Connect with Us

Çfarë fshihet pas shpërthimit misterioz, që ndodhi së fundmi në Rusi?

Blog

Çfarë fshihet pas shpërthimit misterioz, që ndodhi së fundmi në Rusi?

Publikuar

-

Nga Jeffrey Lewis “Foreign Policy”

Të enjten më datë 8 gusht, autoritetet ruse bënë një njoftim befasues. Kishte ndodhur një lloj aksidenti, gjatë testimit të një motori raketash afër qytetit të Severodvinskut, përgjatë bregdetit rus në Arktik. Dy persona vdiqën, teksa u konfirmua një rrezatim i shkurtër radioaktiv. Menjëherë pas kësaj, pamjet dhe videot e shpërndara në mediat sociale, shfaqën ambulanca, helikopterë dhe avionë, që shkonin drejt vendit të ngjarjes. Përmendja e rrezatimit bërthamor ishte befasuese. Kjo pasi testet e motorëve të raketave, zakonisht nuk përfshijnë rrezatimin. 

Por ka vetëm një përjashtim:Vitin e kaluar, Rusia njoftoi se testoi një raketë lundruese, që lëviz me anë të energjisë bërthamore. Moska e quan këtë raketë “9M730 Burevestnik”. Ndërsa 

NATO “SSC-X-9 Skyfall”.

Një raketë e tillë, që lëviz falë energjisë bërthamore është një ide e cmendur, një ide të cilën Shtetet e Bashkuara e morën dikur në konsideratë, por më pas hoqën dorë, duke e cilësuar një makth teknik, strategjik dhe mjedisor. Por Rusia e Vladimir Putinit, mendon ndryshe. 

Unë dhe kolegët e mirë në Institutin e Studimeve Ndërkombëtare në Midëllbëri, ngritëm pikëpyetjen nëse diçka kishte shkuar keq me Skyfall. Shumë shpejt zbuluam se kishte shumë arsye, pse mund të ketë ndodhur ajo ngjarje. Fillimisht, u përpoqën të gjejmë se ku ka ndodhur saktësisht incidenti. 

Shumica e raporteve, flisnin për një bazë në vendin e quajtur Nenoksa, rreth 18 milje larg Severodvinskut. Supozimi ynë, ishte se aksidenti ka ndodhur në Qendrën e Testimit të Raketave në Nenoksa. Kjo bazë nuk është aspak sekrete. Ajo është e mirë-dokumentuar në raportet e deklasifikuara të inteligjencës amerikane. 

Qendra funksionon që nga vitet 1960. Por kur pamë më nga afër bazën, përmes imazheve satelitore, u çuditëm kur gjetëm diçka të re. Kur Rusia njoftoi se kishte nisur të testonte një raketë me energji bërthamore, Putin shfaqi për mediat një video të shkurtër të raketës në fluturim. 

Në atë kohë, duke analizuar pamjet filmike, arritëm në përfundimin ajo ishte lëshuar nga arkipelagu i largët në Arktik, Novaja Zemlja. Vetë baza e lëshimit, ishte shumë i veçantë. Ajo kishte edhe një magazinë, ku shkencëtarët mund të përgatitnin raketën përpara lëshimit të saj. 

Por një dite vere vitin e kaluar, Rusia filloi në mënyrë të pashpjegueshme të zhvendoste pajisjet. 

Në shtyp pati raporte, sipas së cilave komuniteti amerikan i inteligjencës, besonte se testet e mëhershme kishin dështuar, me më të gjatin që kishte zgjatur vetëm 22 sekonda. 

Unë dhe kolegia Ana Pelegrino, sqaruam se nuk ishim të sigurt se pse Rusia po e braktiste bazën, por kishte gjasa që testimet do të transferoheshin diku tjetër. Dhe ja ku i kemi provat, me bazën Nenoksa. 

Po rrezatimi? Edhe ai e ka një shpjegim. Kur vëzhguam një imazh satelitor të bazës më 8 gusht, mundëm të shihnim disa anije, dhe një lloj platforme buzë bregut, në një zonë që është jashtë trajektores së transportit tregtar. Si një masë themelore e sigurisë, të gjitha anijet e mëdha tregtare që kryejnë udhëtime ndërkombëtare, duhet të jenë të pajisura me transmetuesin AIS. 

Ai njofton periodikisht vendndodhjen e një anijeje të madhe, duke reduktuar gjasat e një përplasjeje në det. Nga hetimet tona, rezultoi se njëra nga anijet brenda zonës së kufizuar, kishte transmetuesin e vet AIS. Anija në fjalë, është një anije e madhe mallrash e quajtur “Serebrjanka’. Kjo anije është e pazakontë, pasi është në pronësi të “Rosatom”, korporatës shtetërore ruse të energjisë atomike, dhe përdoret për transportimin e ngarkesave radioaktive. Serebrjanka ishte pjesë e një operacioni në vitin 2018, për rikuperimin e një rakete lundruese që lëviz përmes energjisë bërthamore, e cila ishte rrëzuar në oqean. 

Analiza e të dhënave që kemi në dispozicion, duket se flet për një lloj aksidenti gjatë një 

prove të “Skyfall”, ose të ndonjë rakete tjetër me energji bërthamore. Gjatë fundjavës që shkoi, nuk pati konfirmim për llojin e raketave, teksa Rosatom pranoi se 5 nga punonjësit e saj ishin vrarë në atë aksident. 

“Testimet e raketave, u kryen në platformën e ndërtuar në det të hapur. Pas përfundimit të provave, karburanti i raketës u ndez dhe shpërtheu. Pas shpërthimit, disa punonjës u hodhën në det”- u shpreh Rosatom në deklaratën për mediat. Megjithatë, ajo nuk shpjegoi për çfarë lloj rakete bëhet fjalë, apo se çfarë kishte shkuar gabim. 

Deklarata thoshte thjesht se “pati një ndërthurje faktorësh, gjë që ndodh shpesh kur testohet një teknologji e re”. Ndërkohë gjatë fundjavës, në mediat sociale është shfaqur një listë me emrat e të vdekurve, që të gjithë të rinj. Unë dhe kolegët e mi e konfirmuam, se ata ishin punonjës të Rosatom, që të gjithë pjesëtarë të laboratorit të projektimeve bërthamore në Sarov. 

Në pamë llogaritë e tyre në mediat sociale, ku familjarët ishin duke vajtuar për humbjen e tyre. Pamë foto të jetës së tyre, duke u angazhuar në sporte të ndryshme, duke shkuar me pushime, duke u martuar. Gjetëm foto të grave dhe fëmijëve të tyre. Është një ngjarje jashtëzakonisht e trishtë, që të nxit të pyesësh:Kaq vlerë kishte kjo raketë idiote, për të vrarë këta të rinj?

Shtetet e Bashkuara dhe Rusia, duket se po shkojnë drejt një garë të re armatimesh, qoftë për shkak të ndonjë nostalgjie e çuditshme, apo sepse askush nuk mund të mendojë për ndonjë gjë më të mirë sesa kjo. Strategjia e re e administratës Trump e vitit 2018, mbi armët bërthamore, flet për rikthimin e konkurrencës mes fuqive të madhe, ndaj synon një modernizim të gjerë të arsenalit bërthamor të Shteteve të Bashkuara. 

Rusia po investon miliarda dollarë në modernizimin e armëve të saj, me një mori armësh të çuditshme që po zhvillon, për të mposhtur mbrojtjen raketore amerikane, përfshirë edhe raketën lundruese me energji bërthamore. Kur mendojmë për rreziqet e garës së armëve, mendja na shkon tek mundësia e një katastrofe, që mund t’i japë fund qytetërimit tonë. 

Megjithëse Lufta e Ftohtë nuk përfundoi me ndonjë katastrofë në shkallë të gjerë, ajo pati 

ende një seri katastrofash në shkallë të vogël, për shumë nga njerëzit që e jetuan atë. Për këtë mjafton të pyesni ambientalistët në Rusi, mbi kostot e garës së armëve bërthamore, apo njerëzit që jetojnë pranë Rocky Flats, Hanford apo bazat e tjera të panumërta bërthamore në Shtetet e Bashkuara. 

Ndonjëherë jemi aq shumë të përqendruar tek gjërat e tmerrshme, që i shmangëm për fije gjatë Luftës së Ftohtë, sa që kemi harrar të gjitha gjërat e tjera të tmerrshme që ndodhën realisht. Llojet e gjërave që ndodhin shpesh, siç e theksoi ftohtë edhe Rosatom, “kur testohen teknologji të reja”. 

Ka shumë qenie njerëzore në botën reale, që do të vuajnë pasojat e kësaj gare armatimesh. Pesë rusët e vdekur një javë më parë, janë vetëm disa prej tyre. Pesë burra, prindërit, bashkëshortët dhe fëmijët e të cilëve, nuk do t’i shohin kurrë më. A ja vlejti e gjitha kjo? Nuk e besoj. Jo, Shtetet e Bashkuara nuk kanë nevojë për më shumë armë bërthamore. Dhe as Rusia. Jo, për aq kohë sa gratë kanë nevojë për burrat e tyre, apo fëmijët për baballarët e tyre.

Përshtatur nga CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

ISIS-i po ndërton “Kalifatin” e tij të dytë

Publikuar

-

Nga

Nga Josh Rogin “The Washington Post”

* Shteti Islamik, ka vënë tashmë nën kontroll një kamp të madh në verilindje të Sirisë, dhe nuk ka asnjë plan se çfarë do të bëjë me 70.000 njerëzit që ndodhen atje (më shumë se 50.000 prej tyre janë fëmijë). Shtetet e Bashkuara dhe Evropa, duhet ta trajtojnë menjëherë këtë emergjencë të sigurisë kombëtare dhe humanitare, përpara se të shohim ngritjen e një Kalifati të ri.

Pas rënies së Rakës dhe humbjes së fortesës nga ana e Shtetit Islamik, presidenti amerikan Donald Trump njoftoi se ishte shkatërruar “100 përqind” e Kalifatit. Por dhjetëra mijëra luftëtarë të ISIS, dhe anëtarët e mbetur të familjeve të tyre, u vendosën në kampe të mëdha brenda vendit me shumë pak ndihmë, siguri apo mbikëqyrje.

Të ndarë nga kampet e tjera, ku strehohen kryesisht gra dhe fëmijë, më shumë se 2.000 luftëtarë të Shtetit Islamik, ndodhen në një rrjet burgjesh të improvizuara. I gjithë sistemi menaxhohet nga kurdët e Forcave Demokratike të Sirisë (SDF), të cilët janë kanë pak burime financiare, një staf të pamjaftueshëm, dhe janë aleatë me një SHBA që po mendon të largohet nga vendit.

Sipas zyrtarëve, ligjvënësve dhe ekspertëve amerikanë, në kampin më të madh të këtij lloji, të quajtur Al-Hol, ISIS-i po ushtron aktualisht më shumë ndikim dhe kontroll, sesa disa dhjetëra roje të SDF-së që janë vendosur atje.

Gratë e Shtetit Islamik, kanë ngritur një “polici të moralit” brenda kampit, duke zbatuar ligjin e Sheriatit, dhe madje duke kryer ekzekutime brutale, pohojnë zyrtarët. Ndërkohë ISIS, po rekruton shumë njerëz nga brenda kampit, po kontrabandon luftëtarë brenda dhe jashtë, dhe po e përdor kampin për të planifikuar sulme në pjesë të tjera të Sirisë.

Nëse nuk është tashmë një Kalifat 2.0, së shpejti do të jetë me siguri i tillë. “Kampi Al-Hol, po shndërrohet me shpejtësi në një mini-Kalifat, dhe një terren pjellor rekrutimi për ISIS-in”-më tha senatorja Lindsej O.Graham. “Masat e sigurisë përreth kampit, janë jashtëzakonisht të dobëta, dhe kampi po drejtohet nën hundën tonë nga drejtues të ISIS-it”- theksoi ajo.

Rreth 11.000 nga 70.000 njerëz, kryesisht gra dhe fëmijë në Al-Hol, vijnë nga vendet jashtë Irakut apo Sirisë. Shumica e atyre vendeve, kanë refuzuar të ripranojnë qytetarët e tyre, duke i lënë ata në kushte të mjera, çka e bën shumë më të lehtë rekrutimin e tyre nga Shteti Islamik.

Shtetet e Bashkuara, kanë tërhequr vetëm 21 ish-luftëtarë të ISIS, dhe po ndjekin penalisht të gjithë ata që udhëtuan drejt Sirisë kur ishin në moshë madhore.

Por shumica e vendeve evropiane i kanë refuzuar, madje disa prej tyre u kanë hequr shtetësinë anëtarëve të Shtetit Islamik. “Kur vjen puna tek luftëtarët e ISIS, reagimi evropian ka qenë patetik dhe i rrezikshëm. Në kampin Al-Hol, po ndizen dritat e alarmit. Ne po i shpërfillim këto sinjale, dhe kjo është për rrezikun tonë”- thotë Graham.

Presidenti amerikanTrump, i zemëruar nga qëndrimi i Evropës, kërcënoi të “dërgojë” mijëra luftëtarë të Shtetit Islamik drejt Evropës, gjë që ka të ngjarë të ishte një shaka. Por në mungesë të ndonjë veprimi, ata mund të arrijnë gjithsesi në kontinentin e vjetër. Zyrtarët më thanë që banorët e kampit Al-Hol të lidhur me Shtetin Islamik, janë shfaqur tashmë në pjesë të ndryshme të Sirisë dhe Turqisë.

Një raport i ri i inspektorit të përgjithshëm të Departamentit të Mbrojtjes, thotë se ISIS po rekruton në mënyrë aktive luftëtarë brenda kampit Al-Hol. Raporti vëren se riatdhesimi i banorëve të tij, është jetik për adresimin e këtij problemi. “Pamundësia e SDF, për të siguruar më shumë sesa një ‘siguri minimale’ në kamp, ka krijuar kushte të favorshme për përhapjen e ideologjisë së ISIS-it”- thuhet më tej në raport.

Kriza e sigurisë dhe ajo humanitare në kampin Al-Hol, është rënduar nga tërheqja e forcave amerikane nga verilindja e Sirisë, dhe pasiguria e angazhimit të mëtejshëm të SHBA-së në këtë vend. Administrata Trump, ka qenë e paqartë mbi planet që ka për Sirinë, pjesërisht sepse zyrtarët e Trump e dinë se presidenti mund të vendosë në çdo kohë përfundimin e misionit.

Por kjo paqartësi, e minon udhëheqjen amerikane që nevojitet për ta adresuar këtë krizë. “Në rast se presidenti do që të jetë i suksesshëm në luftën kundër ISIS, ai duhet të kuptojë drejt realitetin e vështirë, duke u angazhuar shumë më tepër se më parë. Dhe zyrtarët e tij, duhet të gjejnë guximin që ta informojnë mbi këtë të vërtetë edhe publikun publik”-thotë Çarls Lister, drejtor i anti-terrorizmit në Institutin e Lindjes së Mesme në Uashington.

“Rreziqet janë aktualisht kaq larta, sa që ne nuk kemi luksin të vazhdojmë të pëshpërisim në lidhje me atë, sesa keq janë gjërat në realitet”- theksoi ai. Përveç riatdhesimit të anëtarëve të familjeve të ish-luftëtarëve të ISIS-it, bashkësia ndërkombëtare duhet të adresojë edhe problemin se si t’i mbajë të izoluar luftëtarët më radikalë, dhe të ndërtojë një sistem burgjesh që nuk varet vetëm nga SDF.

Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duhet të rrisin menjëherë sigurinë në burgje dhe kampe. Ato duhen të bëjnë përpjekje, për të de-radikaluziar fëmijët që mund të shpëtohen. Nëse nuk reagohet shpejt, e gjithë strategjia amerikane për të siguruar humbjen e qëndrueshme të Shtetit Islamik, do të jetë e pakuptimtë.

Sipas Kombeve të Bashkuara, 65 përqind e banorëve në kampin Al-Hol, janë nën moshën 12-vjeçare, dhe 20.000 të tjerë janë nën moshën 5-vjeçare, çka do të thotë që ata kanë lindur gjatë kohës së Kalifatit të parë. Nëse ne lejojmë që këta fëmijë të rriten nën Kalifatin e Dytë të ISIS-it, do të jenë fëmijët tanë ata që një ditë do të përballen me pasojat./-përshtatur nga CNA.al.

LEXO TE PLOTE

Blog

Dimitri Poljakov, kush ishte spiuni sovjetik që i siguroi Perëndimit fitoren e Luftës së Ftohtë

Publikuar

-

Nga

Në vitin 1984, agjentët e shërbimit sekret amerikan, që monitoronin shtypin sovjetik, vërejtën një artikull alarmante në një gazetë ruse. Nuk ishte ndonjë ekspozim i agjentëve amerikanë në Bashkimin Sovjetik, apo një rrëfim shqetësues mbi qëndrimet ndaj Shteteve të Bashkuara gjatë Luftës së Ftohtë.

Përkundrazi, artikulli fliste për zhytrën, një zog i vogël uji, që zakonisht jeton në Evropën Lindore. Për zyrtarët e CIA-s, kjo gjë nënkuptonte telashe. Uashingtoni kishte prej kohësh një marrëveshje të fshehtë me një agjent të dyfishtë rus të quajtur “TOP HAT”.

Nëse ai dëshironte të kishte kontakte me ta, do ta tregonte këtë duke botuar një shkrim mbi këtë lloj zogu të veçantë. A ishte në rrezik “TOP HAT”? Siç dukej po. Menjëherë pas atij shkrimi, spiuni më i vlefshëm i SHBA-së, Dimitri Poljakov, u zhduk. Për afro 25 vjet, oficeri i inteligjencës ushtarake sovjetike, kishte shërbyer si burimi më i besueshëm i Shteteve të Bashkuara në ushtrinë sovjetike, duke siguruar informacione me vlerë, dhe duke u shndërruar në një legjendë të spiunazhit.

Dokumentet e servirura nga Poljkakov, orientuan si duhet strategjinë e SHBA-së ndajKinës gjatë Luftës së Ftohtë, dhe e ndihmuan ushtrinë amerikane të vendoste si të merrej me armët e epokës sovjetike. Poljakovit i njihet merita pengimit të përshkallëzimit të Luftës së Ftohtë në një luftë të nxehtë, duke i dhënë Shteteve të Bashkuara informacione të detajuara, mbi ato që ishin prioritetet e Bashkimit Sovjetik.

Por a ishte Poljakov një agjent i dyfishtë…apo i trefishtë, që e mashtroi SHBA-në me sugjerime dhe dezinformata të rreme? Dhe çfarë ndodhi pas zhdukjes së tij të papritur? Ai lindi në vitin 1921 në Ukrainë. Pas shërbimit në Luftën e Dytë Botërore, u rekrutua nga GRU, shërbimin inteligjent ushtarak të Bashkimit Sovjetik.

Ai nuk ishte tipi i njeriut, që mund të dyshohej si spiun. Në dukje, ai ishte një punonjës i zellshëm i shërbimit. Por kur u ngrit në detyrë në radhët e GRU, duke ndjekur protokollin dhe patur një jetë në dukje të zakonshme, ai nisi të punojë për të minuar vetë Bashkimin Sovjetik.

Në atë kohë, GRU kishte agjentë në të gjithë botën, dhe kishte për detyrë të mësonte gjithçka të mundshme mbi jetën, prioritetet dhe asetet ushtarake amerikane. Shtetet e Bashkuara bënë të njëjtën gjë me Bashkimin Sovjetik, por për një kohë e patën shumë të vështirë, për shkak të fshehtësisë absolute që karakterizonte inteligjencën sovjetike.

Kjo derikur kur Poljakov iu ofrua CIA-s si një agjent i dyfishtë. Në atë kohë, ai ndodhej në Misionin Sovjetik në Kombet e Bashkuara në Nju Jork. Megjithëse Poljakov kishte qenë një besnik i madh i Bashkimit Sovjetik, ai po neveritej gjithnjë e më shumë nga ajo që e shihte si një korrupsion masiv dhe një dështim të parashikueshëm të udhëheqësve sovjetikë.

Prandaj ai i ofroi shërbimet e tij SHBA-së. Një oficer i CIA që bashkëpunoi me Poljakovin, besonte se motivimi i sovjetikut për të ndihmuar amerikanët, buronte nga shërbimi i tij në Luftën e Dytë Botërore. “Ai kundërshtoi tmerret, masakrat, gjëra kundër të cilave kishte luftuar më herët. Ai ishte kundër korrupsionit, që pa se po gjallonte në Moskë”- deklaroi një burim për Elen Shenon të revistës “Time”.

Poljakovi e konsideronte veten “një patriot rus”, shkruan Ronald Kesler. Ai bënte një jetë modeste, dhe refuzoi të pranojë shuma të mëdha parash për punën e tij. Këmbënguli të paguhej vetëm 3.000 dollarë në vit. Dhe paratë nuk iu dhanë kesh. Përkundrazi, shkruan Kesler, Poljakov pranoi pagesa në formën e pajisjeve elektrike, mjeteve të peshkimit dhe pushkëve.

U deshën vite që spiuni të vërtetonte besnikërinë e tij, ndaj zyrtarëve mosbesues të inteligjencës amerikane. Por sapo ai nisi të transmetojë informacione, mosbesimi u kthye në besim të plotë. Poljakov siguroi një sasi materialesh të jashtëzakonshme, të marra nga agjentët e tij gjatë daljeve për peshkim.

Informacioni që u dha amerikanëve vërtetoi ndër të tjera, se marrëdhëniet midis Bashkimit Sovjetik dhe Kinës, po bëheshin gjithnjë e më të tensionuara. Nga ana tjetër SHBA-ja, shfrytëzoi rastin teksa u përpoq të rilidhte marrëdhëniet diplomatike me Kinën. Ndërkohë Poljakov demaskoi spiunin britanik Frenk Bosard, që u kap duke iu shitur sekrete sovjetikëve.

Për shkak se kishte qasje tek shumë lloje informacionesh, ai siguroi një sasi infromacionesh unike. Ai u dha amerikanëve shumë informacione edhe mbi Luftën e Vietnamit. Në total bëhej fjalë për 25 sirtarë me dosje sekrete. Por në vitin 1980, agjenti i dyfishtë u thirr në Moskë. Pastaj papritmas u nxorr në pension dhe u zhduk nga skena.

Sovjetikët kishin nisur në atë kohë arrestimin dhe vrasjen e agjentëve amerikanë. Megjithëse disa këmbëngulën se Poljakov kishte dalë thjesht në pension, të tjerët shqetësoheshin se ishte ekzekutuar. Pastaj në vitin 1990, gazeta zyrtare e Partisë Komuniste “Pravda”, botoi një artikull që deklaronte se Poljakov ishte një spiun i amerikanëve.

Ai ishte arrestuar dhe dënuar me vdekje. Ekspertët e inteligjencës amerikane, e kuptuan synimin e artikullit të koduar.  “Poljakovi kishte vdekur si një tradhtar, siç sugjeronte Pravda, apo ishte një hero i fshehtë, që ishte tërhequr në pension, në fund të një karriere të guximshme?”- spekuloi eksperti i inteligjencës Tomas Pauers në “Los Angeles Times”.

Vetëm një gjë është e sigurt në lidhje me këtë çështje:”Cilido që vendosi ta botojë artikullin në “Pravda”, ishte me siguri i gatshëm t’i kujtojë botës se Lufta e Ftohtë mund të ketë përfunduar, por lufta mes shërbimeve sekrete vazhdon përgjithmonë”.

Kolegët amerikanë të Poljakovit e vajtuan mikun e tyre. Sipas Pravda-s, spiuni që kishte ndihmuar aq shumë Shtetet e Bashkuara, ishte ekzekutuar në vitin 1988. Për vite me radhë, SHBA-ja dyshonte se ishte Aldrih Ejms, një agjent i dyfishtë amerikan që u dënua për spiunazh kundër Shteteve të Bashkuara në vitin 1994, ai që e kishte demaskuar Poljakovin.

Por në fillim të viteve 2000, zyrtarët e CIA-s zbuluan se Ejmsi nuk ishte i vetmi që kishte kontribuar në fatin tragjik të agjentit të tyre. Në vitin 2001, ish-agjenti i FBI Robert Hansen u akuzua për spiunim për llogari të Moskës, dhe zyrtarët e FBI-së mësuan se ai e kishte denoncuar Poljakovin tek shefat e tij rusë.

Kjo gjë kishte ndodhur të paktën 5 vjet para se Poljakov të akuzohej për spiunazh, duke ngritur pikëpyetje nëse gjenerali ishte joshur të kthehej sërish në anën e sovjetikëve, ndoshta duke i dhënë informacione të pavërteta inteligjencës amerikane në vitet e fundit të shërbimit të tij.

Pra, a ishte Polyakov një aset i vërtetë për SHBA-në, apo një spiun i trefishët, që i kishte dhënë amerikanëve më shumë dezinformata sesa informacione sekrete? Ish-drejtori i CIA-s, Xhejms Uzlej është shprehur në vitin 2001:”Ajo që bëri për Perëndimin gjenerali Poljakov, nuk ishte thjeshte ndihma për fitimin e Luftës së Ftohtë. Ai pengoi që Lufta e Ftohtë, të mos shndërrohej në një luftë të nxehtë”.-përshtatur nga CNA.al. 

LEXO TE PLOTE

Blog

Studimi/ Kur jemi të lumtur, duam të rrimë më shumë me njerëz të panjohur, se sa me miqtë tanë

Publikuar

-

Nga

Kur jemi të lumtur, nuk kërkojmë të kemi pranë njerëzit tanë më të dashur, por të panjohurit.

Po, preferojmë familjen dhe miqtë, kur gjendja shpirtërore është më e rënë nga mesatarja.

Ndërsa emocioni i përkohshëm i gëzimit, mund të na shtyjë në krahët e atyre që janë më pak

të njohur për ne. Këte e thotë një grup studiuesish, gjetjet e të cilëve u botuan në revistën “Psychological Science”. Ata sugjerojnë që kur jemi në orë të mira, njerëzit me të cilat duam të rrimë më shumë, nuk janë aspak miqtë tanë.

Autorët e studimit, shqyrtuan gjendjen shpirtërore dhe ndërveprimet sociale të mbi 30.000 njerëzve (shumica prej tyre francezë), përgjatë një muaji. Të dhënat u mblodhën përmes aplikacionit “58 Seconds”, që u dërgonte mesazhe pjesëmarrësve në studim në periudha të ndryshme të ditës, duke i kërkuar të përshkruanin se si po ndjeheshin në ato momente, çfarë po bënin dhe me kë ishin.

Këto të dhëna, i lejuan studiuesit të ekzaminojnë sesi lidhej lumturia e pjesëmarrësve në studim, me njerëzit me të cilët do të kalonin kohën nga ai moment e tutje. Dhe se si këto ndërveprime sociale, do t’i bënin të ndiheshin më vonë. Rezultatet sugjerojnë, që bazuar tek ndjenjat që ndiejmë në një moment të caktuar, ne e kthejmë vëmendjen tonë tek një lloj personi specifik. Dhe nga ana tjetër këta njerëz, kanë një efekt mbi gjendjen tonë shpirtërore:ose e ngrenë ose e ulin më tej atë, gjë që na nxit të kërkojmë njerëz të tjerë, që të ndajmë së bashku një gjendje të re shpirtërore.

Nga të dhënat, rezulton se pjesëmarrësit më të lumtur në studim, kishin kaluar në përgjithësi më shumë kohë me të tjerët, sesa më të afërmit e tyre. Dhe kur ishin të lumtur, kishin më shumë të ngjarë të dilnin jashtë dhe të kalonin kohën me të panjohurit ose pak të njohurit, dhe në këtë mënyrë ata e zvogëlonin lumturinë e tyre.

Ndërkohë, nëse pjesëmarrësit ndihen të trishtuar, ata kishin më shumë të ngjarë të bashkëvepronin më vonë me miqtë dhe familjen. Dhe kjo i bënte më të lumtur. Sipas studimit, nëse dikush ndihet i trishtuar mesditës e të shtunës, ai ka dy herë më shumë mundësi të takojë ndonjë mik atë pasdite, sesa një person që në të njëjtën kohë ndihet veçanërisht i lumtur. Përkundrazi do të ndihej veçanërisht i lumtur, shanset e tij për të bashkëvepruar me një të panjohur do të rriteshin me 20 për qind. Sigurisht, këto rezultate nuk përputhen domosdoshmërisht me përvojën e gjithsecilit prej nesh.

Studimi tregon vetëm lidhjet, dhe jo shkakun e tyre. Dhe autorët e studimit, e kuptojnë se gjithçka mund të shpjegohet me faktin, se kur e dimë se duhet të bashkëveprojmë me të huajt, ne të përpiqemi me vetëdije të vetë-motivohemi, dhe të shfaqemi në dukje se jemi në humor të mirë.

Por nëse ky model konfirmohet nga studimet edhe në të ardhmen, ai mund të na tregojë diçka të rëndësishme, mbi mënyrën se si gjendja jonë shpirtërore ndikon në marrëdhëniet tona.

Në thelb, gëzimi dhe trishtimi nxisin socializimin tonë me të tjerët, por me sa duket me synime të ndryshme. Ekzistojnë disa teori shkencore, mbi atë se si gjendja jonë shpirtërore ndikon tek ajo që bëjmë.

Për shembull, ekziston hipoteza e oportunizmit hedonistik, e cila sugjeron që ne gjithmonë përpiqemi të ndihemi më mirë, pavarësisht nga gjendja shpirtërore në të cilën gjendemi. Pra kur ndihemi keq, synimi është thjesht të ndihemi sërish mirë. Por kur ndihemi të lumtur, ka më shumë të ngjarë të sakrifikojmë një pjesë të rehatisë që na ofron një marrëdhënie e vjetër, për të arritur qëllime afatgjata si bërja e miqve të rinj.

Ne mund ta përdorim lumturinë tonë, për të na dhënë energjinë e duhur për të njohur njerëz të rinj. Dhe nga ana tjetër këta të huaj, mund të bëhen të njëjtët miq, tek të cilët ne do të mbështetemi, kur të ndihemi sërish keq. Rezultate të tilla, dëshmojnë se lidhjet midis lumturisë dhe sjelljes sociale, janë shumë më komplekse, sesa supozohet shpesh në literaturën e emocioneve pozitive.

Dhe mbi të gjitha, siç e shpjegon Maksim Take, një nga autorët e studimit dhe studiues në Universitetin e Oksfordit dhe Shkollën Mjekësore të Harvardit “e gjitha kjo sugjeron se lumturia është më shumë një burim energjie, sesa një synim përfundimtar i jetës sonë”./ “Focus.it”-CNA.al

LEXO TE PLOTE