Connect with Us

“Argjendin apo plumbin?”/ Kush ishte narko-terroristi kolumbian Pablo Eskobar 

Blog

“Argjendin apo plumbin?”/ Kush ishte narko-terroristi kolumbian Pablo Eskobar 

Publikuar

-

Pak njerëz, ia kanë dalë të mbajnë peng një vend të tërë, me një brutalitet dhe efikasitet po aq të madh sa Pablo Eskobar, “mbreti” i tmerrshëm i drogës, që e dominoi trafikun e kokainës në Kolumbi, përgjatë viteve 1980 dhe fillimit të viteve 1980. Ai ishte një baron i pamëshirshëm i narkotikëve, i urryer nga shumë njerëz, por çuditërisht edhe i dashur nga shumë të tjerë. Ndonëse ishte vetëm 44 vjeç kur u vra, jeta dhe veprimtaria e tij patën një ndikim të madh, që vazhdon edhe sot e kësaj dite.

Hyri që adoleshent në botën e krimit

Pablo Eskobarit, nuk iu desh asnjëherë të luftojë për bukën e gojës. Ai lindi më 1 dhjetor 1949, në një familje të shtresës së mesme në qytetin e Rionegros, por shpejt u transferua në Envigado. Që në adoleshencë, u josh pas fitimit të lehtë të parave, ndaj i hyri rrugës së krimit.

Fillimisht kontrabandonte pajisje për radiot, dhe vidhte gurët e varreve, që u fshihte emrat dhe ia shiste ato një tregtari nga Panamaja. Eskobar i thoshte shpesh familjes dhe miqve të tij, se donte që një ditë të bëhej presidenti i Kolumbisë (në një lloj kuptimi, e arriti ëndrrën e tij). Më pas Pablo zbuloi një tregti të re:vendet fqinje të Kolumbisë, si Peruja dhe Bolivia, ishin kultivuese të mëdha të kokainës.

Metodat e tij të trafikut, ishte të papara me herët

Çelësi i suksesit të Eskobarit, ishte garantimi i rrugëve të sigurta të trafikut për drogën. Në kulmin e fuqisë së tij, ai dërgonte në SHBA, 80 për qind të gjithë kokainës që konsumohej atje. Ai ndaloi përdorimin e kafshëve për transportimin e drogës, dhe vuri në përdorim avionët e vegjël, që do të transportonin deri në 500 kg kokainë drejt SHBA-së. Ndërkohë, ngriti një laborator të përpunimit të drogës, ku ishin të punësuar mbi 200 persona.

Politika e tij “Plata o Plomo” (argjendin ose plumbin), dhe numri i jashtëzakonshëm i vrasjeve

Eskobar nuk ishte nga ata që bënte kërcënime, por vetëm premtime. Politika e tij më e famshme quhej “Plata o Plomo”, argjendin ose plumbin, pra zgjidh të korruptohesh të bësh një sy qorr ndaj trafikut të drogës, dhe të kesh nje jetë të qetë, ose të vdesësh. Kjo ishte oferta që u bëri shumë zyrtarëve qeveritarë dhe policisë.

Ndonjëherë, këta të fundit nuk bënin asnjë zgjedhje, dhe atëherë Eskobar vepronte. Mendohet se  ai është përgjegjës për vdekjen e mbi 5.000 njerëzve. Ai i inkurajoi pjesëtarët e kartelit Medelin, të vrisnin çdo oficer policie që ndeshnin përballë, dhe u jepte atyre 660 dollarë për çdo polic të vdekur.

Jetesa e tij luksoze

Rezidenca e famshme e Pablo Eskobar në vitet 1980 “Hacienda Napoles”, ishte një fermë e madhe e zbukuruar me skulptura të çuditshme, pishina, dhe një kopsht të madh zoologjik. Pablo nuk e ndërpreu këtë lloj jetese as kur ishte në burg. Në vitin 1991, i lodhur nga jeta e tij si një i arratisur, arriti një marrëveshje me qeverinë.

Do të vetëdorëzohej, dhe madje do të shkonte në burg, me kusht që të mund ta ndërtonte vetë burgun. Rezultati ishte një rezidencë edhe më luksoze, nga ato që kishte pasur më herët. Një pallat i madh i quajtur “Katedralja”, që ngrihet mbi qytetin e Medelinit. Ky “burg” formal kishte fusha futbolli, dhe një vaskë të madhe me hidromasazh.

Aty Eskobar do të organizonte festa të mëdha. Ndonjëherë do të luante për qejf futboll me lojtarë të kombëtares kolumbiane, ndërsa rojet e burgut u shërbenin pije, si të ishin kamerierë. Por marrëveshja mori fund, kur Eskobar në gjaknxehtësi e sipër 2 gardianë. Qeveria tentoi ta transferojë Eskobarin në një burg të zakonshëm. Por gjërat nuk shkuan ashtu siç pritej:Përballja me njerëzit e tij kërkoi ndërhyrjen e ushtrisë, ndërsa Eskobari u arratis pas trazirave që pasuan, dhe u zhduk nëpër fshatrat e zonës.

Imazhi që kishte tek shumë njerëz si “hero i popullit”

Jo të gjithë e shihnin Eskobarin, si një kriminel të frikshëm. Shumë kolumbianë të varfër, e krahasonin atë me Robin Hudin, pasi ai harxhoi sasi të konsiderueshme parash në projekte të ndryshme, që ndihmuan njerëzit e varfër të vendit të tij. Edhe sot, baroni i drogës mbetet një figurë popullore tek shumë njerëz. Bluzat, orët e dorës, çantat e shpinës me imazhin e tij, shiten rëndom rrugëve të Medelinit.

Pasuria e tij e pabesueshme

Revista amerikane “Forbes”, e renditi atë mes njerëzve më të pasur në botë për 7 vite me rradhë. DEA, agjencia amerikane e anti-drogës, e ndihmoi revistën të vlerësonte vlerën neto të pasurisë së Eskobar. Shifrat varionin nga viti në vit, ndërsa kulmin e mbërriti me rreth 25 miliardë dollarë.

Karriera politike e Pablo Eskobar

Eskobar kishte pasur gjithnjë aspirata politike. Ai e shfrytëzoi popullaritetin e tij tek njerëzit e varfër për të garuar për deputet, dhe e fitoi garën. Ai realizoi shumë projekte sociale për rindërtimin e shumë lagjeve të varfra. Por ai kishte ndërkohë edhe motive të qarta personale.

Fokusi i tij kryesor politik, ishte të sigurohej që qytetarët kolumbianë të mos ekstradoheshin në SHBA.

Por kjo betejë e çoi në përplasje të forta me Ministrin e Drejtësisë, Rodrigo Bonilla, që e quajti haptazi një bandit. Pastaj, një gazetar i njohur botoi një shkrim investigativ mbi të shkuarën e tij të errët. Duke iu frkësuar më të keqes, Eskobar e braktisi parlamentin, dhe iu rikthye jetës së mëparshme të trafikantit të drogës.

Vdekja e baronit të drogës

Po kush e vrau narko-terroristin Pablo Eskobar? Kjo mbetet ende një mister. Zyrtarisht thuhet se ai u qëllua për vdekje me armë zjarri më 2 dhjetor 1993, teksa po përpiqej të arratisej nga tarraca e vend-strehimit të tij të fshehtë në Medelin, i rrethuar nga policia. Një foto e famshme e trupave të qeverisë kolumbiane që pozojnë pranë kufomës së tij, ka bërë që shumë njerëz të besojnë se ai u vra nga trupat e “Bllokut të Kërkimit”, një njësi policore speciale, e formuar enkas për eleminimin e baronit të drogës.

Por, burime të shumta tregojnë se burrat në foto, mund të mos kenë asnjë lidhje me vdekjen e Eskobarit, dhe se ky i fundit mund të jetë eleminuar nga vrasës profesionistë, që nuk kanë qenë policë apo ushtarë. Shumëkush aludon, se autorë të vrasjes së tij ishin njerëzit e kartelit rival Cali. Por djali i Eskobar, Sebastian Marrokin, pretendon se i ati kishte planifikuar të vriste veten dhe të mos kapej në asnjë rrethanë i gjallë nga policia./-përshtatur nga CNA.al.

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Paketa e klimës/ Shumë e vogël, shumë e vonuar dhe hezituese

Publikuar

-

Nga

Fridays for Future po pushton botën. Në Gjermani qeveria e koalicionit ra dakord të premten për një paketë masash në mbrojtje të klimës. Por shumë pas kërkesave që vërtet duhet të bëhen realitet, mendon Martin Muno.

Që ky planet është baza e jetës sonë, e që ne nuk kemi një të dytë rezervë, ka qenë slogan politik i aktivistëve të mjedisit. Sot kjo është e pranuar nga të gjithë, e përsëritur mijëra herë nga shkencëtarët dhe politikanët. Po aq sa është mohuar hapur nga ideologë si Donald Trump, Jair Bolsonaro, Alexander Gauland teoria e ndryshimit të klimës nga dora e njeriut – pra një rritje e temperaturës globale si pasojë e rritjes së emetimeve të gazit karbonik, CO2.

Në rastin më të keq kërcënon një reaksion zinxhir: Toka mund të ngrohet në 4-5 Gradë, niveli i detit rritet shumë, pjesë të tëra të planetit bëhen të pabanueshme. Duke pasur parasysh skenarë të tillë apokaliptikë, Konferenca Botërore e Klimës në Paris vendosi që të bëhet gjithçka që të kufizohet rritja e temperaturës globale, më së miri nën 2 Gradë. Sepse sahati troket: Për ta arritur qëllimin për ngrohjen globale deri 1,5 Gradë ne mund të emetojmë vetëm 8 vjet një sasi të tillë gazi karbonik. Më pas nuk lejohet emetimi i asnjë grami CO2. Që rëndësia e këtyre shifrave ka ndërgjegjësuar shumë njerëz, këtë e tregojnë qartë edhe demonstratat e „Friday for Future”.

Greta dhe kancelarja e klimës

„Unë nuk dua që ju të bini në panik”, thotë aktivistja më e njohur e klimës, Greta Thunberg. „Dua që ju të veproni, sikur po digjej shtëpia juaj, sepse vërtet po digjet.” E çfarë bën qeveria gjermane? Qeveria e drejtuar nga një e vetë emëruar „kancelare e klimës”? Që i pranon të gjitha prognozat e përmendura më lart?

Për të mbetur tek metafora e Gretës: Kancelarja ofron disa kusi me ujë. Po, e vërtetë, shumë nga masat e miratuara për klimën në Gjermani shkojnë në drejtimin e duhur. Shtrenjtimin e fluturimeve dhe përdorimit të automjeteve, uljen e çmimit të biletave të trenave, nxitjen e elektromobilitetit, modernizimin e sistemeve të ngrohjes me vaj. Por në tërësi paketa e klimës është hezituese, e vonuar dhe e copëzuar në hapa të vegjël. Në këtë paketë kuptohet qëllimi, që duam të bëjmë atë që mundemi, por pa marrë borxhe të reja, pa humbur votues, në vend që të bëhet ajo që kërkohet në kontekstin e kërcënimit global të ndryshimeve klimaterike. Sepse subvencionet dëmtuese për klimën ende do të vazhdojnë: Asnjë ndryshim tek avantazhi tatimor për makinat me naftë, kerozina mbetet e patatuar, si edhe kuota e faljes tatimore për punonjësit që duhet të udhëtojnë larg në vendin e punës. Nga ana tjetër ngec zgjerimi i energjive të rigjenerueshme, miniera e fundit e qymyrit do të dalë nga përdorimi pas 20 vjetësh.

Në vend të këtyre hapave të vegjël nevojitet një plan i qartë veprimi, se si duhet të ulen emetimet e gazit karbonik në vitet e ardhshme. Se si mund të veprohet, e tregon bota e financave, që dihet nuk e ka imazhin shumë të mirë. Para samitit të OKB-së për klimën javën e ardhshme, 500 investitorë nga dega e financave në të gjithë botën kërkojnë që qeveritë të ndërmarrin hapa që i tejkalojnë objektivat e Konferencës së Klimës në Paris. Kështu kërkohet shtrenjtimi drastik i emetimit të gazit karbonik, CO2, të ndërpriten në të gjithë botën subvencionet për lëndët djegëse fosile dhe të nxiten investimet për energjitë e rigjenerueshme apo me emetim të ulët të CO2. E gjitha një paketë që kushton disa bilionë dollarë në vit.

Investitorët sigurisht nuk veprojnë pa interes: Ata kanë frikë për rreziqet e mëdha që e kërcënojnë ekonominë botërore nga ndryshimi i klimës, shohin nga ana tjetër potencial të madh investimesh tek kthesa energjitike. Qeveria gjermane do të bënte mirë të kishte një horizont kaë të gjerë, të paktën deri në ditën e ardhshme të zgjedhjeve.

Martin Muno  

Por, kush tregon me gisht të tjerët, drejton njëkohësisht tre gishta nga vetja – kjo vlen edhe për autorin e këtyre rreshtave. Po, qeveritë, e jo vetëm ajo gjermane, duhet të përdorin fuqinë vendimmarrëse që kanë për të bërë një politikë pro klimës. Por edhe ne si qytetarë e konsumatorë kemi përgjegjësi. Më duhet mua një makinë fuoristradë? Më duhet të ndërmarr çdo vit një udhëtim të largët? Duhet të ha përditë mish? Cilat janë mundësitë e mia që gjurma ime e emetimit të CO2 të reduktohet? Ndryshimi i klimës është një sfidë edhe për rehatinë e stilit tonë të jetesës. Por për fëmijët e nipërit tanë ai mund të kthehet në një krizë ekzistenciale./ DW

LEXO TE PLOTE

Blog

Bojë sepjesh, ose një mistifikim i pafajshëm letrar

Publikuar

-

Nga

Nga Edion Petriti

« Ana vriste mendjen se pse dorëshkrimet, letrat e dashurisë që i dërgonte Çimi, vinin era peshk. Në atë kohë, ajo pak e dinte, – në mos nuk fare, – se në vendin e bekuar ku komunizmi ndërtohej vërtet, nuk kishte shirita të zinj për makina shkrimi, ndaj dhe shumë vetë përdornin bojën e sepies për t’u dhënë ngjyrë… — (nga romani im i ri, që sapo ka dalë nga shtypi). »

Nuk e di se përse dreqin, – një ditë më parë – më shkrepi t’u punoja një rreng të vogël shumë prej miqve që kam në platformën time sociale, Facebook. Gjithçka nisi me një paragraf të shkruar në celular, në autobusin e linjës, mbi një çift me emrin Ana dhe Çimi (sa banale!); ky i fundit autor i ca letrave dashurie, me shije të dyshimtë letrare dhe që vinin era peshk, për faktin se djalka ynë shpresëmirë reliktet e veta në lëmë të letërsisë i  shkruante në makinë shkrimi dhe për mungesë shiritash të zinj, u jepte atyre ngjyrë duke përdorur bojën e sepjeve. Shtoji kësaj edhe një kopertinë fiktive të cilën e punova me aplikacionin «Canva». Libri mëtonte se ishte botuar në Tiranë, më 2019 dhe mbante titullin e lavdishëm «Ngazëllime të komunizmit». Autori isha po unë, Edión Petriti, dora vetë!

Gjithçka nisi të bëhej e sikletshme kur nisa të merrja urimet e para nga miq të mirë, mendimet dhe ndjenjat e afeksionit të të cilëve i doja dhe i çmoja… nisa të ndihesha pak si keq. Shumë veta e bashkëndanë (i bënë « share »), diçka edhe më e çuditshme; madje, një i afërmi im në Gjermani u ofrua ta blinte në Amazon.com, gjithmonë nëse kishte dalë nga shtypi dhe mund të blihej. Më premtonte t’i bënte reklamë në të gjitha qarqet shqiptare të emigrantëve të atjeshëm; në këtë mënyrë do kisha mundësi të hiqja edhe një pjesë të shpenzimeve të librit. Dihet… intelektualët dhe paratë këtu në vendin tim nuk para shkojnë mirë bashkë (veç në mos qofsh një intelektual i përkëdhelur i listave me tituj letrarë të ndonjë ministrie arsimi).

Një miku im më këshilloi ta vazhdoja lojën; në fund të fundit edhe po të dilte në shesh, do diskutohej për nja tri ditë dhe më pas, do harrohej dhe pikë! Madje, faqe botës shpallte : Nëse ma lejon një këshillë, si lexues i parë i librit dhe që e kam ndjekur hap pas hapi, do të lutesha të mos bëje gabimin e shumë të rinjve, dhe te mos e botoje menjëherë. Libri ka lëndë të rrëfyer me stil dhe qasje origjinale. Ka ende hapësirë për përpunim. Sidomos, periudha pas vdekjes së diktatorit e veçanërisht personazhi i shoqes «A».

Për fat të keq, e gjithë çështja nuk mbaroi me kaq; nisa të merrja mesazhe të ethshme nga një mësues gjeografie i shkollës së mesme, i cili betohej, duke cituar listën e shtëpisë, se e kishte lexuar librin me një frymë dhe i kishte pëlqyer jashtë mase; do ishte mirë vetëm që mbyllja (eh, ajo e shkretë mbyllje!) të ishte pak më e arrirë. U ndjeva vërtet i prekur në sedër! E përse libri im – i paqenë, meqë ra fjala! – duhej ta paskësh pasur mbylljen më të arrirë? A thua se unë nuk arrija dot të stisja një farë «closure» për atë paçavure, siç i thonë rëndom veprës në zhargon letrar? A thua të jem edhe unë një shkrimtar mediokër, që nuk arrin të mbyllë dot një libër në dorëshkrim dhe që makinën e shkrimit e ka blerë pikërisht për prokrastinim, për ta shtyrë e për ta shtyrë shkrimin e më pas botimin e romanit të madh shqiptar të viteve ’20?

Megjithatë, e falënderova për fjalët e mira dhe i premtova t’i dërgoja një kopje, sapo të më dërgonte adresën e shkollës; thellë në shpirt shpresoja të ishte nga ato zona që nxënësit e kishin braktisur në masë, për të shkuar në Gjermani e për të mos u rikthyer më kurrë, që ta dinte edhe ai se ç’ishte hidhërimi – në mos ai i një shkrimtari, librat e të cilit nuk e kishin mbylljen të arrirë, të paktën ai i një mësuesi të gjeografisë të shkollës së mesme, i cili i shpjegonte një klase bosh!

Tani e kuptoj përse në Shqipëri, kritika letrare nuk ekziston! Të gjithë besojnë menjëherë atë që e shohin në mediet sociale, pa e vënë në pikëpyetje! Pa e vënë në diskutim, pa e parë me sy e prekur me dorë (parimi i shën Thomait) një vepër të paqenë, e cila e sheh dritën aty për aty, për të vdekur menjëherë më pas, po në mediet sociale! Imagjino… në çdo cep rruge, në çdo kryqëzim, nga një autor të inatosur, – ç’po them… të xhindosur, furi e tërbuar – dhe kritikë të pafajshëm që bëjnë shëtitje, pa e ditur se ku po shkojnë (a thua se vetë Krishti t’i kish porositur të shkonin mes lexuesve si « qengja në mes të ujqërve! »). Eh, « punë e rôndë », do thoshte një hoxhë kosovar mjaft popullor i ditëve tona! Kësaj ia kam pasur gjithmonë frikën!

LEXO TE PLOTE

Blog

A parapëlqejnë vërtet gratë të martohen me burra të pasur, sesa me ata simpatikë?

Publikuar

-

Nga

Një nga gjetjet më interesante në psikologjinë evolucionare, është dukuria që burrat dhe gratë ndryshojnë në karakteristikat që preferojnë tek bashkëshortët e tyre të mundshëm. Studim pas studimi, psikologët konstatojnë vazhdimisht se burrat preferojnë të shohin anën financiare, ndërsa gratë të vlerësojnë pamjen e jashtme.

Shpjegimi standard nga psikologjia evolucionare, njihet si teoria evolucionare e preferencave, dhe shpjegohet pa e shumë kështu:Burrat kërkojnë gra të shëndetshme, pjellore, të cilat do të rrisin pasardhës me cilësi të lartë. Meqë pjelloria tek gratë ndodh në adoleshencën e vonë, dhe arrin kulmin në mesin e të njëzetave, burrat preferojnë t’i kenë bashkëshortet në atë moshë kur të martohen.

Për më tepër, tiparet e bukurisë femërore – si raporti i përmasave trupore, lëkura e pastër dhe flokët joshëse – janë të gjitha shenja të shëndetit të mirë. Ndaj është e natyrshme që burrat t’i konsiderojnë tërheqëse këto elementë. Në të kundërt sipas teorisë, gratë janë në një lloj disavantazhi natyror, kur bëhet fjalë për qasjen ndaj burimeve financiare.

Ato janë fizikisht më të dobëta se sa burrat, dhe karriera e tyre ndërpritet nga shtatzënia dhe rritja e fëmijëve. Pra gratë janë të varura nga burrat për sigurimin e jetesës së tyre dhe fëmijëve të tyre. Dhe kjo është arsyeja, pse ato vlerësojnë burimet financare, për sa i përket një partneri të mundshëm.

Kjo qasje i ka rënjët në zhvillimin evolucionar. Njerëzit modernë u shfaqën rreth 200.000 vjet më parë. Ata jetuan si gjahtarë dhe mbledhës, në grupe prej rreth 100 vetësh. Pikërisht atëhere, do të shfaqej ndonjë model sjelljeje apo njohjeje unike e njeriut. Dhe kjo është arsyeja pse shkencëtarët e quajnë atë mjedis të përshtatjes evolucionare.

Rreth 10.000 vjet më parë, njerëzit kaluan në bujqësi. Dhe aftësia për të prodhuar ushqim me bollëk, shkaktoi lindjen e qytetërimeve dhe zgjerimin e shpejtë të teknologjisë, duke çuar deri tek shoqëritë moderne industriale ku jetojmë sot. Ndërkohë, njësia themelore shoqërore kaloi nga grupi tek familja.

Në ato kushte, duhej të ekzistonin edhe rregulla të qarta se kush kishte në pronësi çfarë, dhe kush e trashëgonte atë. Ardhja e bujqësisë, përkoi me kohën kur gratë u nënshtruan nga burrat. Në shoqëritë gjahtar-grumbulluese, gratë kishin një nivel të lartë prestigji, pasi siguronin shumicën e ushqimit për grupin.

Meqë ato ishin grumbulluese, në fund të ditës sillnin disa lloj ushqimesh bimore, rrënjë, manaferra, kokrra drithi, zarzavate. Ndërkohë, burrat ktheheshin shpesh duar bosh në shtëpi nga gjuetia e kafshëve të egra. Pra, është e qartë se gratë nuk vareshin nga burrat për mbijetesë.

Dhe kjo do të thotë, se nuk duhet të kishte ndonjë preferencë evolucionare femërore ndaj burrave që sigurojnë të ardhura, mbi ato me një pamje më simpatike. Për më tepër, çdo gjë që ishte e mbrojtur nga toka ishte e ndarë me grupin, dhe kështu nuk kishte asnjë dallim midis burrave të pasur dhe burrave të varfër.

Si një alternative ndaj teorisë së evolucionit të preferencave, psikologët Ekis Egli dhe Uendi Ud propozuan 2 dekada më parë teorinë e rolit social, për të shpjeguar ndryshimet e vëzhguara tek dy gjinitë mbi preferencat ndaj bashkëshortëve. Sipas kësaj të fundit, preferenca e grave ndaj meshkujve të pasur ndaj atyre simpatikë, është më tepër një përgjigje ndaj organizimit aktual shoqëror, sesa një produkt i së kaluarës sonë evolucionare.

Me kalimin tek bujqësia, pati një zhvendosje në rolet që burrat dhe gratë luanin në shoqëri. Punimi i tokës dhe mbarështimi i kafshëve, kërkonin një forcë të madhe fizike. Ndaj roli i grave u transferua në punët shtëpiake si kujdesi për fëmijët, gatimi, pastrimi apo edhe artizanetet si endja.

Dhe për shkak se gratë nuk mund të siguronin më ushqim për veten e tyre, ato u detyruan të varen nga burimet financiare të burrit të tyre. Për më tepër, vetëm nën epokën e bujqësisë, filluam të shohim shtresëzimin e shoqërisë në të pasur dhe të varfër. Dhe sapo lindën qytetërimet komplekse, më të pasurit nuk e punonin vetë tokën.

Ata ishin zakonisht pronarë tokash, tregtarë, burokratë dhe klerikë, profesione që nuk kërkonin ndonjë sforco të madhe fizike. Kësisoj gratë u detyruan të zgjidhnin midis një burri të pashëm duke mbetur të varfëra, ose një burri mediokër dhe të jetonin në rehati.

Në fund të shekullit XX, gratë bënë përpjekje të mëdha për të rivendosur barazinë gjinore, që e kishin humbur me ardhjen e bujqësisë. Kështu, teoria e rolit shoqëror parashikon që preferencat e grave për bashkëshortët e tyre, duhet të zhvendoset drejt burimeve financiare, deri në masën që ato të mos varen më nga burrat. Ndërkohë në kulturat ku gratë kanë më shumë liri ekonomike dhe politike, ato i kushtojnë më pak rëndësi financave të një burri, dhe më shumë rëndësi pamjes së tij të jashtme./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE