Connect with Us

Kur leninistët e teprojnë, Putin dhe Jinping në prag të rrëzimit nga elitat e Moskës dhe Pekinit

Blog

Kur leninistët e teprojnë, Putin dhe Jinping në prag të rrëzimit nga elitat e Moskës dhe Pekinit

Publikuar

-

Nga Nina L.Khrushcheva ”Project Syndicate”

Protestat e vazhdueshme rrugëve të Hong Kongut dhe Moskës, kanë frikësuar pa asnjë dyshim duetin e udhëheqësve autoritarë, presidentin kinez Xi Jinping dhe atë rus, Vladimir Putin. Protestat në Moskë, më të mëdhatë ndër vitet e fundit, duhet t’i kenë prishur gjumin Putinit, përndryshe ato nuk do të shpërndaheshin me një brutalitet kaq të egër nga policia.

Por në vend se të ulet dhe dialogojë me qytetarët, Putini kërkon të tregojë se e ka situatën nën kontroll, dhe për këtë ka shpërndarë disa foto duke shëtitur me motor, i veshur me xhup lëkure, me bandën e tij të preferuar të motoristëve. Gjithsesi, protestat janë shndërruar në një shenjë të fortë të popullaritetit në rënie të Putinit, madje dhe në mesin e elitave ruse, pikëpamjet e të cilave kanë shumë më tepër rëndësi, sesa ai i opinionit publik të zakonshëm.

Për dy dekada, fraksionet rivale të elitës ruse, e kanë parë në përgjithësi Putinin si garantin fundor të interesave të tyre – veçanërisht atyre financiare. Por teksa ekonomia e Rusisë është zhytur në një stanjacion të shkaktuar nga sanksionet e ashpra të Perëndimit, udhëheqja e Putinit ka filluar të duket më shumë si një pengesë, sesa si roje mbrojtëse.

Gjithnjë e më pak rusë, e pranojnë ende sloganin se “Putini është Rusia, dhe Rusia është Putini”,  që dëgjohej rregullisht deri 5 vjet më parë, pas aneksimit të Krimesë nga Kremlini. Për më tepër, shpresa e Putinit se presidenti amerikan Donald Trump do të përmirësonte marrëdhëniet me Rusinë, kanë rezultuar të kota.

Ndonëse Trump i ka dobësuar institucionet amerikane dhe minuar aleancat perëndimore, lëvizje që kanë qenë në favor të Putinit, Shtëpia e Bardhë e ka bërë krejtësisht të paparashikueshme politikën e jashtme amerikane. Ç’është më e keqja, administrata Trump po zhbën tashmë sistematikisht marrëveshjet e kontrollit të armëve, që siguruan për shumë dekada një farë sigurie mbi çështjet bërthamore.

Elitat ruse, e dinë që vendi i tyre është tani po aq i gatshëm ta fitojë një garë armatimesh bërthamore me Shtetet e Bashkuara, sa dikur Bashkimi Sovjetik. Testimi i dështuar i një rakete balistike me energji bërthamore, në bregdetin verior të Arktikut rus, përbën një shembull konkret.

Dhe në dallim nga Putini, elitat ruse janë thellësisht të shqetësuara se armiqësimi i mëtejshëm me SHBA-në, do ta bëjë Rusinë një shtet de fakto vasal të Kinës. Edhe protestat në Hong Kong, që nuk po tregojnë ndonjë shenjë tërheqje, janë gjithashtu produkt i humbjes së ekuilibrit autoritar.

Ato nisën me një ligj të propozuar nga Pekini, që lejon ekstradimin edhe të qytetarëve dhe banorëve të Hong Kongut në Kinën kontinentale. Duke pasur parasysh mënyrën kaotike sesi u prezantua ky ligj, nga guvernatorja e mbështetur nga Pekini në Hong Kong, Kerri Lam, ka të ngjarë të udhëheqja kineze të mos ketë qenë shumë e vetëdijshme për ndikimin e tij politik.

Sidoqoftë, përgjigja e qeverisë kineze ndaj protestave, ka qenë gjithnjë e më shumë vetë-mposhtëse. Ushtria Çlirimtare Popullore, ka kërcënuar hapatazi të ndërhyjë për të shtypur protestat.

Presidenti Xi Jingping, mund të ketë vendosur tashmë se ka ikur koha e formulës “një vend, dy sisteme”. Kina, mund të argumentojë ai, nuk mund të tolerojë më një gati-demokraci funksionuese brenda territorit të saj, pavarësisht marrëveshjes që nënshkroi dikur me Britaninë e madhe, si një kusht për rikthimin e Hong Kongut nën sovranitetin kinez në vitin 1997.

LEXO EDHE:  Kush ishte Boris Nemtsov?

I shqetësuar për Tajvanin, Xi mund të jetë duke menduar se një politikë e ashpër ndaj Hong Kongut, do ta frikësojë Tajpein. Nëse është kështu, ai ka harruar se ngacmimi i Tajvanit, ka shkaktuar në fakt gjithmonë efektin e kundërt të asaj që synonte Kina. Por Xi mund të ketë menduar diçka edhe më të rrezikshme.

Nëse ka arritur në përfundimin, se administrata e Trump nuk do të bënte asgjë për të mbrojtur Tajvanin, ai mund të marrë në konsideratë një sulm të beftë ushtarak mbi ishull, për ta rikthyer atë nën kontrollin e Kinës. Por edhe kjo lëvizje do të ishte e gabuar.

Duke pasur parasysh kontekstin më të gjerë të marrëdhënieve Kinë-SHBA, administrata Trump ka të ngjarë të reagojë ashpër ndaj aventurizmin ushtarak kinez në Tajvan. Për më tepër, Uashingtoni nuk ka nevojë të përfshihet në ndonjë përplasje të hapur ushtarake me Kinën. Marina amerikane, zotëron të gjitha kapacitetet për të bllokuar të gjitha rrugët detare që furnizojnë Kinën me energji dhe minerale, edhe pse është më shumë e angazhuar në Detin e Kinës së Jugut.

Ashtu si me Putinin, ekspansioni duket se është qasja e preferuar e Xi-së në ditët e sotme, dhe kjo gjykuar nga trajtimi prej tij i luftës tregtare, dhe sjelljes agresive ndaj fqinjëve. Në fakt, lëvizjet e forta të Kinës vitet e fundit, ka qenë kaq të pazakonta për të, sa që tani Pekini e gjen veten tashmë gjithnjë e më të izoluar në rrafshin diplomatik.

Gati të gjitha fuqitë ushtarake dhe ekonomike kryesore të botës – Bashkimi Evropian, India, Japonia, Brazili – kanë pasur marrëdhënie pragmatike me paraardhësit e Xi. Por ato janë tani gjithnjë e më të kujdesshme ndaj Kinës, ndërsa disa prej tyre po lëvizin më pranë SHBA-së.

Ashtu si në Rusi, edhe në Kinë elita do ta ketë vënë se Xi po e izolon vendin. Bota e jashtme mund të supozojë se udhëheqja e lartë e Kinës, është po aq e nënshtruar ndaj Xi-së, sa Kremlini ndaj Putinit.

Por po kështu menduan shumica për politikën sovjetike dhe Nikita Hrushovin në vitin 1964. Në fakt, Hrushovi u rrëzua para fundit të atij viti. Për këtë qarkullon edhe një anektodë e vjetër, kur supozohet se ministri i Jashtëm sovjetik, Andrei Gromiko, thuhet të jetë shprehur:”Ne u detyruam ta largonim Hrushovin. Ai ishte një bixhozxhi shumë i pamatur, dhe nuk të vazhdonte të qëndronte në detyrë”.

Hrushovi ishte vërtetë impulsiv, kur e përshkallëzoi Krizën e Raketave Kubane. Por ai ishte i motivuar nga dëshira për të ruajtur barazinë ushtarake me SHBA. Dhe nuk kishte deliret stalineske të madhështisë, që duket se po e shtyjnë Putinin dhe Xi-në, të diktojnë të ardhmen e vendeve të tyre.

Sot, askush nuk duhet të supozojë se ndonjë udhëheqësi nuk do t’i rezervohet fati i Hrushovit, apo edhe vdekja e zymtë e Stalinit, për të cilën u përfol për shumë kohë se ishte shkaktuar nga rrethi i tij i brendshëm, anëtarët e të cilit ishin lodhur nga teprimet e tij despotike.-përshtatur nga CNA.al. 

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Hapi i parë drejt paqes në Libi?

Publikuar

-

Nga

Të dielën (19.01) qeveria gjermane ka ftuar në zyrën e kancelares palët e konfliktit në Libi dhe përkrahësit e tyre jashtë vendit. Me këtë konferencë Gjermania shpreson të arrihet stabiliteti për të gjithë rajonin.

Qëllimi final i qeverisë gjermane është “një Libi sovrane” dhe një “proces pajtimi brenda Libisë”, sikurse theksohet në ftesën për konferencën. Libia është ende larg kësaj. Ka një qeveri të njohur ndërkombëtarisht në Tripoli nën Fajis al-Sarradsch, e cila kontrollon vetëm një pjesë të vogël të Libisë. Nga ana tjetër gjenerali i rebelëve, Chalifa Haftar me milicët e tij e vë gjithnjë e më shumë nën presion qeverinë, kryesisht në lindje dhe në jug të vendit, ku ndodhen shumica e fushave të naftës.

                                                                     Gjeneral Haftari (majtas) dhe kryeministri Sarradsch

Gjendja ndërlikohet nga ndërhyrja e fuqive të huaja. Turqia mbështet p.sh. qeverinë në Tripoli. Ankaraja ndërkohë ka dërguar edhe ushtarë në Libi. Nga ana tjetër Rusia si dhe Egjipti, Arabia Saudite dhe Emiratet e Bashkuara Arabe mbështesin Haftarin dhe e ndihmojnë atë ushtarakisht deri diku fare hapur. Edhe BE-ja është e përçarë lidhur më çështjen e Libisë. Franca flitet se mbështet Haftarin, ish-fuqia kolonialiste Italia është e afërt me Sarradsch.

Konflikti në Libi – luftime me trupat e gjeneralit Haftar

Pas shumë përgatitjesh në nivelin e nëpunësve, qeveria gjermane tani ka ftuar në kancelari në Berlin përfaqësuesit e nivelit më të lartë: Dy rivalët Sarradsch dhe Haftar, kryetarët e qeverive dhe të shteteve të vendeve më të rëndësishme të përfshira direkt ose indirekt si dhe përfaqësuesit e BE-së, të Unionit Afrikan dhe të Ligës Arabe. Meqënëse ky takim zhvillohet nën mbikqyrjen e OKB-së do të jetë i pranishëm edhe Sekretari i Përgjithshëm i OKB.së, Antonio Guterres.

Çelësi për të gjithë rajonin

LEXO EDHE:  Meta niset drejt SHBA-ve/ Zbardhet axhenda e Presidentit

LEXO EDHE:  SHBA: Qeveria është nën ndikimin e krimit

Çfarë mund të arrijë kjo konferencë? Rainer Breul, zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme, thotë, se në të nuk bëhet fjalë për bisedime paqeje. “Qëllimi është, që aktorët ndërkombëtarë të bien dakord për kushtet, në mënyrë që ta kufizojnë influencën e tyre në terren.” Kancelarja Merkel të martën (14.01) në një mbedhje të grupit parlamentar, sipas pjesëmarrësve në të është shprehur: “Për aq kohë sa atje vazhdimisht hyjnë mallra ushtarake nga jashtë do të vazhdojnë betejat ushtarake dhe vendi nuk mund të gjejë qetësi” e po kaq shumë do të zgjasë edhe gjetja e një zgjidhjeje politike. Kancelarja e konsideron si shenjë të mirë, që presidenti rus Putin dhe ai turk Erdogan, vendet e të cilëve qëndrojnë në anë të ndryshme në konfliktin e Libisë kanë konfirmuar pjesëmarrjen e tyre.

Por rëndësia e konferencës së Berlinit shkon përtej Libisë. Sipas politikanit kristiandemokrat të ngarkuar me punët e jashtme, Jürgen Hardt, çlirimi i Libisë është „çelësi për stabilizimin e mëtejshëm të Afrikës së Veriut dhe asaj Perëndimore. Nëse ia dalim ta orientojmë Libinë drejt një të ardhmeje paqësore, ky do të ishte një gur themeltar për të gjithë rajonin.”

Një aspekt i rëndësishëm është që të dy rivalët brenda Libisë Sarradsch dhe Haftar do të vijnë në Berlin dhe nëse ata do të takohen direkt mes tyre atje. Në takimin në Moskë të martën (14.01) me sa duket përballja direkte dështoi me refuzimin e Haftarit.

Ndërkaq gjatë një vizite të enjten në Libi, ministri i Jashtëm gjerman Heiko Maas arriti një sukses në përpjekjet për armëpushimin në këtë vend: Gjenerali Haftar tha se so ta ruajë armëpushimin: „Pavarësisht se në fillim të javës nuk e nënshkroi marrëveshjen e armëpushimit në Moskë, ai do ta respektojë atë”, tha ministri Maas pas bisedimeve në Bengasi me Haftarin.Po ashtu ky i fundit ka shprehur gatishmërinë për të marrë pjesë në konferencën për Libinë në Berlin./ DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Kopje e doktoraturës, tradhtitë bashkëshortore/ Cilat ishin anët e errëta të Martin Luter Kingut

Publikuar

-

Nga

“Mos i takoni kurrë heronjtë tuaj!”, thotë një proverb i mençur amerikan. Dhe ai mund të jetë shkruar lehtësisht nga një avokat i të drejtave civile në vitet e turbullta 1960, që mund ta ketë njohur dhe të jetë zhgënjyer nga pastori Martin Luter King.

Për më shumë se 15 vite, gjatë pjesës më aktive të Lëvizjes për të Drejtat Civile në SHBA, Martin Luter King, u shfaq para kamerave dhe turmave si një shembull publik i “engjëjve” më të mirë të natyrës sonë njerëzore. Por në jetën private, King kishte një karakter shumë të ndryshëm.

Vjedhje e doktoraturës

Jeta publike e Martin Luter Kingut nisi në fillim të viteve 1950, me bojkotin që zezakët i bënë transportit publik në Montgomeri, Alabama. Në atë kohë ai ishte vetëm 26 vjeç, por njihej në mbarë SHBA-në për shkak të aktakuzës së tij të thjeshtë, por të shprehur në mënyrë elokuente të segregacionit që ekzistonte ende në jugun e vendit.

Kur njerëzit zbuluan se ky politikan i ri i rrugës, kishte edhe një doktoraturë në teologji nga Universiteti i Bostonit, fjalët e tij morën një peshë të re. Pra këtë here, ishte një njeri i arsimuar, ai që do të artikulonte atë që ishte ndoshta problemi themelor i Amerikës, dhe ta bënte këtë me një grup ekspertësh të historisë dhe shoqërisë.

Pra ishte CV-ja e tij ashtu si edhe çdo gjë tjetër, që e vendosën atë në krye të Lëvizjes për të Drejtat Civile. Por edhe kjo CV ka anët e saj të errëta. Që të quhet e vlefshme një doktoraturë, studenti i diplomuar duhet të trajtojnë një temë të veçantë studimorem në madhësinë e një libri të quajtur disertacion.

Kjo punë pritet të jetë një studim origjinal mbi atë fushë. Paneli shqyrtues e pranoi disertacionin e King në vitin 1955, që ishte një krahasim i koncepteve të Zotit në mendimin e Pol Tilih dhe Henri Vimanit, duke i dhënë atij titullin doktor. Por dekada më vonë, u zbulua se King kishte kopjuar paragrafë me shumicë nga burime të tjera, pa i cituar ato në disertacionin e tij.

Në qarqet akademike, ky akt quhet plagjiaturë, dhe është zakonisht i mjaftueshëm që titulli të hiqet. Një komitet i Universitetit të Bostonit u mblodh për ta shqyrtuar këtë çështje në vitin 1991, dhe zbuloi “probleme të rëndësishme me autorësinë” në atë disertacion. Por në fund, ai sugjeroi mos heqjen e doktoraturës për pastorin e ndjerë.

Gjithsesi, ata i bashkëngjitën asaj një letër me një përmbledhje të gjetjeve të tyre, e cila mbetet aty edhe sot e kësaj dite. King ndodhej nën një presion të madh kur e shkruajti atë disertacion. Angazhimi me Lëvizjen për të Drejtat Civile, nuk i linte shumë kohë të studionte.

Madje sipas atë Lerri H.Uilliams, që ishte qenë shoku më i ngushtë i King në vitet 1940, predikimi i tij i parë publik ishte gjithashtu një plagjiaturë. King e mbajti predikimin e tij në Kishën Baptiste Ebenezer në Atlanta, dhe siç u rrëfye më vonë Uilliams, ai kopjoi pjesë të mëdha të tij nga një predikim tjetër, i quajtur “Jeta është ajo që ju bëni” nga Herri Emerson Fosdik.

Studiues të tjerë kanë zbuluar se në librin e parë të King “Hapi i madh drejt lirisë”, ai kopjoi shumë paragrafë nga libra të ndryshëm pa i cituar ato. Irikonisht, shumica e fjalimeve dhe letrave publike të King, mbrohen aktualisht nga të drejtat e autorit. Përdorimi pa leje i ndonjërit prej tyre, mund të sjellë paditjen në gjykatë.

LEXO EDHE:  Pse lindja e Mesme, është ende një “tokë pjellore” për grupet terroriste

LEXO EDHE:  SHBA/ Trump emëron Këshilltarin e ri për Sigurinë Kombëtare

Tradhtitë bashkëshortore

King u martua me Koreta Skot në vitin 1953, dhe ata duket se kanë qenë të lumtur me njëri-tjetrin, deri në vdekjen e tij në vitin 1968. Besimi i përbashkët tek të drejtat civile, ndihmoi që martesa e tyre të mbetej e tillë. Por një element pak i njohur, ishte aftësia e Skot për të bërë një sy qorr ndaj lidhjeve panumërta jashtëmartesore që kishte King.

FBI nisi të përgjonte telefonatat e King në pranverën ose verën e vitit 1963, dhe më vonë vendosi përgjues edhe në dhomat e hoteleve ku ai qëndronte kur ishte në udhëtim. Në fillim, FBI ishte e shqetësuar për infiltrimin e komunistëve në grupin e King, për shkak të shoqërimit të tij me komunistët e njohur siç ishte Stenli Levison.

Por nga përgjimet, ajo që ra në sy nuk ishte komploti komunist, por marrëdhëniet seksuale me shumë gra që ai takoi gjatë udhëtimeve të tij. Në shumë raste, King kontaktoi shumë gra – të cilat duket se ishin një përzierje aktivistesh dhe prostitutash, që mund të jenë paguar me paratë e SCLC – pas fjalimeve që mbante. Ato varionin nga takimet e thjeshta, deri në orgji që përfshinin disa njerëz.

Fundi i dhunshëm

Ndoshta historia më e përfolur e marrëdhënieve të King me gra të tjera, vjen nga nata e fundit e jetës së tij. Në librin e tij të vitit 1989 mbi Lëvizjen për të Drejtat Civile, miku më i ngushtë i King, Ralf Abernati shkruan se pastori dhe disa miq u larguan nga kisha ku King mbajti fjalimin e tij të fundit, për të shkuar në një festë që po mbahej në një shtëpi.

Thuhet se ai u tërhoq në një dhomë gjumi me një vajzë të re, dhe nuk doli prej andej deri rreth orës 1 të mëngjesit. Më pas Abernati dhe King u larguan nga shtëpia së bashku, dhe u rikthyen në hotelin që kishin prenotuar, ku predikuesin e priste një juriste. King u zhduk sërish në një dhomë gjumi me gruan, ndërsa Abernati u shtri për të fjetur.

Rreth orës 8 të mëngjesit, King e zgjoi dhe i kërkoi ndihmë për t’u marrë me një grua të tretë, e cila sipas tij e kishte pritur gjatë gjithë natës, dhe ishte shumë e zemëruar. Abernati shkoi me King në dhomën e këtij të fundit, dhe ishte dëshmitar i një debati të ashpër, që shpejt degradoi në dhunë.

Në fund King e goditi gruan e panjohur emër aq fort sa ta rrëzonte në shtrat, dhe ajo u largua duke qarë pak çaste më vonë. Ishte 4 prilli i vitit 1968. Rreth 10 orë më vonë, pak pas orës 18:00 të pasdites, King doli në ballkon për pirë një cigare, ku u qëllua për vdekje nga një snajper./ Allthatsinteresting-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Putin do që të mbetet përjetë në pushtet, kjo gjë premton telashe për botën

Publikuar

-

Nga

Nga Luke McGee, “CNN”

* Kur e gjithë qeveria ruse dha dorëheqjen të mërkurën, edhe analistët më të vjetër të Rusisë u kapën në befasi. Më herët gjatë ditës, presidenti Vladimir Putini kishte njoftuar planin e tij për të ndërmarrë disa reforma, që do ta bënin pasardhësin e tij një president më pak të fuqishëm, duke e rishpërndarë pushtetin në një mënyrë të tillë, që parlamenti dhe posti i kryeministrit rus të kenë një ndikim më të madh.

Ai i falenderoi zyrtarët e dorëhequr për shërbimin e tyre, por tha se “jo çdo gjë ka funksionuar”. Gjatë 2 viteve të fundit, popullariteti i Putinit ka pësuar një rënie, pjesërisht si pasojë e reformës jopopullore të pensioneve, dhe një ekonomie në stanjacion.

Ndërkohë, viti 2019 u shoqërua me protesta në rrugë për zgjedhjet lokale, kur opozita e fragmentuar e vendit, shprehu pakënaqësi ndaj presidentit dhe elitës qeverisëse, se kanë qëndruar në pushtet tej çdo kufizimi ligjor. Gjithsesi, ndërsa detajet e sakta të kësaj dorëheqje masive – të udhëhequr nga kryeministri aktual dhe ish-presidenti Dimitri Medvedev- janë ende të paqarta, ishte e qartë se kjo nuk ishte një formë proteste ndaj reformave të propozuara të Putinit.

Presidenti Vladimir Putin dhe kryeministri, Dmitry Medvedev  

Në deklaratën e tij të dorëheqjes së kabinetit qeveritar, Medvedev tha se po vepronte në mënyrë që t’ia lehtësonte jetën Putinit. Ai tha se presidenti “kishte prezantuar një numër ndryshimesh themelore në kushtetutë”, dhe se “në këtë kontekst, është e qartë se ne, si qeveri… duhet t’i ofrojmë presidentit të vendit tonë mundësinë për të marrë të gjitha vendimet e nevojshme, në funksion të tyre”.

Këto ndryshime, duket se janë një rishpërndarje e pushtetit, duke i dhënë parlamentit fuqinë për të emëruar kryeministrin, që më pas do të ndërtojë një kabinet qeveritar, i cili do të votohet nga parlamenti. Sipas fjalëve të Putinit:”Në këtë rast, presidenti do të jetë i detyruar t’i emërojë ata; pra ai nuk do të ketë të drejtë të refuzojë kandidaturat e miratuara nga parlamenti”.

Kushtetuta ruse e ndalon Putinin të rikandidojë si president në vitin 2024. Sidoqoftë, nuk ka asgjë që e ndalon atë të bëhet sërish kryeministër, si në vitin 2008, kur ai dhe Medvedev ndërruan rolet për 4 vjet. “Pikëpamja ime personale, është se kjo është një rrokadë midis Putinit dhe Medvedevit”- thotë Valeri Akimenko, një analist i vjetër i Rusisë, që aktualisht punon në Qendrën e Studimit të Konflikteve.

LEXO EDHE:  Presidenti vlerëson Ambasadorin Christopher R. Hill me dekoratën “Gjergj Kastrioti Skënderbeu”

LEXO EDHE:  Meta niset drejt SHBA-ve/ Zbardhet axhenda e Presidentit

“Medvedev nuk është një figurë e pavarur, dhe nuk ka bërë asgjë kundër Putinit, gjatë kohës që ishte president. Siç ndodhi në vitin 2008, edhe kjo duket si një marrëveshje e ndërsjellë midis të dyve”- shton ai. Por jo të gjithë analistët, besojnë se është e pashmangshme që Putini të bëhet sërish kryeministër.

Oleg Ignatov nga Qendra për Politikën Aktuale, një think-tank me qendër në Moskë, tregon se Putini foli edhe për ndryshimin e rolit kushtetues të Këshillit Shtetëror të Rusisë, një organ këshillues për kreun e shtetit. “Ka zëra se Putini mund të udhëheqë Këshillin e ri Shtetëror, në vend se të bëhet sërish kryeministër. Në rast se ndodh kjo, ka gjasa që fjala e tij të jetë fjala e fundit. Ai nuk do të interesohet për detajer teknike, por gjithçka do të vazhdojë të jetë nën kontrollin e tij”- tha Ignatov për CNN.

Edhe Akimenko bie dakord që ky lloj roli, mund të ishte në favor të Putinit. “Roli i ardhshëm i Këshillit të Shtetit, është aktualisht i papërcaktuar. Por ai mund të jetë një arbitër, çka do të thotë se kur ka një mosmarrëveshje, Këshilli i Shtetit mund të ketë fjalën e fundit”-mendon ai.

“Megjithatë, unë mendoj se Putini ka më shumë gjasa të bëhet sërish kryeministër”- thekson ai. Sido që të jetë rezultati, tashmë po shfaqet një narrativë e Putinit, që e konsolidon kontrollin e pushtetit të tij. Aleksei Navalni, udhëheqësi më aktiv i opozitës ruse, deklaroi në rrjetet sociale se “qëndrimi përjetë në pushtet, marrja në pronësi e një vendi të tërë, dhe përvetësimi i pasurisë për vete dhe miqtë e tij, është qëllimi i vetëm i Putinit dhe regjimit të tij”.

Duke ndërmarrë hapa të tillë për të forcuar kontrollin e tij, Putini po i dërgon gjithashtu një mesazh gjithë botës. Më shumë Putin në Rusi, do të thotë më shumë Putin në skenën ndërkombëtare. Dhe nëse vitet e fundit na kanë mësuar ndonjë gjë, kjo do të thotë një Rusi më të gatshme të veprojë si një rivale direkt për ndikim, në rendin botëror të udhëhequr nga SHBA-ja, duke hkaktuar më shumë “dhimbje koke” për Amerikën dhe aleatët e saj./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE