Connect with Us

Nga Luan Rama/“Blloku” i Isuf Kalos si autopsi e regjimit

Opinione

Nga Luan Rama/“Blloku” i Isuf Kalos si autopsi e regjimit

Publikuar

-

Në fakt jo pa vetëdije e kam lënë në periferinë e vëmendjes atë kohë të pakohë e të çuditshme të fillimvitit 1991, kur ndërsa regjimi komunist po rrokullisej në theqafje për ta mbyllur përgjithmonë kohën e vet, një zonë e Tiranës, ajo që prej të gjithëve njihej e thirrej me toponimin “Blloku”, u bë më në fund nga “Qyteti i Ndaluar”, në “Qyteti i Lejuar” për të gjithë.

Jo vetëm nga Tirana, por prej ngado që vinin, qytetarë të shumtë, do të kalonin domosdo mespërmes “Bllokut” si në një procesion të çuditshëm, të shtyrë sa prej kurreshtjes që zgjon instiktivisht tek njeriu gjëja e ndaluar, aq edhe prej ndjenjës së triumfit, që në kësi rastesh është krejt e përligjur.

Mirëpo, nëse në kujtesën time ajo kohë pothuaj ishte fshirë, vjen “Blloku” i Profesor Isuf Kalos, për të na thënë se ndërsa keni shëtitur e shëtisni ende nëpër rrugët dhe rruginat tij, mos e ushqeni veten me iluzionin se ia keni dalë ta shihni “Bllokun” apo më tepër se kaq, ta njihni e të mësoni misteret e tij.

Madje, kumti i tij shkon edhe më tej, teksa përmes përqasjesh të zgjedhura enkas, na sjell në vëmendje mesazhin e “Laokoontit”, që të kuptojmë se shembja e gardheve të “Bllokut” dhe rrëzimi i pushtetit të tij, nuk është domosdo edhe zhdukja e “Bllokut”, fenomen ndaj të cilit të qenit indiferentë mund të sjellë pasoja, siç në fakt ka sjellë përgjatë viteve të postkomunizmit.

Gjithësesi, bllokmenët, ata të vjetrit, siç përveçoheshin prej të tjerëve banorët e “Bllokut”, ishin larguar nga kjo jetë, më pak natyrshëm prej fatit e të shumtët të vrarë prej pushtetit të “Bllokut” të tyre që vetë e ngritën, ndërsa ata që ishin gjallë, u larguar nga sytë – këmbet për t’i shpëtuar zemërimit qytetar.

Ndërsa pasardhësit e tyre, të pazotë të mbronin emrin dhe nderin e baballarëve, pasi u fshehën atëkohë, janë rikthyer këtë kohë si minjtë e Dino Buxatit e i gjen sot në bllokun tjetër; në atë të pushtetit.
Simbolika e rrëzimit të Bllokut në realitetin shqiptar, u metaforizua si paralele e rrëzimi të murit të Berlinit edhe në Tiranë; në Tiranën e çudive, për të cilën Kadareja do të shkruante gati 10 vjet më vonë: “Po ç’është ky popull që në gropë i shtrirë,
Kujton aq krenarisht se është në majë?
Dhe kur përkundër, nga gropa del i lirë,
-Jam i rrëzuar! Klith me thirravaj?”

Mirëpo, ndërsa blloku u rrëzua sepse u rrëzua regjimi i tij, ndër ne, në nënvetëdijen tonë, si psikologji, si mentalitet, si mënyrë të menduari e të vepruari, por edhe si qasje e pushtetit, si filozofi qeverisjeje e si përmasë marrëdhënish ndërnjerëzore, “Blloku” shfaqet hera-herës, si për të na thënë se çlirimi, qoftë edhe prej një makthi a psikoze, nuk vjen domosdo me rrëzimin e rregjimit.

Këtë të vërtetë të madhe na e thotë në mënyrë të dyfishtë me “Bllokun” e tij edhe Profesor Isuf Kalo.

Së pari me këtë libër, sprovë për të fituar mbi të gjitha vetveten në raport me një kohë dëshmitarë i së cilës është, Profesor Kalo merr përsipër të na dëshmojë “Bllokun” nga brenda tij, siç nuk ka guxuar të paktën deri tani, ta bëjë ndonjë tjetër me aq realizëm dhe vërtetësi, deri edhe në detaje e intimitete.

Dhe së dyti, me debatet dhe reagimet që provokoi botimi i librit, (i cili ka në vetvete edhe grackën që shumëkënd mund ta çojë, siç edhe ndodhi, në gjykime të nxituara e shpesh të deformuara), u ka dhënë mundësinë lexuesve të zgjedhin, nëse do të merren me autorin apo me produktin e tij, pra me librin.

Natyrisht, emri i Isuf Kalos nuk është i panjohur. Edhe unë, besoj si shumica e shqiptarëve, e kam njohur atë më së pari si mjekun personal të Enver Hoxhës.
Kaq do të mjaftonte në atë kohë, por edhe sot natyrisht, për të mos i vënë në dyshim aftësitë e tij profesionale si mjek.
Ndërkaq, me librin e tij më të fundit, Isuf Kalo i krijon lexuesit oportunitetin që të njohë përveçse mjekun e zot, edhe intelektualin e elitës, qëmtuesin e vëmendshëm dhe rrëfimtarin elegant, që përmes një gjuhe të zgjedhur e të pasur në mjete shprehëse, e merr atë, pra lexuesin , dhe e çon në paskohë, duke e futur atje ku ai ka qënë vetë; në kupolën e Bllokut, në familjen e Enver Hoxhës, në dhomën, shtratin, në trupin e në mendjen e tij. Gjithkund, atje ku në fakt hyn vetëm mjeku.

E më tej, e përfshin lexuesin, e bën pjesë të asaj që doktori, tanimë në rolin e shkrimtarit, di, ka parë e ka dëgjuar në Bllok e në kulisat e tij, në zyrat e pushtetit e marrëdhëniet mes atyre njerëzve të mbështjellë me mister.

Në këtë mënyrë, me aftësinë e drejtpeshimit të situatave, të vlerësimit të rrethanave e gjendjeve psikoemocionale dhe mbi bazën e një analize gjakftohtë e të barazlarguar, edhe prej mundësisë që ia krijon koha prej gati tridhjetë vite distancë, Isuf Kalo ia del që përveçse të fitojë vetveten në dilemën mes asaj që di dhe asaj që vendos t’a ndajë me lexuesin, fiton edhe sfidën që “Bllokun” të na e japë edhe si autopsinë e rregjimit, e kryer mjeshtërisht prej një njeriu që duke qenë pikësëpari qytetar i angazhuar dhe jo indiferent ndaj fateve te vendit, ka zgjedhur t’ia shërbejë “raportin” e vet të autopsisë edhe lexuesit, jo thjeshtë që ky i fundit të jetë pasiv, por të kuptojë në thelbin e vet se çfarë ishte regjimi i “Bllokut” e të gjejë po vetë se përse “Blloku” është ende ndër ne; diku si fantazmë e diku tjetër si nostalgji, si burg apo si privilegj, si makth a si hierarki sociale.

LEXO EDHE:  “Te blloku, te blloku”/ Gazetarja tregon se si u ndje pas gjesteve të Ramës

Isuf Kalo nuk i ka zgjedhur vetë personazhet e tij.  Ata, personazhet e zgjodhën atë, e ai vetëm ia jep lexuesit ashtu siç i ka parë e njohur ata vetë, drejtpërdrejt.

Dikujt mund të mos i pëlqejë, por Isuf Kalo ka zgjedhur të jetë i vërtetë në përshkrimin e tyre. Edhe përmes detajesh në dukje krejt të parëndësishme, ai na zbulon karakterin dhe natyrën e atyre njerëzve, të cilët sa u bënë ata që ishin prej rregjimit dhe ideologjisë që zgjodhën, aq edhe i dhanë rregjimit natyrën e egoizmit, pabesisë dhe hakmarrjes së tyre.

Sado që autori nuk na ka dhënë një libër për Enver Hoxhën, siç në fakt presupozohej të ishte duke patur parasyshë edhe se çfarë ka qenë Isuf Kalo për të e në raport me të, prapëseprapë, nuk mund të mos ishte ai në qendër të librit si personazhi kryesor, edhe pse më shumë vëmendje e hapsirë realisht kanë marrë Nexhmije Hoxha dhe Ramiz Alia.

Gjithësesi, natyrshëm edhe kur flet për këto dy personalitetet e fundit apo edhe kur flet për të tjerët, sidomos për Hysni Kapon dhe Mehmet Shehun, prapë aty e gjithkund është Enveri, siç është Enveri në fund të fundit i gjithë “Blloku”.

Me të gjithë personazhet e librit të vet, Isuf Kalo është një qëmtues i vëmendshëm dhe i kujdesshëm, është një analizues i plotë i natyrës së tyre po aq sa edhe i fakteve lidhëse, të cilat autori i ka zgjedhur enkas për të na dhënë mundësinë të njohim brendësinë e karaktereve dhe kompleksitetin që shfaqin ata.

Falë zotësisë për t’i lexuar personazhet në detaje dhe aftësisë për t’i analizuar ata edhe si karaktere psikologjikë, autori i librit na jep përmes dimensionit vëzhgues të personalitetit, edhe natyrën psikologjike të lindur të protagonistëve.

Më tej akoma, fakti që përgjatë veprës duket sikur Doktor Kalo e trajton jo në proporcion etik individin Enver me udhëheqësin dhe diktatorin Enver, ka të bëjë mendoj unë më së shumti, edhe me të drejtën që ai ka zgjedhur të na rrëfejë aq sa ka parë e mësuar nga Enveri në marrëdhëniet me të si pacient, dhe masën e lejuar të të qenit në brendësi të ngjarjeve prej prapaskenës ku ai i ka ndjekur.

suf Kalo është konsekuent në respektimin e marrëdhënies mjek – pacient. Ai asnjëherë nuk e tejkalon atë, e kjo i jep doktorit shenjtërinë e nevojshme që duhet të ketë çdo profesionist i asaj fushe.

Po ndërkaq, ai nuk mund të mos shfaqet përballë lexuesit edhe ai që është përtej mjekut, i çveshur nga bluza e bardhë, njeriu qytetar dhe intelektuali kurajoz, i vetëdijshëm që kontributet e vyera, asnjëherë nuk janë jashtë kohës e gjithmonë vlejnë.

Pavarësisht të gjithave, botimi i librit është një kontribut i vlefshëm për të njohur nga brenda një botë të cilën e kemi njohur, perceptuar dhe gjykuar së jashtmi e shpesh herë në mënyrë empirike.
Isuf Kalo ka qenë i vetëdijshëm për barrën e angazhimit të vet. Në mënyrë kurajoze ai nuk i është shmangur asaj. Përkundrazi, me shumë qytetari i del për zot dhe na jep një model, që në fund të fundit është zgjedhje e tij.

Kam patur rast të lexoj edhe të tjerë libra të shkruar prej mjekësh personalë udhëheqësish të ndryshëm; mbretër, diktatorë, presidentë, si për shembull “Unë kam qenë doktori i Hitlerit” të Kurt Krueger, “Jovanka Broz – Tito bashkë-sundimtarë”, të mjekut personal të Titos, Prof. Dr. Alexander Matunoviq etj. por ajo që e bën të veçantë librin e Isuf Kalos, është realizmi deri ne detaj dhe natyrshmëria e rrëfimit, si dëshmi e dimensionit intelektual të autorit, i cili me sa duket e ka patur shumë mirë parasysh gjatë kohës kur shkruante librin, thënien e Viktor Hugoit se: “Krijuesi i librit është autori, krijuesi i fatit të tij është shoqëria”.

Duke e parë dhe analizuar nga ky kendvështrim dhe duke respektuar shenjtërinë e procesit krijues që është e drejtë ekskluzive e autorit, Profesor Isuf Kalo ia del sukseshëm jo vetëm të na japë një vepër dinjitoze, por të na ofrojë edhe një kontribut të vyer më shumë se sa për njohjen e disa të panjohurave të “Bllokut” dhe personazheve të tij, për analizën e matur e të vendosur në kontekstin e kohës së cilës i referohet, ç’ka i jep atij dorë e mundësi të jetë bindës dhe i besueshëm.

E ndërsa na shkruan për njerëz realë, për ngjarje të verteta e për një kohë historike të caktuar, vepra i tejkalon të gjitha e vjen edhe si mesazh universal se e keqja është gjithnjë aty, njësoj si sëmundja, e rrezikshme e kërcënuese, nëse nuk e kurojmë me terapitë e nevojshme, dhe për më keq akoma, nëse e harrojmë e kënaqemi me faktin që nuk ka shenja apo gjurmë të shfaqjes së saj.

“Disa libra nuk janë shkruar vetëm për të na mësuar diçka, por edhe për të na treguar se autori ka qenë njeri i ditur”. Kështu ka thënë shkrimtari i madh gjerman Gëte.
Dhe Profesor Isuf Kalo, ia ka dalë në të dyja./CNA.al

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Andi Bushati/ Koronavirusi fle në mushkritë e Rilindjes

Publikuar

-

Nga

bushati shkund opoziten

Edhe mënyra se si sillen ndaj të papriturave të natyrës i veçon regjimet autoritariste nga ato demoktatike. Këtë dëshmon rasti i fundit i koronavirusit që rrezikon të kthehet nga një epidemi në pandemi.

Në Kinen ende monopartiake, shteti autoritarist i Xi Jinpingut rrefuzoi për një kohë të gjatë ta njihte publikisht problemin. Zyrtarët partiakë në qytetin e parë që u prek, në Wuhan shtruan një banket me 40 mijë vetë për të dëshmuar se nuk ka vend për panik.

Heroi tashmë i vdekur, mjeku oftamolog, Li Wenliang u thirr nga policia dhe u detyrua të nënshkruante të kundërtën e asaj që besonte, megjithëse ai i kishte pohuar që më 20 dhjetor, kolegëve rrezikshmërinë e virusit vdekjeprures.

Ndërkohë policia e drejtuar nga partia komuniste, që preokupohet më shumë për imazhin e regjimit sesa për mposhtjen e epidemisë, ka ndaluar deri më tani 351 vetë, për “përhapje lajmesh të rreme” dhe ka dëbuar nga vendi tre reporterë të Wall Street Journal. Shumë qytetarë që kanë vendosur të dëshmojnë në internet për defektet e sistemit mjeksor të regjimit komunist, ose nuk gjenden më në rrjet, ose janë zhdukur. Ajo që ndodh është e qartë: rregjimeve u intereson më shumë propaganda sesa realiteti sado i rëndë që të jetë ai.

Qasja ouruelliane që komunistët kinezë patën në javët e para ndaj kronavirusit po krahasohet gjithnjë e më tepër me trajtimin që paraardhësit e tyre rusë i bënë shpërthimit të centralit bërthamor të Çernobilit, natën e 26 prillit 1986. Ata e mbajtën të fshehtë për 48 orë katastrofën deri sa vala e lartë e radioaktivitetit u rregjistrua në Suedi, duke shkaktuar një numër të konsiderueshëm viktimash. Regjimi sovjetik i’u vërsul me një valë akuzash për shpifje mediave perendimore që filluan të informojnë për të vërtetën deri sa u detyrua ta pranojë atë me një kosto shumë më të lartë.

Po të krahasojmë këtë lloj qasjeje me atë që shohim në Europën perendimore, e konkretisht me nënyrën se si Italia po sillet me shpërthimin e epidemisë gjendja ndryshon si nata me ditën.

Qeveria e Romës veproi menjëherë me transparencë, njoftoi në kohë reale për çdo të infektuar dhe person që humbi jetn, dëshmoi vërtetësi për masat e karantinës dhe tregoi se ku gjendeshin spitalet e ngritura enkas për këtë emergjencë.

Mes këtyre dy tablove, midis sjelljes së një rregjimi diktatoral dhe një pushteti demokratik, qëndrimi që po adopton Shqipëria, tani që duket sikur rreziku po na troket, i ngjan më shumë modelit të parë.

LEXO EDHE:  BE shpejton integrimin e bllokut të Ballkanit perëndimor

LEXO EDHE:  BE shpejton integrimin e bllokut të Ballkanit perëndimor

Kanë mjaftuar vetëm dy ditë për të vërejtur se regjimi i rilindjes po i fryn më shumë borive kundër përhapësve të panikut sesa kujdesit për marrjen e masave, më shumë sekretit sesa transparencës.

Kështu, një mjeku kurajoz, si shefit të kardiokirurgjisë si Edvin Prifti, i cili vuri alarmin për mungesën në QSUT të mjeteve që bënin analizën dhe për sasinë e paisjeve të dhënies së oksigjenit, që kanë të bëjnë me kurimin, pushteti i kundërvuri menjëherë kolegët e tij, që e kundërshtonin pa fakte.

Po të shikoje të dielën një kronikë të Top Channel për masat e marra në aeroportin e Rinasit, do të dëgjoje absurditetin që zyrtarët i kishin pohuar reporterit, se vendi i karantinës mbahej sekret. Po e njëjta gjë thuhet edhe për spitalin që do presë të prekurit.

Vetë kryeministri Rama, në të vetmin status që ka bërë për këtë gjë, më shumë është marrë me kundërshtarët politikë, duke goditur mendjet e shthurura që përhapin panik te qytetarët. Edhe më grotesk bëhet qëndrimi i tij kur e krahason me opozitën që ka një paranojë krejt tjetër: faktin se mos pushteti përdor rrezikun e epidemisë, për të anulluar mitingun e Metës.

Edhe dordolecët qesharakë të prokurorisë politike, në vend të njoftonin se po hetonin ndonjë zyrtar shteti që tregohet laksist në masat e rrepta që duhen marë në porte dhe aeroport, nga frika se prishet imazhi i rilindjes, shpallin hetime, si kinezë, kundër lajmeve të rreme.

Pra, mendësia oruelliane për të mbajtur nën kontroll gjithçka, kulti i sekretit dhe vendimmarjes, për të cilën duhet të kenë monopolin vetëm pak njerëz, injorimi i mendjve të lira të profesionistëve dhe mbështetja tek zanatçinjtë servilë, mivendosja e luftës kundër panikut, ndaj nevojës për transparencë, primati i propagandës para përballjes me realitetin, janë dëshmitë më të prekshme të regjimit ku jetojmë. Njësoj siç u provua edhe pas tragjedisë së 26 nëntorit, modeli shqiptar është shumë larg atij të demokracive perendimore. Dhe nuk ka më nevojë që koronavirusi të kapërcejë Adriatikun për ta parë këtë.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Xhovani SHYTI/ Shqipëria zbulon  “antivirusin”  që vdes “Koronavirusin”

Publikuar

-

Nga

Ndërkohë që virusi i “Koronavirusit”, pasi kafshoi Kinën ka zbritur në Italinë fqinjë, duke venë në panik popullsinë dhe alarmuar qeverinë, e cila dje ka miratuar një paketë masash urgjente, për të paralanduar përhapjen e sëmundjes që deri tani ka prekur 132 persona, në Shqipëri as që e ruan njeri fare.

Kryeministri është nisur paraditen e sotme për në Angli. Para hipjes së avionit postoi një mesazh në rrjetin social, facebook, nëpërmjet të cilit garantoi se “Koronavirusi nuk e ka prekur Shqipërinë, por si për gjithë botën është një kërcënim potencial për të cilin janë marrë të gjitha masat në rast se do të na duhet të përballemi …”, dhe ndërsa i ka renë kokës “të njejtëve mëndjeshthurur që shqetësuan keq shqiptarët me lajme false dhe me gojëligësinë e tyre gjatë ditëve e netëve të gjata pas tërmetit, janë në veprim”, garantoi e bëri thirrje:

“Mos bini pre e tyre dhe jini të sigurt se shteti shqiptar po e bën prej kohësh detyrën për të qenë gati në rast shfaqjeje të koronavirusit, të cilin jemi gati ta përballim me organizim e profesionalizëm të lartë”.

Ky ishte kumti i lëshuar prej kryeministrit Edi Rama, që prej muajsh Shqipërinë për të cilin është votëbesuar dy here për ta “rilindur” e ka kthyer në vendtranzit, ndërkohë që të njejtin mesazh garantues e kishte artikuluar para tij shefja e Departamentit të sëmundjeve infektive në ISHP, Silva Bino, në një dalje publike, që në pikë të mëngjesit.

Pa  komunikuar as dhe një fjalë për politikat e projektuara nga Instituti ku shërben e që është institucioni kryesor për parandalimin e përhapjes së “Koronavirus”-it,  Bino foli “teknikisht” duke mos hezituar madje të zbuloj dhe “antivirusin” original “made in Albania” që e vdes “Koronavirusin” pa qenë nevoja e trajtimit me medikamente apo kalimit nëpër vendizolime e karantina, siç kanë vepruar vëndet e pësuara prej tij.

Sëmundjen që, sipas saj: Nuk luftohet vetëm nga strukturat qeveritare…(prandaj, mesaduket, dhe Kryeministri garantoi vdekjen e virusit nëse guxon të na prekë).

“Mos pështyni përtokë, mos i lëshojmë qurrat anë e mbanë!” këshilloi shefe Binoja  si terapinë më të rendësishme për të vdekur “Koronavirusin” dhe  shmangur risqet tragjike që mund të vijnë nga prekja prej tij.

“Ky është një virus i thjeshtë përhapet po më atë rrugë që përhapet dhe virusi i gripit. Janë sëmundje të ngjashme përveç faktit që ky ka një vdekshmëri më të lartë se virusi i gripit. Kujdesuni për veten në lidhje me pastërtinë, në lidhje me higjenën e frymëmarrjes”, deklaroi po ashtu Bino, që nuk tha asgjë konkrete për masat që janë marrë, në rast konstatimi të prezencës. Por nuk harroi ama të thotë se:

LEXO EDHE:  Luan Rama: I fryjmë zjarrit kur themi zgjedhje pa opozitën

LEXO EDHE:  LSI nxjerr dokumentin/ Projekti i qeverisë për zhdukjen e Akademisë së Shkencave

“Laboratori i ISHP është pjesë e rrjetit europian të laboratorëve. Jemi të pajisur, jemi të kontrolluar, është një virus i ri, jemi në atë hap që janë të gjitha vendet e tjera të botës. Masat janë përforcuar në kufi, i bëj thirrje gjithë qytetarëve të jenë të kujdesshëm dhe të raportojnë çdo shqetësim të tyre”.

Po në të njejtën udhë me Shefen e ISHP dhe Kryeministrin ishte dhe Ministria e Shëndetësisë që lëshoi po një deklarim plot optimizëm dhe për këtë arsye nuk po ju lodh kokën t’ua citoj frazë për frazë.

Se sa të vërtetë ka në këtë mes le t’ja lemë kohës ta vërtetojë, por krahas optimizmit të përfaqësuesve kompetentë të qeverisë, le të citojmë atë çka publikoi Dr. Sotiraq Lako, në faqen e tij në rrjetet sociale.

“Keto masat e thjeshta higjenike qe duhet te zbatojme per te mos u perhapur virusi (me kurore mbreterore) jane nje hipokrizi e tere…. Ka vetem nje mundesi: Lutjuni Zotit te mos hyje, ose nese ka hyre te dali sa me shpejt. Ne kemi dhe nje shans tjeter: “Nuk bie rrufeja ne …”.

Kuptoni unë ju citova gjithsa është thenë e publikuar ditën e sotme rreth sëmundjes që gjer tani i ka futur drithmën Azisë e Europës, por që do thyej kokën përpara kështjellës buzë Adriatikut më emrin Shqipëri./CNA.al

 

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Ilir Levonja/ Koha kur opozita nuk është më një emër

Publikuar

-

Nga

Nga mesi i nëntorit të vitit që shkoi, presidenti i Republikës caktoi e 8 dhjetorin si datë ku do thërriste shqiptarët në protestë. Një datë që përkonte me lëvizjen studentore të vitit 1990. Arsyeja të mbrojnë Kushtetutën e vendit. U përmend aty për një vendimmarrje më të gjerë, pra qytetare. Madje dhe zgjedhja e presidentit të bëhet me votën e popullit. Një protestë që nuk u bë për shkak se ndodhi tërmeti i 26 nëntorit. Një fatkeqësi që i dërrmoi më keq shqiptarët por që i ra si flori me bollëk kryeministrit Edi Rama. Filloi një fushatë të fortë propagandistike, ku si përfundim u siguroi shqiptarëve një borxh të jashtëm për të gjithë ata që do lindin nga ky vit e deri në 2040-tën. Megjithatë të gjithë e quajnë sukses. Dhe për një shoqëri propagandë që nuk njeh brinjët e piramidave financiare të kreditimeve, suksesi është një masivitet me 2 gisht mjaltë përsipër. Afërmendsh nuk ishte më koha e tubimeve. Sot presidenti po bën të njëjtën gjë, ka ftuar shqiptarët më 2 mars, kjo përkon edhe me stinën, por edhe pranverat politike që tashmë janë bërë pjesë e ndryshimeve të mëdha në rajon e me gjerë. Dhentë Zoti dhe realizohet…, në sfond po kërcënon një virus famëkeq dhe Shqipëria po mbrohet përmes propagandës së një zonje me flokë të kuqe, kimi e gjallë, shkurt propagandë. Ajo që më bën përshtypje në gjithë këtë histori është qullosja e argumentave që jam edhe nuk jam me presidentin. Apo propaganda shtetërore që ka përmbledhur gjithçka në historitë e së shkuarës me florinj dhe vila të Ilir Metës, pra me Ilirin. Në fakt është presidenti që na e ofruan vetë nga një darkë ngjalash në pazarin e Tiranës, nuk është presidenti i zgjedhur nga populli. Aq sa shqiptarët ata që kanë mbetur qytetarë, jo pensionista partish, janë viktima të postulatit hip se të vrava, zbrit se të vrava. Edi Rama ka arritur në mënyrën më perfektë të krijojë instanca paralele megjithëse Shqipëria i ka. Të gjithë janë të magjepsur përshembull përballë OFL, kjo forcë që gjoja po mbledh paratë e krimit dhe të drogës, mbi deklarimin brenda 48 orëve të pasurisë. Por askush nuk pyet veten, përse Edi Rama dhe OFL-ja e tij nuk bastisin dhe vilat e politikanëve? Sipas Vetingut thuajse në masën 80% arsenali i juristëve shqiptarë nuk justifikonte pasurinë. Kjo i përjashtoi ata nga e drejta për tu zgjedhur në organet e reja të drejtësisë së ahtuqujtur të reformuar, por askush nuk pyeti përse nuk janë pjesë e OFL, a letrave të deklarimit të pasurisë për 48 orë. Askush nuk pyet veten se sa janë dëmet ekonomike nga gjyqet e humbura të qeverisë nga tritoli dhe mbyllja arbitrare e bizneseve të mëdha. Askush nuk thotë përse OFL-ja nuk i dorëzon edhe vet Edi Ramës një mandat 48 orësh për ta plotësuar?

Ky është rasti më i veçantë në historikun e protestave, një president nxjerr qytetarët në shesh. Janë të paktë popujt që Kushtetutën e kanë mbi çdo emër të përveçëm. Në historinë 30 vjeçare të demokracisë sonë, instancat paralele kanë qënë shkelje flagrante e saj. Shqipëria krijon një OFL, megjithëse ka një RENEA apo Grupi Shqiponja, krijon ligje paralele megjithëse i ka qartësisht në Kushtetutë. Madje thyen rekord të injorimit duke emëruar gjyqtarë të lartë në zyra rruge noteriale. Por qeveritë shqiptare krijojnë me shumicë instanca paralele madje sjellin si shembull Italinë e Benito Musolinit, manovrat drastike me Mafien, por që në fund rezultoi jo për të mirën e popullit italian. Por për konsolidimin e një shteti fashist me moton bindu dhe vepro. Viktimë e këtij fashizmi ishim edhe madje pasojat e tija i vuajmë edhe sot në raportet me Greqinë mbi të të ashtuqujturin ligji i luftës. Eshtë rasti i parë që një president kërkon të nxjerrë në shesh shoqërinë civile. Duhet ta bënte opozita por ajo ka hallin e Lulit, jo të shqiptarëve. Askush sot nuk di si ta konceptojë djegien e mandateve. Megjithëse qe sfida më bukur historike karshi një kuvendi të kapur totalisht nga krimi dhe mbetjet e diktaturës së proletariatit. Premtimi për ndryshimin e sistemit zgjedhor, për listat e hapura, për një president nga populli, mbushi sheshet. Në këtë shpërndarje besimi ku pragu elektoral nuk është më populist si ai vitit 1992, qe një domethënie madhe. Por Luli preferoi këshillat e ca ambasadorëve jo vullnetin e shoqërisë. Dhe nëse vjen në pushtet do kemi një dështak të radhës si ky që kemi, jo atë që i duhet vendit. Kam përshtypjen se lideri që nuk e kupton se fija e ndan triumfin nga humbja, më shumë ka hallin e të ndenjurave të tija se sa të atyre që po flenë akoma në çadra. Nuk është e rastit edhe kjo heshtje për mos deklarimin se do dali apo jo opozita në shesh më 2 mars në mbrojtje të Kushtetutës. Megjithëse koha ka vërtetuar se opozita nuk është emri, a lideri aktual që ka, por rënia totale, pakënaqësia, aspiratat për progres.

LEXO TE PLOTE