Connect with Us

Nga Luan Rama/“Blloku” i Isuf Kalos si autopsi e regjimit

Opinione

Nga Luan Rama/“Blloku” i Isuf Kalos si autopsi e regjimit

Publikuar

-

Në fakt jo pa vetëdije e kam lënë në periferinë e vëmendjes atë kohë të pakohë e të çuditshme të fillimvitit 1991, kur ndërsa regjimi komunist po rrokullisej në theqafje për ta mbyllur përgjithmonë kohën e vet, një zonë e Tiranës, ajo që prej të gjithëve njihej e thirrej me toponimin “Blloku”, u bë më në fund nga “Qyteti i Ndaluar”, në “Qyteti i Lejuar” për të gjithë.

Jo vetëm nga Tirana, por prej ngado që vinin, qytetarë të shumtë, do të kalonin domosdo mespërmes “Bllokut” si në një procesion të çuditshëm, të shtyrë sa prej kurreshtjes që zgjon instiktivisht tek njeriu gjëja e ndaluar, aq edhe prej ndjenjës së triumfit, që në kësi rastesh është krejt e përligjur.

Mirëpo, nëse në kujtesën time ajo kohë pothuaj ishte fshirë, vjen “Blloku” i Profesor Isuf Kalos, për të na thënë se ndërsa keni shëtitur e shëtisni ende nëpër rrugët dhe rruginat tij, mos e ushqeni veten me iluzionin se ia keni dalë ta shihni “Bllokun” apo më tepër se kaq, ta njihni e të mësoni misteret e tij.

Madje, kumti i tij shkon edhe më tej, teksa përmes përqasjesh të zgjedhura enkas, na sjell në vëmendje mesazhin e “Laokoontit”, që të kuptojmë se shembja e gardheve të “Bllokut” dhe rrëzimi i pushtetit të tij, nuk është domosdo edhe zhdukja e “Bllokut”, fenomen ndaj të cilit të qenit indiferentë mund të sjellë pasoja, siç në fakt ka sjellë përgjatë viteve të postkomunizmit.

Gjithësesi, bllokmenët, ata të vjetrit, siç përveçoheshin prej të tjerëve banorët e “Bllokut”, ishin larguar nga kjo jetë, më pak natyrshëm prej fatit e të shumtët të vrarë prej pushtetit të “Bllokut” të tyre që vetë e ngritën, ndërsa ata që ishin gjallë, u larguar nga sytë – këmbet për t’i shpëtuar zemërimit qytetar.

Ndërsa pasardhësit e tyre, të pazotë të mbronin emrin dhe nderin e baballarëve, pasi u fshehën atëkohë, janë rikthyer këtë kohë si minjtë e Dino Buxatit e i gjen sot në bllokun tjetër; në atë të pushtetit.
Simbolika e rrëzimit të Bllokut në realitetin shqiptar, u metaforizua si paralele e rrëzimi të murit të Berlinit edhe në Tiranë; në Tiranën e çudive, për të cilën Kadareja do të shkruante gati 10 vjet më vonë: “Po ç’është ky popull që në gropë i shtrirë,
Kujton aq krenarisht se është në majë?
Dhe kur përkundër, nga gropa del i lirë,
-Jam i rrëzuar! Klith me thirravaj?”

Mirëpo, ndërsa blloku u rrëzua sepse u rrëzua regjimi i tij, ndër ne, në nënvetëdijen tonë, si psikologji, si mentalitet, si mënyrë të menduari e të vepruari, por edhe si qasje e pushtetit, si filozofi qeverisjeje e si përmasë marrëdhënish ndërnjerëzore, “Blloku” shfaqet hera-herës, si për të na thënë se çlirimi, qoftë edhe prej një makthi a psikoze, nuk vjen domosdo me rrëzimin e rregjimit.

Këtë të vërtetë të madhe na e thotë në mënyrë të dyfishtë me “Bllokun” e tij edhe Profesor Isuf Kalo.

Së pari me këtë libër, sprovë për të fituar mbi të gjitha vetveten në raport me një kohë dëshmitarë i së cilës është, Profesor Kalo merr përsipër të na dëshmojë “Bllokun” nga brenda tij, siç nuk ka guxuar të paktën deri tani, ta bëjë ndonjë tjetër me aq realizëm dhe vërtetësi, deri edhe në detaje e intimitete.

Dhe së dyti, me debatet dhe reagimet që provokoi botimi i librit, (i cili ka në vetvete edhe grackën që shumëkënd mund ta çojë, siç edhe ndodhi, në gjykime të nxituara e shpesh të deformuara), u ka dhënë mundësinë lexuesve të zgjedhin, nëse do të merren me autorin apo me produktin e tij, pra me librin.

Natyrisht, emri i Isuf Kalos nuk është i panjohur. Edhe unë, besoj si shumica e shqiptarëve, e kam njohur atë më së pari si mjekun personal të Enver Hoxhës.
Kaq do të mjaftonte në atë kohë, por edhe sot natyrisht, për të mos i vënë në dyshim aftësitë e tij profesionale si mjek.
Ndërkaq, me librin e tij më të fundit, Isuf Kalo i krijon lexuesit oportunitetin që të njohë përveçse mjekun e zot, edhe intelektualin e elitës, qëmtuesin e vëmendshëm dhe rrëfimtarin elegant, që përmes një gjuhe të zgjedhur e të pasur në mjete shprehëse, e merr atë, pra lexuesin , dhe e çon në paskohë, duke e futur atje ku ai ka qënë vetë; në kupolën e Bllokut, në familjen e Enver Hoxhës, në dhomën, shtratin, në trupin e në mendjen e tij. Gjithkund, atje ku në fakt hyn vetëm mjeku.

E më tej, e përfshin lexuesin, e bën pjesë të asaj që doktori, tanimë në rolin e shkrimtarit, di, ka parë e ka dëgjuar në Bllok e në kulisat e tij, në zyrat e pushtetit e marrëdhëniet mes atyre njerëzve të mbështjellë me mister.

Në këtë mënyrë, me aftësinë e drejtpeshimit të situatave, të vlerësimit të rrethanave e gjendjeve psikoemocionale dhe mbi bazën e një analize gjakftohtë e të barazlarguar, edhe prej mundësisë që ia krijon koha prej gati tridhjetë vite distancë, Isuf Kalo ia del që përveçse të fitojë vetveten në dilemën mes asaj që di dhe asaj që vendos t’a ndajë me lexuesin, fiton edhe sfidën që “Bllokun” të na e japë edhe si autopsinë e rregjimit, e kryer mjeshtërisht prej një njeriu që duke qenë pikësëpari qytetar i angazhuar dhe jo indiferent ndaj fateve te vendit, ka zgjedhur t’ia shërbejë “raportin” e vet të autopsisë edhe lexuesit, jo thjeshtë që ky i fundit të jetë pasiv, por të kuptojë në thelbin e vet se çfarë ishte regjimi i “Bllokut” e të gjejë po vetë se përse “Blloku” është ende ndër ne; diku si fantazmë e diku tjetër si nostalgji, si burg apo si privilegj, si makth a si hierarki sociale.

LEXO EDHE:  Pse LSI zgjodhi Petrit Vasilin ministër Drejtësie/Luan Rama Kryetar Grupi

Isuf Kalo nuk i ka zgjedhur vetë personazhet e tij.  Ata, personazhet e zgjodhën atë, e ai vetëm ia jep lexuesit ashtu siç i ka parë e njohur ata vetë, drejtpërdrejt.

Dikujt mund të mos i pëlqejë, por Isuf Kalo ka zgjedhur të jetë i vërtetë në përshkrimin e tyre. Edhe përmes detajesh në dukje krejt të parëndësishme, ai na zbulon karakterin dhe natyrën e atyre njerëzve, të cilët sa u bënë ata që ishin prej rregjimit dhe ideologjisë që zgjodhën, aq edhe i dhanë rregjimit natyrën e egoizmit, pabesisë dhe hakmarrjes së tyre.

Sado që autori nuk na ka dhënë një libër për Enver Hoxhën, siç në fakt presupozohej të ishte duke patur parasyshë edhe se çfarë ka qenë Isuf Kalo për të e në raport me të, prapëseprapë, nuk mund të mos ishte ai në qendër të librit si personazhi kryesor, edhe pse më shumë vëmendje e hapsirë realisht kanë marrë Nexhmije Hoxha dhe Ramiz Alia.

Gjithësesi, natyrshëm edhe kur flet për këto dy personalitetet e fundit apo edhe kur flet për të tjerët, sidomos për Hysni Kapon dhe Mehmet Shehun, prapë aty e gjithkund është Enveri, siç është Enveri në fund të fundit i gjithë “Blloku”.

Me të gjithë personazhet e librit të vet, Isuf Kalo është një qëmtues i vëmendshëm dhe i kujdesshëm, është një analizues i plotë i natyrës së tyre po aq sa edhe i fakteve lidhëse, të cilat autori i ka zgjedhur enkas për të na dhënë mundësinë të njohim brendësinë e karaktereve dhe kompleksitetin që shfaqin ata.

Falë zotësisë për t’i lexuar personazhet në detaje dhe aftësisë për t’i analizuar ata edhe si karaktere psikologjikë, autori i librit na jep përmes dimensionit vëzhgues të personalitetit, edhe natyrën psikologjike të lindur të protagonistëve.

Më tej akoma, fakti që përgjatë veprës duket sikur Doktor Kalo e trajton jo në proporcion etik individin Enver me udhëheqësin dhe diktatorin Enver, ka të bëjë mendoj unë më së shumti, edhe me të drejtën që ai ka zgjedhur të na rrëfejë aq sa ka parë e mësuar nga Enveri në marrëdhëniet me të si pacient, dhe masën e lejuar të të qenit në brendësi të ngjarjeve prej prapaskenës ku ai i ka ndjekur.

suf Kalo është konsekuent në respektimin e marrëdhënies mjek – pacient. Ai asnjëherë nuk e tejkalon atë, e kjo i jep doktorit shenjtërinë e nevojshme që duhet të ketë çdo profesionist i asaj fushe.

Po ndërkaq, ai nuk mund të mos shfaqet përballë lexuesit edhe ai që është përtej mjekut, i çveshur nga bluza e bardhë, njeriu qytetar dhe intelektuali kurajoz, i vetëdijshëm që kontributet e vyera, asnjëherë nuk janë jashtë kohës e gjithmonë vlejnë.

Pavarësisht të gjithave, botimi i librit është një kontribut i vlefshëm për të njohur nga brenda një botë të cilën e kemi njohur, perceptuar dhe gjykuar së jashtmi e shpesh herë në mënyrë empirike.
Isuf Kalo ka qenë i vetëdijshëm për barrën e angazhimit të vet. Në mënyrë kurajoze ai nuk i është shmangur asaj. Përkundrazi, me shumë qytetari i del për zot dhe na jep një model, që në fund të fundit është zgjedhje e tij.

Kam patur rast të lexoj edhe të tjerë libra të shkruar prej mjekësh personalë udhëheqësish të ndryshëm; mbretër, diktatorë, presidentë, si për shembull “Unë kam qenë doktori i Hitlerit” të Kurt Krueger, “Jovanka Broz – Tito bashkë-sundimtarë”, të mjekut personal të Titos, Prof. Dr. Alexander Matunoviq etj. por ajo që e bën të veçantë librin e Isuf Kalos, është realizmi deri ne detaj dhe natyrshmëria e rrëfimit, si dëshmi e dimensionit intelektual të autorit, i cili me sa duket e ka patur shumë mirë parasysh gjatë kohës kur shkruante librin, thënien e Viktor Hugoit se: “Krijuesi i librit është autori, krijuesi i fatit të tij është shoqëria”.

Duke e parë dhe analizuar nga ky kendvështrim dhe duke respektuar shenjtërinë e procesit krijues që është e drejtë ekskluzive e autorit, Profesor Isuf Kalo ia del sukseshëm jo vetëm të na japë një vepër dinjitoze, por të na ofrojë edhe një kontribut të vyer më shumë se sa për njohjen e disa të panjohurave të “Bllokut” dhe personazheve të tij, për analizën e matur e të vendosur në kontekstin e kohës së cilës i referohet, ç’ka i jep atij dorë e mundësi të jetë bindës dhe i besueshëm.

E ndërsa na shkruan për njerëz realë, për ngjarje të verteta e për një kohë historike të caktuar, vepra i tejkalon të gjitha e vjen edhe si mesazh universal se e keqja është gjithnjë aty, njësoj si sëmundja, e rrezikshme e kërcënuese, nëse nuk e kurojmë me terapitë e nevojshme, dhe për më keq akoma, nëse e harrojmë e kënaqemi me faktin që nuk ka shenja apo gjurmë të shfaqjes së saj.

“Disa libra nuk janë shkruar vetëm për të na mësuar diçka, por edhe për të na treguar se autori ka qenë njeri i ditur”. Kështu ka thënë shkrimtari i madh gjerman Gëte.
Dhe Profesor Isuf Kalo, ia ka dalë në të dyja./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

“Bild na ka borxh një shpjegim”, Nano: Pse u fshi artikulli për Lulzim Bashën

Publikuar

-

Nga

“Bild” na ka borxh një shpjegim”. Kështu u shpreh në monologun e tij në “Provokacija” Mustafa Nano.

Moderatori iu referua artikullit të gazetës prestigjoze gjermane për çështjen e lobimit rus. Teksa Nano i cilëson “broçkulla kolosale”, mes të tjerash në shkrim thuhej se Lulzim Basha ka lobuar me rusët për të penguar procesin e integrimit të vendit. Ndërkohë, pa kaluar shumë orë, artikulli u fshi.

Pikërisht përë këtë veprim, Nano shprehet se gazeta duhet të japë një shpjegim, mbi arsyet që e çuan të ndërmarrë një gjë të tillë.

Unë mendoj se “Bild” duhet ta shpjegojë këtë gjë në mos, reputacioni i vet vihet në dyshim të paktën tek shqiptarët të cilët kanë jetuar gjithmonë me idenë se mediat e rëndësishme europiane janë të rëndësishme edhe për faktin që kanë një marrëdhënie të caktuar me të vërtetën”, shprehet Nano mes të tjerash.

Monologu i Mustafa Nanos në ‘Provokacija”:  

Këto ditë shqiptarët kanë dëgjuar të flitet për gazetën gjermane “Bild”, e cila është një gazetë shumë e rëndësishme, madje është më e rëndësishme në termat e tirazhit. Ka dekada që është gazeta më e rëndësishme në Europë. Ka shitur gjithë kohën miliona kopje edhe sot kur interneti ka bërë punën e vet dhe ka afektuar gjithë botën tjetër të medias në versionin print. Gazeta “Bild” mbahet akoma në këto nivele, shet miliona kopje, arsyeja është e thjeshtë, është një gazetë tabloid, me fjalë të tjera bulevardeske që është e fokusuar tek lajmet sensasionale, tek thashethemet. Dhe këto thashetheme jepen në një gjuhë të shkujdesur, është e fokusuar gjithashtu tek seksizmi. Pra janë që ndjellin vëmendje. Shkruhet në këtë gazetë edhe për gjëra serioze, por shkruhet nga një këndshikimi i veçantë dhe shkruhet siç e thashë me një gjuhë të shkujdesur. Që shkruhet për gjëra të rëndësishme duket edhe te fotografia që unë kam zgjedhur që është portreti i Angela Merkelit.

Në këtë kuadër gazeta “Bild” ka publikuar një shkrim për Shqipërinë, më saktë Partinë Demokratike të Shqipërisë dhe për Luzlim Bashën, i cili sipas gazetës Bild, që i referohet gazetës “Mother Jones” ka paguar shumë të mëdha parash me synimin për të sabotuar procesin e integrimit të Shqipërisë në BE dhe duke lidhur në këtë funksion aleanca të çuditshme thotë “Bild” me qasje ruse anti-shqiptare.

Sipas meje kjo është një gjepurë kolosale. Është e vërtetë që Lulzim Basha ka paguar qindra mijëra euro, më saktë dollarë. Ka paguar saktësisht 675 mijë dollar, kjo është një gjë e provuar, e pranuar edhe nga vetë Lulzim Basha dhe ai akoma ka nevojë të shpjegohet për këtë gjë. Duhet të na thotë se cili është burimi i këtyre parave. Por këto para janë paguar dhe janë harxhuar në mënyrën që Lulzim Basha t’i garantonte vetes një lloj afirmimi ndërkombëtar. Ishte koha kur opozita ishte si e izoluar, kishte braktisur institucionet dhe Lulzim Basha kishte nevojë për një akses pak më shumë në arenën ndërkombëtare sepse të gjithë ndërkombëtarët në atë periudhë mbështesnin qeverinë në aksionin e vet politik dhe ishin kundër opozitës.

LEXO EDHE:  LSI apel për reformën zgjedhore

LEXO EDHE:  75-vjetori i çlirimit të Tiranës/ Luan Rama: 17 nëntori i 1944 si medalje krenarie e luftës balliste për çlirimin e Shqipërisë

Ky është shpjegimi i asaj pagese dhe në këtë kuptim unë përsëris, pretendimi i gazetës “Bild” që këto para janë paguar për të sabotuar integrimin e Shqipërisë në BE, apo janë paguar ngaqë Lulzim Basha është pro rusëve. Janë broçkulla kolosale. Bild e ka bërë këtë shkrim dhe deri këtu nuk ka ndonjë gjë të keqe, është një shkrim i gabuar, por shkrimet e gabuara bëhen në të gjitha gazetat. Problemi nuk është ky, problemi u verifikua të nesërmen e ditës që ky shkrim u publikua sepse të nesërmen e asaj dite shkrimi në fjalë mungonte, ishte hequr në mënyrën më të çuditshme në mënyrën më skandaloze.

Është një gjë që mendoni se ndodh vetëm në Shqipëri, por ja bën vaki edhe me gazetat e rëndësishme të Europës. Ne “Bild” na ka borxh një shpjegim. Në fakt këtë shpjegima ua ka borxh edhe lexuesve të vet gjermanë. Por duke qenë se në këtë shkrim flitet për Shqipërinë na ka borxh një shpegim, duhet të na thotë pse ai shkrim është hequr. Mund të jetë hequr ndoshta se aty thuhen të pavërteta dhe drejtuesit e “Bild” ndoshta janë bindur se aty thuhen të pavërteta. Mirëpo në një rrethanë të tillë “Bild” do bënte atë që bëjnë gazetat serioze në botë. Do bënte një përgënjshtrim, nuk turpërohej, përkundrazi shpëtonte faqen e vet të zezë. Këtë përgënjeshtrim Bild nuk e ka bërë. Atëherë çfarë ka ndodhur? Ka shumë shqiptarë që mendja u shkon se “Bild” është paguar për ta hequr atë shkrim. Kjo në fakt është një paranojë shqiptare, madje edhe e shpifur shqiptare. Ne e kemi demostruar se në rrethana të ngjashme mendja na shkon te korrupsioni i personazheve, siç kemi bërë me ambasadorët këtu apo edhe me personazhe të tjerë. Apo siç është bërë gjatë gjithë këtyre muajve me tezën se të gjithë  ndërkombëtarët janë blerë nga kryeministri i Shqipërisë. Megjithatë shqiptarët kanë të drejtë ta mendojnë këtë për sa kohë qe “Bild” nuk ka vendosur të japë shpjegimet e veta.

Unë mendoj se “Bild” duhet ta shpjegojë këtë gjë në mos, reputacioni i vet vihet në dyshim të paktën tek shqiptarët të cilët kanë jetuar gjithmonë me idenë se mediat e rëndësishme europiane janë të rëndësishme edhe për faktin që kanë një marrëdhënie të caktuar me të vërtetën./abcnews

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Klodian Tomorri/ Këta s’bëjnë dot një udhëzim, jo të ndërtojnë shtëpitë e njerëzve

Publikuar

-

Nga

Heqja e tatimit mbi vleren e shtuar per ndertimin e banesave, qe u shemben nga termeti eshte lajmeruar qe ne fillim te dhjetorit. Por nuk ka hyre ende ne fuqi. Arsyeja? Qeveria ka dy muaj qe nuk ben dot VKM-ne, ku percaktohen kriteret dhe procedurat e heqjes se TVSH-se. Vazhdojne e zvarrisin.

Ligji per rivleresimin e pasurive te paluajtshme eshte miratuar qe ne daten 18 dhjetor ne Parlament. Ka hyre ne fuqi ne daten 13 janar. Por rivleresimin nuk e ben dot. Arsyeja? Ministria e Financave dhe Agjencia Shteterore e Kadastres nuk kane bere ende udhezimin qe percakton kriteret dhe procedurat se si behet rivleresimi.

Fondacionet dhe organizatat bamirese kane filluar ndertimin e banesave per te strehuar familjet qe sot jane jashte ne te ftohte sepse kane humbur shtepite. Po e bejne duke paguar 20 per qind TVSH.

Per cdo shtepi qe kushton 25 mije euro, shteti merr 5 mije euro TVSH duke e cuar koston ne 30 mije euro. Ky eshte biznes me fatkeqesine. Paturpesi apo paaftesi, kete e di qeveria. E di Ministria e Rindertimit, Ministria e Financave, Zevendeskryeministri, Kryeministri dhe kushdo tjeter qe ka detyren te pergatise VKM-ne. Por keta nuk kane kohe te merren me keshtu vogelsirash sepse po punojne per te zgjidhur problemet madhore te globit.

Njerezit jane duke pritur te rivleresojne pasurite, por nuk e bejne dot sepse Kadastra e Artan Lames dhe Ministria e Financave pertojne te bejne nje udhezim dy faqe. Pastaj ankohen se pse bien te ardhurat.

LEXO EDHE:  Batonorgjia e dhimbshme e Kryeministrit të vendit tim!

LEXO EDHE:  75-vjetori i çlirimit të Tiranës/ Luan Rama: 17 nëntori i 1944 si medalje krenarie e luftës balliste për çlirimin e Shqipërisë

Pertesa eshte semundje boterore e burokrateve. Por ka kufi. Vendi nuk eshte ne situate normale. Ka me mijera njerez qe jane neper cadra. Ne vend qe te falenderojne donatoret, qe kane ndihmuar duke dhuruar para dhe duke ulur koston qe duhet te paguante shteti, shkojne i taksojne.

Ja keshtu. Keta s’bejne dot nje cope udhezimi, do ndertojne banesat e njerezve.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Skënder Minxhozi/ Dita kur Ilir Meta bënte mirë të heshtte

Publikuar

-

Nga

Të dish të heshtësh, shumë shpesh, është po aq e rëndësishme sa të dish të flasësh. Një mësim i thjeshtë jete për cilindo që ka provuar me pezmatim koston e fjalëve të thëna pa vend. E kishte një rast për të heshtur edhe presidenti i Republikës sot, më 21 janar, por vendosi ta shpërfillë. Paçka se Ilir Meta është ndoshta njeriu më i interesuar në këtë vend, që të mos hyjë në hollësitë e kësaj date, kur fati i tij politik u përkthye brenda orësh në një tragjedi që vazhdon të mbajë pezull një pjesë të kujtesës tonë kolektive.

Lexojeni çfarë na thotë sot presidenti për 21 janarin e vitit 2011: Ai 21 janar na kujton se politika ka përdorur dhunën për të arritur objektivat politike në mënyrë të pandershme! Pra, sipas presidentit, edhe nëntë vjet pas atij krimi shtetëror të pandëshkuar ende, teorema mbetet ajo më banalja, e prodhuar pak orë pas vrasjeve: opozita manipuloi protestuesit, ju mbushi xhepat me gurë dhe i yshti për dhunë ndaj godinës së qeverisë dhe i shtyu drejt dhunës.

Se ç’ndodhi më pas, se cila qe dinamika e asaj që pasoi, fajtorët e humbjes së jetëve, e vërteta mbi shkallën dhe përmasat e dhunës, tensioni real që u prodhua në bulevard, sjellja e policisë, Gardës, fakti që vetëm njëra palë posedonte dhe përdori armë, vendi ku u vranë viktimat (larg perimetrit të Kryeministrisë) – të gjitha këto nuk kanë as edhe një gram rëndësi për Ilir Metën.

Për të ka rëndësi të kapet fort, si aleati i tij më jetëgjatë në politikën shqiptare, Sali Berisha, pas qerres pa rrota të grushtit të shtetit, të cilën s’e besoi as edhe për sekondë as ai që e shpiku. Deklarimi i presidentit se 21 janari ishte fryt i protestuesve të manipuluar, e jo i shtetit me kobure në brez e të dalë mendsh, është në fund të fundit një përpjekje e tij për të shpëtuar alibinë politike të janarit 2011. Kjo duket dhe është e lexueshme që larg.

Pyetja është një tjetër: përse Ilir Meta kërkoi të zbulojë kot petët e këtij lakrori të sikletshëm sot, kur mund të kishte hedhur në rrjetet sociale ndonjë nga fotot me ngjitje malesh apo me fitoret e Celltikut? Pse kërkoi të kthehet në vendin e një krimi shtetëror, duke e ditur se 21 janari është një ndër ato ngjarje kur shteti ka vetëm alibinë qesharake dhe krejt cinike “s’kam faj unë pse erdhët, meqë erdhët ju vrava”!

LEXO EDHE:  Iku si një mjellmë e bardhë/ Luan Rama dedikim lamtumire për Sadije Agollin

LEXO EDHE:  Iku si një mjellmë e bardhë/ Luan Rama dedikim lamtumire për Sadije Agollin

Është krijuar një komision hetimor për puçin e 21 janarit. Njëri ndër turpet e parlamentarizmit shqiptar. Një komision me tre kryetarë që shkonin e vinin, por pa raport final. Kërkojeni raportin final të këtij komisioni, pyesni edhe juristët e famshëm të PD në Kuvend që kanë qenë anëtarë të tij. Ku e kanë raportin final të punës së tyre hetimore? S’ka raport sepse s’ka patur puç! Ka patur vetëm një vrasje në seri në bulevard, e që sot Ilir Meta bën sikur s’e kujton.

Logjika e presidentit rezonon në mënyrë shumë të çuditshme me atë që ndodhi vitin e shkuar në të njëjtin vend, pra tek kryeministria. Me këtë manipulimin e protestuesve që thotë Meta, i bie që në dhjetë protestat e dhunshme të opozitës nga shkurti deri në majin e vitit 2019, të ishin vrarë nja 50-60 veta dhe qeveria të mos merrte asnjë përgjegjësi mbi vete. Sepse, siç ka thënë Presidenti, “ai 21 janar na kujton se politika ka përdorur dhunën për të arritur objektivat politike në mënyrë të pandershme”. Po e berë në det, thonë vlonjatët, kripa ta sjell në gjellë.

21 janari tashmë është një ngjarje që mund të zbardhet vetëm nga SPAK. Është detyrim historik ndaj të vrarëve, që të bëhet transparencë mbi atë akt ekstrem të papërgjegjshmërisë shtetërore. Ndoshta kështu do të moderojnë fjalët edhe ata që janë mësuar të vijojnë me përrallat bajate të propogandës zyrtare të asaj kohe të çmendur, kur shteti vriste shtetasit e vet…

LEXO TE PLOTE