnë teknologji, për të njohur lëvizjet e muskujve të fytyrës, dhe për të përcaktuar emocione apo qëllimet që fshehin ato lëvizje.

LEXO EDHE:  Armina Mevlani hap blogun e saj të modës

LEXO EDHE:  Armina Mevlani hap blogun e saj të modës

Grupi i studi, analizoi disa nga këto teknologji, dhe zbuloi se ato kryesisht ishin të pasakta në analizat e tyre. “Disa pretendojnë se përmes këtyr teknologjive, mund të zbulojnë nëse dikush është fajtor për një krim apo jo, ose nëse një student është i fokusuar në mësim apo jo, apo nëse një klient është i kënaqur pas një blerjeje që ka bërë. Por ajo që tregoi hulumtimi ynë, është se ato pretendime janë të plota.

Nuk ka asnjë mënyrë se si mund t’i përcaktoni këto gjëra. Dhe akoma më keq, kjo mund të jetë diçka e rrezikshme”-shtoi ai. Pas analizimit të të dhënave në lidhje me shprehjet e fytyrës dhe emocionet, ekipi hulumtues arriti në përfundimin se duhen më tepër sesa shprehjet për të zbuluar saktë emocionin e një njeriu.

“Ajo që treguam është se kur përjeton një emocion, truri jonë çliron peptide – dhe kryesisht hormone – që e ndryshojnë rrjedhën e gjakut dhe përbërjen e tij. Dhe për shkak se fytyra është e mbushur me këto peptide, ajo ndryshon ngjyrë”- thekson Martinez. Sipas studiuesve, ngjyra e fytyrës mund të ndihmojë në sigurimin e shumë të dhënave./ Thepeninsulaqatar-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

“Telegrami i gjatë” i Xhorxh Kenan/ Kur SHBA hartoi stategjinë e frenimit të Bashkimit Sovjetik

Publikuar

-

Nga

Zyrtarët e shërbimeve diplomatike në ambasadat dhe konsullatat amerikane kudo në botë, i dërgojnë çdo ditë raportime Uashingtonit. Pjesa më e madhe e asaj që ata shkruajnë harrohet, edhe para se të lexohet në Departamentin e Shtetit. Por disa kabllograma, bëhen të famshme kur rrjedhin dhe botohen në media.

Zakonisht asnjëra prej tyre nuk ndryshon dot rrjedhën e historisë. Përjashtim bën kabllograma e famshme që Xhorxh Kenan, i dërgoi eprorëve të tij të Departamentit të Shtetit nga Moska më 22 shkurt 1946. Në dimrin e viteve 1945-1946, shpresat e Shteteve e Bashkuara ishin të mëdha se gjërat do të shkonin mirë.

Lufta e Dytë Botërore, kishte përfunduar me humbjen e Japonisë dhe Gjermanisë naziste. Shumë amerikanë prisnin që Uashingtoni të kishte marrëdhënie të afërta me aleatin e saj të luftës, Bashkimin Sovjetik. Ata mbështesnin përfundimin e gjeneralit amerikan DuajtAjzenhauer, pas vizitës që zhvilloi në Moskën e vitit 1945:”Asgjë nuk e orienton më shumë politikën ruse, sesa dëshira për të pasur miqësi me Shtetet e Bashkuara”.

Por në fundin e vjeshtës së atij viti, aleanca filloi të prishet, ndërsa Moska nisi të ndërtojë një sferë të ndikimit të saj në Ballkan, një prelud i asaj që do të bëhej sundimi sovjetik i Evropës Lindore. Pastaj më 9 shkurt 1946, udhëheqësi sovjetik Josif Stalin mbajti një fjalim të zjarrtë, në të cilën ai foli për aleancën e kohës së luftës si një gjë që i përkiste tashmë të kaluarës, teksa bëri thirrje që Bashkimi Sovjetik të zbatonte me një angazhim maksimal një seri planesh 5-vjeçare, që synonin një ndërtim të shpejtë ushtarako-industrial të vendit.

I mbajtur vetëm 6 muaj pasi mbaroi Lufta e Dytë Botërore, fjalimi i Stalinit i alarmoi zyrtarët amerikanë. Departamenti i Shtetit iu drejtua për një shpjegim Xhorxh Kenanit, ekspertit më të mirë mbi sovjetikët në ambasadën amerikane në Moskë. Kenan, aso kohe 42-vjeç, një diplomat në karrierë, ktheu një përgjigje prej 5000 fjalësh, që ka hyrë në histori si “Telegrami i gjatë”.

Në të ai argumentonte se politika amerikane ndaj Bashkimit Sovjetik, mbështetej mbi një supozim të gabuar:që Uashingtoni mund të ndikonte në sjelljen e Moskës, duke ofruar stimuj për të inkurajuar një sjellje më të mirë.

