Connect with Us

Xhorxh Soros, ëngjëll apo djall?

Blog

Xhorxh Soros, ëngjëll apo djall?

Publikuar

-

Më 12 gusht, Xhorxh Soros mbushi 89-vjeç. E djathta ekstreme dhe jo vetëm, e ka lidhur gjithmonë emrin e tij me komplote të ndryshme të bashkësisë hebraike, apo lozhave të ndryshme masonike. Po pse ka ndodhur kjo? Dhe në fakt, biznesmeni i famshëm hungarezo-amerikan është një ëngjëll apo një djall?

Xhorxh Soros lindi në vitin 1930 në Budapest, kryeqytetin e Hungarisë, dhe i mbijetoi Holokaustit falë babait të tij, që ia la në kujdestari një oficeri të krishterë. Në vitin 1947, Xhorxhi emigroi në Britaninë e Madhe, ku studioi në Shkollën Ekonomike të Londrës, dhe pati si mentor akademik Karl Poperin.

Njohja me filozofin teorik të shoqërisë së hapur, pati një ndikim të madh tek Sorosi. Pas studimeve universitare kreu punë të ndryshme, derisa u bë pjesë e botës së financave. Më pas u zhvendos me banim në Shtetet e Bashkuara, ku ngriti fondacionin e tij spekulativ, përmes të cilit krijoi pasurinë e tij të madhe.

Emri i Sorosit, del veçanërisht në pah gjatë të ashtuquajturës e Mërkura e Zezë në vitin 1992. Ai planifikoi të pasurojë fondacionin e tij, duke shfrytëzuar një zhvlerësim të paundit britanik, që asokohe mbahej në nivele të qëndrueshme, falë marrëveshjeve të sistemit monetar evropian (SME).

Por kur Sorosi, hodhi në treg në kohën e duhur 10 miliardë paund, një veprim që e ndoqën shpejt edhe spekulatorët e tjerë, as Banka e Anglisë nuk ishte në gjendje të frenonte zhvlerësimin e monedhës. Për pasojë, paundi britanik, por edhe lira italiane, u fundosën dhe dolën nga SME.

Fondacioni i tij “Quantum”, fitoi 1.5 miliardë dollarë, dhe u bë menjëherë shumë i famshëm në mesin e investitorëve. Pikërisht kësaj asaj kohe nisën të përhapen akuzat e para ndaj Sorosit. Por jo aq shumë, apo vetëm, për reputacionin e tij si një “peshkaqen” i financave.

Në fakt, që nga viti 1984 Sorosi kishte nisur të investonte paratë e tij në projekte filantropike (të cilat më vonë çuan në themelimin Fondacionit “Shoqëria e hapur”), duke nisur nga vendlindja e tij Hungaria dhe shtetet e tjera të Evropës Qendrore, të cilat do të riorganizoheshin pas shembjes së Bashkimit Sovjetik.

Për shembull, nacionalisti hungarez Istvan Çurka, e quajti atë një “kukull të Jeruzalemit”, i bindur se Soros ishte pjesë e një komploti SHBA-Izrael, për të kontrolluar rajonin. Akuza të tilla do të vërehen e shpesh përgjatë viteve 1990, nga Kroacia në Bjellorusi. Ndërkohë në vitin 1997, kryeministri i Malajzisë Mahatir Muhamed, e akuzoi direkt Sorosin dhe hebrenjtë, si shkaktarë të krizës financiare aziatike.

“Ne nuk duam të themi që ky është një komplot i hebrenjve – do të deklaronte ai për gazetën  “Berita Harian” – por fakt është se një hebre, e shkaktoi zhvlerësimin e monedhës tonë kombëtare, dhe është rastësi që Soros është hebre. Është gjithashtu rastësi, që shumica e njerëzve në Malajzi janë myslimanë”.

Por në vitin 2006 politikani malajzian u takua me Sorosin, dhe deklaroi se ishte i bindur

se financieri nuk e kishte gisht tek kriza financiare që dërmoi vendin e tij. Elementë të një komploti hebraik të mishëruar nga Sorosi, ishin të pranishëm që në vitet 1990, por ajo aq të kudondodhur sa sot.

Kjo narrative, ka qarkulluar dendur në Evropën Qendrore, dhe veçanërisht në Hungari. Teoricienët e komplotit në SHBA, veçanërisht ata të paguar nga televizioni Fox Neës, i garantuan komplotit një shtrirrje globale.

Arsyeja është e qartë:që nga viti 2003, pas luftërave të fundit të Xhorxh Bush, Soros u angazhua me të gjitha mjetet, për të shmangur një mandat tjetër të presidentit republikan. Ai investoi 27 milionë dollarë në fushatën e rivalit demokrat Xhon Kerri. Ndërkohë gazetari Glen Bek, realizoi dhe transmetoi në Fox Neës një emision investigativ në 3 pjesë mbi jetën e Sorosit.

Ai e bënte përgjegjës 14-vjeçarin Soros për Holokaustin, duke iu referuar një episodi në të cilin magnati i ardhshëm, që u fshihej nazistëve nën emrin Sandor Kiss, shoqëroi kujdestarin e tij të inventarizonte pronat e një familje e pasur hebreje, që tashmë ishte arratisur nga vendi.

Në vitin 2013, disa muaj pas zgjedhjeve që u fituan sërish nga nacionalisti Viktor Orban, në Hungari nisi një fushatë mediatike kundër Sorosit dhe “Shoqërisë së Hapur”. Dhe ajo nuk nisi rastësisht, pasi ishte një operacion propagandistik i orkestruar nga Artur Finkelshtajn dhe Xhorxh Birnbaum, dy këshilltarë të famshëm politikë në SHBA.

Në veçanti, Finkelshtajn që vdiq në vitin 2017, ndihmoi udhëheqës të rëndësishëm të krahut të djathtë dhe ekstremit të djathtë që të fitonin zgjedhjet në vende të ndryshme. Sorosi u përdor si një gogol në zgjedhjet hungareze. Dhe skema funksionoi natyrshëm, me koston e rritjes së antisemitizmit atje. Si për ironi, Orban studioi dikur në universitet fale një burse të dhënë

nga fondacioni Soros, dhe 2 këshilltarët e tij politikë ishin hebrenj.

Soros, është vetëm një nga eksponentët e të ashtuquajturit filantro-kapitalizëm , kur super të pasurit e vënë një pjesë të pasurisë së tyre në shërbim të kauzave humanitare. Majkëll Grin dhe Metju Bishop, autorët e librit “Filantro-kapitalizmi:Si të pasurit mund të shpëtojnë botën, dhe pse duhet t’i lejojmë” (2008), aktet bamirëse të këtyre manjatëve, duhet të inkurajohen pasi kështu zgjidhen disa probleme ekonomike, financohen kërkimet shkencore dhe gazetaria.

Por ndaj filantro-kapitalizmit ka edhe shumë kritika. Për shembull, ngrihet pikëpyetja nëse është e dëshirueshme dhe e qëndrueshme, që problemet e shkaktuara nga pabarazitë, të adresohen duke përdorur shuma të mëdha parash private, që në fakt janë vetë simboli i kësaj pabarazie. A është kjo lloj filantropie, një mënyrë për të shmangur pagimin e taksave? Dhe a ekziston rreziku i dekurajimit të investimeve publike në sektorët kryesorë?

Në vitin 2016, në një editorial në revistën mjekësore “Lancet”, Xhozlin Klark dhe Linsej Mekgoej, paralajmëruan rreziqet që lidhen me pranimin e filantro-kapitalizmit, sidomos në sektorin e shëndetësisë. Problemet e zbuluara, variojnë nga mungesa e transparencës dhe e përgjegjësisë, deri në reduktimin e e burimeve publike (mungesën e të ardhurave nga taksat, dhe investimet), deri tek mundësia që filantropia t’i mbrojë biznesmenët e mëdhenj nga kritikat. Autorët sjellin rastin e vëllezërve Koh në SHBA, që janë njëherazi filantropë, por edhe financues të dezinformacioneve mbi problemin delikat të ndryshimeve klimatike.

Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

ISIS-i po ndërton “Kalifatin” e tij të dytë

Publikuar

-

Nga

Nga Josh Rogin “The Washington Post”

* Shteti Islamik, ka vënë tashmë nën kontroll një kamp të madh në verilindje të Sirisë, dhe nuk ka asnjë plan se çfarë do të bëjë me 70.000 njerëzit që ndodhen atje (më shumë se 50.000 prej tyre janë fëmijë). Shtetet e Bashkuara dhe Evropa, duhet ta trajtojnë menjëherë këtë emergjencë të sigurisë kombëtare dhe humanitare, përpara se të shohim ngritjen e një Kalifati të ri.

Pas rënies së Rakës dhe humbjes së fortesës nga ana e Shtetit Islamik, presidenti amerikan Donald Trump njoftoi se ishte shkatërruar “100 përqind” e Kalifatit. Por dhjetëra mijëra luftëtarë të ISIS, dhe anëtarët e mbetur të familjeve të tyre, u vendosën në kampe të mëdha brenda vendit me shumë pak ndihmë, siguri apo mbikëqyrje.

Të ndarë nga kampet e tjera, ku strehohen kryesisht gra dhe fëmijë, më shumë se 2.000 luftëtarë të Shtetit Islamik, ndodhen në një rrjet burgjesh të improvizuara. I gjithë sistemi menaxhohet nga kurdët e Forcave Demokratike të Sirisë (SDF), të cilët janë kanë pak burime financiare, një staf të pamjaftueshëm, dhe janë aleatë me një SHBA që po mendon të largohet nga vendit.

Sipas zyrtarëve, ligjvënësve dhe ekspertëve amerikanë, në kampin më të madh të këtij lloji, të quajtur Al-Hol, ISIS-i po ushtron aktualisht më shumë ndikim dhe kontroll, sesa disa dhjetëra roje të SDF-së që janë vendosur atje.

Gratë e Shtetit Islamik, kanë ngritur një “polici të moralit” brenda kampit, duke zbatuar ligjin e Sheriatit, dhe madje duke kryer ekzekutime brutale, pohojnë zyrtarët. Ndërkohë ISIS, po rekruton shumë njerëz nga brenda kampit, po kontrabandon luftëtarë brenda dhe jashtë, dhe po e përdor kampin për të planifikuar sulme në pjesë të tjera të Sirisë.

Nëse nuk është tashmë një Kalifat 2.0, së shpejti do të jetë me siguri i tillë. “Kampi Al-Hol, po shndërrohet me shpejtësi në një mini-Kalifat, dhe një terren pjellor rekrutimi për ISIS-in”-më tha senatorja Lindsej O.Graham. “Masat e sigurisë përreth kampit, janë jashtëzakonisht të dobëta, dhe kampi po drejtohet nën hundën tonë nga drejtues të ISIS-it”- theksoi ajo.

Rreth 11.000 nga 70.000 njerëz, kryesisht gra dhe fëmijë në Al-Hol, vijnë nga vendet jashtë Irakut apo Sirisë. Shumica e atyre vendeve, kanë refuzuar të ripranojnë qytetarët e tyre, duke i lënë ata në kushte të mjera, çka e bën shumë më të lehtë rekrutimin e tyre nga Shteti Islamik.

Shtetet e Bashkuara, kanë tërhequr vetëm 21 ish-luftëtarë të ISIS, dhe po ndjekin penalisht të gjithë ata që udhëtuan drejt Sirisë kur ishin në moshë madhore.

Por shumica e vendeve evropiane i kanë refuzuar, madje disa prej tyre u kanë hequr shtetësinë anëtarëve të Shtetit Islamik. “Kur vjen puna tek luftëtarët e ISIS, reagimi evropian ka qenë patetik dhe i rrezikshëm. Në kampin Al-Hol, po ndizen dritat e alarmit. Ne po i shpërfillim këto sinjale, dhe kjo është për rrezikun tonë”- thotë Graham.

Presidenti amerikanTrump, i zemëruar nga qëndrimi i Evropës, kërcënoi të “dërgojë” mijëra luftëtarë të Shtetit Islamik drejt Evropës, gjë që ka të ngjarë të ishte një shaka. Por në mungesë të ndonjë veprimi, ata mund të arrijnë gjithsesi në kontinentin e vjetër. Zyrtarët më thanë që banorët e kampit Al-Hol të lidhur me Shtetin Islamik, janë shfaqur tashmë në pjesë të ndryshme të Sirisë dhe Turqisë.

Një raport i ri i inspektorit të përgjithshëm të Departamentit të Mbrojtjes, thotë se ISIS po rekruton në mënyrë aktive luftëtarë brenda kampit Al-Hol. Raporti vëren se riatdhesimi i banorëve të tij, është jetik për adresimin e këtij problemi. “Pamundësia e SDF, për të siguruar më shumë sesa një ‘siguri minimale’ në kamp, ka krijuar kushte të favorshme për përhapjen e ideologjisë së ISIS-it”- thuhet më tej në raport.

Kriza e sigurisë dhe ajo humanitare në kampin Al-Hol, është rënduar nga tërheqja e forcave amerikane nga verilindja e Sirisë, dhe pasiguria e angazhimit të mëtejshëm të SHBA-së në këtë vend. Administrata Trump, ka qenë e paqartë mbi planet që ka për Sirinë, pjesërisht sepse zyrtarët e Trump e dinë se presidenti mund të vendosë në çdo kohë përfundimin e misionit.

Por kjo paqartësi, e minon udhëheqjen amerikane që nevojitet për ta adresuar këtë krizë. “Në rast se presidenti do që të jetë i suksesshëm në luftën kundër ISIS, ai duhet të kuptojë drejt realitetin e vështirë, duke u angazhuar shumë më tepër se më parë. Dhe zyrtarët e tij, duhet të gjejnë guximin që ta informojnë mbi këtë të vërtetë edhe publikun publik”-thotë Çarls Lister, drejtor i anti-terrorizmit në Institutin e Lindjes së Mesme në Uashington.

“Rreziqet janë aktualisht kaq larta, sa që ne nuk kemi luksin të vazhdojmë të pëshpërisim në lidhje me atë, sesa keq janë gjërat në realitet”- theksoi ai. Përveç riatdhesimit të anëtarëve të familjeve të ish-luftëtarëve të ISIS-it, bashkësia ndërkombëtare duhet të adresojë edhe problemin se si t’i mbajë të izoluar luftëtarët më radikalë, dhe të ndërtojë një sistem burgjesh që nuk varet vetëm nga SDF.

Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duhet të rrisin menjëherë sigurinë në burgje dhe kampe. Ato duhen të bëjnë përpjekje, për të de-radikaluziar fëmijët që mund të shpëtohen. Nëse nuk reagohet shpejt, e gjithë strategjia amerikane për të siguruar humbjen e qëndrueshme të Shtetit Islamik, do të jetë e pakuptimtë.

Sipas Kombeve të Bashkuara, 65 përqind e banorëve në kampin Al-Hol, janë nën moshën 12-vjeçare, dhe 20.000 të tjerë janë nën moshën 5-vjeçare, çka do të thotë që ata kanë lindur gjatë kohës së Kalifatit të parë. Nëse ne lejojmë që këta fëmijë të rriten nën Kalifatin e Dytë të ISIS-it, do të jenë fëmijët tanë ata që një ditë do të përballen me pasojat./-përshtatur nga CNA.al.

LEXO TE PLOTE

Blog

Dimitri Poljakov, kush ishte spiuni sovjetik që i siguroi Perëndimit fitoren e Luftës së Ftohtë

Publikuar

-

Nga

Në vitin 1984, agjentët e shërbimit sekret amerikan, që monitoronin shtypin sovjetik, vërejtën një artikull alarmante në një gazetë ruse. Nuk ishte ndonjë ekspozim i agjentëve amerikanë në Bashkimin Sovjetik, apo një rrëfim shqetësues mbi qëndrimet ndaj Shteteve të Bashkuara gjatë Luftës së Ftohtë.

Përkundrazi, artikulli fliste për zhytrën, një zog i vogël uji, që zakonisht jeton në Evropën Lindore. Për zyrtarët e CIA-s, kjo gjë nënkuptonte telashe. Uashingtoni kishte prej kohësh një marrëveshje të fshehtë me një agjent të dyfishtë rus të quajtur “TOP HAT”.

Nëse ai dëshironte të kishte kontakte me ta, do ta tregonte këtë duke botuar një shkrim mbi këtë lloj zogu të veçantë. A ishte në rrezik “TOP HAT”? Siç dukej po. Menjëherë pas atij shkrimi, spiuni më i vlefshëm i SHBA-së, Dimitri Poljakov, u zhduk. Për afro 25 vjet, oficeri i inteligjencës ushtarake sovjetike, kishte shërbyer si burimi më i besueshëm i Shteteve të Bashkuara në ushtrinë sovjetike, duke siguruar informacione me vlerë, dhe duke u shndërruar në një legjendë të spiunazhit.

Dokumentet e servirura nga Poljkakov, orientuan si duhet strategjinë e SHBA-së ndajKinës gjatë Luftës së Ftohtë, dhe e ndihmuan ushtrinë amerikane të vendoste si të merrej me armët e epokës sovjetike. Poljakovit i njihet merita pengimit të përshkallëzimit të Luftës së Ftohtë në një luftë të nxehtë, duke i dhënë Shteteve të Bashkuara informacione të detajuara, mbi ato që ishin prioritetet e Bashkimit Sovjetik.

Por a ishte Poljakov një agjent i dyfishtë…apo i trefishtë, që e mashtroi SHBA-në me sugjerime dhe dezinformata të rreme? Dhe çfarë ndodhi pas zhdukjes së tij të papritur? Ai lindi në vitin 1921 në Ukrainë. Pas shërbimit në Luftën e Dytë Botërore, u rekrutua nga GRU, shërbimin inteligjent ushtarak të Bashkimit Sovjetik.

Ai nuk ishte tipi i njeriut, që mund të dyshohej si spiun. Në dukje, ai ishte një punonjës i zellshëm i shërbimit. Por kur u ngrit në detyrë në radhët e GRU, duke ndjekur protokollin dhe patur një jetë në dukje të zakonshme, ai nisi të punojë për të minuar vetë Bashkimin Sovjetik.

Në atë kohë, GRU kishte agjentë në të gjithë botën, dhe kishte për detyrë të mësonte gjithçka të mundshme mbi jetën, prioritetet dhe asetet ushtarake amerikane. Shtetet e Bashkuara bënë të njëjtën gjë me Bashkimin Sovjetik, por për një kohë e patën shumë të vështirë, për shkak të fshehtësisë absolute që karakterizonte inteligjencën sovjetike.

Kjo derikur kur Poljakov iu ofrua CIA-s si një agjent i dyfishtë. Në atë kohë, ai ndodhej në Misionin Sovjetik në Kombet e Bashkuara në Nju Jork. Megjithëse Poljakov kishte qenë një besnik i madh i Bashkimit Sovjetik, ai po neveritej gjithnjë e më shumë nga ajo që e shihte si një korrupsion masiv dhe një dështim të parashikueshëm të udhëheqësve sovjetikë.

Prandaj ai i ofroi shërbimet e tij SHBA-së. Një oficer i CIA që bashkëpunoi me Poljakovin, besonte se motivimi i sovjetikut për të ndihmuar amerikanët, buronte nga shërbimi i tij në Luftën e Dytë Botërore. “Ai kundërshtoi tmerret, masakrat, gjëra kundër të cilave kishte luftuar më herët. Ai ishte kundër korrupsionit, që pa se po gjallonte në Moskë”- deklaroi një burim për Elen Shenon të revistës “Time”.

Poljakovi e konsideronte veten “një patriot rus”, shkruan Ronald Kesler. Ai bënte një jetë modeste, dhe refuzoi të pranojë shuma të mëdha parash për punën e tij. Këmbënguli të paguhej vetëm 3.000 dollarë në vit. Dhe paratë nuk iu dhanë kesh. Përkundrazi, shkruan Kesler, Poljakov pranoi pagesa në formën e pajisjeve elektrike, mjeteve të peshkimit dhe pushkëve.

U deshën vite që spiuni të vërtetonte besnikërinë e tij, ndaj zyrtarëve mosbesues të inteligjencës amerikane. Por sapo ai nisi të transmetojë informacione, mosbesimi u kthye në besim të plotë. Poljakov siguroi një sasi materialesh të jashtëzakonshme, të marra nga agjentët e tij gjatë daljeve për peshkim.

Informacioni që u dha amerikanëve vërtetoi ndër të tjera, se marrëdhëniet midis Bashkimit Sovjetik dhe Kinës, po bëheshin gjithnjë e më të tensionuara. Nga ana tjetër SHBA-ja, shfrytëzoi rastin teksa u përpoq të rilidhte marrëdhëniet diplomatike me Kinën. Ndërkohë Poljakov demaskoi spiunin britanik Frenk Bosard, që u kap duke iu shitur sekrete sovjetikëve.

Për shkak se kishte qasje tek shumë lloje informacionesh, ai siguroi një sasi infromacionesh unike. Ai u dha amerikanëve shumë informacione edhe mbi Luftën e Vietnamit. Në total bëhej fjalë për 25 sirtarë me dosje sekrete. Por në vitin 1980, agjenti i dyfishtë u thirr në Moskë. Pastaj papritmas u nxorr në pension dhe u zhduk nga skena.

Sovjetikët kishin nisur në atë kohë arrestimin dhe vrasjen e agjentëve amerikanë. Megjithëse disa këmbëngulën se Poljakov kishte dalë thjesht në pension, të tjerët shqetësoheshin se ishte ekzekutuar. Pastaj në vitin 1990, gazeta zyrtare e Partisë Komuniste “Pravda”, botoi një artikull që deklaronte se Poljakov ishte një spiun i amerikanëve.

Ai ishte arrestuar dhe dënuar me vdekje. Ekspertët e inteligjencës amerikane, e kuptuan synimin e artikullit të koduar.  “Poljakovi kishte vdekur si një tradhtar, siç sugjeronte Pravda, apo ishte një hero i fshehtë, që ishte tërhequr në pension, në fund të një karriere të guximshme?”- spekuloi eksperti i inteligjencës Tomas Pauers në “Los Angeles Times”.

Vetëm një gjë është e sigurt në lidhje me këtë çështje:”Cilido që vendosi ta botojë artikullin në “Pravda”, ishte me siguri i gatshëm t’i kujtojë botës se Lufta e Ftohtë mund të ketë përfunduar, por lufta mes shërbimeve sekrete vazhdon përgjithmonë”.

Kolegët amerikanë të Poljakovit e vajtuan mikun e tyre. Sipas Pravda-s, spiuni që kishte ndihmuar aq shumë Shtetet e Bashkuara, ishte ekzekutuar në vitin 1988. Për vite me radhë, SHBA-ja dyshonte se ishte Aldrih Ejms, një agjent i dyfishtë amerikan që u dënua për spiunazh kundër Shteteve të Bashkuara në vitin 1994, ai që e kishte demaskuar Poljakovin.

Por në fillim të viteve 2000, zyrtarët e CIA-s zbuluan se Ejmsi nuk ishte i vetmi që kishte kontribuar në fatin tragjik të agjentit të tyre. Në vitin 2001, ish-agjenti i FBI Robert Hansen u akuzua për spiunim për llogari të Moskës, dhe zyrtarët e FBI-së mësuan se ai e kishte denoncuar Poljakovin tek shefat e tij rusë.

Kjo gjë kishte ndodhur të paktën 5 vjet para se Poljakov të akuzohej për spiunazh, duke ngritur pikëpyetje nëse gjenerali ishte joshur të kthehej sërish në anën e sovjetikëve, ndoshta duke i dhënë informacione të pavërteta inteligjencës amerikane në vitet e fundit të shërbimit të tij.

Pra, a ishte Polyakov një aset i vërtetë për SHBA-në, apo një spiun i trefishët, që i kishte dhënë amerikanëve më shumë dezinformata sesa informacione sekrete? Ish-drejtori i CIA-s, Xhejms Uzlej është shprehur në vitin 2001:”Ajo që bëri për Perëndimin gjenerali Poljakov, nuk ishte thjeshte ndihma për fitimin e Luftës së Ftohtë. Ai pengoi që Lufta e Ftohtë, të mos shndërrohej në një luftë të nxehtë”.-përshtatur nga CNA.al. 

LEXO TE PLOTE

Blog

Studimi/ Kur jemi të lumtur, duam të rrimë më shumë me njerëz të panjohur, se sa me miqtë tanë

Publikuar

-

Nga

Kur jemi të lumtur, nuk kërkojmë të kemi pranë njerëzit tanë më të dashur, por të panjohurit.

Po, preferojmë familjen dhe miqtë, kur gjendja shpirtërore është më e rënë nga mesatarja.

Ndërsa emocioni i përkohshëm i gëzimit, mund të na shtyjë në krahët e atyre që janë më pak

të njohur për ne. Këte e thotë një grup studiuesish, gjetjet e të cilëve u botuan në revistën “Psychological Science”. Ata sugjerojnë që kur jemi në orë të mira, njerëzit me të cilat duam të rrimë më shumë, nuk janë aspak miqtë tanë.

Autorët e studimit, shqyrtuan gjendjen shpirtërore dhe ndërveprimet sociale të mbi 30.000 njerëzve (shumica prej tyre francezë), përgjatë një muaji. Të dhënat u mblodhën përmes aplikacionit “58 Seconds”, që u dërgonte mesazhe pjesëmarrësve në studim në periudha të ndryshme të ditës, duke i kërkuar të përshkruanin se si po ndjeheshin në ato momente, çfarë po bënin dhe me kë ishin.

Këto të dhëna, i lejuan studiuesit të ekzaminojnë sesi lidhej lumturia e pjesëmarrësve në studim, me njerëzit me të cilët do të kalonin kohën nga ai moment e tutje. Dhe se si këto ndërveprime sociale, do t’i bënin të ndiheshin më vonë. Rezultatet sugjerojnë, që bazuar tek ndjenjat që ndiejmë në një moment të caktuar, ne e kthejmë vëmendjen tonë tek një lloj personi specifik. Dhe nga ana tjetër këta njerëz, kanë një efekt mbi gjendjen tonë shpirtërore:ose e ngrenë ose e ulin më tej atë, gjë që na nxit të kërkojmë njerëz të tjerë, që të ndajmë së bashku një gjendje të re shpirtërore.

Nga të dhënat, rezulton se pjesëmarrësit më të lumtur në studim, kishin kaluar në përgjithësi më shumë kohë me të tjerët, sesa më të afërmit e tyre. Dhe kur ishin të lumtur, kishin më shumë të ngjarë të dilnin jashtë dhe të kalonin kohën me të panjohurit ose pak të njohurit, dhe në këtë mënyrë ata e zvogëlonin lumturinë e tyre.

Ndërkohë, nëse pjesëmarrësit ndihen të trishtuar, ata kishin më shumë të ngjarë të bashkëvepronin më vonë me miqtë dhe familjen. Dhe kjo i bënte më të lumtur. Sipas studimit, nëse dikush ndihet i trishtuar mesditës e të shtunës, ai ka dy herë më shumë mundësi të takojë ndonjë mik atë pasdite, sesa një person që në të njëjtën kohë ndihet veçanërisht i lumtur. Përkundrazi do të ndihej veçanërisht i lumtur, shanset e tij për të bashkëvepruar me një të panjohur do të rriteshin me 20 për qind. Sigurisht, këto rezultate nuk përputhen domosdoshmërisht me përvojën e gjithsecilit prej nesh.

Studimi tregon vetëm lidhjet, dhe jo shkakun e tyre. Dhe autorët e studimit, e kuptojnë se gjithçka mund të shpjegohet me faktin, se kur e dimë se duhet të bashkëveprojmë me të huajt, ne të përpiqemi me vetëdije të vetë-motivohemi, dhe të shfaqemi në dukje se jemi në humor të mirë.

Por nëse ky model konfirmohet nga studimet edhe në të ardhmen, ai mund të na tregojë diçka të rëndësishme, mbi mënyrën se si gjendja jonë shpirtërore ndikon në marrëdhëniet tona.

Në thelb, gëzimi dhe trishtimi nxisin socializimin tonë me të tjerët, por me sa duket me synime të ndryshme. Ekzistojnë disa teori shkencore, mbi atë se si gjendja jonë shpirtërore ndikon tek ajo që bëjmë.

Për shembull, ekziston hipoteza e oportunizmit hedonistik, e cila sugjeron që ne gjithmonë përpiqemi të ndihemi më mirë, pavarësisht nga gjendja shpirtërore në të cilën gjendemi. Pra kur ndihemi keq, synimi është thjesht të ndihemi sërish mirë. Por kur ndihemi të lumtur, ka më shumë të ngjarë të sakrifikojmë një pjesë të rehatisë që na ofron një marrëdhënie e vjetër, për të arritur qëllime afatgjata si bërja e miqve të rinj.

Ne mund ta përdorim lumturinë tonë, për të na dhënë energjinë e duhur për të njohur njerëz të rinj. Dhe nga ana tjetër këta të huaj, mund të bëhen të njëjtët miq, tek të cilët ne do të mbështetemi, kur të ndihemi sërish keq. Rezultate të tilla, dëshmojnë se lidhjet midis lumturisë dhe sjelljes sociale, janë shumë më komplekse, sesa supozohet shpesh në literaturën e emocioneve pozitive.

Dhe mbi të gjitha, siç e shpjegon Maksim Take, një nga autorët e studimit dhe studiues në Universitetin e Oksfordit dhe Shkollën Mjekësore të Harvardit “e gjitha kjo sugjeron se lumturia është më shumë një burim energjie, sesa një synim përfundimtar i jetës sonë”./ “Focus.it”-CNA.al

LEXO TE PLOTE