Connect with Us

BE t’i japë fund neglizhencës ndaj Ballkanit, përndryshe rajonin e dominon Rusia

Blog

BE t’i japë fund neglizhencës ndaj Ballkanit, përndryshe rajonin e dominon Rusia

Publikuar

-

Nga Bojan Stojkovski “International Politics and Society”

* Gjatë muajit të shkuar, 2 komedianë rusë të njohur si Vovan dhe Leksus, publikuan në internet një regjistrim audio prej 1 orë, të disa telefonatave që kishin kryer me kryeministrin maqedonas Zoran Zaev. Në ato biseda, komedianët e mashtruan liderin e Maqedonisë së Veriut, duke e bërë atë të besonte se ishte duke biseduar me ish-presidentin e Ukrainës Petro Poroshenko, dhe Sekretarin e Përgjithshëm të NATO-s, Jens Stoltenberg.

Ndër çështjet e tjera, komedianët rusë e detyruan Zaevin të fliste mbi shpresat e Maqedonisë së Veriut për t’u bërë pjesë e NATO-s, mosmarrëveshjen mes Serbisë dhe Kosovës, dhe ndërhyrjes së supozuar të Rusisë në Ballkan. Kryeministri maqedonas, tha se prapa idesë së ndarjes dhe shkëmbimit të territoreve midis Serbisë dhe Kosovës, qëndronin Rusia dhe Turqia.

Zaev pranoi gjithashtu se presidenti rus, Vladimir Putin, ka një kontroll të drejtpërdrejtë mbi homologun e tij serb, Aleksandar Vuçiç. Komedianët rusë, janë shpesh të ftuar në mediat e njohura ruse pranë Kremlinit si ”Russia Today” dhe “Sputnik”. Në shumë raste, ata janë shprehur se punojnë “vetëm për veten e tyre”, dhe në mënyrë specifike synojnë të vënë në lojë zyrtarët e huaj dhe figurat politike që shfaqin një ndjenjë të fortë anti-ruse.

Disa nga viktimat e tyre të tjera të profilit të lartë, përfshijnë presidentin francez Emanuel Makron, kryeministrin  e ri britanik Boris Xhonson, dhe ish-ambasadoren e SHBA-së në OKB Niki Hallej. Megjithëse shakaja e tyre e fundit, rezultoi të ishte jetëshkurtër, dhe Zaev e kaloi atë incident pa pasoja serioze, ajo tregoi se Ballkani mbetet gjithsesi rajoni me i brishtë i Evropës.

Ai është kryesisht i ndjeshëm ndaj ndikimeve dashakeqe, veçanërisht në lidhje me perspektivat që ka për t’u integruar në BE dhe NATO. Edhe një incident i vogël, gati komik si i lartpërmenduri, mund të shkaktojë valë shqetësimi nëpër Ballkan, në një kohë kur shpresat evropiane të rajonit janë të rrezikuara.

Dy muaj më parë, Këshilli i Bashkimit Evropian, vendosi të mos ndiqte rekomandimet e Komisionit Evropian për çeljen e bisedimeve të anëtarësimit me Maqedoninë e Veriut dhe Shqipërinë. Këshilli e shtyu vendimin për në vjeshtë të këtij viti, në mesin e një trazire politike aktuale në Shqipëri, dhe një vere të tensionuar politike në Maqedoninë e Veriut.

Presidenti francez, Emanuel Makron, është më i zëshmi kur flitet për të ardhmen e procesit të zgjerimit. Ai pretendon se BE duhet të reformohet fillimisht së brendshmi, dhe më pas të përqëndrohet në pranimin e anëtarëve të rinj. Edhe pse kjo qasje ka argumente të forta në favor, ajo nuk është pritur mirë nga vendet e Ballkanit.

Dhe ndërsa mesazhi i përgjithshëm i Brukselit nuk dukej inkurajues për Ballkanin, kjo duket se çon ujë “në mullirin” e Rusisë dhe rolit të saj në rajon. Në rastin e Maqedonisë së Veriut, dhe përpjekjes së saj për t’u anëtarësuar në NATO deri në fund të këtij viti, është e qartë se përse vendi do të bëhej një shënjestër e propagandës ruse.

Vitin e kaluar, Greqia dëboi 2 diplomatë rusë, duke e akuzuar Moskën që po përpiqej të ndërhynte në dëm të marrëveshjen historike, mbi ndryshimin e emrit të fqinjit të saj verior.

Kjo marrëveshje, ishte thelbësore për përshpejtimin e anëtarësimit të vendit në NATO, dhe fillimin e bisedimeve të hyrjes në BE.

LEXO EDHE:  Greqia: Afat deri të premten

Shqipëria është anetare e NATO-s prej më shumë se 1 dekade, pasi iu bashkua aleancës në vitin 2008. Që të dyja vendet, kanë bërë shumë përpjekje për integrimin e tyre në union. Fillimi i bisedimeve të anëtarësimit këtë verë, cilësohej si një fitore e madhe për Shkupin dhe Tiranën, por edhe vetë BE-në.

Fatkeqësisht, kjo nuk u arrit që të materializohej, duke e lënë Maqedoninë e Veriut dhe Shqipërinë në paradhomën e Evropës, të paktën deri në tetor. Kursi i vendosur i rajonit drejt BE-së dhe NATO, e ka zemëruar vazhdimisht Moskën. Rasti më i fundit ishte anëtarësimi i Malit të Zi në NATO, dhe përpjekja e dështuar për grusht shteti në tetorin e vitit 2016.

Në majin e atij viti, një gjykatë malazeze dënoi me nga 5 vite burg 2 politikanë të opozitës pro-ruse, për përfshirjen e tyre në komplot. Që nga ajo kohë, Moska ka pasur një qasje të ndryshme në ushtrimin e ndikimit në një sferë tradicionale të ndikimit të saj gjeopolitik.

Shumë kurthe të ngjashme ruse, si ai që iu ngrit Zaevit, po shënjestrojnë politikanët e rajonit të orientuar nga BE-ja. Dhënia e ndihmës ushtarake kohët e fundit ndaj aleates së saj më të madhe në rajon, Serbisë (një vend kandidat për në BE), tregoi se Moska ende ka miq të rëndësishëm në Ballkan.

Bullgaria dhe Rumania, nuk pranuan të lejojnë transferimin e automjeteve ushtarake në Serbi, duke përmendur sanksionet e BE-së kundër Rusisë. Por Rusisë i erdhi në ndihmë Hungaria, një vend anëtar anëtar i BE-së dhe NATO-s. Në një kohë kur rajoni ka nevojë të inkurajohet në lidhje me perspektivat e tij evropiane, ndikimi i BE në Ballkan duket se po zvogëlohet.

Vetë Brukseli, po dërgon mesazhe të përziera rreth procesit të zgjerimit. Brenda unionit, ka shumë deklarata kontradiktore në lidhje me këtë proces, të bëra nga zyrtarët kryesorë evropianë. Në këtë mënyrë, BE e fton Moskën të bëhet më aktive në rajon, dhe t’i largojë vendet e tij nga perspektiva evropiane.

Udhëheqësit politikë ballkanikë, detyrohen t’i interpretojnë deklaratat e zyrtarëve evropianë, në varësi të rrethanave dhe zhvillimeve në vendet e tyre. Ky konfuzion, krijon hapësirë veprimi për çdo lojtar tjetër gjeopolitik. Dhe e gjitha kjo ndodh në një kohë, kur është e rëndësishme të pranohet se disa vende kanë bërë shumë përpjekje, dhe kanë shënuar arritje në synimin e tyre për t’u bërë anëtare të Bashkimit EVropian.

Maqedonia e Veriut, ndryshoi emrin e saj duke e zgjidhur mosmarrëveshjen 3-dekadëshe me Greqinë. Shqipëria ka ndërmarrë reforma të dhimbshme në sistemin gjyqësor, të cilat kanë tronditur sistemin politik në vend. Nëse BE-ja reagon shpejt, ka ende mundësi ta fitojë betejën gjeostrategjike mbi Ballkanin.

Një Ballkan i qëndrueshëm, dhe i zhvilluar në mënyrë demokratike, mund të jetë vetëm një fitore për BE-në. Brukseli duhet ndërkohë ta bëjë të qartë, se të gjitha përpjekjet që BE-ja ka bërë në dekadën e fundit, nuk kanë qenë të kota, dhe se rajoni po ecën përfundimisht në drejtimin e duhur. Në të kundërt, Brukseli rrezikon të përballet me një konkurrencë të egër politike nga Moska, si dhe me përpjekjet e përsëritura ruse, për të minuar vlerat evropiane në rajon./ Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Çfarë do të thotë operacioni ushtarak i Turqisë për botën arabe?

Publikuar

-

Nga

Marshimi i trupave turke në Siri kritikohet ashpër nga qeveritë e vendeve arabe. Por kjo nuk i intereson Turqisë. Ajo i ka hyrë një strategjie, e cila mund t’i ndryshojë forcat në rajon.

Sulme të avionëve luftarakë turq në territore përgjatë kufirit turk, mijëra vetë marrin arratinë. Operacioni ushtarak i Turqisë në veriun e Sirisë ka filluar. Aviacioni ushtarak turk dhe artileria kanë qëlluar 181 objektiva të njësive kurde të njohura si “Njësitë e Mbrojtjes Popullore”, (YPG), deklaroi Ministria e Mbrojtjes përmes twitterit. Zëvendëspresidenti, Fuat Oktay u tregua i kënaqur me zhvillimin e operacionit ushtrarak.

Presidenti turk, Recep Tayyip Erdogan kishte deklaruar më parë, se ai do të shuajë një “korridor terrori” në rajonin e banuar nga kurdët në jug të Turqisë dhe do të sjellë paqen. Këtë e venë në dyshim shumë vëzhgues. “Operacioni ushtarak turk do të ketë ndikime në stabilitetin e të gjithë Lindjes së Afërt dhe situatën politike në nivel rajonal dhe lokal”, thotë eksperti ushtarak libanez, Nizar Abdelkader në intervistë me Deutsche Wellen. Sipas tij, kriza e Sirisë do të bëhet më e komplikuar dhe ky operacion do të sjellë me vete vuajtje dhe mjerim.

Një marshim dhe shumë humbës

Pasojat e operacionit ushtarak turk janë vështirë të parashikohen aktualisht, thuhet në platformën britanike online, “Elaph”. Por kurdët nuk janë humbësit e vetëm. Ai mund të dëmtojë edhe sukseset e luftës anti-terror në botë. Luftëtarët e të ashtuquajturit, “Shteti Islamik” në rajonet kurde mund ta përdorin kaosin për të dalë nga burgjet dhe të shpërndahen në të gjithë rajonin. Nga ana tjetër ky operacion dëmton edhe Turqinë, sepse qeveria i fut njerëzit në një “luftë  pa fund” kundër kurdëve, thuhet në “Elaph”. Pasi SHBA i ka trajnuar dhe pajisur me armë kurdët, pritet një luftë e gjatë, analizon ky portal, një luftë që mund të kthehet në “Vietnamin” e Turqisë.

Ndikimet e para të operacionit ushtarak duken që tani. Erdogani reagoi pas kritikës së ashpër si të qeverisë egjiptiane ashtu edhe të asaj saudite. Në adresë të qeverisë së presidentit al-Sisi, Erdogani tha, se Egjipti nuk ka të drejtë të kritikojë operacionin: Qeveria e ka treguar veten si “vrasëse” të demokracisë në vend. Ndërsa për Arabinë Saudite, Erdogan kishte këto fjalë: “Kush e ka vënë pra Jemenin në një situatë të tillë?” Erdogan e lidhi kritikën e tij me koalicionin ushtarak të drejtuar nga Arabia Saudite që lufton kundër rebelëve Huthi në Jemen.

Riorientim i Turqisë?

Këto deklarata dokumentojnë, se sa e ka ndryshuar Erdogani qëndrimin e tij për luftën në Jemen. Nëse në fillim ai e përshëndeti krijimin e koalicionit, tani vihet kundër. Kjo lihet të kuptohet si një shenjë e lehtë në drejtim të Iranit. Edhe kjo qeveri e ka kritikuar ndërhyrjen turke, duke përmendur rreziqet për popullsinë civile. Por në të njëjtën kohë u tha, se Teherani i kupton shqetësimet e Turqisë, për sigurinë në kufijtë jugorë të saj.

LEXO EDHE:  Ish-ministrja franceze: Ballkani nuk është gati të hyjë në BE

LEXO EDHE:  Meta kundër djegies së mandateve/ “Shuplakë” opozitës 

Ka edhe një arsye tjetër pse Irani mban distancë me partinë kurde në Siri, PYD. “Gjatë luftës civile në Siri, PYD u kthye në një partner taktik të Teheranit në luftën kundër IS-it”, thotë politologja, Gulriz Sen, që analizon politikën në Lindjen e Afërt për platformën online “Al-Monitor”. Por pas IS-i u mund në masë të gjerë, marrëdhëniet e mira të partisë kurde me SHBA nuk shiheshin me sy të mirë në Teheran. “Prandaj qeveria e Teheranit mbështet pajtimin e partisë kurde me qeverinë e Asadit. Në këtë mënyrë ky vend kërkon të zgjerojë kontrollin mbi Sirinë dhe të dobësojë prezencën e SHBA në Siri”

Humbje pushteti e vendeve arabe?

Pavarësisht si zhvillohet aksi Teheran-Ankara, ato shtete si Emiratet e Bashkuara apo sauditët që ishin deri më tani të angazhuara në Siri e mbështetën xhihadistët kundër regjimit të Asadit, tani kanë dalë në defensivë. Mundësitë e tyre nuk afrohen dot me forcën e një Turqie që vepron hapur ushtarakisht. Kjo vlen tani më shumë, kur një nga aleatët më të rëndësishëm të Arabisë Saudite, SHBA tërhiqet nga Siria, jo plotësisht, por në masë të madhe. Në shtypin arab, kjo komentohet si tradhti ndaj kurdëve, që në luftë kundër IS-it ishin partnerë të SHBA. “Këtë gjë mund ta bëjnë edhe me partnerë të tjerë”, thuhet në platformën arabe online, “Rai-al-youm”. Vetë SHBA prodhojnë tani shumë naftë, gjë që i bën të pavarur, nga ana tjetër ky vend e ka momentalisht të drejtuar vëmendjen nga Kina.

A ka Arabia Saudite arsye për shqetësim? Jo, thotë eksperti saudit, Hasan Dhafer Al-sheri në bisedë me Deutsche Wellen. “Marrëdhëniet e SHBA me mbretërinë janë të thella dhe të gjata.” Vërtet që për momentin ato janë ftohur, por në plan afatgjatë ato do të normalizohen. E në Riad nuk janë shumë të shqetësuar, nëse Uashingtoni largohet. “Sepse ka alternativa. Moska. Pekini dhe Bashkimi Europian.” Por ende nuk dihet, se si do të formësohet marrëdhënia me aleatët e rinj. Ajo që dihet, është se në rajon ka filluar reflektimi për konstelacione të reja./DW

 

LEXO TE PLOTE

Blog

Studimi/ Dhuna në protesta, e zvogëlon mbështetjen e opinionit publik ndaj protestuesve

Publikuar

-

Nga

Protestuesit nuk e ndihmojnë aspak kauzën e tyre, kur nisin të bëhen të dhunshëm. Madje, sjellja e tyre agresive, mund të rrisë mbështetjen publike ndaj atyre kundër të cilëve po protestohet. Kjo është ajo që zbulohet nga studimet e reja të sociologut amerikan të Univeritetit të Stenfordit, Rob Uiler.

Studimi, i frymëzuar nga përplasjet e fundit midis protestuesve të bardhë nacionalistë, dhe protestuesve anti-racistë në Sharlotsvil të Virxhinias dhe Berklit në Kaliforni, zbuloi se dhuna nga protestuesit anti-racistë, mund t’i bëjë njerëzit t’i shohin ata si të paarsyeshëm.

Dhe ky perceptim mund të ndikojë që opinioni publik në tërësi, të identifikohet më pak me këtë grupim, pavarësisht se mbron një kauzë të drejtë.

Sociologu amerikan i Univeritetit të Stenfordit, Rob Uiler

Ndërkohë, dhuna e ushtruar nga ana e supremacistëve të bardhë nuk ndryshonte mendimin e njerëzve, pasi ata tashmë i shihnin supremacistët e bardhë si tejet të paarsyeshëm, thotë Rob Uiller në një studim të botuar më 11 tetor në revistën “Socius:Hulumtime Sociologjike për një botë dinamike”.

Brent Simpson i Universitetit të Karolinës së Jugut, dhe Metju Feinberg i Universitetit të Torontos, janë 2 bashkëautorët e tjerë të studimit. Kur anti-racistët e shndërrojnë protestën e tyre në të dhunshme, kjo mund të ndikojë në disa raste në nxitjen e mbështetjes për palën tjetër, mendon Uiler.

“Gjetja jonë kryesore, është që edhe protestuesit, që kanë një nivel të lartë të mbështetjes publike, si aktivistët anti-racistë, mund ta humbasin mbështetjen e publikut të gjerë, nëse përdorin dhunë. Dhe në fakt, ne zbuluam se mbështetja për nacionalistët e bardhë, ishte rritur në mesin e atyre që kishin lexuar, se protestuesit anti-racistë i kishin sulmuar ata”- deklaroi më tej sociologu.

Uiler nënvizon se protestat e dhunshme, janë bërë mëse të zakonshme në SHBA, që nga presidencialet e vitit 2016. “Ka një larmi në rritje të taktikave të protestës, përfshirë përdorimin e dhunës. Duke pasur parasysh faktin që e njerëzit reagojnë zakonisht shumë negativisht ndaj dhunës, bashkëautorët e studimit dhe unë ishim kureshtarë të shihnim reagimet e publikut ndaj një proteste të dhunshme”- vijoi më tej Uiler.

LEXO EDHE:  Greqia: Afat deri të premten

LEXO EDHE:  Pa luftuar korrupsionin s’ka integrim në BE

Për këtë arsye, ai anketoi 800 njerëz përmes internetit. Sondazhi u krye në 4 skenarë:Në varësi të eksperimentit, pjesëmarrësit lexuan një nga 4 artikujt e gazetave. Ndërsa bazuar në protestat që ndodhën në Sharlotsvil dhe Berkli në gushtin e vitit 2017, u fabrikuan elementë të historisë për qëllime eksperimentale.

Në një skenar, pjesëmarrësit lexuan një shkrim të trilluar mbi nacionalistët e bardhë, që organizuan një protestë për heqjen e monumenteve të Konfederatës. Ndërkohë, një grup anti-racistësh organizuan një kundër-protestë. U raportua se asnjë grup nuk ishte i dhunshëm.

Ndërkohë në 3 skenarët e tjerë, artikulli përshkruante dhunën nga një grup ose nga tjetri, ose nga të dy bashkë.

Për shembull, në lajmin e inskenuar, kur të dhunshëm ishin protestuesit anti-racistë shkruhej: “Një nacionalist i bardhë u rrëzua përtokë nga protestuesit. Një protestues u pa duke shkelmuar një nacionalist i bardhë që ndodhej i shtrirë në tokë, dhe mbronte fytyrën e tij nga goditjet”

Më pas, pjesëmarrësit në eksperiment u pyetën se si e perceptuan dhunën që ndodhi, dhe mbi qëndrimet e tyre ndaj secilit grupim. Uiller zbuloi se kur i dhunshëm ishte vetëm grupi anti-racist, pjesëmarrësit i perceptuan ata si më pak të arsyeshëm, dhe identifikoheshin më pak me ta.

Ndërkohë, pjesëmarrësit në studim treguan më pak mbështetje për grupin anti-racist, dhe një rritje të mbështetjes për njerëzit që u dhunuan, dhe që ishin pikërisht nacionalistët e bardhë.

Nga ana tjetër, kur të dhunshëm ishin nacionalistët e bardhë, kjo nuk çoi në rritjen e mbështetjes për lëvizjet anti-raciste në përgjithësi. Për shkak se nacionalistët e bardhë janë një grup i përçmuar gjerësisht, dhe të njohur për dhunën që përdorin, ata kanë pak për të humbur kur përdorin dhunë kundër anti-racistëve.

“Dhuna u shkakton dëme të mëtejshme imazhit të tyre. Në të kundërt, dhuna e ushtruar nga anti-racistët jo vetëm që mund të dëmtojë mbështetjen e publikut për ta. Por siç e tregojnë rezultatet tona, ajo gjithashtu mund të rrisë mbështetjen për vetë protestuesit e bardhë nacionalistë”- theksohet në këtë studim./ Scienceblog.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

I ndërvarur nga droga dhe themelues i Gestapos/ Kush ishte Herman Gëring, krahu i djathtë i Hitlerit

Publikuar

-

Nga

Herman Gëring, cilësohej shpesh si njeriu i djathtë i Adolf Hitlerit. Ai ishte njeriu i dytë më i fuqishëm në Rajhun e Tretë, dhe luajti një rol të rëndësishëm në ngjitjen në pushtet të Fyhrerit. Ishte pikërisht Gëringu, ai që e ndihmoi Hitlerin të bëhet kancelar në janarin e vitit 1933, dhe ishte po ai që krijoi Gestapon, policinë sekrete e cila shtypi jo vetëm çdo kundërshtar të nazizmit në Gjermani, por lehtësoi Holokaustin, duke ndihmuar në mbledhjen e hebrenjve nga e gjithë Evropa, dhe çuarjen e tyre në kampet e shfarosjes.

Madje Hitleri i dha Gëringut edhe titullin special Rajhmarshall, udhëheqës i të gjitha forcave të armatosura gjermane, dhe e caktoi si pasardhësin e tij. Megjithëse si udhëheqës ishte i rreptë dhe i pamëshirshëm, Gëring pati një jetë private kaotike. Ai ishte tërësisht i ndërvarur nga morfina.

Po kush ishte Herman Gëring?

Ai lindi më 12 janar 1893, në një familje bavareze aristokrate. Fëmijërinë e kaloi në një kështjellë mesjetare. Ai përshkruhej si një djalë “rebel”, ndaj prindërit e çuan në një shkollë ushtarake, ku nisi të spikasë që gjatë Luftës së Parë Botërore, ku u dekorua me medaljen e trimërisë si pilot.

Gëring u njoh për herë të parë me Hitlerin në vitin 1922, kur mori pjesë në një protestë kundër Traktatit të Versajës, që i dha fund Luftës së Parë Botërore. Si shumë gjermanë, dhe si një veteran lufte, edhe ai kishte kundër kushteve të ashpra të vendosura ndaj Gjermanisë. Gëring u pajtua me idetë e Hitlerit, dhe pa tek Fyhreri një lloj Mesie të së ardhmes.

Hermann Göring ne 1907

Për shkak të së kaluarës si oficer ushtarak, Hitleri i besoi komandën e grupit të tij paramilitar, Sturmabteilung. Në atë kohë ai nisi një raport intim me një baroneshë, e cila sapo kishte braktisur të shoqin, dhe kishte një djalë 8-vjeçar. Ata u martuan në vitin 1923. Po atë vit, Hitleri kreu Puçin e Dështuar të Birrarisë së Mynihut.

Gëringu mbeti i plagosur në këmbë. Ai u arrestua, por u arratis nga burgu dhe shkoi për disa kohë në Austri. Pikërsisht gjatë asaj kohe ra në kontakt me morfinën, të cilën mjekët ia rekomanduan për të lehtësuar dhimbjet e plagës. Shumë shpejt Gëring, u bë i varur nga ajo. Varësia e tij nga morfina ishte aq e madhe, saqë u shtrua 2 herë në një spital psikiatrik në vitet 1925 dhe 1926.

U rikthye në Gjermani në vitin 1927, dhe falë besnikërisë së tij ndaj Hitlerit, u ngjit shpejt në krye të udhëheqjes së Partisë Naziste. Ai punoi pa u lodhur për të promovuar Hitlerin dhe nazizmin. Kontaktoi oficerët e ushtrisë, biznesmenët më të mëdhënj në vend, dhe figura të tjera të fuqishme konservatore për të rritur mbështetjen ndaj nazizmit.

Për pasojë, Partia Naziste fitoi shumicën e vendeve në zgjedhjet parlamentare të vitit 1932, dhe Gëring arriti të bëhej drejtues i Rajhshtagut, parlamentit gjerman. Kur Hitleri u bë kancelar, Gëring u emërua Ministër i Brendshëm, Komandant i Përgjithshëm i Policisë dhe Komandant i Përgjithshëm i Luftëaffe, forcave ajrore gjermane.

Një nga aktet e tij të para ishte krijimi i Gestapos, policisë sekrete që shtypi çdo kundërshtim të regjimit nazist në Gjermani. Por varësia e tij ndaj morfinës vazhdonte. Ai kishte vazhdimisht lëkundje të mëdha të humorit. Dhe kjo mund të ketë kontribuar edhe në shtimin e madh në peshën trupore, që e shndërroi shpesh në objekt talljesh.

LEXO EDHE:  Shifrat e frikshme/ Ja sa shqiptarë “mësyjnë” rrugët e Europës

LEXO EDHE:  Ditmir Bushati flet për rrugën drejt BE-së/ Mbetemi larg objektivit

Ai organizonte vazhdimisht festa të mëdha në rezidencën e tij, dhe mburrej me veprat e artit të vjedhura nga hebrenjtë e persekutuar, të cilat ai i kishte ekspozuar përgjatë dhomave të bollshme të shtëpisë së tij. Ndonëse tallej shpesh si një trashaluq qesharak, ai ishte tepër i rrezikshëm. Gëring luajti një rol kryesor në spastrimin e përgjakshëm politik të nazistëve, gjatë “Natës së thikave të gjata”, kur edhe u eleminua rivali i tij kryesor brenda partisë, Ernst Rom.

Hermann Göring, 1917

Ai tha në vitin 1938, se do të kishte një “larje përfundimtare të hesapeve me hebrenjtë”. Tre vjet më vonë, ai autorizoi Rajhard Hajdrih të gjente “një zgjidhje tërësore të çështjes hebraike”. Dhe kjo zgjidhje ishte Holokausti. Por vëllai më i vogël i Herman, Albert, ishte një anti-nazist i vendosur.

Për shumë vite me radhë, ai u siguroi viza dhe pasaporta miqve të tij hebrenj. Duke përfituar nga pozita e të vëllait, dhe duke shfrytëzuar marrëdhënien shumë të ngrohtë mes 2 vëllezërve, Albert shkonte rregullisht në zyrën e Herman në Berlin, për t’i kërkuar favore në emër të një mikut të tij hebre, apo të një të burgosuri politik.

Megjithëse Gestapo kishte çelur për të një dosje, Albert mbeti i sigurt nën mbrojtjen e vëllait të tij deri në vitin 1944, kur siç kujton edhe vetë “vëllai im më tha se ishte hera e fundit, që mund të më ndihmonte”, duke e ndihmuar në fund që të arratisej jashtë vendit.

Fama e Gëring, nisi të zbehet papritur në vitin 1940. Si drejtues i Luftëaffe, ai ishte përgjegjës për ofensivën e madhe ajrore kundër Britanisë së Madhe. Dhe kur Forca Ajrore Mbretërore, arriti të mposhte gjermanët, Gëring mbajti barrën kryesore të fajit. Pozitat e tij u dobësuan me tej, kur Luftëaffe dështoi të ndalte kundër-ofensivën e Rusisë.

Göring, Hitleri dhe Mussolini, në 1938

Në atë periudhë, nisi të bëhet dhe më i varur nga droga. Në vitin 1945, Hitleri njoftoi se do të qëndronte në bunkerin e tij në Berlin deri në fund të luftës. Gëring mendoi se ishte rasti i artë, që ai të merrrte drejtimin e vendit. Por kur kërkoi të zgjidhej si drejtuesi i ri i Gjermanisë, Partia Naziste u përgjigj duke e shkarkuar nga të gjitha postet e tij, dhe duke e arrestuar.

Më më 9 maj 1945, ai u kap rob nga aleatët. Gëring u detyrua të detoksifikohej nga morfina, dhe të përballej me drejtësinë. Ai u shpall fajtor për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit, dhe u dënua me vdekje.

“Ngushëllimi” i tij i vetëm, ishte që arriti t’i shpëtonte ekzekutimit me varje, duke kryer vetëvrasje më 15 tetor 1946, përmes gëlltitjes së një kapsule me cianid, të cilën që e kishte mbajtur të fshehur në qelinë e tij./Allthatsinteresting.com- Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE