Connect with Us

Kur leninistët e teprojnë, Putin dhe Jinping në prag të rrëzimit nga elitat e Moskës dhe Pekinit

Blog

Kur leninistët e teprojnë, Putin dhe Jinping në prag të rrëzimit nga elitat e Moskës dhe Pekinit

Publikuar

-

Nga Nina L.Khrushcheva ”Project Syndicate”

Protestat e vazhdueshme rrugëve të Hong Kongut dhe Moskës, kanë frikësuar pa asnjë dyshim duetin e udhëheqësve autoritarë, presidentin kinez Xi Jinping dhe atë rus, Vladimir Putin. Protestat në Moskë, më të mëdhatë ndër vitet e fundit, duhet t’i kenë prishur gjumin Putinit, përndryshe ato nuk do të shpërndaheshin me një brutalitet kaq të egër nga policia.

Por në vend se të ulet dhe dialogojë me qytetarët, Putini kërkon të tregojë se e ka situatën nën kontroll, dhe për këtë ka shpërndarë disa foto duke shëtitur me motor, i veshur me xhup lëkure, me bandën e tij të preferuar të motoristëve. Gjithsesi, protestat janë shndërruar në një shenjë të fortë të popullaritetit në rënie të Putinit, madje dhe në mesin e elitave ruse, pikëpamjet e të cilave kanë shumë më tepër rëndësi, sesa ai i opinionit publik të zakonshëm.

Për dy dekada, fraksionet rivale të elitës ruse, e kanë parë në përgjithësi Putinin si garantin fundor të interesave të tyre – veçanërisht atyre financiare. Por teksa ekonomia e Rusisë është zhytur në një stanjacion të shkaktuar nga sanksionet e ashpra të Perëndimit, udhëheqja e Putinit ka filluar të duket më shumë si një pengesë, sesa si roje mbrojtëse.

Gjithnjë e më pak rusë, e pranojnë ende sloganin se “Putini është Rusia, dhe Rusia është Putini”,  që dëgjohej rregullisht deri 5 vjet më parë, pas aneksimit të Krimesë nga Kremlini. Për më tepër, shpresa e Putinit se presidenti amerikan Donald Trump do të përmirësonte marrëdhëniet me Rusinë, kanë rezultuar të kota.

Ndonëse Trump i ka dobësuar institucionet amerikane dhe minuar aleancat perëndimore, lëvizje që kanë qenë në favor të Putinit, Shtëpia e Bardhë e ka bërë krejtësisht të paparashikueshme politikën e jashtme amerikane. Ç’është më e keqja, administrata Trump po zhbën tashmë sistematikisht marrëveshjet e kontrollit të armëve, që siguruan për shumë dekada një farë sigurie mbi çështjet bërthamore.

Elitat ruse, e dinë që vendi i tyre është tani po aq i gatshëm ta fitojë një garë armatimesh bërthamore me Shtetet e Bashkuara, sa dikur Bashkimi Sovjetik. Testimi i dështuar i një rakete balistike me energji bërthamore, në bregdetin verior të Arktikut rus, përbën një shembull konkret.

Dhe në dallim nga Putini, elitat ruse janë thellësisht të shqetësuara se armiqësimi i mëtejshëm me SHBA-në, do ta bëjë Rusinë një shtet de fakto vasal të Kinës. Edhe protestat në Hong Kong, që nuk po tregojnë ndonjë shenjë tërheqje, janë gjithashtu produkt i humbjes së ekuilibrit autoritar.

Ato nisën me një ligj të propozuar nga Pekini, që lejon ekstradimin edhe të qytetarëve dhe banorëve të Hong Kongut në Kinën kontinentale. Duke pasur parasysh mënyrën kaotike sesi u prezantua ky ligj, nga guvernatorja e mbështetur nga Pekini në Hong Kong, Kerri Lam, ka të ngjarë të udhëheqja kineze të mos ketë qenë shumë e vetëdijshme për ndikimin e tij politik.

Sidoqoftë, përgjigja e qeverisë kineze ndaj protestave, ka qenë gjithnjë e më shumë vetë-mposhtëse. Ushtria Çlirimtare Popullore, ka kërcënuar hapatazi të ndërhyjë për të shtypur protestat.

Presidenti Xi Jingping, mund të ketë vendosur tashmë se ka ikur koha e formulës “një vend, dy sisteme”. Kina, mund të argumentojë ai, nuk mund të tolerojë më një gati-demokraci funksionuese brenda territorit të saj, pavarësisht marrëveshjes që nënshkroi dikur me Britaninë e madhe, si një kusht për rikthimin e Hong Kongut nën sovranitetin kinez në vitin 1997.

LEXO EDHE:  Basha nga SHBA: Ja çfarë më premtoi njeriu kyç i marrëdhënieve me Shqipërinë

I shqetësuar për Tajvanin, Xi mund të jetë duke menduar se një politikë e ashpër ndaj Hong Kongut, do ta frikësojë Tajpein. Nëse është kështu, ai ka harruar se ngacmimi i Tajvanit, ka shkaktuar në fakt gjithmonë efektin e kundërt të asaj që synonte Kina. Por Xi mund të ketë menduar diçka edhe më të rrezikshme.

Nëse ka arritur në përfundimin, se administrata e Trump nuk do të bënte asgjë për të mbrojtur Tajvanin, ai mund të marrë në konsideratë një sulm të beftë ushtarak mbi ishull, për ta rikthyer atë nën kontrollin e Kinës. Por edhe kjo lëvizje do të ishte e gabuar.

Duke pasur parasysh kontekstin më të gjerë të marrëdhënieve Kinë-SHBA, administrata Trump ka të ngjarë të reagojë ashpër ndaj aventurizmin ushtarak kinez në Tajvan. Për më tepër, Uashingtoni nuk ka nevojë të përfshihet në ndonjë përplasje të hapur ushtarake me Kinën. Marina amerikane, zotëron të gjitha kapacitetet për të bllokuar të gjitha rrugët detare që furnizojnë Kinën me energji dhe minerale, edhe pse është më shumë e angazhuar në Detin e Kinës së Jugut.

Ashtu si me Putinin, ekspansioni duket se është qasja e preferuar e Xi-së në ditët e sotme, dhe kjo gjykuar nga trajtimi prej tij i luftës tregtare, dhe sjelljes agresive ndaj fqinjëve. Në fakt, lëvizjet e forta të Kinës vitet e fundit, ka qenë kaq të pazakonta për të, sa që tani Pekini e gjen veten tashmë gjithnjë e më të izoluar në rrafshin diplomatik.

Gati të gjitha fuqitë ushtarake dhe ekonomike kryesore të botës – Bashkimi Evropian, India, Japonia, Brazili – kanë pasur marrëdhënie pragmatike me paraardhësit e Xi. Por ato janë tani gjithnjë e më të kujdesshme ndaj Kinës, ndërsa disa prej tyre po lëvizin më pranë SHBA-së.

Ashtu si në Rusi, edhe në Kinë elita do ta ketë vënë se Xi po e izolon vendin. Bota e jashtme mund të supozojë se udhëheqja e lartë e Kinës, është po aq e nënshtruar ndaj Xi-së, sa Kremlini ndaj Putinit.

Por po kështu menduan shumica për politikën sovjetike dhe Nikita Hrushovin në vitin 1964. Në fakt, Hrushovi u rrëzua para fundit të atij viti. Për këtë qarkullon edhe një anektodë e vjetër, kur supozohet se ministri i Jashtëm sovjetik, Andrei Gromiko, thuhet të jetë shprehur:”Ne u detyruam ta largonim Hrushovin. Ai ishte një bixhozxhi shumë i pamatur, dhe nuk të vazhdonte të qëndronte në detyrë”.

Hrushovi ishte vërtetë impulsiv, kur e përshkallëzoi Krizën e Raketave Kubane. Por ai ishte i motivuar nga dëshira për të ruajtur barazinë ushtarake me SHBA. Dhe nuk kishte deliret stalineske të madhështisë, që duket se po e shtyjnë Putinin dhe Xi-në, të diktojnë të ardhmen e vendeve të tyre.

Sot, askush nuk duhet të supozojë se ndonjë udhëheqësi nuk do t’i rezervohet fati i Hrushovit, apo edhe vdekja e zymtë e Stalinit, për të cilën u përfol për shumë kohë se ishte shkaktuar nga rrethi i tij i brendshëm, anëtarët e të cilit ishin lodhur nga teprimet e tij despotike.-përshtatur nga CNA.al. 

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Nobeli për Peter Handken, një njollë turpi për Komitetin Organizator

Publikuar

-

Nga

Të martën, shkrimtarit austriak Peter Handke, iu dorëzua zyrtarisht Çmimi Nobel për Letërsi. Por ai është kontestuar shumë, për shkak të mbrojtjes që i ka bërë regjimit gjenocidal serb të Sllobodan Millosheviçit, dhe për minimizimin e spastrimit etnik të myslimanëve boshnjakë dhe kroatëve në vitet 1990. Vendimi i Akademisë Suedeze, ka ngjallur zemërim, sidomos në Kosovë dhe Bosnje. Ne biseduam me Riada Asimoviç Akjol, një shkrimtare boshnjake me banim në Uashington.

Si u ndjetë, kur mësuat që Çmimi Nobel në letërsi, iu dha këtë vit Peter Handkes?

Nëse Komiteti i Çmimeve Nobel e jep këtë çmim, kjo do të thotë që ata janë bashkëpunëtorë në mohimin e gjenocidit. Nuk mund të pretendojnë se janë naivë. Ata janë pjesë e këtij vizioni, që mohon se ka pasur një genocid ndaj myslimanëve boshnjakë. Dhe atëherë pyet veten, se çfarë mund të ndodhë më pas?

Ideologjitë që shkaktuan mizoritë e viteve 1990, janë ende shumë të gjalla. Bosnja e sotme, ka pas Marrëveshjes së Dejtonit sistemin qeverisës më të ndërlikuar të qeverisjes në botë. Dejtoni e ka çimentuar etnonacionalizmin. Sot Bosnja jeton me një të tashme të paqëndrueshme, e cila bazohet në të shkuarën.

Pastaj vetë Evropa ka lloj-lloj problemesh. Kjo ka çuar në rritjen e ndjeshme të partive populiste të ekstremit të djathtë, dhe atyre nacionaliste. Ne po shohim që tani efektet negative në Bosnjë, nga vendimi për të ndaluar zgjerimin e Bashkimit Evropian në rajon.

Disa javë më parë, presidenti francez e cilësoi Bosnjën një minë me sahat, për shkak të rrezikut që vjen nga xhihadistët. Pastaj është papunësia e madhe në vend, largimi i trurit. Vendi vuan nga një destabilitet politik, dhe kemi edhe krizën e emigrantëve.

Cili do të jetë ndikimi i dhënies së Nobelit dikujt, që është akuzuar për mohimin e gjenocidit?

Ky çmim e legjitimon një sjellje të tillë. Është një akt i trishtueshëm, dhe i rrezikshëm, absolutisht i rrezikshëm.

Si e pritët këtë gjë, kur e dëgjuat për herë të parë?

Në fillim u trondita dhe u befasova. Më më pas nuk u çudita më, pasi isha thjesht e trishtuar. Mohimi i dhimbjes dhe i përvojës jonë traumtike, është diçka e tmerrshme. Për mua çmimi ndaj Handkes, do të thoshte të shkoja përtej thënies “Ata nuk shqetësohen për ne”, dhe të kuptoja se çfarë mund të bëjmë tjetër, përveçse të vazhdojmë të ndajmë të vërtetën. Sepse për disa njerëz, disa njerëz janë vetëm numra. Por ato janë realitete, janë dhimbje, trauma, janë bashkësi të prekura, janë jetë njerëzore, dhe janë të ardhme gjithashtu.

LEXO EDHE:  Sulm me armë në SHBA/ 4 të vdekur dhe 3 të plagosur

LEXO EDHE:  Të shtëna me armë/ Mbyllet Capitol Hill në SHBA

Sipas mendimit tuaj, si duhet të sillen boshnjakët pas këtij akti?

Kjo është një njollë turpi për Komitetin Organizator të Çmimit Nobel, dhe jo një njollë për ne. Sado i rëndë që është ky akt, nuk mund të na e heqë dinjitetin që kemi. Unë nuk mund të flas në emër të të gjithëve, por pasi studiova më në detaje se si funksionon dehumanizimi, ashtu si politika, sociologjia dhe psikologjia, arrita në termin e “rezistencës dinjitoze”.

Sipas mendimit tim, duket se kjo është mënyra më konstruktive për të ecur përpara, nëse duam të përqendrohemi tek rezultatet pozitive. Para së gjithash, ne duhet të bëjmë gjithçka që mundemi, për të garantuar që ky tmerr të mos përsëritet më kurrë në Bosnje Hercegovinë.

Kjo do të thotë që duhet të vazhdojmë të shkruajmë mbi genocidin, dhe të përhapim historitë e luftës. Duhet të flasim më shumë për faktin se ishin këto ideologji vdekjeprurëse, ato që i frymëzuan të tjerët. Fatkeqësisht, janë duke u rishfaqur tmerret e viteve 1990, jo vetëm në Ballkan, por ato janë duke frymëzuar të tjerët në të gjithë botën.

Po i referohem msakrës në Çristçërç të Zelandës së Re, apo edhe ekstremistin norvegjez Anders Brevik që vrau 77 njerëz në vitin 2011.  Mendoj se duht të ketë përpjekje edhe për mbajtjen gjallë të kujtesës në një mënyrë më të organizuar, sikurse është ajo për masakrën e Srebrenicës.

Bazuar në gjithçka që dini dhe keni përjetuar, si ndjeheni kur shihni sot në SHBA të përdoret një gjuhë tejet polarizuese, dhe ndonjëherë dehumanizuese?

Kam lexuar kohët e fundit, që dehumanizimi është duke u përhapur si një virus. Është e frikshme të shohësh, se si njerëzit nuk janë të ndërgjegjshëm se sa lehtë mbyllim sytë përballë ngjarjeve të tmerrshme. Pra, mënyra se si janë gjërat sot, nuk ka pse të jetë po kështu edhe nesër.

Këtu në SHBA, unë kam besuar gjithmonë tek forca e institucioneve. Dhe sërish, vazhdoj të besoj se ato mund të përkulen por jo të thyhen. Unë mundem vetëm të shpresoj që forca e normave dhe institucioneve të demokracisë liberale, të vazhdojë të garantojë të drejtat dhe liritë për të gjithë./ Foreignpolicy.com-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Intervista/ Robert Kaplan: SHBA u vetëkënaq pas Luftës së Ftohtë, ja si duhet të sillet me Kinën dhe Rusinë

Publikuar

-

Nga

Robert D.Kaplan, vlerësohet gjerësisht si një nga mendimtarët kryesorë në nivel global, mbi politikën e jashtme, mbrojtjen dhe gjeopolitikën. Ai është autori i 18 librave, përfshirë “Hakmarrja e gjeografisë, dhe anarkia që po vjen”. Ai ka qenë këshilltar për mbretër, kryeministra dhe ministrat e mbrojtjes në të gjithë botën. Ne biseduam me të mbi përllogaritjet e gabuara të Donald Trumpit në Azi, ambicien në rritje të Kinës, dhe kërcënimin nga ndërhyrja ruse në një Evropë post-Brexit, e cila dominohet nga Gjermania.

A pati një lloj vetëkënaqësie të SHBA-së pas Luftës së Ftohtë?

Një nga gjërat që imponioi Lufta e Ftohtë, ishte fakti që Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Sovjetik garonin midis tyre kudo në botë. Në atë kohë, çdo vend i botës kishte rëndësi. Pasi Lufta e Ftohtë ishte në fakt një betejë idesh, se cili sistem qeverisjeje ishte më i miri:demokracia kapitaliste, apo komunizmi?

Dhe për shkak se kishte një garë të tillë, çdo vend mund të ishte një shembull për njërën palë ose tjetrën. Ndaj Departamenti i Shtetit, ishte shumë i përfshirë në dhënien kudo të ndihmës së saj. Prandaj, Lufta e Ftohtë e detyroi Amerikën të kishte një mentalitet ndërkombëtarist. Dhe sapo përfundoi ajo luftë, ajo mendësi u zhduk.

Por a mendoni se situata po ndryshon tani që Kina po rritet, dhe kur zyrtarët në Shtëpinë e Bardhë janë të shqetësuar për këtë?

Ka mundësi, por ne jemi në një fazë shumë të hershme. Teksa është e qartë se SHBA-ja dhe Kina po hyjnë në një garë të gjatë midis tyre. Ne po rihyjmë në një lloj peizazhi bipolar, me një yll në ngjitje që është Rusia. Por në garë, janë kryesisht SHBA dhe Kina. Dhe ky rivalitet, mund të bëjë që SHBA-ja të angazhohet më shumë, si psikologjikisht në terren, ashtu edhe me ekspertizë në mbarë botën.

Dhe ku gjendet Bashkimi Evropian në këtë botë bipolare?

Bipolariteti kryesor është SHBA-ja kundër Kinës, por edhe SHBA-ja kundër Rusisë. Dhe megjithëse Rusia është më shumë impulsive dhe agresive sesa Kina, ajo është një vend shumë më i dobët se Kina. Ekonomia ruse është shumë e dobët, institucionet e saj janë shumë më të dobëta. Bashkimi Evropian, po shndërrohet në një lloj fushëbeteje për ndikimin e Rusisë në Evropën Qendrore Lindore; të Kinës në rajonin e Mesdheut dhe më shumë në Greqi, Itali, dhe deri në Portugali.

Mendoni se Donald Trumpi ka një strategji të mirë-menduar ndaj Kinës? Ai duket një person shumë impulsiv. A mendoni se kjo është vetëm sa për show?

Besoj se Trumpi nuk ka asnjë lloj strategjie të mirë-menduar. Ai është një njeri shumë impulsive dhe i ç’organizuar. Edhe pse nuk ka një strategji të organizuar, edhe pse nuk dëgjon këshillat e të tjerëve, ai ka impulse, dhe kjo e bën të ketë një mentalitet shumë xheksonian. Dhe një politikan i tillë mburret me madhështinë dhe krenarinë e Shteteve të Bashkuara, është shumë luftarak dhe agresiv. Por në fund të ditës, nuk dëshiron të angazhohet në luftëra jashtë vendit.

LEXO EDHE:  Të shtëna me armë/ Mbyllet Capitol Hill në SHBA

LEXO EDHE:  Amerika bën prova lufte/ Koreja e Veriut bëhet gati të përgjigjet

Njerëzit tremben shumë, kur Trump thotë diçka për Korenë e Veriut, apo ndonjë vend të ngjashëm. Mendoni se kjo është vetëm një pjesë tjetër e taktikës së tij të zakonshme të bisedimeve?

Trump nuk dëshiron të tregojë asnjëherë ndonjë dobësi. Ai nuk dëshiron të tregojë se është i dëshpëruar që arrijë një marrëveshje. Sepse nëse e shfaq këtë je i dështuar. Dhe ai e cilëson këtë të një metë të madhe të negociatave të dikurshme të Obamës me iranianët.

Çfarë parashikoni se do të ndodhë mes Iranit dhe administratës Trump? Por me rusët apo kinezët?

Ka të ngjarë të ndodhin disa gjëra. Shansi për një konflikt ushtarak, është më i madh me Rusinë sesa me Kinën, për shkak të impulsivitetit të regjimit të Putinit. Por ai është më i madh me Iranin sesa me Rusinë, për shkak të natyrës së regjimit iranian. Ju mund të zhvilloni një bisedë shumë interesante gjeopolitike me Xi Jinping.

Të njëjtën gjë, mund të bëni edhe me Vladimir Putinin, por jo me Ajatollah Khomeinin. Faktori tjetër është që asnjëra nga palët, nuk duket se e dëshiron luftën. Ajo që ata duket se duan, është përcaktimi i kushteve të reja të konfliktit. Iranianët janë më shpatulla pas murit.

Trump e ka rrëzuar marrëveshjen bërthamore, gjë që u ka mësuar iranianëve se nuk mund t’i zënë besë Shteteve të Bashkuara. Ndaj iranianët vendosur të marrin disa masa. Së pari, regjimi po lejon mjaft protesta kundër tij, për të çliruar disi presionin e brendshëm.

Gratë janë më të lira se si të vishen. Ai është një regjim shumë i sofistikuar. Nuk është si regjimi brutal i Sadamit në Irak. Ai ka ndërmarrë sulme në shkallë të vogël kundër disa çisternave të naftës në Ngushticën e Hormuzit, për të treguar se ka në dorë rritjen e çmimit të naftës. Ushtria amerikane në Lindjen e Mesme, po zbaton një strategji për të mos u provokuar nga veprimet e iranianëve. Ajo ka deklaruar se do të kundërpërgjigjet, vetëm nëse ka ndonjë provokim shumë të madh.

Meqë po flasim për fuqitë e mëdha. Cila do të jetë e ardhmja e një fuqie të rangut të mesëm, siç është Britania e Madhe?

Britania po largohet nga Evropa, duke e lënë Evropën kontinentale në dorën e Gjermanisë, duke pasur parasysh që faktin që Spanja, Italia dhe Greqia, kanë shumë probleme sistemike. Franca nuk po mundet të kryejë dot asnjë reformë ekonomike. Unë mendoj se Britania do të mbetet në mëshirën e një Evrope shumë të ç’organizuar dhe më pak të bashkuar, dhe ku Rusia dhe Kina do të garojnë për ndikim. Kjo do të bënte që Britania të mbështetej edhe më shumë tek Shtetet e Bashkuara./“CapX”-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Pse “impeachment-i” ndaj Trump, mund të sjellë dështimin e demokratëve në zgjedhje

Publikuar

-

Nga

Nga Hunter DeRensis, “National Interest”

* Ish-sekretari amerikan i shtetit Henri Kisinger, e shprehu me elokuencë shqetësimin e tij në lidhje me procesin aktual të fajësimit të Trumpit, në darkën e së mërkurës në mbrëmje, gjatë kremtimit të 25-vjetorit të themelimit të “National Interest”.

Kisinger, që në postin e Sekretarit të Shtetit të presidentit Riçard Nikson, dhe Këshilltarit të Sigurisë Kombëtare, ishte dëshmitar okular i rënies së asaj presidence, ishte po aq i fuqishëm sa edhe bindës. Ai tha se pas “krizës altuale” të impeachment-it të ndërmarrë nga demokratët, të dyja palët duhet të bien dakord mbi një mekanizëm bipartizan, për të adresuar dhe korrigjuar “gabimet” presidenciale që nuk kanë shkaktuar të njëjtin dëm të tillë, që do të kërkonte një impeachment.

Por demokratët, duket se synojnë të ecin përpara me impeachment-in e nisur. Kryetarja e Kongresit Nensi Pelozi, kërkoi të enjten e shkuar që Komiteti i Gjyqësorit, të procedojë me nenet e fajësimit, ndërsa debatoi me gazetarin Xhejms Rozen, që e pyeti nëse ajo e “urren” presidentin.

Pelozi tha se ishte katolike, dhe se nuk urren askënd. Por pastaj shtoi “mos u kruaj me mua!”, një deklaratë që dukej se binte në kundërshtim me deklaratën e mëhershme. Komiteti i Gjyqësorit, zhvilloi takimin e tij të parë të mërkurën e javës së shkuar, duke e rimarrë çështjen aty e ka lënë kreu i Komitetit të Inteligjencës, Adam Shif.

Kryetari Xherold Nadler dhe 40 anëtarët e tjerë, dëgjuan profesorë dhe konstitucionalistë të shumtë, nëse veprimet e presidentit Donald Trump ishin në nivelin e një impeachment-i. Kontributi i tyre, ishte në dobi të kuzës së demokratëve. Siç e zbuloi Pelozi në konferencën për mediat, fajësimi nuk ka të bëjë me veprimet e Trumpit, por me politikën që ai ka ndërmarrë gjatë 3 viteve të fundit:përmirësimin e marrëdhënieve midis Shteteve të Bashkuara dhe Rusisë.

“Ukraina ishte mjeti i veprimit për presidentin. Kjo nuk ka të bëjë me Ukrainën, por me Rusinë. Kush përfitoi nga mbajtja peng e ndihmës sonë ushtarake? Rusia. Pra bëhet fjalë për Rusinë.

Nga pushtimi rus i Ukrainës Lindore, kanë vdekur mbi 10 mijë ose ndoshta 13 mijë njerëz. Kundërshtari ynë kryesor është Rusia. Të gjitha rrugët të çojnë te Putini. Kuptojeni këtë”-tha Pelozi.

Në fakt, asnjë ukrainas nuk vdiq nga pezullimi i ndihmës amerikane. Ndihma nuk u ndërpre gjatë verës, dhe qeveria ukrainase as që e kuptoi se ishte miratuar ndihma e ardhshme e SHBA-së deri në fund të gushtit. Për më tepër, Pelozi zbuloi se çështja ukrainase, është e vetëm e fundit në 3 çështjet përmes të cilave Partia Demokratike, është përpjekur ta kompromentojë Donald Trumpin me Rusinë.

LEXO EDHE:  Ibrahimi pret zyrtarët e lartë të SHBA/ Zbulohen detajet e takimit

LEXO EDHE:  Të shtëna me armë/ Mbyllet Capitol Hill në SHBA

Ajo promovoi teorinë e komplotit, tashmë të diskredituar, se Trumpi ka vepruar me urdhër të një qeverie të huaj. Pelozi tha se procedurat e fajësimit nuk kanë asnjë lidhje me Ukrainën, por me përpjekjet e Trumpit për të kërkuar një afrim me Moskën.

Dhe teksa Pelozi akuzon Trumpin se e ka përdorur Ukrainën si mjet për të ndihmuar Rusinë, demokratët në Kongres po e përdorin çështjen e Ukrainës, si një mjet për të rrëzuar presidentin, një synin që ata ata e kanë patur që kur ai fitoi presidencialet e 2016-ës.

Por disa nga anëtarët e Partisë Demokratike, po e kuptojnë se sa toksike mund të jetë kjo rrugë. Kongresmeni nga Nju Xhersi Xhef Van Drju, një nga dy kongresmenët demokratë që votoi kundër nisjes së procesit të impeachment-it, tha se “nëse nuk ka diçka të re, që unë nuk e kam parë apo dëgjuar më herët”, do të votojë kundër të gjitha neneve të fajësimit.

Drju paralajmëroi se partia e tij duhet të jetë “e kujdesshme me atë që dëshiron”, pasi procesi i fajësimit “po e përçan kombin”. Ndërsa kundërshtimi ndaj fajësimit do të jetë dypartiak, asnjë republikan në Kongres, nuk ka dalë të paktën tani për tani nga linja e Shtëpisë së Bardhë.

Senati ka të ngjarë ta shqyrtojë këtë çështje pas Vitit të Ri, një procedurë që administrata ia ka kërkuar udhëheqësit të shumicës në Senat Miç Mekonell, që të mos e vonojë.

Gjyqi në Senat ndaj presidentit Bill Klinton zgjati nga 7 janari deri më 12 shkurt 1999. Ndërsa ka gjasa që disa senatorë republikanë, si të moderuarit Mit Romni, Lisa Mërkovski apo Suzan Kolins të rreshtohen kundër Trumpit, ka po aq të ngjarë që demokratë të moderuar si Kirsten Sinema apo Xho Mançin, të votojnë kundër fajësimit të presidentit.

Tani për tani, nuk ka asnjë shenjë se ekziston shumica prej dy të tretash për shkarkimin e Trump. Njoftimi i të premtes për hapjen e 266.000 vendeve të reja të punës në nëntor, dhe e papunësisë më të ulët në 15 vitet e fundit, nuk ka gjasa të shkaktojë ndonjë dezertim në radhët e republikanëve. Nëse vazhdojnë lajmet e mira ekonomike, atëherë impeachment-i do të duket gjithnjë e më shumë si një gjë e bezdisshme./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE