Connect with Us

Përplasje fizike mes bandave/ Ndërron jetë një person, një tjetër i plagosur

Bota

Përplasje fizike mes bandave/ Ndërron jetë një person, një tjetër i plagosur

Publikuar

-

Një person ka mbetur i vdekur, pas një përplasje midis grekëve dhe të huajve në Athinë.

Nga raportimet e mediave vendase, mësohet se përplasja ka ndodhur në rrugën Patision, në qendër të Athinës, dhe si rezultat ka gjetur vdekjen një vendas, ndërsa një prej të huajve ka mbetur i plagosur.

Ende nuk dihet shkaku i ngjarjes, apo  rrethanat që i shtyn të rinjtë të degradonin situatën deri në përplasje fizike. Ndërkohë bëhet me dije se policia po bën verifikimet e nevojshme  për çështjen, si dhe personi i plagosur është dërguar në spital ku po merr ndihmën e nevojshme mjeksore./ CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Bota

Sulmet ndaj rafinerisë saudite/ Pompeo akuzon Iranin

Publikuar

-

Nga

Sekretari amerikan i Shtetit Mike Pompeo akuzoi Iranin për sulmet ndaj dy objekteve saudite të naftës, për të cilat përgjegjësinë e morën kryengritësit Huthi të Jemenit që mbështeten nga Irani.

Në dy komente në Twitter të shtunën, zoti Pompeo tha se nuk ka prova që sulmet të kenë ardhur nga Jemeni.

Ai tha se “Teherani është pas afro 100 për qind të sulmeve kundër Arabisë Saudite ndërkohë që (Presidenti iranian) Rouhani dhe (ministri i Jashtëm) Zarif pretendojnë se bëjnë diplomaci.”

“Shtetet e Bashkuara do të punojnë me partnerët dhe aleatët tanë për të siguruar që tregjet e energjisë do të mbeten të furnizuara mirë dhe që Irani të mbahet përgjegjës për agresionin e tij,” tha zoti Pompeo.

Sipas njoftimeve të shumta të lajmeve që citojnë burime të paidentifikuara, sulmet me dronë kanë prekur deri gjysmën e furnizimeve nga eksportuesi më i madh në botë i naftës, megjithëse prodhimi besohet se mund të normalizohet brenda pak ditësh.

“Mes gjithë thirrjeve për çtensionim të situatës, – shkruante sekretari Pompeo në komentet e tij, – Irani tani ka filluar një sulm të paparë mbi furnizimin me energji në botë. Nuk ka asnjë provë se sulmet erdhën nga Jemeni.”

Shtëpia e Bardhë tha se Presidenti Donald Trump foli me Princin saudit të Kurorës, Mohammad bin Salman duke i ofruar mbështetje për vetëmbrojtjen e Arabisë Saudite.

Në një deklaratë, Shtëpia e Bardhë tha se e dënon me forcë sulmin e së shtunës kundër një infrastrukture me rëndësi kritike për energjinë. Ajo tha se “veprimet e dhunshme kundër zonave civile dhe infrastrukturave jetike për ekonominë globale vetëm sa e thellojnë konfliktin dhe mosbesimin.”

Chris Murphy, anëtar demokrat i Komisionit të Jashtëm të Senatit, e quajti deklaratën e zotit Pompeo një thjeshtëzim të papërgjegjshëm të situatës.

Ai shkruante në Twitter se “Sauditët dhe fraksioni Huthi janë në luftë. Sauditët i sulmojnë luftëtarët Huthi dhe këta të fundit kundërpërgjigjen. Irani i mbështet luftëtarët Huthi dhe sillet si një aktor i keq, por kjo nuk është aq thjeshtë sa të thuhet Huthi = Iran.” “Ja se si ne hyjmë në luftëra idiote që i zgjedhim vetë”, shkruante senatori.

Dronët sulmuan objektin më të madh në botë për përpunimin e naftës në Arabinë Saudite dhe një fushë të madhe nafte të kompanisë Aramco të shtunën në mëngjes, duke shkaktuar një zjarr të madh në një nga rafineritë më të rëndësishme për furnizimet globale me naftë.

Nuk është e qartë nëse ka patur ndonjë viktimë gjatë sulmeve në fushat e naftës Buqyaq dhe Khurais, apo se çfarë efekti do të ketë ky zhvillim në prodhimin e naftës në mbretërinë saudite.

Në videot e publikuara në internet, të xhiruara siç duket në Buqyaq, dëgjohet zhurmë armësh në sfond.

Tymi dhe flakët mund të shiheshin nga larg në objektin Abqaiq të përpunimit të naftës.

Ministria e brendshme saudite tha përmes një deklarate se zjarret filluan pasi objektet ishin vënë “në shënjestër të droneve”.

Kompania Saudi Aramco e përshkruan objektin e saj të përpunimit të naftës Abqaiq në Buqyaq si “impiantin më të madh të naftës së papërpunuar në botë”.

Objekti përpunon naftën dhe më pas e dërgon atë në pikat e transportit në Gjirin Persik dhe Detin e Kuq. Llogaritet se ky impiant mund të përpunojë deri në 7 milion fuçi naftë në ditë./VOA

LEXO TE PLOTE

Bota

Europa ime: Zhgënjim pas revolucioneve të vitit 1989

Publikuar

-

Nga

Pas 30 vjetësh njerëzit në Europën Lindore duken më shumë të zhgënjyer se të lumtur me „revolucionet e kadifenjtë”. Vërtet që fuqia blerëse në këto vende, pas një rënieje në fillim me 40%, sot është dyfishuar, në Poloni madje e trefishuar, por për njerëzit me bindje të majta, ky proces transformimi shkoi shumë larg dhe shkatërroi krahas diktaturës edhe barazinë, moralin dhe vetë shtetin. Kurse për ata me bindje të djathta, procesi i transformimit nuk ishte asgjë tjetër, veçse një hedhje hi syve, ai u krye nga komunistët, me qëllimin që pushtetin politik ta kalonin në pushtet ekonomik. Pakënaqësia e përgjithshme ua bëri të mundur shumë populistëve ngjitjen në pushtet, duke refuzuar vlerat europiane, sfiduar demokracinë liberale, nxitur metoda të afërta me mafian dhe duke luajtur me fundamentalizmin fetar. Kjo nga ana e saj zhgënjeu europianoperëndimorët: Shumë nga ata janë të penduar për zgjerimin e BE, dikur i quajtur një hap i lavdishëm.

Për një vlerësim të tillë negativ e jologjik të një procesi që në fund të fundit ishte një sukses historik, ka arsye të ndryshme. Për disa ishte rritja e pabarazisë, që shpesh e sjell me vete rritja ekonomike, ose dalja në pah e pabarazive, që dikur ishin të lidhura më shumë me privilegje të fshehta dhe me statusin. Të tjerë filluan të ndjejnë pasigurinë pas hapjes së ashpër të këtyre vendeve ndaj konkurrencës ndërkombëtare. Një pjesë janë të zemëruar, sepse mjegulla e globalizimit po i bën të zhduken brenda saj shtetet kombëtare. Shumë vëzhgues kanë shkruar, se pas mobilizimit kundër imigracionit, në thelb fshihet frika e emigrimit. Pas rrëzimit të gardhit komunist me gjemba, një pjesë aktive e popullsisë së Europës Lindore u largua nga vendi, deri në 20% në vende si Bullgaria dhe Letonia.

Diktaturë politike, anarki social-ekonomike

Zhgënjimi i përgjithshëm mund të lidhet edhe me një keqkuptim në lidhje me sundimin komunist. Ky ishte menduar si sistem i kontrollit absolut, „totalitarizëm”. Por në thelb metodat diktatoriale ishin një kompensim për kaosin total nën sipërfaqen ideologjike. Diktatura politike duhej të balanconte anarkinë social-ekonomike. Nëse është harruar, se sa joefektiv ishte ky sistem, duhet parë seriali i televizionit HBO për „Çernobilin”. Aty mund të shohësh, se si në mesin e katastrofës më të tmerrshme nukleare në histori, askush nuk e merr përgjegjësinë për të vepruar. Kjo nuk lidhet me tiparet psikologjike të personave të caktuar, por me gabimin strukturor të sistemit. Pasi prona private dhe zgjedhja e kokave drejtuese sipas kritereve legjitime u shfuqizuan, shoqëria de facto ishte e paqeverisshme. Përfytyroni, që një ekonomi moderne të dërgonte të ashtuquajturit „sabotatorë” në burg, sepse nuk i kishin përmbushur objektivat. Sistemi ishte i varur nga puna vullnetare e studentëve në mbledhjen e të korrave dhe duhet të sakrifikonte jetë njerëzish në paqe që të riparohej një hidrocentral.

Tingëllon paradoksale, por në një farë kuptimi shoqëritë komuniste ishin më të lira, se ato perëndimore. Punëtori ishte i lirë të vidhte diçka nga fabrika, përgjegjësi ishte i lirë të ngrinte në karrierë nipin e tij. Punëtorët ishin të lirë të hakmerreshin ndaj kolegëve të tyre, duke i spiunuar fshehurazi tek autoritetet. Si mund të mbijetojë në një sistem të tillë? Thjesht duke u përshtatur dhe kaosit të madh t’i vije përballë kaosin tënd të vogël. Një shprehje e preferuar atë kohë ishte: „Unë bëj sikur punoj, ai bën sikur më paguan.”

“Këta komunistët në Bruksel!”

Le t’i shohim „revolucionet e kadifenjtë” nga sfondi i karakteristikave të sistemit komunist: kaotik, vullnetarizëm, të paqeverisshëm. Ata ishin të motivuar nga pasioni për lirinë, por në fund rezultuan si një rrugë për një kontroll më të mirë të shoqërive përkatëse. Një paradoks, që Hegel e quan „dredhia e arsyes”. Përfytyrojeni, punëtorëve që kishin dalë në grevë në kantierin e Gdanskut do t‘u thuhej, se fabrika juaj pas fitores mbi komunizmin do të privatizohet dhe 90% prej jush do ta humbasin punën. Vërtet këta punonjës në tërësi kanë një jetë më të mirë se dikur, megjithatë impulsi revolucionar do të ishte errësuar nga zhgënjimi, nëse ata do t’i dinin të gjitha pasojat e revolucionit të tyre.

Normalisht janë qeveritë autoritare, (pavarësisht nëse i vlerëson ato apo jo), që ia imponojnë një shoqërie rendin e rregullin, qoftë rasti si në Singapor, apo në rastin e juntës ushtarake në Kili. Bullgarët ndoshta e kujtojnë një tekst të një disidenti, dhe presidenti i parë demokratik, Zhelju Zhelev, ku ai argumentonte, që roli i „diktaturës ushtarake”, që siguron një proces të rregulluar e paqësor transformimi u luajt nga BE në Europën Lindore! Nuk e di, sa seriozisht duhet ta marrim këtë ide, por ajo të paktën na jep ndjesinë, se sa i dyzuar është qëndrimi kundrejt Bashkimit Europian, që vërtet premtoi liri, por në plan afatgjatë futi rregulla. „Ata komunistët në Bruksel”, dëgjon shpesh në Europën Lindore. Po, çlirimi fillimisht shihet si një proces i shpejtë dhe i pakthyeshëm, ku marrin krahë ëndrrat e pasionet. Por normalizimi i shoqërive pas kaosit komunist mund të ishte vetëm kështu, i ngadaltë, i mërzitshëm dhe i mundimshëm./DW

 Ivaylo Ditchev është profesor për antropologjinë kulturore në Universitetin e Sofjes, Bullgari dhe jep leksione në universitetet në Gjermani, Francë dhe SHBA.

LEXO TE PLOTE

Kosova & Rajoni

Seks dhe dhunë në televizionet e Serbisë

Publikuar

-

Nga

Në një shtëpi normale serbe, televizori mbahet hapur gjithë ditën, fëmijët mund të qëndrojnë shumë gjatë para televizorit. Shumë të preferuara janë reality show-t, që transmentohen nga kanalet private 24 orë pa ndërprerje. Aty gjen një spektër të gjerë, nga njerëz të paqëndrueshëm psikikisht deri në kriminelë të njohur. Sjellje e ashpër, fyerje, detaje intime të prezantuara me dëshirë, dhunë, seks – ky është repertoari standard i tyre. „Poshtërimet që pjesëmarrësit në këto shoë duhet të përjetojnë janë një ngushëllim për jetën e padurueshme dhe vuajtjet e vetë spektatorëve”, thotë psikologja, Aleksandra Gjuriq, që e ka shkruar doktoraturën pikërisht për programet e “reality shoë” në Serbi. Ekspertja thotë, se nga pasojat vuajnë fëmijët dhe të rriturit. Këtu bëjnë pjesë sipas saj „pasiviteti në rritje, mpirja e mendimit kritik, humbja e integritetit, varfërimi i zhvillimit emmocional dhe intelektual të njerëzve.”

Shkurt: ekzagjerimi me reality shoët, me agresivitetin e tyre, tendencat vulgare pornografike po kthehen një problem gjithnjë e më të madh në Serbi. Vërtet që ka një kuadër ligjor, që mund ta reduktojë këtë, por hapësira e interpretimit është e gjerë, e institucionet nuk e kanë vëmendjen aty.

Në fillim të injorojnë…”

Aktivisti 33-vjeçar dhe juristi, Savo Manojloviq nuk do ta pranojë më këtë gjendje. Në vitin 2015 ai krijoi „Shoqatën për Mbrojtjen e Kushtetutës dhe Ligjshmërisë”. Sot ai kërkon që të ketë ligje për mediat elektronike, që janë të formuluara qartë e nuk lenë hapësirë për interpretime të ndryshme. Për të treguar, se sa e rëndësishme është kjo për të, ai tregon një shembull nga një reality-shoë, ku një pjesëmarrës ia vë pistoletën në kokë një pjesëmarrëseje. „Nëse një vajzë apo djalë në shkollë ndodhet para ngacmimeve të ndryshme, ka parë një model të tillë më parë në televizon”, thotë juristi.

Shoqata e tij u shkroi institucioneve të ndryshme dhe u dërgoi si provë skenën me pistoletën nga YouTube. Prokuroria heshti. Komisioni i pavarur shtetëror, që vëzhgon respektimin e ligjit në televizione u përgjigj shkurt: „Verifikimi i kanaleve online si YouTube nuk është në kompetencën tonë”. Kjo është njësoj sikur t’ia dërgoje prokurorisë një regjistrim me video të një krimi, dhe përgjigjja të ishte, se prokuroria nuk merret me kritika për filmin, thotë Savo Manojlović.

“…pastaj të luftojnë”

Në bazë të ligjeve serbe himnizimi i dhunës në televizion është vepër  penale, thotë Savo Manojloviq. Kjo vlen edhe për „dezorientimin e spektatorëve”. Juristi u bë aktiv dhe filloi të mbledhë firmat për të arritur që parlamenti serb të precizojë ligjet përkatëse. Kuptohet që pronari i fuqishëm i medias Pink nuk ishte i kënaqur me këtë iniciativë. Që para një viti ai përdori kontaktet e tij politike, kur ministri i Kulturës kritikoi publikisht ekzagjerimet e “reality shoë” në Serbi. Madje edhe presidenti Aleksandar Vuçiq dhe kryeministrja Ana Brnabiq e lanë në baltë ministrin.

„Në fillim të injorojnë, pastaj tallen me ty, të luftojnë, e pastaj në fund ti fiton”, citon Savo Manojloviq një thënie të Mahatma Gandhit. Në fillim reagimet për iniciativën e tij ishin skeptike, shumë argumentonin, se në Serbi pa logjistikën e duhur partiake, asgjë nuk bëhet. Por kishte mjaft të tjerë që ishin entuziastë. „Suksesi ynë më i madh ishte, që kishim zero buxhet dhe treguam, se qytetari i thjeshtë është sovran. Njerëzit e thjeshtë kanë pushtet.”

Në fund u grumbulluan më shumë se 42.000 firma. Një iniciativë popullore në Serbi mund të kalojë zyrtarisht në një projektligj, nëse për të mblidhen brenda 7 ditësh 30.000 firma. Për krahasim: Kushti për pjesëmarrje të partive politike në procesin zgjedhor është 10.000 nënshkrime në një afat shumë më të gjatë.

Savo Manojloviq e di, se projektligji që kërkon ai për një kohë të gjatë do të qëndrojë i mbyllur në sirtarë. Ai tani do të organizojë fazën e dytë, presionin publik ndaj institucioneve. Suksesi i jep shpresë. „Menjëherë e shikon, që nuk je vetëm, që në vend ka shumë njerëz që reflektojnë, nëse i gjen ata, atëhetë fitorja e përbashkët është çështje kohe.”/DW

LEXO TE PLOTE