Përkundrazi, ishte dinamika e brendshme e fuqishme dhe e parezistueshme, ajo që nxiti sjelljen agresive të Moskës. Sovjetikët besonin se me SHBA-në nuk mund të kishin një “modus vivendi” (një mirëkuptim) të përhershëm, se ata dëshironin dhe e shihnin të domosdoshme prishjen e harmonisë së brendshme të shoqërisë amerikane, duke shkatërruar mënyrën tradicionale amerikane të jetesës, dhe duke e shkatërruar autoritetin ndërkombëtar të SHBA-së.

Për pasojë, shkruante Kenan, vetëm kërcënimi i forcës mund të kufizojë ose ndryshojë ambiciet sovjetike. Ai publikoi një version të rishikuar të “Telegramit të gjatë” një vit më vonë në revistën “Foreign Affairs” me pseudonimin “X”. (Ishte ende një punonjës i Departamentit të Shtetit, dhe konsiderohej e papërshtatshme, që ai të shkruante nën emrin e tij).

LEXO EDHE:  Paralajmërimi i shërbimeve ruse për një luftë të re në Maqedoni

LEXO EDHE:  Reformimi i OKB-së, refuzojnë Kina dhe Rusia

Në thelb sugjerimi mbeti i njëjtë:elementi kryesor i çdo politike të Shteteve të Bashkuara ndaj Bashkimit Sovjetik, duhet të jetë ai i një kontrolli dhe frenimi afatgjatë, të durueshëm, por të vendosur dhe vigjilent ndaj tendencave ekspansive ruse.

Ideja e Kenan, ishte se Shtetet e Bashkuara duhet të përpiqeshin të mbanin nën kontroll, më shumë sesa të mundoheshin të riafroheshin me Bashkimin Sovjetik. Doktrina e frenimit, do të orientojë politikën e jashtme të SHBA-ve për 4 dekadat e ardhshme.

Kur Bashkimi Sovjetik u shpërbë në vitin 1991, studiuesit e politikës së jashtme në të gjithë spektrin ideologjik, u përpoqën të ripërpunonin konceptet e Kenan, dhe ta riemërtonin epokën e politikës së jashtme që arriti të kontrollonte. Deri më tani, askush nuk e ka pretenduar trashëgiminë e tij.

Megjithatë Kenan, nuk ishte asnjëherë dakord me mënyrën se si u zbatuan sugjerimet e tij. Ai besonte se administrata Truman, i dha teorisë së frenimit të Bashkimit Sovjetik një përmasë më luftarake dhe militariste, sesa e kishte menduar ai.

Kenan nisi të mënjanohej gjithnjë e më shumë brenda Departamentit të Shtetit, dhe u largua nga Shërbimi i Jashtëm në vitin 1950. Ai e kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij në Institutin për Studime të Avancuara në Univrsitetin e Prinstonit, duke shkruar në mënyrë elegante edhe pse kritike mbi politikën e jashtme të SHBA-së.

Ai vdiq në vitin 2005 në moshën 101-vjeçare. Ai e kishte siguruar termin përcaktues të epokës së tij. Por mendonte gjithnjë se ishte jashtë rolit të tij, duke e përshkruar veten si “mysafir të kohës së dikujt, dhe jo një anëtar të familjes së tij”./ Cfr.org-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Kriza e re e emigrantëve sirianë në prag/ Europa është e papërgatitur

Publikuar

-

Nga

* Për gati një dekadë, luftaçivile në Siri, ka qenë një njollë turpi për bashkësinë ndërkombëtare. Që nga viti 2011, ky konflikt i ka marrë jetën rreth 500.000 njerëzve, ka plagosur më shumë se 1 milionë, dhe ka detyruar 12 milionë të tjerë – gati gjysma e popullsisë së vendit – të largohen nga shtëpitë e tyre.

Por edhe pas një dhune dhe rrënimi të përmasave të tilla, tragjedia po thellohet. Në Idlib, enklava e fundit që kontrollohet nga rebelët, po ndodh një nga katastrofat më të rënda humanitare të luftës. Të gjendur përballë një sulmi vrastar nga regjimi i Bashar Al-Asadit dhe përkrahësit e tij rusë dhe iranianë, rreth 900 mijë njerëz janë shpërngulur nga shtëpitë e tyre gjatë 2 muajve të fundit, ndërsa të paktën 300 civilë janë vrarë.

Në ndjekje të “fitores së plotë”, avionët sirianë dhe ata rusë kanë bombarduar spitalet, shkollat, tregjet dhe furrat e bukës. Ndërsa organizata humanitare janë të detyruara të largohen nga rajoni, disa nga tmerret e shkaktuara të panjohura për botën, por të tjerat jo.

Më 18 shkurt, “Save the Children” njoftoi se 7 fëmijë – mes tyre një fohnje 7 muajshe – kishin vdekur nga të ftohtit në kampet e Idlibit. Por lufta civile në Siri, është tashmë një tragjedi e harruar. Masakrat ndaj civilëve të një lloji që Perëndimi dikur u zotua të mos i tolerojë më kurrë, janë bërë mëse normale.

Sikurse vëren Dejvid Miliband, presidenti i Komitetit Ndërkombëtar të Shpëtimit dhe ish-ministër i jashtëm i Britanisë së Madhe, lufta është simptomë e një “epoke të pandëshkueshmërisë”, që karakterizohet nga mosrespektimi i plotë i sundimit të ligjit, dhe nga një defiçit po aq i madh i “diplomacisë ndërkombëtare”.

Sjellja brutale e regjimit të Asadit, është pasojë e gabimeve të rënda të politikës perëndimore. Në gushtin e vitit 2013, pas vrasjes së 1.400 civilëve gjatë një sulmi me gaz sarin në Gutan Lindore, Siria e kaloi vijën e kuqe të përmendur me herët nga presidenti i atëhershëm amerikan Barak Obama.

Dështimi i SHBA-së për të ndëshkuar Asadin, e zvogëloi ndikimin e saj në rajon, duke forcuar atë të armiqve të saj. Donald Trump, që e kundërshtoi ndërhyrjen ushtarake në vitin 2013, synoi në mënyrë oportuniste ta poziciononte veten kundër administratës Obamam, kur SHBA-ja ndëmori disa sulme ajrore në përgjigje të sulmit kimik në Khan Shajkun në vitin 2017.

Por Trump, nuk ka hartuar kurrë ndonjë gjë që t’i ngjajë një strategjie koherente mbi Sirinë.

LEXO EDHE:  Shkup, takimi i dytë i liderëve partiakë për krizën

LEXO EDHE:  Reformimi i OKB-së, refuzojnë Kina dhe Rusia

Në fakt, SHBA-ja i braktisi kurdët në verilindje të Sirisë, duke i detyruar ata të arrijnë një armëpushim me regjimin e Asadit. Robert O’Brajan, këshilltari i SHBA për sigurinë kombëtare, e zbuloi papërgjegjshmërinë përmes së cilës SHBA-ja e sheh sot Sirinë, kur deklaroi më 11 shkurt: “Çfarë duhet të bëjmë për t’i ndalur ata? A mos duhet të jemi një polic global, të mbajmë një shkop dhe të themi “Ndalojeni Turqinë, ndalojeni Rusinë?”.

Përballë asaj që historiani Najxhëll Hemilton e ka quajtur “Amerexit”, bota demokratike ka mbetur pa udhëheqje. Këshilli i Sigurimit i OKB, që cili numëron Rusinë në mesin e anëtarëve të tij të përhershëm, është i pafuqishëm. Bashkimi Evropian, i konsumuar nga problemet e brendshme, rri e bën sehir nga larg.

Britania e Madhe, pavarësisht retorikës së saj të zëshme për një “Britani globale”, nuk ka qenë kurrë më apatike dhe e mënjanuar sesa sot përballë një krize gjeopolitike. Asnjë zyrtar i lartë britanik, përfshirë ministrat e jashtëm dhe të mbrojtjes, nuk ishin të pranishëm në Konferencën e Sigurisë në Mynih në fillim të këtij muaji.

E megjithatë, as Britania dhe as Bashkimi Evropian, nuk mund t’i shpëtojnë pasojave të luftës së pambarimtë në Siri. Zhvendosja e afro 1 milionë civilëve nga Idlibi, kërcënon të ringjallë krizën e emigrantëve që e goditi BE-në në vitet 2015-2016.

Turqia, që tashmë po mban 3.6 milion refugjatë sirianë, si pjesë e marrëveshje të dyshimtë me Evropën, është zotuar të mos i pranojë më. Por një BE e përçarë, nuk është aspak e përgatitur për një fluks të ri refugjatësh. Duke pasur parasysh këtë, Rusia dhe Turqia do të përpiqen tani të shfrytëzojnë dobësinë e Evropës, duke bërë kërkesa gjeopolitike, në këmbim të bashkëpunimit.

Në një botë të globalizuar, dallimi midis politikës së brendshme dhe asaj të jashtme, nuk është më i përdorshëm. Por pa marrë parasysh këtë, Perëndimi ka kërkuar ngushëllim në iluzionin e izolimit. Megjithatë, katastrofa siriane do ta detyrojë së shpejti që të përballet me realitetin./“New Statesman”-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE