Connect with Us

Funksionon si shoqëri sekrete, Papa e shkishëroi: Kush është mafia kalabreze Ndrangeta

Blog

Funksionon si shoqëri sekrete, Papa e shkishëroi: Kush është mafia kalabreze Ndrangeta

Publikuar

-

Me një shtrirje nga Kanadaja në Australi, por me qendër në Kalabri të Italisë, Ndrangeta është një mafie globale. Ajo etiketohet shpesh një oktapod, pasi kudo ku ka para për të bërë, do të gjesh tentakulat e saj. Policia nuk ka qenë në gjendje ta kuptojë si duhet këtë mafia të çuditshme, teksa një prokuror amerikan, e përshkroi më një rast këtë organizatë si “të padukshme, si anën e errët të Hënës”. Po kush është Ndrageta?

Lindi si degë e Cosa Nostra

Në fillim termi “mafioz” nuk kishte një kuptim kriminal. Në gjuhën italiane do të thoshte “burrëror”, dhe i referohet një të riu që i kundërvihej qeverisë qendrore. Ishulli italian i Siçilisë, u qeveris për shekuj nga pushtuesit e huaj, ndaj këta mafiozë do të bëheshin bashkë për të mbrojtur njerëzit e tyre.

Në shekullin XIX, baronët feudalë që kishin nevojë për para, ua shisnin tokat e tyre qytetarëve. Kur Italia e bashkuar e aneksoi Siçilinë në vitin 1860, ata u dhanë banorëve të zonës edhe më shumë toka. Pasi e humbën pasurinë e tyre, baronët ndërsyen kundër autoriteteve të Romës ushtritë e tyre private.

Mafiozët u punësuan për të mbrojtur pronarët e tokave dhe bizneset e tyre. Ata paguheshin për të mbledhur borxhet, dhe garantuar zbatimin e kontratave. Ky ishte fillimi i mafies në Siçili. Ata e quajtën veten, Cosa Nostra (Gjëja Jonë). Disa prej këtyre siçilianëve, u internuan në rajonin e varfër të Kalabrisë. Atje formuan një grupim mafioz të veçantë, të njohur si Ndrangeta.

Pas luftës së brendshme, nis zgjerimi i madh nëpër botë

Për gati 1 shekull, Ndrangeta e kufizoi veprimtarinë e vet në Kalabri. Në vitin 1975, ajo u nda në 2 grupime. Brezi i vjetër donte të qëndronte në zone, dhe të operonte në fshehtësi. Brezi i ri, donte të zgjeronte operacionet e veta ilegale, dhe territorin që kontrollonte. Kjo çoi në vrasjen e një kumbari të mafias, duke ndezur një luftë civile brenda bandës.

Pas 300 të vrarëve nga të dyja palët, në krye del një fraksion i ri. Ai ishte shumë agresiv dhe nisi të merrej me rrëmbimin e biznesmenëve të pasur, në këmbim të parave. Në vitin 1973, ata rrëmbyen nipin e bosit të naftës Xhon Geti, duke i kërkuar një shpërblim prej 17 milionë dollarësh. Në fillim, Geti refuzoi të paguante, ndaj Ndrangeta ia preu veshin nipit, dhe ia dërgoi biznesmenit me postë. Pas lutjeve të të birit, Geti ra dakord të paguajë vetëm 2.2 milionë dollarë. Oferta u pranua nga Ndrangeta.

Në fillim, organizata e blinte të gjithë kokainën që trafikonte përmes Cosa Nostras. Më vonë, krijoi kontaktet e veta në Kolumbi. Në fund, kolumbianët preferuan më shumë të bënin pazar me Ndrangetën, sesa me Cosa Nostra. Ndrangeta ishin më e besueshme, anëtarët e saj nuk hapnin gojë, dhe paguanin në kohë.

LEXO EDHE:  Deklarata shokuese/ Mafia italiane, shoqatë bamirësie?

Funksionon si një shoqëri sekrete

Autoritetet e zbatimit të ligjit, e kanë pasur shumë të vështirë të depërtojnë tek kjo organizatë mafioze. Ndryshe nga Cosa Nostra, të gjithë anëtarët e kësaj mafie janë pjesëtarë të një familje. Ndrangeta operon si një shoqëri e fshehtë. Në vitin 2014, policia italiane regjistroi në fshethtësi pamjet e rralla të një premtimi mafioz për besnikëri. Anëtarët e rinj betohen para një arme dhe një pilule me helm, të cilën zotohen ta pijnë nëse arrestohen nga policia. Ajo përdor gjithashtu sistemin e vet të mesazheve të kriptuara.

Papa Françesku e shkishëroi

Ironikisht, pjesëtarët e kësaj mafie e cilësojnë veten katolikë të devotshëm. Pasi bëhen pjesë e grupit, ata i përkushtohen një jete kriminale, duke u betuar mbi Bibël. Ata kanë gjithashtu kishat e tyre në bunkerët e tyre nëntokësorë. Shumë klerikë të zonës i kanë mbështetur, madje kanë dëshmuar pro tyre nëpër gjyqe.

Madje në vitin 2013, Papa Benedikti XVI pagëzoi vajzën e një drejtuesit të lartë të Ndrangetës në sheshin e Shën Pjetrit. Për më tepër, Banka e Vatikanit akuzohet se ka qenë në të shkuarën pjesë e skemave të pastrimit të parave të mafias. Por gjërat nisën të ndryshojnë nën Papa Françeskun.

Në qershorin e vitit 2014, Papa shkoi në Kalabri për të përkujtuar vrasjen e një të riu nga Ndrageta. Papa Françesku, u kërkoi publikisht vrasësve të dorëzoheshin dhe të pendoheshin. Kur askush nuk e bëri, ai denoncoi të gjithë anëtarët e mafies, duke thënë:Ndrangeta përfaqëson adhurimin e së keqes dhe përbuzjen ndaj të mirës së përbashkët.Pjesëtarët e saj, janë të shkishëruar!”.

Por nuk ishte veprimi i parë i këtij lloji nga një Papë. Në vitin 1993, Shën Papa Gjon Pali II e denoncoi publikisht mafian siçiliane. Në shenjë hakmarrje Cosa Nostra bombardoi kishat, por shumë mafiozë u penduan, dhe u bënë informatorë të policisë. Ndërkohë, pavarësisht shkishërimit pjesëtarët e Ndrangetas kanë ruajtur qetësinë.

Trafikon 80 për qind të kokainës në Evropë

Operacionet kriminale të Ndragetës përfshijnë 60.000 njerëz, me 400 operativë kryesorë, në mbi 30 vende të botës. Kjo organizatë, trafikon 80 përqind të kokainës në Evropë. Madje ajo ka ndërtuar enkas një nëndetëse për të trafikuar kokainën nga Kolumbia. Përveç drogës, zhvatjes, lojërave të fatit, prostitucionit, trafikut të qënieve njerëzore dhe falsifikimit të mallrave, Ndrageta fiton shumë para edhe nga praktikat e ligjshme të biznesit, sikurse është menaxhimi i mbetjeve. Pas miratimit të ligjeve të rrepta të mbrojtjes së mjedisit në vitet 1980, Ndrangeta mbushte anijet me mbeturinash toksike të kompanive të ndryshme, i çonte ne det të hapur dhe i fundoste ato. Autoritetet besojnë se 32 prej këtyre anijeve ndodhen ende në fund të Mesdheut.

Përshtatur nga CNA.al.

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Donald Trump po i jep fund luftërave të pafundme të Amerikës

Publikuar

-

Nga

Nga Tony Shaffer “The Hill”

Presidenti Donald Trump, premtoi në fushatë t’i jepte fund ndërhyrjeve të pamatura të Shteteve të Bashkuara në vende të huaja gjatë 2 dekadave të fundit, dhe po e mban këtë premtim. Raportet tregojnë se ai është më afër se kurrë dhënies fund të luftës më të gjatë në historinë e Amerikës.
Pas viteve negociata, talebanët janë në prag të nënshkrimit të një marrëveshje, që do t’i hapte rrugën sheshimit të armiqësive, një zgjidhjeje për të ardhmen e Afganistanit, si dhe një tërheqje të trupave amerikane.

Nëse do të nënshkruhet ky pakt, rreth 5.000 trupa do të largohen nga Afganistani. Nëse kushtet e sigurisë pas kësaj lëvizjeje do të vazhdojnë të përmirësohen, 8.000 ushtarët e fundit mund të rrikthehen në SHBA, duke i dhënë fund një pranie ushtarake 18-vjeçare, e cila prej kohësh ka dalë nga vëmendja e shumicës së amerikanëve, që nuk kanë miq apo familjarë në rrezik.

Siç kam shkruar më herët, një zgjidhje e negociuar do të ishte një zgjidhje e nevojshme, për t’i dhënë fund konfliktit në Afganistan. Trump po shkon drejt suksesit në këtë pikë, dhe po i jep fund asaj lufte. Pasi vendi ynë u sulmua në 11 Shtator 2001, Shtetet e Bashkuara u detyruan të hakmerreshin kundër monstrave që vranë më shumë se 3.000 qytetarë të pafajshëm.
Ushtria jonë e shkëlqyer, vërtetoi kurajon dhe vlerën e saj, duke duruar dislokim pas dislokimi, dhe vitet e konfliktit të përgjakshëm në të gjithë botën. Osama Bin Laden dhe pasardhësi i tij si udhëheqësi më i shquar i terrorit islamik, Abu Bakr Bagadi, janë vrarë, duke u sjellë para drejtësisë nga fuqia e madhe e armëve amerikane.

Ndërkohë gjatë fushatës elektorale Trump u premtoi amerikanëve, se do të shmangte luftërat e pafundme, dhe e tillë ishte edhe përfshirja jonë në Afganistan. Por vetëm në zgjedhjet e vitit 2016, amerikanët e kuptuan më në fund të vërtetën e shëmtuar se “lufta globale kundër terrorizmt”, ishte shndërruar prej kohësh në një angazhim të hapur të trupave amerikane në
zona lufte armiqësore, pa ndonjë fitore të dukshme në horizont.
Dhe kjo nuk ishte askund më e qartë se sa në Afganistan. Prania jonë atje, është tani zyrtarisht më e zgjatur në kohë sesa mosha e disa prej ushtarëve amerikanë që luftojnë atje. Trupat tona, kishin fillimisht për detyrë të dëbonin nga aty njerëzit përgjegjës për sulmet e 11 Shtatorit, dhe krijimin e një qeverie të ligjshme në Kabul.

LEXO EDHE:  Vasili jep alarmin/ “Shteti po qeveriset nga mafia”

LEXO EDHE:  Papa përlotet gjatë vizitës në kampin e Aushvicit

Por sot misioni i tyre dhe fitorja janë të paqarta. Për shumë vite, amerikanët kanë luftuar dhe vdekur për të krijuar kushtet e paqes në Afganistan, dhe që qeveria demokratike në Kabul të krijonte autoritetin e saj legjitim. Vetëm javën e kaluar, 2 familje të tjera amerikane iu bashkuan afro 2.400 të tjerave, që kanë marrë lajmin tragjik të vrasjes së familjarit të tyre në Afganistan.
Por lufta në Afganistan nuk është më thelbësore për sigurinë sonë kombëtare, dhe kjo i ka lënë trupat tona atje pa ndonjë mision të dukshëm për të kryer. Partnerët tanë afganë kanë nevojë për mbështetjen tonë, por termat e sakta që do të çojnë drejt një fitoreje janë të paqarta.

Duke pasur parasysh këto realitete, Trump dhe këshilltarët e tij, kanë hartuar rrugën më të mirë që duhet ndjekur për t‘i dhënë fund këtyre konflikteve. Ne duhet të kemi një panoramë të qartë dhe lehtësisht të verifikueshme të uljes të dhunës dhe agresionit nga talibanët.

Trupat amerikane, dhe negociatorët që takohen me talibanët dhe përfaqësuesit e qeverisë afgane në Katar, duket se janë në prag të arritjes së kësaj. Trump u dha shumë familjeve amerikane një shpresë të madhe, kur premtoi të ndalte luftërat e pafundme, që kanë marrë kaq shumë jetë amerikanësh gjatë 2 dekadave të fundit. Duke e përmbushur këtë premtim, ai po e rikthen më në fund atë shpresë, në mirënjohje dhe lehtësim në të gjithë vendin./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Studimi/ Paraja nuk të bën të lumtur, sporti po

Publikuar

-

Nga

A dëshiron që të jesh i lumtur? Harro paratë dhe pasurinë, dhe fillo të vraposh. Në këtë përfundim mbërrin një studimi të kohëve të fundit, i kryer nga studiuesit e Universiteteve të Jeilit dhe Oksfordit, që nxjerr në pah se si ndikimi pozitiv i sportit në gjendjen tonë të humorit, është shumë më i lartë, sesa ajo që na japë pasuria materiale.

Hulumtimi, i botuar në numrin më të fundit të revistës “The Lancet”, përfshinte mbi 1.200.000 qytetarë amerikanë të cilëve iu dërgua një pyetësor, që i pyeste ata sa herë ishin ndjerë të trishtuar, në depresion apo të stresuar gjatë 30 ditëve të kaluara. Pjesëmarrësit u pyetën gjithashtu për sasinë dhe cilësinë e aktivitetit fizik të kryer, si dhe gjendjen ekonomike individuale.

“Divani i trishtimit”

Nga të dhënat, rezulton se ata që merren rregullisht me aktivitet fizik, ndjehen keq mesatarisht 35 dit në vit, përkundër 53 ditëve për personat që kanë një jetë kryesisht sedentare. Jo vetëm kaq: sipas studimeve, një person joaktiv e arrin të njëjtin nivel lumturie me një atlet, vetëm nëse fiton të paktën 25.000 dollarë në vit më shumë.
Me pak fjalë, duket se ata që kanë qejf të rrinë shumë shtrirë në divanin e tyre, kostoja e lumturisë është shumë më i lartë, sesa ajo e një abonimi në palestrën më të njohur në një qytet. Gjithsesi, i njëjti studim tregon se lidhja midis lumturisë dhe numrit të orëve në stërvitje fizike, është në një pikë të caktuar e përmbysur:teprimi me aktivitetin fizik bëhet kundërproduktiv, jo vetëm për mirëqenien fizike, por edhe për atë mendore.
Kufiri maksimal i ushtrimit fizik, duket të jetë 3 orë në ditë. Sipas studiuesve, përfitimi maksimal nga gjendja shpirtërore merret pas 3-5 seancash stërvitje në javë, që zgjasin nga 30 deri në 60 minuta. Por a ka ndonjë sport që ndikon në mirëqenien psikologjike, më shumë se të tjerat? Për shkencën, më të efektshme në këtë drejtim janë sportet ekipore, edhe pse fryma konkurruese mund të çojë në debate me shokët e ekipit ose kundërshtarët.

LEXO EDHE:  Koment/ Në kufijtë e Evropës

LEXO EDHE:  Koment/ Në kufijtë e Evropës

Evropianët kanë tendencë të kenë një jetë sedentare

Përkundër provave shkencore, jo të gjithë duken të bindur mbi rëndësinë që ka sporti në gjendjen tonë emocionale. Sipas një studimi më të fundit nga Rrjeti Evropian i Shëndetit, 25 përqind e grave dhe 22 për qind e burrave në kontinentin e vjetër, nuk po lëvizin aq sa duhet.
Por sa është “mjaftueshëm”? Rekomandimet e Shoqatës Evropiane të Kardiologjisë, tregojnë pragun minimal për uljen e rrezikut kardiovaskular tek të rriturit e shëndetshëm në 75 minuta aktivitet intensiv fizik në javë, ose 150 minuta aktivitet të moderuar.
Për njerëzit që janë mbi 65-vjeç, edhe një vëllim i ulët i aktivitetit të moderuar, mund të jetë i mjaftueshëm. Sidoqoftë, ekspertët këshillojnë të shmangni veprimet me kokën tuaj, dhe të këshilloheni me mjekun, mbi sasinë dhe llojin e sportit që duhet të ushtroni./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Rreziqet e pajtimit të Evropës me Rusinë

Publikuar

-

Nga

Nga Judy Dempsey “Carnegie Europe”

Presidenti francez Emanuel Makron, po kryeson kauzën për të vendosur një marrëdhënie të re me Rusinë. Synimi i tij, është t’i japë fund ndjenjës së izolimit dhe distancimit të Rusisë, siç e shpjegoi ai gjatë Konferencës së Sigurisë në Mynih. Makron beson se Rusia është jetike për sigurinë e Evropës.
Pa u angazhuar fqinji i saj i madh, Evropa nuk do të jetë e sigurt. Dhe kjo është arsyeja pse Evropa duhet të krijojë një lloj arkitekture sigurie, që përfshin edhe Rusinë. Kjo është një tezë që Kremlini – dhe Gjermania – e ka mbrojtur prej kohësh, edhe pse janë kundërshtuar nga shumica e vendeve të BE-së dhe NATO-s.

Ata i perceptojnë thirrje të tilla, si përpjekje të Moskës për të krijuar një aleancë në kurriz të aleancës transatlantike. Përçarja e NATO-s dhe dobësimi i lidhjeve të Evropës me Shtetet e Bashkuara, ka qenë një politike e qëndrueshme e Kremlinit.
Politika “Amerika e Para” e presidentit amerikan Donald Trump, në të cilën BE-ja kritikohet vazhdimisht nga Uashingtoni për tregtinë dhe praktikat e saj të konkurrencës, mund të shfrytëzohet nga presidenti Rus Vladimir Putin. Nën administratën Trump, Makron beson se Evropa nuk mund ta marrë më si të mirëqenë faktin që Shtetet e Bashkuara, do të vazhdojnë
që ta mbrojnë Evropën.

Por ky argument nuk qëndron edhe aq, duke pasur parasysh se sa shumë po investon Pentagoni për sigurinë dhe mbrojtjen e shteteve balltike. Dhe përkundër kritikave të Makronit ndaj NATO-s si një organizatë ushtarake dhe politike, publiku ka një këndvështrim të ndryshëm mbi aleancën veri-atlantike.
Sipas një raporti të fundit të Qendrës Kërkimore Pju mbi qëndrimet ndaj NATO-s, publiku në shtetet anëtare është i bindur se SHBA-ja do të përdorte forcën ushtarake për të mbrojtur një aleat të NATO-s nga Rusia, ose 60 për qind, ndërsa vetëm 29 për qind besojnë se kjo gjë nuk
do të ndodhte.

Prandaj, Shtetet e Bashkuara vazhdojnë që të shihen si një aleate e besueshme. Ndërkohë mendoni pak si do të reagonin aleatët evropianë, nëse ndonjë nga aleatët e saj të NATO-s do të sulmohej nga Rusia. Mesatarisht 50 përqind e qytetarëve në 16 shtete anëtare të NATO-s, thonë se vendi i tyre nuk duhet që të mbrojë një aleat ndaj një sulmi rus, krahasuar me vetëm 38 për qind që thonë se vendi i tyre duhet të mbrojë aleatët.
Shumica e publikut kundër mbrojtjes së një aleati, janë evropianë. Pra publiku evropian ka më shumë të ngjarë të besojë se Shtetet e Bashkuara do të mbronin një aleat të NATO-s nga një sulm rus, sesa të mendojnë se vendi i tyre duhet të bëjë të njëjtën gjë. Po Kremlini çfarë mendon?
Përkundër këtyre gjetjeve, Makron beson se Evropa duhet të jetë e gatshme të bëhet më sovrane dhe më e aftë për t’u kujdesur për sigurinë dhe mbrojtjen e saj. Dhe riafrimi me Rusinë, do të përmirësonte sigurinë e Evropës.

LEXO EDHE:  Papa përlotet gjatë vizitës në kampin e Aushvicit

LEXO EDHE:  Vitit Mbarëkombëtar i Skënderbeut/ Ruçi takohet me Papën

Por strategjia e re e Makron ndaj Rusisë, është një rrugë më një kalim, dhe kjo për disa arsye. Së pari, ai nuk ka përmendur asnjëherë kushtet për një partneritet të tillë strategjik mes Rusisë dhe Evropës. BE-ja duhet ta vërë më shumë theksin tek vlerat. Por të drejtat e njeriut, liria e mediave, frikësimi i gazetarëve investigativë, sulmet ndaj sundimit të ligjit dhe integritetit territorial të vendeve të ndryshme, nuk janë pjesë e “diskursit” të Makron mbi Rusinë.
Për më tepër, nëse vlerat do të ishin të rëndësishme për politikat e Makron, ai mund të kritikonte hapur Rusinë, pse vazhdon të mbështesë regjimin brutal të presidentit Bashar Al-Asad, që ka bombarduar civilë, spitale dhe shkolla në Siri, dhe më së fundmi qytetin veriperëndimor të Idlibit.
Vuajtjet aty janë të tmerrshme. Në një deklaratë të hënën, kreu i zyrës së çështjeve humanitare në OKB, Mark Loukok, e quajti atë “tmerrin më të madh humanitar të shekullit XXI”. Dhe nëse siguria është kaq e rëndësishme për Makron, ai e di shumë mirë se lufta në Siri ka krijuar një problem politik dhe të sigurisë për Evropën.

Fluksi i refugjatëve, ka nxitur ngritjen e partive populiste të ekstremit të djathtë, për të mos përmendur kërcënimet dhe sulmet e tyre terroriste. Së dyti, mbështetja e tij ndaj parimit të sovranitetit, të cilin mbron për Evropën, duket se është përdorur në mënyrë selektive.
Makron mjafton të shohë Ukrainën, të cilën Rusia e pushtoi në vitin 2014, para se të aneksonte ilegalisht Gadishullin e Krimesë. Që atëherë, mbi 10.000 civilë janë vrarë në luftë, dhe mbi 1.5 milionë njerëz janë zhvendosur brenda vendit. Siç duket, sovraniteti është një e drejtë ekskkuzive apo aspiratë për Evropën.

Dhe duke pasur parasysh aktorët konkurrues në Siri, është e vështirë të shihet se si mund të rifitohet sovraniteti i këtij vendi, një çështje që Ministri i Jashtëm rus Sergei Lavrov e shpërfilli hapur kur u pyet për të në Konferencën e Sigurisë në Mynih.
Kjo sugjeron që qasja e re e Makron ndaj Rusisë, nuk bazohen në vlera, por në interesa. Ajo që Rusia po bën në Ukrainë dhe Siri, është kundër interesave të Evropës. Dhe edhe nëse lëvizja e fundit bazohet në realpolitikë, Makron mund të fitojë mbështetje nga evropianët e tjerë, vetëm nëse Moska do të japë diçka në këmbim. Dhe deri më tani, kjo nuk duket se po ndodh./Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE