Connect with Us

Trondit Putin/ T’i përgjigjemi po me raketë provave të SHBA-së

Bota

Trondit Putin/ T’i përgjigjemi po me raketë provave të SHBA-së

Publikuar

-

Presidenti rus Vladimir Putin urdhëroi të premten që Rusia t’i përgjigjet me veprime të ngjashme një prove me raketë të realizuar kohët e fundit nga Pentagoni.

Sikurse raportoi radioja amerikane VOA: Zoti Putin i tha Këshillit të tij të Sigurisë Kombëtare se Rusia nuk mund të qëndrojë duarkryq, dhe se deklaratat amerikane për të instaluar raketa të reja në rajonin e Azi-Paqësorit prekin interesat thelbësore të Rusisë.

Pentagoni njoftoi të hënën se kishte testuar një raketë konvencionale kruz që goditi objektivin pas një fluturimi prej më shumë se 500 kilometrash.

Kjo është prova e parë e këtij lloji e SHBA që nga dalja e Uashingtonit nga pakti historik për raketat bërthamore me rreze të mesme veprimi.

Sekretari amerikan i Mbrojtjes, Mark Esper tha kohët e fundit se është në favor të vendosjes së raketave me rreze të mesme veprimi në Azi. Ndërkaq, Presidenti Putin u ankua këtë javë se Shtetet e Bashkuara janë tani gati të instalojnë në Rumani dhe Poloni një raketë të re me bazë në tokë. Shtetet e Bashkuara kanë thënë se nuk kanë plane të afërta për të instaluar raketa të reja në Evropë.

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Al Kapone ishte përgjegjës për qindra vrasje/ Pse u dënua vetëm për evazion fiskal?

Publikuar

-

Nga

Bosi legjendar i mafias amerikane, Al Kapone nuk e mbaroi dot as klasën e gjashtë fillore. E megjithatë nuk ishte një budalla. Në moshën 26-vjeçare, ai kontrollonte me një grusht të hekurt   botën e nëndheshme të krimit në qytetin e Çikagos. Përzierja e çuditshme e brutalitetit dhe hijeshisë, i dha italo-amerikanit famën e madhe ndërkombëtare.

Në vitin 1930, ai ishte i pari në listën e Komisionit të Krimeve të “Armiqve Publikë”. Në vitet 1920, Çikago të kujtonte Perëndimin e Egër. Të shtënat me automatikë ishin mëse të zakonshme, teksa bandat rivale hiqnin qafe vrarë anëtarët e njëri-tjetrit.

As njerëzit e zakonshëm nuk ishin të sigurtë, pasi gjendeshin shpesh në mes të atentateve, duke humbur edhe jetën. Të pasigurtë nuk kishin as nëpunësit publikë. Kështu avokati i shtetit, Uilliam Meksuigan u vra në vitin 1926 pas një sherri verbal me Al Kaponen. Ai akt, përfaqësonte dominimin e plotë të qytetit nga Kapone.

Një vit para se të ngjitej në krye të mafias së qytetit në vitin 1925, ndodhën 16 vrasje të lidhura me veprimtarinë e bandës. Në kulmin e sundimit të tij, numri i përgjithshëm i vrasjeve vjetore të bandës së tij arriti në 64. Kapone lindi në Nju Jork, por u zhvendos shpejt në Çikago.

Në vitin 1920, ai e filloi karrierën e tij kriminale si krahu i djathtë i mafiozit Xhoni Torrio.

Kur Torrio për pak sa humbi jetën në një atentat, ai u tërhoq, duke krijuar një boshllëk pushteti në qytet.

Kjo çonte zakonisht në masakra, me fraksionet e ndryshme që përpiqeshin të fitonin sa më shumë terren. Por falë gatishmërisë së tij të pamëshirshme për të vrarë, Kapone u ngjit në majë të mafias së qytetit. Ai vuri nën kontrollin e tij pjesën më të madhe të lojërave të fatit, aktivitetit të prostitucionit, pijeve alkoolike dhe zhvatjes.

Ai bëri shumë para nga sipërmarrjet e tij të biznesit. Në vitin 1927, vlerësohet se ai kishte rreth 100 milion dollarë, ose rreth 1.2 miliardë dollarë me kursin e vitit 2008. Nuk dihet me saktësi se sa njerëz vdiqën prej tij ose me urdhër të tij. Por prokurorët federalë që punuan për vite me rradhë për të ngritur një çështje kundër “Scarface” (Njeriut me Shenjë), mundën të ngrinin vetëm akuza për evazion fiskal

Pavarësisht metodave të tij të mbrapshta, Al Kapone ishte një biznesmen i zgjuar. Gjatë një grevë që përfshiu gazetën “Chicago Tribune”, drejtuesit e saj i kërkuan Kapones të ndërmjetësonte arritjen e një marrëveshjeje me gazetarët. Kur u dënua më në fund për një krim të madh, vrasjet dhe aktivitetet e tjera të paligjshme që përfshinin biznesin e tij nuk figuronin në akuza.

Si ka mundësi? Përgjigja është se Kapone ishte shumë i kujdesshëm. Departamenti i Thesarit, thoshte se ai zotëronte “sekretin natyral të italianit”. Ai arriti të krijojë besueshmëri rreth vetes, duke u distancuar mjaftueshëm nga dhuna dhe paligjshmëria, në mënyrë që të mos mund të krijoheshin lidhje midis tij dhe krimeve që ai urdhëronte.

Një shembull tipik është Masakra e Ditës së Shën Valentinit. Shtatë anëtarë të bandës rivale “Bugs Moran” u vranë. Ata u qëlluan pas shpine, pasi mendonin se po arrestoheshin nga oficerët e policisë, që në fakt ishin njerëzit e maskuar të Al Kapones.

Kur ndodhi krimi, Kapone gjendej në shtëpinë e tij në Florida buzë detit. Për më tepër, ai kishte raportin e një mjeku, që i rekomandonte të qëndronte në regjim shtrati. Kapone ishte po aq i kujdesshëm edhe në fshehjen e të ardhurave të tij të paligjshme.

Ai firmosi vetëm çek gjatë gjithë jetës së tij, ndërsa nuk pati kurrë ndonjë llogari bankare në emrin e tij. Ai mbrohej edhe nga fakti se dëshmitarët nuk ishin të gatshëm të dëshmonin kundër tij. Sigurisht, kishte më shumë njerëz që kishin mjaftueshëm të dhëna për përfshirjen e drejtpërdrejtë të tij në krime.

Por këta ishin ose besnikë të Kapones, ose që kishin shumë frikë se mos vriteshin prej tij. Edhe banorët, policia dhe prokurorët lokalë në Çikago, kishin të njëjtën frikë. Kapone ishte hera-herës “liberal”. Ai jepte ryshfete, dhe aty ku duhej përdorte edhe kërcënimet.

Në vitin 1927, Kapone shpenzoi rreth 30 milion dollarë në ryshfete vetëm për politikanë, prokurorë, policët dhe zyrtarët e tjerë të qytetit. Por kishte disa raste kur Kapone u kap mat. Ai u burgos për 9 muaj për armëmbajtje pa leje në vitin 1929.

Ndërkohë në vitin 1931, Kapone u akuzua se refuzoi të paraqitet në gjykatë dhe dëshmojë mbi Masakrën e Ditës së Shën Valentinit. Për shkak se një gjykatë federale ngriti akuzën e përbuzjes së gjykatës, në hetimin e veprimtrive të tij u përfshi edhe FBI-ja. Kjo çoi në një hetim intensiv për vite të tëra, mbi praktikat e tij të biznesit.

Autoritetet kërkuan me ngulm dëshmitarë, që mund të dëshmonin për krimet e tij. FBI punoi në atë kohë me Departamentin e Thesarit dhe Shërbimin e të Ardhurave të Brendshme, për të gjurmuar shkeljet e këtij gangsteri. Në fund, ata gjetën mjaftueshëm prova për ta dënuar.

Al Kapone u shpall fajtor për evasion fiscal, dhe u dënua me 11 vjet burg. Edhe pse qëndroi në burg vetëm 7 vjet, ai denim pati efektin e një dënimi me burgim të përjetshëm. Al Kapone u prek nga sëmundja e sifilizit, që i dëmtoi rëndë trurin, dhe i shkaktoi demencë.

Një vit para vdekjes në vitin 1946, intelekti i Kapones kishte degraduar në atë të një fëmije 12-vjeçar. Dënimi i Kapones, pati një efekt tjetër të papritur:Kriminelët ashtu si qytetarët e tjerë, nisën të paguanin taksat e prapambetura. Në 1931, kur u dënua Kapone, u paguan më shumë se 1 milion dollarë taksa të papaguara, ose 2-fishi i një viti më parë./history.com- Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse Kina po heziton të dërgojë tanket, për të shtypur protestat në Hong Kong

Publikuar

-

Nga

Nga Howard W French “The Guardian”

* Disa dekada më parë, shumë studiues nisën të parashikojnë që me pasurimin e mëtejshëm, Kina do të ishte në prag të ndryshimit të sistemit të saj. Logjika ishte se pas krijimit të një shtrese të re të mesme, politika do të prirej drejt një qeverisjeje më pjesëmarrëse dhe ndoshta më demokratike.

Por ndërsa vazhdoi rritja e lartë ekonomike, dekada e parë e këtij shekulli erdhi dhe iku, pa asnjë sfidë serioze ndaj modelit autoritar të Kinës. Dhe nën udhëheqësin aktual kinez, Xi Jinping, që u emërua president në vitin 2013, gjërat janë ngurtësuar më tepër.

Vitin e kaluar, ai ndryshoi rregullat e zëvendësimit periodik të udhëheqësve, për të qëndruar në krye të vendit deri në fund të jetës. Por sot revolta e pritur prej kohësh e shtresës së mesme ka mbërritur, jo nga vetë Kina, por nga Hong Kongu.

Dhe më shumë se sa çdo problem tjetër me të cilin përballet Kina, kriza e vazhdueshme në këë qytet, mund të përcaktojë vazhdimësinë e Xi në detyrë, dhe drejtimin e vendit të tij gjatë viteve të ardhshme. Problemi i trazirave civile në Hong Kong, është dëshmi e shkëputjes nga epoka post-Mao.

Kjo mund të shihet në Nismën e Brezit dhe Rrugës, një projekt global infrastrukturor, i shpallur nga presidenti Xi. Ose më së afërmi, tek prezantimi i armëve të reja, gjatë paradës ushtarake me rastin e 70-vjetorit të sundimit të Partisë Komuniste, që ishte një shpallje e hapur e synimeve të Kinës, për të rivalizuar fuqinë ushtarake amerikane.

Nën presidentin Xi, Kina ka ndërhyrë shumë më drejtpërsëdrejti në qeverisjen autonome të Hong Kongut. Shembulli më i dukshëm ishte rrëmbimi i librashitësve në Hong Kong, që shisnin libra kritikë ndaj Pekinit, apo dëshmi historike që minojnë ortodoksinë kineze.

Ndërkohë Pekini ka mbështetur një sërë kufizimesh mbi demokracinë e qytetit, çka ka dëmtuar fuqishëm ndjenjën e banorëve të Hong Kongut, se ata gëzojnë një autonomi edhe pse kufizuar ligjore dhe politike, bazuar nën sloganin “një vend, dy sisteme”.

Më e rëndësishmja, këto masa përfshinë ndalimin e kandidatëve politikë pro demokracisë, dhe propozimin në shkurt nga shefja ekzekutive e Hong Kongut, Kerri Lam, të një ligji që shkaktoi edhe protestat e muajve të fundit. Një ligj që lejon ekstradimin e të dyshuarve për krime të ndryshme, nga Hong Kongu në Kinën kontinentale.

Që nga ajo kohë, popullariteti i Lam ka rënë shumë. Veçanërisht, pasi ajo ka deklaruar së fundmi se Pekini nuk do ta lejojë që të tërhiqet nga detyra, një nga kërkesat kryesore të demonstruesve. Bllokimi i çdo rruge që do të lejonte më shumë vetëvendosje nën sovranitetin kinez, sikurse u premtua kur Britania ia ktheu Hong Kongun Kinës në vitin 1997, ka çuar në radikalizimin e dukshëm të popullsisë së ishullit, dhe në një revoltë të shtresës së mesme.

Demonstratat paqësore, kanë nxjerrë rregullisht në rrugë qindra mijëra qytetarë, të moshave, shtresave dhe profesioneve të ndryshme. Situata mund të kishte evoluar më butësisht, nëse qyteti do të trajtohej me më shumë tolerancë. Por logjika e pushtetit qëndror në Pekin nën udhëheqjen e Xi, ka qenë gjithnjë pasja e sa më shumë kontrolli mbi vendin.

Përpjekja për t’i imponuar kufizime më të forta Hong Kongut, rrezikon tani të sjellë të gjitha llojet e dëmeve të padëshiruara. Kjo nis nga radikalizimi i popullsisë së Hong Kongut, dhe vazhdon me dëmtimin e ekonomisë dhe reputacionit të qytetit si “Meka” e biznesit në rajon.

Vetëm në dy javët e fundit, efektet e krizës në Hong Kong u përhapën në një mënyrë të paparashikuar edhe në SHBA. Kur drejtuesi i një skuadre në ligën amerikane të basketbollit, NBA, shprehu përmes Tëitter-it mbështetje për protestuesit në Hong Kong, kompanitë kineze anuluan marrëveshjet e tyre për sponsorizime.

Në një vend ku shumica e njerëzve dinë shumë pak mbi Kinën, kjo ishte hera e parë që shumë njerëz u ndërgjegjësuan për shkallën deri ku Pekini është i gatshëm të shkojë në censurimin e mendimit të lirë, dhe impononimit të konformizmit.

Natyrisht, skenari përfundimtar është vendimi për një ndërhyrje policore ose ushtarake nga kontinenti, në mënyrë që të hiqet dorë nga protestat. Por me çfarë kostoje? Hong Kongu do të humbte përgjithmonë statusin e tij si një qytet global, kozmopolit, dhe atë të një “pate” që prodhon “vezë të arta” për Kinën.

Qëkur ten Hsiao Pini lejoi depërtimin e kapitalizmit në Kinë, Hong Kongu, ka shërbyer si një portë jetike hyrëse për biznesin dhe investimet për vendin. Ai është ende një vend, ku kompanitë e huaja mendojnë se është më e sigurtë të vendosen, për shkak të sistemit të pavarur gjyqësor, dhe një strukture bankare që mundëson një konvertim monetar pa kosto, dhe transferta ndërkombëtare të pakufizuara.

Ndërsa Kina është bërë shumë më e pasur, ajo është bërë më pak e varur nga Hong Kongu në aspektin e investimeve. E megjithatë shumë investime në Kinë, vazhdojnë të kalojnë përmes këtij qyteti. Një ndërhyrje ushtarake në Hong Kong, do të shkatërronte edhe projektin e Pekinit, që Tajvani të pranojë bashkimin me Kinën, në bazë të formulës “një vend, dy sisteme”.

Ngjarjet e kohëve të fundit në Hong Kong, kanë rritur ndjeshëm perspektivën e një fitoreje të radhës së partisë qeverisëse në Tajvan, udhëheqësi i të cilit Tsai Ing-uen është një kundërshtar i fortë i Pekinit. Sidoqoftë, mbetet edhe më e paparashikueshme se çfarë do të ndodhte në Kinën kontinentale.

Një shtypje e e dhunshme e protestave në Hong Kong, mund të ketë pasoja negative për Xi, një udheheqës që është përpjekur të projektojë rreth vetes imazhin e vendosmërisë dhe gati pagabueshmërissë. Sot Pekini pretendon se 1.4 miliardë kinezët, janë të bashkuar në kundërshtimin e tyre ndaj lëvizjes për demokraci në Hong Kong.

Por ky është një pretendim, që mund të besohet vetëm në një mjedis mediatik të kontrolluar nga shteti. Nëse do të përdoren arrestimet masive ose tanket për të shtypur një lëvizje proteste, që synon të sigurojë lëshimet demokratike, anëtarët e shtresës së mesme që janë në rritje të shpejtë në Kinë, do të fillojnë ta shohin këtë jo vetëm si një humbje për Hong Kongun, por si një humbje për shoqërinë e tyre./ The Guardian-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Ç’po ndodh me Brexit?/ Ja cilat janë skenarët kryesorë

Publikuar

-

Nga

Nga Luke McGee ”CNN”

* Brexit po mbërrin në një moment tepër kritik. Me vetëm disa ditë nga afati i fundit, kur Mbretëria e Bashkuar duhet të largohet nga Bashkimi Evropian, asgjë nuk është e sigurtë, dhe koha që mbetet në dispozicion, është realisht shumë e paktë. Po çfarë po ndodh?

Pyetje me vend. Britania e Madhe dhe Bashkimi Evropian, po zhvillojnë aktualisht negociata sekrete, të përmendura në zhargonin e Brexit si “tuneli”, në një përpjekje për të arritur një marrëveshje të minutës së fundit, e cila mund të paraqitet sot në takimin e udhëheqsve të Këshillit Evropian.

Qëkur shpalli synimin e tij për t’u bërë kryeministër i vendit, Boris Xhonson, tha se do të negocionte me Brukselin, vetëm nëse BE-ja do të jetë e gatshme të rishikojë marrëveshjen Brexit të arritur më herët nga parardhësja e tij në detyrë Tereza Mej, e njohur zyrtarisht si Marrëveshja e Tërheqjes.

Nëse do të jetë i suksesshëm në këtë pikë, hapi tjetër është që 27 vendet e tjera anëtare të Bashkimit Evropian të japin Ok-in, kur të takohen sot në Bruksel. Pra nuk ka shumë kohë. Megjithatë, kjo nuk do të thotë që negociatat nuk po merren seriozisht. Spekulimet mbi atë që po ndodh, janë për momentin të shumta.

Por fakti që po flitet shumë pak në terma zyrtare, është një shenjë se që të dyja palët mezi presin që të arrihet një marrëveshje. Kur BE-ja është e zemëruar, rrjeti i saj i efektshëm i zëdhënësve, do t’ua kish bërë me dije gazetarëve. Ka gjasa që Brukseli të vendosë në fund se ka një kohë të pamjaftueshme për të arritur një marrëveshje, por se është i gatshëm që të vazhdojë me negociatat.

Në atë pikë, çështja kryesor e samitit të së enjtes, do të jetë një shtyrje tjetër e afatit të Brexit. Por a nuk premtoi Boris Xhonson, të mos e vonojë Brexit-in në asnjë rrethanë? E premtoi. Por kjo nuk varet plotësisht prej tij. Nëse 27 vendet e mbetura të BE-së, bien dakord mbi një zgjatje teknike të bisedimeve me synim arritjen e një marrëveshje, ato do ta bëjnë këtë me supozimin se diçka të tillë do ta kërkojë zyrtarisht Londra.

Muajin e kaluar, ligjvënësit opozitarë në Britaninë e Madhe, miratuan një projekt-ligj që e detyronte kryeministrin të kërkonte një zgjatje deri në orën 11:00 të së shtunës, nëse nuk ka një marrëveshje me BE-në. Ky ligj, nuk ka nevojë t’i dërgohet vetë Xhonsonit, por pengimi i zbatimit të tij do të ishte një shkelje e pastër e ligjit.

Po sikur të ketë një marrëveshje? Ka shumë pak shanse që të arrihet një marrëveshje mes palëve. Por nëse kjo ndodh, atëherë deputetët do kenë mundësi ta votojnë atë të shtunën, kur parlamenti të mblidhet në një seancë të veçantë këtë fundjavë, për herë të parë në shumë dekada.

Për fatin e tij të keq, Xhonson ka para kësaj disa pengesa për të kërcyer. Çdo lloj marrëveshje që do të arrihet, do të ketë nevojë të miratohet nga kabineti i tij qeveritar. Më pas ajo do të duhej të marrë mbështetjen e të gjitha vendeve anëtare të BE-së, të cilët kanë dyshimet e tyre mbi motivet e vërteta të Xhonsonit.

Në fund, marrëveshja duhet të shqyrtohet dhe miratohet nga parlamenti. Këtu, Xhonson do të duhet të bëjë bashkë të moderuarit dhe mbështetësit e linjës së ashpër të Brexit, diçka që disa muaj më parë Tereza Mej e pa se ishte e pamundur.

Ndërkohë, Xhonson duhet të bindë edhe partinë e Unionit të Pavarur Demokratik (DUP) në Irlandën e Veriut, dhe aty situata nuk është aspak e mirë. DUP ka qenë pengesa e vetme më e madhe për çdo marrëveshje mbi Brexit. Drejtuesja e saj, Arlin Foster, nuk ishte shumë entuziaste pas një takimi 90 minutësh që zhvilloi të martën me Xhonson.

Pra çfarë do të ndodhë? Shikoni, po ta dija do t’jua thoja. Realiteti është që ngjarjet janë shumë fluide, dhe askush nuk e di se çfarë po ndodh. Detajet se si mund të jetë një marrëveshje e mundshme, ndryshojnë në varësi të personit me të cilin bisedoni, dhe mbështetja për një marrëveshje si në Bruksel ashtu edhe në Uestminster duket e dobët.

Në thelb, midis skenarit që Xhonson të arrijë të marrë nga Brukseli një marrëveshje për daljen nga unioni dhe parlamenti ta votojë atë, dhe skenarit sipas të cilit kryeministrit shkel ligjin dhe arrestohet drejtpërsëdrejti para kamerave, gjithçka është e mundur./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE