Connect with Us

Çfarë fshihet pas shpërthimit misterioz, që ndodhi së fundmi në Rusi?

Blog

Çfarë fshihet pas shpërthimit misterioz, që ndodhi së fundmi në Rusi?

Publikuar

-

Nga Jeffrey Lewis “Foreign Policy”

Të enjten më datë 8 gusht, autoritetet ruse bënë një njoftim befasues. Kishte ndodhur një lloj aksidenti, gjatë testimit të një motori raketash afër qytetit të Severodvinskut, përgjatë bregdetit rus në Arktik. Dy persona vdiqën, teksa u konfirmua një rrezatim i shkurtër radioaktiv. Menjëherë pas kësaj, pamjet dhe videot e shpërndara në mediat sociale, shfaqën ambulanca, helikopterë dhe avionë, që shkonin drejt vendit të ngjarjes. Përmendja e rrezatimit bërthamor ishte befasuese. Kjo pasi testet e motorëve të raketave, zakonisht nuk përfshijnë rrezatimin. 

Por ka vetëm një përjashtim:Vitin e kaluar, Rusia njoftoi se testoi një raketë lundruese, që lëviz me anë të energjisë bërthamore. Moska e quan këtë raketë “9M730 Burevestnik”. Ndërsa 

NATO “SSC-X-9 Skyfall”.

Një raketë e tillë, që lëviz falë energjisë bërthamore është një ide e cmendur, një ide të cilën Shtetet e Bashkuara e morën dikur në konsideratë, por më pas hoqën dorë, duke e cilësuar një makth teknik, strategjik dhe mjedisor. Por Rusia e Vladimir Putinit, mendon ndryshe. 

Unë dhe kolegët e mirë në Institutin e Studimeve Ndërkombëtare në Midëllbëri, ngritëm pikëpyetjen nëse diçka kishte shkuar keq me Skyfall. Shumë shpejt zbuluam se kishte shumë arsye, pse mund të ketë ndodhur ajo ngjarje. Fillimisht, u përpoqën të gjejmë se ku ka ndodhur saktësisht incidenti. 

Shumica e raporteve, flisnin për një bazë në vendin e quajtur Nenoksa, rreth 18 milje larg Severodvinskut. Supozimi ynë, ishte se aksidenti ka ndodhur në Qendrën e Testimit të Raketave në Nenoksa. Kjo bazë nuk është aspak sekrete. Ajo është e mirë-dokumentuar në raportet e deklasifikuara të inteligjencës amerikane. 

Qendra funksionon që nga vitet 1960. Por kur pamë më nga afër bazën, përmes imazheve satelitore, u çuditëm kur gjetëm diçka të re. Kur Rusia njoftoi se kishte nisur të testonte një raketë me energji bërthamore, Putin shfaqi për mediat një video të shkurtër të raketës në fluturim. 

Në atë kohë, duke analizuar pamjet filmike, arritëm në përfundimin ajo ishte lëshuar nga arkipelagu i largët në Arktik, Novaja Zemlja. Vetë baza e lëshimit, ishte shumë i veçantë. Ajo kishte edhe një magazinë, ku shkencëtarët mund të përgatitnin raketën përpara lëshimit të saj. 

Por një dite vere vitin e kaluar, Rusia filloi në mënyrë të pashpjegueshme të zhvendoste pajisjet. 

Në shtyp pati raporte, sipas së cilave komuniteti amerikan i inteligjencës, besonte se testet e mëhershme kishin dështuar, me më të gjatin që kishte zgjatur vetëm 22 sekonda. 

Unë dhe kolegia Ana Pelegrino, sqaruam se nuk ishim të sigurt se pse Rusia po e braktiste bazën, por kishte gjasa që testimet do të transferoheshin diku tjetër. Dhe ja ku i kemi provat, me bazën Nenoksa. 

Po rrezatimi? Edhe ai e ka një shpjegim. Kur vëzhguam një imazh satelitor të bazës më 8 gusht, mundëm të shihnim disa anije, dhe një lloj platforme buzë bregut, në një zonë që është jashtë trajektores së transportit tregtar. Si një masë themelore e sigurisë, të gjitha anijet e mëdha tregtare që kryejnë udhëtime ndërkombëtare, duhet të jenë të pajisura me transmetuesin AIS. 

Ai njofton periodikisht vendndodhjen e një anijeje të madhe, duke reduktuar gjasat e një përplasjeje në det. Nga hetimet tona, rezultoi se njëra nga anijet brenda zonës së kufizuar, kishte transmetuesin e vet AIS. Anija në fjalë, është një anije e madhe mallrash e quajtur “Serebrjanka’. Kjo anije është e pazakontë, pasi është në pronësi të “Rosatom”, korporatës shtetërore ruse të energjisë atomike, dhe përdoret për transportimin e ngarkesave radioaktive. Serebrjanka ishte pjesë e një operacioni në vitin 2018, për rikuperimin e një rakete lundruese që lëviz përmes energjisë bërthamore, e cila ishte rrëzuar në oqean. 

Analiza e të dhënave që kemi në dispozicion, duket se flet për një lloj aksidenti gjatë një 

prove të “Skyfall”, ose të ndonjë rakete tjetër me energji bërthamore. Gjatë fundjavës që shkoi, nuk pati konfirmim për llojin e raketave, teksa Rosatom pranoi se 5 nga punonjësit e saj ishin vrarë në atë aksident. 

“Testimet e raketave, u kryen në platformën e ndërtuar në det të hapur. Pas përfundimit të provave, karburanti i raketës u ndez dhe shpërtheu. Pas shpërthimit, disa punonjës u hodhën në det”- u shpreh Rosatom në deklaratën për mediat. Megjithatë, ajo nuk shpjegoi për çfarë lloj rakete bëhet fjalë, apo se çfarë kishte shkuar gabim. 

Deklarata thoshte thjesht se “pati një ndërthurje faktorësh, gjë që ndodh shpesh kur testohet një teknologji e re”. Ndërkohë gjatë fundjavës, në mediat sociale është shfaqur një listë me emrat e të vdekurve, që të gjithë të rinj. Unë dhe kolegët e mi e konfirmuam, se ata ishin punonjës të Rosatom, që të gjithë pjesëtarë të laboratorit të projektimeve bërthamore në Sarov. 

Në pamë llogaritë e tyre në mediat sociale, ku familjarët ishin duke vajtuar për humbjen e tyre. Pamë foto të jetës së tyre, duke u angazhuar në sporte të ndryshme, duke shkuar me pushime, duke u martuar. Gjetëm foto të grave dhe fëmijëve të tyre. Është një ngjarje jashtëzakonisht e trishtë, që të nxit të pyesësh:Kaq vlerë kishte kjo raketë idiote, për të vrarë këta të rinj?

Shtetet e Bashkuara dhe Rusia, duket se po shkojnë drejt një garë të re armatimesh, qoftë për shkak të ndonjë nostalgjie e çuditshme, apo sepse askush nuk mund të mendojë për ndonjë gjë më të mirë sesa kjo. Strategjia e re e administratës Trump e vitit 2018, mbi armët bërthamore, flet për rikthimin e konkurrencës mes fuqive të madhe, ndaj synon një modernizim të gjerë të arsenalit bërthamor të Shteteve të Bashkuara. 

Rusia po investon miliarda dollarë në modernizimin e armëve të saj, me një mori armësh të çuditshme që po zhvillon, për të mposhtur mbrojtjen raketore amerikane, përfshirë edhe raketën lundruese me energji bërthamore. Kur mendojmë për rreziqet e garës së armëve, mendja na shkon tek mundësia e një katastrofe, që mund t’i japë fund qytetërimit tonë. 

Megjithëse Lufta e Ftohtë nuk përfundoi me ndonjë katastrofë në shkallë të gjerë, ajo pati 

ende një seri katastrofash në shkallë të vogël, për shumë nga njerëzit që e jetuan atë. Për këtë mjafton të pyesni ambientalistët në Rusi, mbi kostot e garës së armëve bërthamore, apo njerëzit që jetojnë pranë Rocky Flats, Hanford apo bazat e tjera të panumërta bërthamore në Shtetet e Bashkuara. 

Ndonjëherë jemi aq shumë të përqendruar tek gjërat e tmerrshme, që i shmangëm për fije gjatë Luftës së Ftohtë, sa që kemi harrar të gjitha gjërat e tjera të tmerrshme që ndodhën realisht. Llojet e gjërave që ndodhin shpesh, siç e theksoi ftohtë edhe Rosatom, “kur testohen teknologji të reja”. 

Ka shumë qenie njerëzore në botën reale, që do të vuajnë pasojat e kësaj gare armatimesh. Pesë rusët e vdekur një javë më parë, janë vetëm disa prej tyre. Pesë burra, prindërit, bashkëshortët dhe fëmijët e të cilëve, nuk do t’i shohin kurrë më. A ja vlejti e gjitha kjo? Nuk e besoj. Jo, Shtetet e Bashkuara nuk kanë nevojë për më shumë armë bërthamore. Dhe as Rusia. Jo, për aq kohë sa gratë kanë nevojë për burrat e tyre, apo fëmijët për baballarët e tyre.

Përshtatur nga CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Blog

Protestat po u kthehen në bumerang/ Demokratët në SHBA humbin ndjeshëm mbështetjen e amerikanëve

Publikuar

-

Nga

Nga Liz Peek “Fox News”

* Efekti bumerang vetëm sa ka filluar. Refuzimi i “kulturës së anulimit”, plaçkitja e lagjeve, shtrembërimi i historisë së kombit tonë, shkatërrimi i monumenteve publike, sulmet ndaj policisë, dhe pandershmëria e pandërprerë e mediave liberale me demonizimin e tyre ndaj presidentit Donald Trump, është duke dobësuar në fakt pozitat e demokratëve në SHBA.

Amerikanëve u është sosur durimi me sjelljet e tyre, dhe janë shumë të acaruar. Gjithnjë e më shumë, ata po distancohen nga të majtët. Dhe një sondazh i kohëve të fundit, tregoi se ka një rënie të ndjeshme të mbështetjes për kandidatin demokrat Xho Bajden, krahasuar me rivalin e tij republikan Trump.

Drejtori i përgjithshëm i kompanisë “Goya Food”, Robert Unanu u sulmua ashpër kohët e fundit vetëm pse lavdëroi publikisht presidentin Trump. Në dallim nga shumë korporata që përkulen ndaj presioneve të momentit, Unanu deklaroi për “Fox News”:Unë nuk kam ndërmend të kërkoj ndjesë për komplimentin që i bëra Trumpit, të cilin e quaj një ndërtues të jashtëzakonshëm”.

Unanu vuri në dukje se dikur ishte takuar në Shtëpinë e Bardhë me Barak Obamën, dhe mendoi se ishte e arsyeshme të punonte edhe me presidentin aktual. “Ajo që po ndodh, është një shtypje e lirisë së fjalës”- thotë Unanu, duke komentuar “stuhinë” e kritikave të ashpra ndaj tij.

Dhe ka të drejtë. Kongresmenia demokrate e Nju Jorkut Aleksandra Okasio-Kortez, e sulmoi ashpër Unanu në rrjetet sociale, edhe pse “Goya Food” ka dhuruar mijëra tonë ushqime për familjet në nevojë në Nju Jork, të prekur më rëndë nga pandemia e Covid-19, teksa ka punësuar afro 4.000 njerëz në atë zonë.

Ndërkohë, çfarë ka bërë vetë kongresmenia demokratë për zgjedhësit e saj kohët e fundit? Në vazhdën e sulmeve ndaj tij, liberalët ndërmorën fushatën #BoycottGoya (bojkoto kompaninë Goya). Por mbështetësit e Trumpit u përgjigjën me moton #BuyGoya (blini produktet e Goya), duke u frymëzuar të dhurojnë ushqime për të varfrit.

Edhe një histori e kohëve fundit është shumë premtuese. Kristian Cooper ka thënë se nuk do të ndihmojë Manhattan DA të ndjekë të ashtuquajturin “Karen”, që e akuzoi në mënyrë të gënjeshtërt se e kishte kërcënuar me jetë. Njerëz si Kuper me profesion ornitolog, mendojnë se fushatat e tipit “anulo kulturën”, kanë shkuar shumë larg.

Dhe ka shumë të drejtë. Një letër e përbashkët e 153 intelektualëve të shquar, e botuar nga “Harper’s Magazine” që denonconte klimën intolerante në rritje të kohëve të sotme, dhe “modën e poshtërimit publik dhe ostracizmit të atyre që mendojnë ndryshe”, ishte një tjetër shenjë e mirëpritur e një reagimi në rritje të opinionit publik amerikan, kundër metodave radikalë të së majtës në SHBA.

Por më bindës është një sondazh i ri i kompanisë “Monmouth”, që tregon se një numër i madh amerikanësh, edhe pse mbështesin reformimin e policisë, dhe janë të vetëdijshëm për përçarjen racore në vend, kanë një simpati në rënie ndaj lëvizjes “Black Lives Matter”, dhe konceptit se paragjykimi racor është një problem madhor për Shtetet e Bashkuara.

Menjëherë pas vdekjes së Xhorxh Floid, 54 për qind e republikanëve dhe të pavarurve por me prirje të djathta, ishin dakord se diskriminimi racor është një problem “i madh” për SHBA-në. Por disa javë më vonë, pas trazirave, vetëm 40 për qind mendonin se diskriminimi ishte një problem i madh për vendin.

Rreth 40 për qind e republikanëve, mendonin në fillim të qershorit se “zemërimi i protestuesve”, ishte tërësisht i justifikuar pas vrasjes së Floid. Më vonë gjatë muajit, vetëm 18 për qind e njerëzve mendonin kështu.

Protestuesit në mbarë vendin po kërkojnë që komunitetet të “shpërbëjnë policinë”, madje edhe në kohën kur të shtënat ndaj fëmijëve në Nju Jork, Çhikago, Atlanta dhe qytete të tjera liberale, por rriten frikshëm. Amerikanët po e humbasin durimin, dhe për arsye shumë të forta.

Është çmenduri që njerëzit ta humbasin punën dhe reputacionin e tyre, për shkak të komenteve apo opinione të shprehura në rrjetet sociale, jo vetëm tani, por në disa raste dekada më parë. Kështu shefi i komunikimit në kompaninë e mirënjohur “Boeing”, u detyrua të jepte dorëheqjen për shkak të një artikulli që kishte shkruar në vitin 1987, ku kritikonte pilotet gra të avionëve luftarakë.

Pra më shumë se 30 vjet më parë, kur ai ishte një pilot i ri i marinës amerikane. Ndërkohë, amerikanët po e humbin durimin edhe me hipokrizinë e madhe të së majtës. Kryebashkiaku demokrat i Nju Jorkut Bill De Blazio, ka anuluar të gjitha evenimentet e mëdha të verës në qytet, siç është Dita e Karnavaleve etj, përveç protestave të “Black Lives Matters”.

Këto tubime, mund të jenë të rrezikshme për shëndetin publik, por De Blazio thotë se “thirrjet e protestuesve për drejtësi sociale, janë shumë të rëndësishme dhe nuk mund të pengohen”. Shumë demokratë që garuan për poste në shtetet që votuan për presidentin Trump në vitin 2016, si kandidatët për në Senat Geri Peter në Miçigan dhe Mark Kelli në Arizona, janë duke u distancuar nga ajo fushatë.

Ata e dinë që kjo është një kauzë e rrezikshme dhe jopopullore. Një sondazh i kohëve të fundit i institutit Pew, tregoi se 42 për qind e të anketuarve mendojnë se fondet lokale të policisë duhet të mbeten të njëjta, ndërsa 31 për qind mendojnë se buxhetet duhet të rriten.

Jo të gjithë demokratët janë distancuar nga lëvizja #DefundthePolice (mos financo më policinë).

Në një intervistë për uebsajtin e majtë “Now This”, Xho Bajden tha se “do të ishte  absolutisht dakord me rishikimin e buxheteve të policisë, për të financuar prioritete të tjera të demokratëve”. Dhe këto fjalë do ta përndjekin gjatë kandidatin demokrat.

Ai thotë se dëshiron ta “transformojë kombin”, dhe t’i japë fund “epokës së kapitalizmit të aksionerëve”. Këto ide radikale do t’i pëlqejnë të majtës ekstreme; por nuk do të marrin dot mbështetjen e shumicës së amerikanëve, dhe në fund do të zbulojnë se kandidatura gjoja “e moderuar” e Bajdenit ishte një gënjeshtër.

Xho Bajden renditet ende përpara presidentit Trump. Por dy sondazhet e fundit, nga Reuters -Ipsos dhe Hill-Harris, tregojnë se hendeku është ngushtuar gjatë 4 javëve të fundit, teksa kundër turmave të së majtës po shtohen reagimet kundër.

E kush është i befasuar nga kjo? Amerikanët i mbështesin përgjithësisht policët e tyre, dhe duan të kenë rrugë të sigurta. Ata janë gjithashtu krenarë për vendin e tyre, dhe nuk bien dakord me pohimin e Bajdenit që ne amerikanët jemi një komb “shumë racist”.

Amerikanët i dinë gabimet e vendit tonë, por ata vlerësojnë virtytet dhe historinë e SHBA-së. Ndërsa Bajden po distancohet nga krahu më progresiv i partisë së tij, dhe hedh poshtë madhështinë e Amerikës, avantazhi që ka aktualisht do të vazhdojë të zvogëlohet./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

Kur në Anglinë e shekujve XVIII-XIX, gratë shiteshin në treg si bagëtitë…

Publikuar

-

Nga

Kur në Anglinë e shekujve XVIII-XIX, gratë shiteshin në treg si bagëtitë...

Midis fundit të shekullit XVIII dhe mesit të shekullit XIX, në Angli ekzistonte një zakon të çuditshëm por njëherazi tërheqës i shitjes së bashkëshorteve. Gjatë kësaj periudhe nuk kalonte ndonjë vit pa një shkrim në gazeta, mbi një çështje gjyqësore që përfshinte shitjen e një gruaje.

Vlerësohet se midis viteve 1780-1850, u shitën rreth 300 gra. Divorci i parë zyrtar në Angli ndodhi në vitin 1857, dhe para asaj kohe prishja e një martese ishte një procedurë shumë e vështirë por edhe e kushtueshme.

Për të realizuar një divorc të ligjshëm, kërkohej miratimi i një Akti Privat në Parlament, që do të kushtonte të paktën 3.000 paund (15 mijë paund me vlerën e sotme) dhe në fund bekimi i Kishës Anglikane. Një burrë i zakonshëm, nuk mund kishte luksin të kërkonte divorcin nga gruaja e tij, dhe alternativa e vetme ishte ndarja përmes procesit të një shitje në një treg publik.

Në zonat më të varfra, gruaja konsiderohej një mall që mund të blihej dhe shitej si çdo mall tjetër. Burri do ta nxirrte gruan e tij në ankand, dhe do ta shiste në këmbim të parave, ashtu siç vepronte me bagëtitë. Ai i vendoste gruas së tij një litar rreth qafës, belit apo duarve, dhe pastaj niste t’i binte çekiçit për të nisur pranimin e ofertave.

Ishte një praktikë e paligjshme, por edhe alternativa e vetme për një njeri të zakonshëm, ndaj autoritetet bënin shpesh një sy qorr edhe vesh shurdh. Kur arrihej marrëveshja, shitësi dhe blerësi shkonin në një lokal aty pranë për të pirë dhe festuar transaksionin e suksesshëm.

Në shumicën e rasteve, gratë ishin dakord me këtë praktikë, dhe madje vinin veton se ku dhe me kë do ta kalonin pjesën tjetër të jetës së tyre. Në shumë raste, shitja njoftohej paraprakisht në një gazetë lokale dhe blerësi ishte “i garantuar”.

Një nga shitjet e para të bashkëshorteve ndodhi në vitin 1733 në Birmingem, ku Samuel Uajthauz e shiti gruan e tij Meri Uajthauz në tregun e hapur “Thomas Griffiths” për shumën 1 paund. Ndërkohë kishte raste kur ajo që këmbëngulte për shitjen ishte vetë gruaja.

Dhe kjo ishte e kuptueshme, pasi për shumë gra, ishte mënyra e vetme për të dalë nga një martesë e dëshpëruar. Kjo praktikë arriti kulmin në vitet 1820-1830.  Por nga ana tjetër, burrat që dëshironin të shisnin gratë e tyre, u kritikuan ashpër nga opinioni publik, dhe ky “zakon” u zbeh edhe pse nuk u bë kurrë shumë masiv, për shkak të Kishës Anglikane dhe presionit të madh të shoqërisë.

Por kjo nuk do të thotë se nuk pati më raste të tjera të shitjes së bashkëshorteve. Në fakt, rasti më i fundit u raportua në vitin 1913, kur një grua pretendoi se bashkëshorti i saj e shiti tek një kolegu i tij për vetëm 1 paund./ Thevintagenew-Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE

Blog

A mundet SHBA-ja të shkatërrojë njëkohësisht Rusinë dhe Kinën, pa armë bërthamore?

Publikuar

-

Nga

A mundet SHBA-ja të shkatërrojë njëkohësisht Rusinë dhe Kinën, pa armë bërthamore?

Nga Robert Farley “National Interest”

* Shtetet e Bashkuara, e kanë hedhur tashmë poshtë doktrinën e saj shpesh të keqkuptuar shpesh të “dy luftërave”, e destinuar dikur të ishte si një model për të siguruar mjetet për luftimin në dy luftëra rajonale njëkohësisht.

E projektuar për ta penguar Korenë e Veriut nga nisja e një lufte, teksa Shtetet e Bashkuara ishin të përfshira në luftime kundër Iranit ose Irakut, ideja e ndihmoi atë në dhënien formë të strategjive të pas Luftës së Ftohtë, kur Shtetet e Bashkuara nuk kishin më nevojë të përballeshin me kërcënimin sovjetik.

Por, sikur SHBA-së t’i duhej sot të luftonte njëkohësisht 2 luftëra, dhe jo kundër shteteve si Koreja e Veriut dhe Irani ? Po sikur Kina dhe Rusia të koordinohen sa duhet me njëra-tjetrën, për t’u përfshirë në një armiqësi të njëkohshme në Paqësor dhe në Evropë?

A mund të koordinojnë Pekini dhe Moska disa kriza, që do të shkaktonin 2 reagime të veçanta ushtarake amerikane? Ndoshta po, por mbase jo. Secili vend ka synimet e veta, dhe punon vazhdimisht për to. Ka shumë të ngjarë që njëri prej të dyve do të shfrytëzonte në mënyrë oportuniste një krizë ekzistuese, për të çuar më tej pretendimet e veta rajonale.

Për shembull, Moska mund të vendosë të pushtojë shtetet balltike nëse Shtetet e Bashkuara do të përfshihen në një përleshje të madhe në Detin e Kinës Jugore. Në çdo rast, lufta do të niste me nismën e Moskës apo të Pekinit.

Shtetet e Bashkuara, kanë përfitimet e veta nga status në të dyja rajonet dhe përgjithësisht (të paktën kur bëhet fjalë për fuqitë e mëdha), preferon të përdorë mjete diplomatike dhe ekonomike për të ndjekur qëllimet e veta politike.

Në rastin e këtij skenari, ashtu si gjatë Luftën e Dytë Botërore, ushtria amerikane do të mbante barrën e mbrojtjes së Evropës, ndërsa marina e saj do të përqendrohej në Paqësor. Forca Ajrore e SHBA-së (USAF) do të luante një rol mbështetës në të dy teatrot e luftës.

Rusisë i mungon aftësia për t’u përballur me NATO-n në Atlantikun e Veriut, dhe me siguri që nuk ka asnjë interes politik ta provojë diçka të tillë.

Kjo do të thotë që ndërsa Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj të NATO-s, mund të ndajnë disa burime për të kërcënuar hapësirën detare të Rusisë, marina amerikane mund të përqendrojë forcat e saj në Paqësor. Në varësi të kohëzgjatjes së konfliktit, Shtetet e Bashkuara mund të transportojnë asete të shumta të ushtrisë amerikane në Evropë, për të ndihmuar në çdo lloj luftë serioze atje.

Pjesa më e madhe e aeroplanmbajtëseve, nëndetëseve dhe luftanijeve amerikane do të përqendroheshin në Paqësorin dhe Oqeanin Indian kundër trupave kineze. Avianët me rreze të gjatë veprimi, do të operonin në të dyja fushë-betejat sipas nevojës.

Ushtria amerikane, do të ishte nën një presion të madh për të garantuar sa më shpejt që të jetë e fundit fitoren vendimtare në të paktën njërin nga frontet. Kjo mund ta nxisë SHBA-në të anojnë shumë në një drejtim me mjetet ajrore, hapësinore dhe ato kibernetike, me shpresën e arritjes së një fitoreje strategjike dhe politike, që do t’i jepte mundësi pjesës tjetër të ushtrisë të zhvendosej në frontin tjetër.

Duke pasur parasysh forcën e aleatëve amerikanë në Evropë, Shtetet e Bashkuara mund të përqendroheshin fillimisht në konfliktin në Paqësor. Struktura e aleancës amerikane në Paqësor ndryshon shumë nga ajo e Evropës.

Pavarësisht shqetësimit për angazhimin e aleatëve të veçantë amerikanë në Evropë, Uashingtoni s’ka asnjë arsye që të nisë luftën kundër Rusisë, përveç ruajtjes së integritetit të aleancës së NATO-s. Nëse Shtetet e Bashkuara hyjnë në një luftë të tillë, atë do ta pasojnë Gjermania, Franca, Polonia dhe Britania e Madhe.

Në shumicën e skenarëve konvencionale, edhe aleatët evropianë do t’i jepnin NATO-s një avantazh të jashtëzakonshëm afatmesëm mbi rusët. Rusia mund të marrë pushtojë vërtetë pjesë të Balltikut, por do të vuajë shumë nën fuqinë ajrore të NATO-s, dhe ka të ngjarë të mos mbajë dot për një kohë të gjatë një territor të pushtuar.

Në këtë kontekst, marina dhe forcat ajrore amerikane, do të luanin role mbështetëse dhe koordinuese, duke i dhënë aleatëve të NATO-s avantazhin e nevojshëm për të mposhtur rusët. Shtetet e Bashkuara mund të përballen me sfida më të vështira në Paqësor.

Japonia ose India mund të kenë vërtetë njëfarë interesi në Detin e Kinës Jugore, por kjo vështirë se garanton pjesëmarrjen e tyre në një luftë kundër Kinës. Struktura e aleancës së çdo konflikti të caktuar, do të varet nga aleatët.

Pra nga fakti nëse Filipinet, Vietnami, Koreja e Jugut, Japonia ose Tajvani, mund të bëhen shënjestra kryesore e Kinës. SHBA-ja mund të luftojë dhe të fitojë dy luftëra të mëdha në të njëjtën kohë, ose të paktën t’i afrohet fitores në një formë që as Rusia dhe Kina nuk e shpresojnë ndonjëherë.

Dhe SHBA-ja mund ta arrijë këtë, pasi vazhdon të ketë ushtrinë më të frikshme në botë, dhe sepse qëndron në krye të një aleance ushtarake jashtëzakonisht të fuqishme. Për më tepër, Rusia dhe Kina shfaqin lehtë probleme shumë të ndryshme ushtarake, duke i lejuar Shtetet e Bashkuara të ndajnë disa prej aseteve të tyre ushtarake në njërin apo tjetrin front.

Gjithsesi, e theksoj që kjo situatë nuk do të zgjaste përgjithmonë . Shtetet e Bashkuara nuk mund ta ruajnë pafundësisht këtë nivel dominimi, dhe për një periudhë afatgjatë do të duhet të zgjedhin me kujdes angazhimet e veta. Njëherazi, Shtetet e Bashkuara kanë krijuar një rend ndërkombëtar nga i cili po përfitojnë shumë nga vendet më të fuqishme dhe të zhvilluara në botë. Dhe për një farë kohe, ajo mund të mbështetet tek ata./ Përshtatur nga CNA.al

LEXO TE PLOTE