Connect with Us

Ne jetojmë sot të gjithë në “botën” e Silvio Berluskonit

Blog

Ne jetojmë sot të gjithë në “botën” e Silvio Berluskonit

Publikuar

-

Nga Tobias Jones

* Italia ka qenë gjithmonë në pararojë të risive politike. Shtetet Papale, e ushtruan ndër shekuj teokracinë e krishterë, para se ta kopjonin të tjerët; fashizmi frymëzoi nazizmin. Dhe miliarderi italian Silvio Berluskoni, u ka paraprirë imituesve të tij të mëvonshëm në politikë, si Donald Trumpi dhe Boris Xhonsoni.

Një analizë e thjeshtë e sundimit të Berluskonit në Itali gjatë viteve 1994-2011, mbërrin në përfundimin se ai përdori të njëjtat taktika si pasardhësit e tij politikë. Një aspekt shpesh i anashkaluar i karrierës së Berluskonit, ishte aftësia e tij e pazakontë për ta shndërruar veten në një viktimë apo në një martir.

“Ne jemi duke u përndjekur nga gjyqtarët!”- deklaroi ai në korrikun e vitit 1993, kur po mendonte të hynte në politikë, teksa një skandal korrupsioni po e rrënonte Republikën e Parë Italiane. Berluskoni e krahason shpesh veten me Jezu Krishtin, për shkak të atyre që ai e quan “gjyqe të spektakleve politike”.

“Unë jam njeriu më i persekutuar në të gjithë historinë!”- tha ai në një rast. Çdo akuzë penale  (dhe kishte shumë të tilla), shndërrohej në avantazhin e tij, duke e bërë atë të shfaqej në sytë e publikut si shpëtimtari i përvuajtur i një kombi mosmirënjohës:”Unë bëra gjithçka, dhe sakrifikova veten për të gjithë”- deklaroi ai në vitin 2006.

Ishte një strategji fituese, pasi rezononte në mënyrë të përkryer me ndjenjën e padrejtësisë, që ndjejnë shumë italianë të zakonshëm. Italianët ndihen se po vuajnë gjithnjë e më shumë, shumë më tepër se sa kombet e tjera, nga taksat e larta, burokracia e paskrupullt, krimi i organizuar, paaftësia e sistemit gjyqësor, dhe shekujt e kolonizimit të huaj.

Kjo ndjenjë padrejtësie, bën që manjati i mediave t’u duket si vetja:një dele e zezë, një kokë turku. Sa më shumë që sulmohej nga moralistët, aq më shumë ai preferohej nga zgjedhësit nëpër provinca, që u kishte ardhur në majë të hundës nga të huajt, që i tundnin gishtin kërcënues para fytyrës.

Narrativa e martirit funksionoi, edhe sepse ajo i drejtohej një pjesë të madhe të popullsisë, që ndihej e braktisur dhëe e lënë pas dore:Të privilegjuarit – kryesisht burrat – ndjenin se pozita e tyre ishte gati e minuar nga gjykatësit, lëvizjet si feminizmi, multikulturalizmi, komunizmi, dhe e ashtuquajtura korrektesë politike.

Berluskoni lëshoi sfida ndaj të gjithëve këtyre. Ai polemizoi me gratë, duke i quajtur të shëmtuara, jo seksi apo jo patriote. Ai bëri shaka me ngjyrën e lëkurës së presidenti amerikan Barak Obama, sulmoi vazhdimisht homoseksualët etj. Ashtu si Trumpi, Berluskoni nuk erdhi nga brenda një partie politike, por nga shumë larg sistemit politik.

Miliarderi, përdori marifete të jashtëzakonshme, për t’u shfaqur si një njeri i popullit. Ai erdhi në pushtet në fillimin e të ashtuquajturës “botë të pas të vërtetës”. Italia ishte me gjasë vendi i parë që hyri në këtë terren të çuditshëm, pasi ka pasur gjithmonë një marrëdhënie të çuditshme me të vërtetën. Siç e thotë një proverb italian:”Për të arritur tek e vërteta, duhet të dëgjosh dy gënjeshtra”.

Dhe me Berluskonin në krye, kishte shumë gënjeshtra për të dëgjuar. Qoftë për shkak të “mbarimit të ideologjive”, dhe kontrollit të paktë të internetit të sapo dalë në skenë, aspiratat e objektivitetit dhe besnikërisë së fakteve në gazetari, nisën të zbeheshin në fillim të viteve 1990. Gazetaria subjektive, i la shpejt vendin politikës subjektive. Dhe Italia ishte një terren veçanërisht pjellor për këtë formë të re të politikës.

Befas nuk kishte më rëndësi, nëse ajo thuhej ishte e drejtë ose e gabuar, e vërtetë apo e rremë, për aq kohë sa dëgjohej më shumë se sa të tjerat. Konturet e karakterit të Berluskonit, u shfaqën më bujshëm në skenën botërore. Termi “diplomacia e kukafshehtit”, u krijua enkas për të përshkruar sjelljet e tij skandaloze.

Ai do të fshihej pas kolonatave të një selie qeveritare, apo do t’i vinte gishtat pas kokës dikujt në formën e brirëve, teksa ishin duke dalë fotografi. Por fraza “kukafshehti” mbeti, pasi i rreferohej jo vetëm sjelleve të tij prej kllouni, por politikës së jashtme të tij të tipit “jam sot me ju, nuk jam nesër me ju”.

Besnikëria e tij ndaj aleatëve, nuk ishte më e madhe se sa ajo ndaj grave të tij. Për arsye si gjeopolitike dhe antropologjike, Italia ka pasur shpesh një politikë të jashtme të ngjashme me Janusin, më dy fytyra:nga Lindja dhe Perëndimi, Arabia Saudite dhe Izraeli, neutrale dhe luftarake (Lufta e Parë Botërore), Aleatët dhe Boshti (Lufta e Dytë Botërore).

Por marrëzia e Berluskonit në politikën e jashtme ishte e pashembullt:Interesi kombëtar u përzie me intrigat e tij personale, të biznesit dhe madje edhe ato erotike. Nganjëherë aleancat e Berluskonit, dukeshin të bazuara jo në ndonjë përllogaritje strategjike, por në mendjemadhësinë personale.

Ai ishte tepër miqësor me Vladimir Putinin, dhe madje mori pjesë në martesën e vajzës së presidentit turk Rexhep Taip Erdogan. Ai ndau me liderët e tjerë botërorë “haremin” e tij:Në majin e vitit 2008, ish-kryeministri i Republikës Çeke, Mirek Topolanek, u fotografua nudo i rrethuar nga gra gjysmë të zhevshura në vilën e Berluskonit në Sardenjë.

Për shkak të sjelljeve të tij befta dhe të çuditshme, askush nuk e mësoi ndonjëherë, se çfarë mbështeste apo jo Berluskoni, nëse ai ishte një ithtar i tregut të lirë apo një proteksionist, pjesë e një revolucioni ose restaurimit, një libertarian apo një kriptofashist, një klloun apo një gangster. Dhe kjo cilësi kameleonike, nënkuptonte se narrativa sillej gjithmonë rreth tij; edhe një çerek shekulli pasi u bë kryeministër, ne ende kruajmë kokën në përpjekje për ta kuptuar atë dhe elektoratin e tij.

Diçka e ngjashme po ndodh sot me Trumpin dhe Xhonsonin. Si Berluskoni, edhe ata idealizohen ose demonizohen. Rivalët e tyre kozmopolitë, i shohin si donzhuanë famëkeq, dhe si provokatorë të prirur për skandale dhe perversitete. Por politikanë të tillë kanë një karizëm dhe mbështetje të qëndrueshme, e cila gjithmonë nënvlerësohet.

Ato që cilësohen si veset e tyre, vlerësohen nga mbështetësit, për shkak se ata janë të sinqertë, të pakomplikuar, dhe ecin kundër rrymës. Kjo ka qenë një strategji e ndjekur fillimisht nga Berluskoni, që tek e fundit fitoi me të 3 palë zgjedhje parlamentare./ Përshtatur nga CNA.al.

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Paketa e klimës/ Shumë e vogël, shumë e vonuar dhe hezituese

Publikuar

-

Nga

Fridays for Future po pushton botën. Në Gjermani qeveria e koalicionit ra dakord të premten për një paketë masash në mbrojtje të klimës. Por shumë pas kërkesave që vërtet duhet të bëhen realitet, mendon Martin Muno.

Që ky planet është baza e jetës sonë, e që ne nuk kemi një të dytë rezervë, ka qenë slogan politik i aktivistëve të mjedisit. Sot kjo është e pranuar nga të gjithë, e përsëritur mijëra herë nga shkencëtarët dhe politikanët. Po aq sa është mohuar hapur nga ideologë si Donald Trump, Jair Bolsonaro, Alexander Gauland teoria e ndryshimit të klimës nga dora e njeriut – pra një rritje e temperaturës globale si pasojë e rritjes së emetimeve të gazit karbonik, CO2.

Në rastin më të keq kërcënon një reaksion zinxhir: Toka mund të ngrohet në 4-5 Gradë, niveli i detit rritet shumë, pjesë të tëra të planetit bëhen të pabanueshme. Duke pasur parasysh skenarë të tillë apokaliptikë, Konferenca Botërore e Klimës në Paris vendosi që të bëhet gjithçka që të kufizohet rritja e temperaturës globale, më së miri nën 2 Gradë. Sepse sahati troket: Për ta arritur qëllimin për ngrohjen globale deri 1,5 Gradë ne mund të emetojmë vetëm 8 vjet një sasi të tillë gazi karbonik. Më pas nuk lejohet emetimi i asnjë grami CO2. Që rëndësia e këtyre shifrave ka ndërgjegjësuar shumë njerëz, këtë e tregojnë qartë edhe demonstratat e „Friday for Future”.

Greta dhe kancelarja e klimës

„Unë nuk dua që ju të bini në panik”, thotë aktivistja më e njohur e klimës, Greta Thunberg. „Dua që ju të veproni, sikur po digjej shtëpia juaj, sepse vërtet po digjet.” E çfarë bën qeveria gjermane? Qeveria e drejtuar nga një e vetë emëruar „kancelare e klimës”? Që i pranon të gjitha prognozat e përmendura më lart?

Për të mbetur tek metafora e Gretës: Kancelarja ofron disa kusi me ujë. Po, e vërtetë, shumë nga masat e miratuara për klimën në Gjermani shkojnë në drejtimin e duhur. Shtrenjtimin e fluturimeve dhe përdorimit të automjeteve, uljen e çmimit të biletave të trenave, nxitjen e elektromobilitetit, modernizimin e sistemeve të ngrohjes me vaj. Por në tërësi paketa e klimës është hezituese, e vonuar dhe e copëzuar në hapa të vegjël. Në këtë paketë kuptohet qëllimi, që duam të bëjmë atë që mundemi, por pa marrë borxhe të reja, pa humbur votues, në vend që të bëhet ajo që kërkohet në kontekstin e kërcënimit global të ndryshimeve klimaterike. Sepse subvencionet dëmtuese për klimën ende do të vazhdojnë: Asnjë ndryshim tek avantazhi tatimor për makinat me naftë, kerozina mbetet e patatuar, si edhe kuota e faljes tatimore për punonjësit që duhet të udhëtojnë larg në vendin e punës. Nga ana tjetër ngec zgjerimi i energjive të rigjenerueshme, miniera e fundit e qymyrit do të dalë nga përdorimi pas 20 vjetësh.

Në vend të këtyre hapave të vegjël nevojitet një plan i qartë veprimi, se si duhet të ulen emetimet e gazit karbonik në vitet e ardhshme. Se si mund të veprohet, e tregon bota e financave, që dihet nuk e ka imazhin shumë të mirë. Para samitit të OKB-së për klimën javën e ardhshme, 500 investitorë nga dega e financave në të gjithë botën kërkojnë që qeveritë të ndërmarrin hapa që i tejkalojnë objektivat e Konferencës së Klimës në Paris. Kështu kërkohet shtrenjtimi drastik i emetimit të gazit karbonik, CO2, të ndërpriten në të gjithë botën subvencionet për lëndët djegëse fosile dhe të nxiten investimet për energjitë e rigjenerueshme apo me emetim të ulët të CO2. E gjitha një paketë që kushton disa bilionë dollarë në vit.

Investitorët sigurisht nuk veprojnë pa interes: Ata kanë frikë për rreziqet e mëdha që e kërcënojnë ekonominë botërore nga ndryshimi i klimës, shohin nga ana tjetër potencial të madh investimesh tek kthesa energjitike. Qeveria gjermane do të bënte mirë të kishte një horizont kaë të gjerë, të paktën deri në ditën e ardhshme të zgjedhjeve.

Martin Muno  

Por, kush tregon me gisht të tjerët, drejton njëkohësisht tre gishta nga vetja – kjo vlen edhe për autorin e këtyre rreshtave. Po, qeveritë, e jo vetëm ajo gjermane, duhet të përdorin fuqinë vendimmarrëse që kanë për të bërë një politikë pro klimës. Por edhe ne si qytetarë e konsumatorë kemi përgjegjësi. Më duhet mua një makinë fuoristradë? Më duhet të ndërmarr çdo vit një udhëtim të largët? Duhet të ha përditë mish? Cilat janë mundësitë e mia që gjurma ime e emetimit të CO2 të reduktohet? Ndryshimi i klimës është një sfidë edhe për rehatinë e stilit tonë të jetesës. Por për fëmijët e nipërit tanë ai mund të kthehet në një krizë ekzistenciale./ DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Bojë sepjesh, ose një mistifikim i pafajshëm letrar

Publikuar

-

Nga

Nga Edion Petriti

« Ana vriste mendjen se pse dorëshkrimet, letrat e dashurisë që i dërgonte Çimi, vinin era peshk. Në atë kohë, ajo pak e dinte, – në mos nuk fare, – se në vendin e bekuar ku komunizmi ndërtohej vërtet, nuk kishte shirita të zinj për makina shkrimi, ndaj dhe shumë vetë përdornin bojën e sepies për t’u dhënë ngjyrë… — (nga romani im i ri, që sapo ka dalë nga shtypi). »

Nuk e di se përse dreqin, – një ditë më parë – më shkrepi t’u punoja një rreng të vogël shumë prej miqve që kam në platformën time sociale, Facebook. Gjithçka nisi me një paragraf të shkruar në celular, në autobusin e linjës, mbi një çift me emrin Ana dhe Çimi (sa banale!); ky i fundit autor i ca letrave dashurie, me shije të dyshimtë letrare dhe që vinin era peshk, për faktin se djalka ynë shpresëmirë reliktet e veta në lëmë të letërsisë i  shkruante në makinë shkrimi dhe për mungesë shiritash të zinj, u jepte atyre ngjyrë duke përdorur bojën e sepjeve. Shtoji kësaj edhe një kopertinë fiktive të cilën e punova me aplikacionin «Canva». Libri mëtonte se ishte botuar në Tiranë, më 2019 dhe mbante titullin e lavdishëm «Ngazëllime të komunizmit». Autori isha po unë, Edión Petriti, dora vetë!

Gjithçka nisi të bëhej e sikletshme kur nisa të merrja urimet e para nga miq të mirë, mendimet dhe ndjenjat e afeksionit të të cilëve i doja dhe i çmoja… nisa të ndihesha pak si keq. Shumë veta e bashkëndanë (i bënë « share »), diçka edhe më e çuditshme; madje, një i afërmi im në Gjermani u ofrua ta blinte në Amazon.com, gjithmonë nëse kishte dalë nga shtypi dhe mund të blihej. Më premtonte t’i bënte reklamë në të gjitha qarqet shqiptare të emigrantëve të atjeshëm; në këtë mënyrë do kisha mundësi të hiqja edhe një pjesë të shpenzimeve të librit. Dihet… intelektualët dhe paratë këtu në vendin tim nuk para shkojnë mirë bashkë (veç në mos qofsh një intelektual i përkëdhelur i listave me tituj letrarë të ndonjë ministrie arsimi).

Një miku im më këshilloi ta vazhdoja lojën; në fund të fundit edhe po të dilte në shesh, do diskutohej për nja tri ditë dhe më pas, do harrohej dhe pikë! Madje, faqe botës shpallte : Nëse ma lejon një këshillë, si lexues i parë i librit dhe që e kam ndjekur hap pas hapi, do të lutesha të mos bëje gabimin e shumë të rinjve, dhe te mos e botoje menjëherë. Libri ka lëndë të rrëfyer me stil dhe qasje origjinale. Ka ende hapësirë për përpunim. Sidomos, periudha pas vdekjes së diktatorit e veçanërisht personazhi i shoqes «A».

Për fat të keq, e gjithë çështja nuk mbaroi me kaq; nisa të merrja mesazhe të ethshme nga një mësues gjeografie i shkollës së mesme, i cili betohej, duke cituar listën e shtëpisë, se e kishte lexuar librin me një frymë dhe i kishte pëlqyer jashtë mase; do ishte mirë vetëm që mbyllja (eh, ajo e shkretë mbyllje!) të ishte pak më e arrirë. U ndjeva vërtet i prekur në sedër! E përse libri im – i paqenë, meqë ra fjala! – duhej ta paskësh pasur mbylljen më të arrirë? A thua se unë nuk arrija dot të stisja një farë «closure» për atë paçavure, siç i thonë rëndom veprës në zhargon letrar? A thua të jem edhe unë një shkrimtar mediokër, që nuk arrin të mbyllë dot një libër në dorëshkrim dhe që makinën e shkrimit e ka blerë pikërisht për prokrastinim, për ta shtyrë e për ta shtyrë shkrimin e më pas botimin e romanit të madh shqiptar të viteve ’20?

Megjithatë, e falënderova për fjalët e mira dhe i premtova t’i dërgoja një kopje, sapo të më dërgonte adresën e shkollës; thellë në shpirt shpresoja të ishte nga ato zona që nxënësit e kishin braktisur në masë, për të shkuar në Gjermani e për të mos u rikthyer më kurrë, që ta dinte edhe ai se ç’ishte hidhërimi – në mos ai i një shkrimtari, librat e të cilit nuk e kishin mbylljen të arrirë, të paktën ai i një mësuesi të gjeografisë të shkollës së mesme, i cili i shpjegonte një klase bosh!

Tani e kuptoj përse në Shqipëri, kritika letrare nuk ekziston! Të gjithë besojnë menjëherë atë që e shohin në mediet sociale, pa e vënë në pikëpyetje! Pa e vënë në diskutim, pa e parë me sy e prekur me dorë (parimi i shën Thomait) një vepër të paqenë, e cila e sheh dritën aty për aty, për të vdekur menjëherë më pas, po në mediet sociale! Imagjino… në çdo cep rruge, në çdo kryqëzim, nga një autor të inatosur, – ç’po them… të xhindosur, furi e tërbuar – dhe kritikë të pafajshëm që bëjnë shëtitje, pa e ditur se ku po shkojnë (a thua se vetë Krishti t’i kish porositur të shkonin mes lexuesve si « qengja në mes të ujqërve! »). Eh, « punë e rôndë », do thoshte një hoxhë kosovar mjaft popullor i ditëve tona! Kësaj ia kam pasur gjithmonë frikën!

LEXO TE PLOTE

Blog

A parapëlqejnë vërtet gratë të martohen me burra të pasur, sesa me ata simpatikë?

Publikuar

-

Nga

Një nga gjetjet më interesante në psikologjinë evolucionare, është dukuria që burrat dhe gratë ndryshojnë në karakteristikat që preferojnë tek bashkëshortët e tyre të mundshëm. Studim pas studimi, psikologët konstatojnë vazhdimisht se burrat preferojnë të shohin anën financiare, ndërsa gratë të vlerësojnë pamjen e jashtme.

Shpjegimi standard nga psikologjia evolucionare, njihet si teoria evolucionare e preferencave, dhe shpjegohet pa e shumë kështu:Burrat kërkojnë gra të shëndetshme, pjellore, të cilat do të rrisin pasardhës me cilësi të lartë. Meqë pjelloria tek gratë ndodh në adoleshencën e vonë, dhe arrin kulmin në mesin e të njëzetave, burrat preferojnë t’i kenë bashkëshortet në atë moshë kur të martohen.

Për më tepër, tiparet e bukurisë femërore – si raporti i përmasave trupore, lëkura e pastër dhe flokët joshëse – janë të gjitha shenja të shëndetit të mirë. Ndaj është e natyrshme që burrat t’i konsiderojnë tërheqëse këto elementë. Në të kundërt sipas teorisë, gratë janë në një lloj disavantazhi natyror, kur bëhet fjalë për qasjen ndaj burimeve financiare.

Ato janë fizikisht më të dobëta se sa burrat, dhe karriera e tyre ndërpritet nga shtatzënia dhe rritja e fëmijëve. Pra gratë janë të varura nga burrat për sigurimin e jetesës së tyre dhe fëmijëve të tyre. Dhe kjo është arsyeja, pse ato vlerësojnë burimet financare, për sa i përket një partneri të mundshëm.

Kjo qasje i ka rënjët në zhvillimin evolucionar. Njerëzit modernë u shfaqën rreth 200.000 vjet më parë. Ata jetuan si gjahtarë dhe mbledhës, në grupe prej rreth 100 vetësh. Pikërisht atëhere, do të shfaqej ndonjë model sjelljeje apo njohjeje unike e njeriut. Dhe kjo është arsyeja pse shkencëtarët e quajnë atë mjedis të përshtatjes evolucionare.

Rreth 10.000 vjet më parë, njerëzit kaluan në bujqësi. Dhe aftësia për të prodhuar ushqim me bollëk, shkaktoi lindjen e qytetërimeve dhe zgjerimin e shpejtë të teknologjisë, duke çuar deri tek shoqëritë moderne industriale ku jetojmë sot. Ndërkohë, njësia themelore shoqërore kaloi nga grupi tek familja.

Në ato kushte, duhej të ekzistonin edhe rregulla të qarta se kush kishte në pronësi çfarë, dhe kush e trashëgonte atë. Ardhja e bujqësisë, përkoi me kohën kur gratë u nënshtruan nga burrat. Në shoqëritë gjahtar-grumbulluese, gratë kishin një nivel të lartë prestigji, pasi siguronin shumicën e ushqimit për grupin.

Meqë ato ishin grumbulluese, në fund të ditës sillnin disa lloj ushqimesh bimore, rrënjë, manaferra, kokrra drithi, zarzavate. Ndërkohë, burrat ktheheshin shpesh duar bosh në shtëpi nga gjuetia e kafshëve të egra. Pra, është e qartë se gratë nuk vareshin nga burrat për mbijetesë.

Dhe kjo do të thotë, se nuk duhet të kishte ndonjë preferencë evolucionare femërore ndaj burrave që sigurojnë të ardhura, mbi ato me një pamje më simpatike. Për më tepër, çdo gjë që ishte e mbrojtur nga toka ishte e ndarë me grupin, dhe kështu nuk kishte asnjë dallim midis burrave të pasur dhe burrave të varfër.

Si një alternative ndaj teorisë së evolucionit të preferencave, psikologët Ekis Egli dhe Uendi Ud propozuan 2 dekada më parë teorinë e rolit social, për të shpjeguar ndryshimet e vëzhguara tek dy gjinitë mbi preferencat ndaj bashkëshortëve. Sipas kësaj të fundit, preferenca e grave ndaj meshkujve të pasur ndaj atyre simpatikë, është më tepër një përgjigje ndaj organizimit aktual shoqëror, sesa një produkt i së kaluarës sonë evolucionare.

Me kalimin tek bujqësia, pati një zhvendosje në rolet që burrat dhe gratë luanin në shoqëri. Punimi i tokës dhe mbarështimi i kafshëve, kërkonin një forcë të madhe fizike. Ndaj roli i grave u transferua në punët shtëpiake si kujdesi për fëmijët, gatimi, pastrimi apo edhe artizanetet si endja.

Dhe për shkak se gratë nuk mund të siguronin më ushqim për veten e tyre, ato u detyruan të varen nga burimet financiare të burrit të tyre. Për më tepër, vetëm nën epokën e bujqësisë, filluam të shohim shtresëzimin e shoqërisë në të pasur dhe të varfër. Dhe sapo lindën qytetërimet komplekse, më të pasurit nuk e punonin vetë tokën.

Ata ishin zakonisht pronarë tokash, tregtarë, burokratë dhe klerikë, profesione që nuk kërkonin ndonjë sforco të madhe fizike. Kësisoj gratë u detyruan të zgjidhnin midis një burri të pashëm duke mbetur të varfëra, ose një burri mediokër dhe të jetonin në rehati.

Në fund të shekullit XX, gratë bënë përpjekje të mëdha për të rivendosur barazinë gjinore, që e kishin humbur me ardhjen e bujqësisë. Kështu, teoria e rolit shoqëror parashikon që preferencat e grave për bashkëshortët e tyre, duhet të zhvendoset drejt burimeve financiare, deri në masën që ato të mos varen më nga burrat. Ndërkohë në kulturat ku gratë kanë më shumë liri ekonomike dhe politike, ato i kushtojnë më pak rëndësi financave të një burri, dhe më shumë rëndësi pamjes së tij të jashtme./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE