Connect with Us

Nga Mero Baze/ Duhet ta merrnim seriozisht tërmetin e Ilir Metës!

Opinione

Nga Mero Baze/ Duhet ta merrnim seriozisht tërmetin e Ilir Metës!

Publikuar

-

opinion nga mero baze

Shqipëria u përball me një ngjarje të pazakontë, dy ditë më parë. Presidenti i vendit paralajmëroi një tërmet katastrofik, bazuar në disa lajme portalesh dhe filloi t’ju kërkojë llogari ministrave dhe kryeministrit, përse nuk merrnin masa ndaj tërmetit.

Publikim i letrës së Presidentit, ishte një moment delikat, pasi të gjithë mendonin, se ishte një sajim, për t’u tallur me gjëndjen e rënduar emocionale të tij kohët e fundit.

Por situata u bë shumë serioze, kur këshilltarët e tij u shfaqën në konferencë shtypi dhe filluan të polemizojnë me ata që talleshin dhe ministrat që nuk po merrnin masa për tërmetin.

Çdo komedian në botë, që do të niste kështu një kryevepër komike, do të druhej se mos dilte jashtë realitetit.

Komedia këtu nuk qëndronte tek lajthitja e Presidentit, por më keq akoma, tek serioziteti i stafit që mbronte teorinë, se tërmetet parashikohen. Do të mjaftonte një e qinda e kësaj injorance, që dikënd që e thotë këtë publikisht dhe akoma më keq, i veshur si zyrtar i shtetit, ta nxjerrësh nga zyra, të parin si të çmendur dhe të dytët si budallenj.

Por tani po shikoj se kjo çështje duhet të merret seriozisht. Pasi e pa që u përball me një valë talljeje dhe barcaletash, Presidenti vazhdoi të dalë çdo ditë në konferenca për shtyp, duke folur për krizën politike dhe për rrugëzgjidhjet e tij, që janë “të keqen e tërmetit”.

Presidenti për shembull, flet për zgjedhje presidenciale më 13 Tetor. Në fakt më 13 Tetor nuk ka zgjedhje fare, por dhe sikur të kishte, Shqipëria nuk e zgjedh Presidentin nga populli, por në Parlament. Më tej flet për zgjedhje parlamentare, zgjedhje lokale, lë amanete kush do jetë në Presidencë pas tij, i premton lule Ramiz Alisë tek varri, etj.

E gjithë kjo vjen se ne nuk morëm seriozisht çështjen e tërmetit. Kur ai tha një gjë aq të rëndë, aq banale, aq injorante, aq komike, aq skizofrenike, dhe mbi të gjitha të padëgjuar kurrë nga ndonjë President, në gjithë kohërat dhe në gjithë botën, ai u bind se tani mund të thotë çdo ditë nga një budallallëk dhe të jetë në rregull me veten.

Një shoqëri normale, duhet ta merrte seriozishtë kur parashikoi tërmetin. Nuk po flas për procedura ligjore, për masa të jashtëzakonëshme, apo shkarkim nga detyra, por për hir të seriozitetit të vendit, dhe në respekt të institucionit të Presidentit, ai duhet të izolohet nga publiku për arsye etike. Keqpërdorimi i një njeriu me probleme mendore, sidomos kur është në postin e Presidentit, përveç se është një poshtërim kombëtar, krijon dhe një problem serioz me autoritetin e institucionit në të ardhmen, pasi konsiderohet institucion që e ka drejtuar dhe dikush që parashikonte tërmete.

Por ne nuk e morëm seriozisht. U tallëm sikur Presidenti të ishte Laze Ndreu, një nomad nga Tepelena në vitet e  komunizmit, që kishte shpikur, se si shkohej pa anije kozmike në hënë, kur ajo afrohej natën mbi Vjosë.

Dhe do ta vuajmë këtë mungesë serioziteti. Jo se do na gjejë gjë nga “tërmeti apokaliptik”, por se tani atij i ka dalë droja të thotë gjëra të tilla dhe ne do ta na duhet ta dëgjojmë çdo ditë, duke këmbëngulur se këto broçkullat duhet ti dëgjojmë se po na e thotë si President. Dhe duhet t’i zbatojmë./CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Andi Bushati/ Ç’ka mbetur tek rilindja nga partizanët?

Publikuar

-

Nga

andi bushati opinion

Prej ditësh në rrethet e ngushta të historianëve, gazetarëve dhe veteranëve po gëlon një debat lidhur me reshtimin e Shqipërisë gjatë luftës së dytë botërore. Shkak për këtë polemikë, të nxjerrë në plan të parë nga gazeta “Dita”, është bërë një konferencë që Akademia jonë e Shkencave po organizon për vjeshën e ardhshme, me rastin e 75 vjetorit të çlirimit të vendit.

Dhe kaq është dashur që hendeku i qartë mes atyre që janë për revizionimin e luftës dhe atyre që mbrojnë pacënueshmërinë e saj, të rishfaqet me forcën e tij të përhershme.

Të parët, kanë arritur të fusin në programin e konferencës terma të tilla si “antifashizmi pa armë”, “antifashizmi pa uniformë”, duke tentuar që të rishihet rroli i asaj pjese të madhe të bashkëkombasve tanë që kanë qëndruar neutralë gjatë pushtimit. Sipas tyre një segment i qënësishëm i popullsisë e ka parë me indferencë okupimin Italian dhe më pas gjerman dhe kanë vazhduar jetën e tyre në indiferencë të plotë.

Por, kjo u ka ngritur qimet përpjetë të dytëve, që shohin këtu një konspiracion për ringjalljen e teorive të vjetra që mëtojnë rishikimin e rrolit të Ushtrisë Nacional Çlirimtare. Ata kanë thëritur edhe njëherë komplot, duke pretenduar se këto ide dhe nisma fshehin prapavijën e rehabilitimit të kolaboracionistëve, Ballit, Legalitetit dhe gjithëkujt që flirtoi apo bashkëpunoi me fashistët dhe nazistët.

Po t’a shikosh në sipërfaqe, ky grupim i dytë që po përpiqet të ngrejë zërin për “skandalin”, duket tepër sektar dhe i indoktrinuar. Ata gati gati nuk pranojnë se ka pasur qytetarë të pa anshëm dhe të paangzhuar gjatë luftës. Ata përdorin koncepte me të cilat jemi mësuar që në kohë të monizmit, si “lufta më gjithë përfshirëse që kanë zhvilluar shqiptarët”, “beteja që e ndau shoqërinë në dy palë” etj.

Pra, po të shohësh argumentat e tyre më të sakajshme, duket sikur fasha gri e shoqërisë nuk ka ekzistuar, sikur gjithçka ka qenë bardh e zi, sikur vendi ishte ndarë sipas skemës me të cilën na kanë edukuar filmat e socrealizmit: në “të mirë” apo “të këqinj”.

Në fakt, ky lloj këndvështrimi që në gjysmën e dytë të shekullit të kaluar ka qenë dominant edhe në shtete që i kanë dhënë betejës kundër nazi-fashizmit shumë më tepër sesa ne, ka ardhur duke u rishikuar edhe nga studiuesit perendimorë. Në mes tyre ka gjithnjë e më shumë zëra që ia kanë kushtuar hulumtimet e tyre pikërisht pjesës gri, asaj zone neutrale, të gjendur mes armiqve, që thjeshtë ka parë punën e saj.

Natyrisht që studimi i saj do të ishte jo vetëm i domosdoshëm, por mbi të gjitha i mirëpritur edhe tek ne. Ai nuk mund të luftohet me mendësinë, se në atë betejë të madhe botërore askush s’mund të qe asnjëanës, apo se të tillë ishin vetëm bashkëpuntorët e kamufluar të pushtuesit.

Pas shtatë dekadash me lëvdata dhe superlativa për heronjtë, Shqipëria ka të nevojshme të shkruajë edhe historinë e njerzve të saj të zakonshëm, të vegjël, të padukshëm. Ajo i duhet të tashmes dhe të ardhmes jo vetëm si kuriozitet, por ndofta edhe për të kuptuar se sa lehtë ne kalojmë nga një regjim autoritar tek një tjetër, apo se sa pak na majfton që të përshtatemi me ata që na rrinë në krye.

Në këtë kuptim, të gjithë ata që kanë synim të thellohen në këtë drejtim, përpara se të anatemohen duhen inkurajuar.

Por thënë këtë, sërish e drejta duket se qëndron tek të tjerët që kanë shkundur kambanat e alarmit. Tek ata që i frikësohen zyrtarizimit të kësaj nisme dhe paraqitjes së saj, jo si alternativë studimi, por si tezë mbizotëruese.

Dhe ky shqetësim mbështetet në dy shtylla kryesore. Së pari se ky rishikim po bëhet në kuardrin e ceremonive qeveritare për përkujtimin e 75 vjetorit të çlirimit, gjë që lë një shije të keqe. Askund, në asnjë vend që u rendit në anën e fituesve gjatë konfliktit të dytë botëror, nuk u zhvishet roli i protagonistit, atij grupimi që mori pushkën në dorë kundër Musolinit apo Hitlerit. Nga Moska në Bruksel, në 9 maj, janë ata që përkujtohen. Ashtu si çdo vit në brigjet e Normanidisë përulen përpara sakrificës të njëzetvjeçarëve që zbarkuan për të çliruar Francën. Nga Vishia deri në Paris, francezët mund të shkruajnë libra dhe të bëjë dokumentarë për gjatë gjithë vitit, për gratë e tyre që shkuan në shtrat me gjermanët, për burrat që bënë para në tregun e zi të pushtimit, por kur vjen puna për datat e shënuara, ato i takojnë fitimtarëve. Prandaj dhe nisma për të shtjelluar një histori alternative në kuadër të 75 vjetorit të çlirimit të Shqipërisë nuk duket krejtësisht naive.

Reziku i dytë vjen nga fakti se ajo po bëhet në këtë periudhë kur në pushtet është një qeverisje që tentoi të reabilitojë kreun e një organizate kolaboracioniste si Balli Kombëtar dhe një kryeministri që në rini të vet e ka quajtur luftën partizane si një konflikt civil.

Pra, nisur nga premisa se rilindasit e sotëm, e kanë tradhëtuar tashigiminë që duhej të ruante e majta, atë të partizanëve të djeshëm dhe duke i shtuar kësaj, traditën e shëmtuar të studiuesve dhe historianëve tanë për ti’u shërbyer tezave që do dhe promovon pushteti, ajo që rrezikon të ndodhë në përvjetorin e 75 të çlirimit mund të jetë vërtet e rrezikshme. Dhe këtu ata që e shohin këtë si një tentativë për rehabilitimin e kolaboracionistëve nuk duhen shpërfillur. Në kohën e rilindjes e kemi humbur luksin për të qenë indiferentë./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Mero Baze/ Hipokrizia me Shkodrën, zhbën opozitën, jo 30 qershorin

Publikuar

-

Nga

opinion nga mero baze

Në Shkodër u konstitua Këshilli i ri bashkiak dhe nuk u vra askush. Ky mund të ishte përshkrimi më cinik, që mund t’i bëje asaj që ndodhi sot në Shkodër, pasi PD për ditë të tëra u foksua tek ideja se do derdhte gjak, të mos lejonte konstituimin e Këshillit të ri.

Kërcënimet e panevojshme të PD për gjak dhe dhunë në Shqipëri, në fakt kanë një histori gati një vjeçare dhe janë përpjekje për të mbuluar impotencën politike të Lulzim Bashës dhe aftësinë e tij për të konkurruar.

Kjo që ndodhi në Shkodër nuk e zgjidh krizën realisht, por e fut në rrugën e zgjidhjes formale. Kriza reale në Shkodër, është shkaktuar nga Partia Demokratike dhe Lulzim Basha, të cilët duke qenë forcë e parë politike në qytet, kanë refuzuar të hyjnë në garë, duke e lënë përfaqësimin në dorë të pakicës.

E vërteta është se socialistët nuk janë shumicë në Shkodër, por janë shumica e qytetarëve të përgjegjshëm të Shkodrës, që pranojnë zgjedhjet si mënyrë për t’u qeverisur. Si të tillë, ata kanë të drejtë të qeverisin qytetin, derisa dhunuesi real i qytetit, ai që i ka lënë shkodranët pa u përfaqësuar në Bashki, Lulzim Basha, të tërhiqet nga ai vendim, ose të ndëshkohet për atë vendim.

Tani rruga drejt rikthimit të legjitimitetit politik të PD në Shkodër, është më e gjatë se ç’mendon dikush. Ajo lidhet me legjitimitetin e 30 qershorit, dhe jo me biografinë e Valdrinit, Voltanës apo Tomës.

Zgjedhjet në Shkodër, janë çështje e një beteje politike kundër 30 qershorit, që Lulzim Basha  e humbi në gjithë Shqipërinë, dhe bën sikur do ta fitojë në Shkodër.

Ajo betejë fitohet, ose humbet në Gjykatën Kushtetuese, dhe jo në rrugë. Gjithë skenat e tjera, janë përpjekje për të mbuluar diellin me shoshë.

Shkdora as e ngjall dot dhe as e vdes dot 30 qershorin. Problemi i krijuar në Shkodër, është problem i ligjit të dekriminalizimit, dhe jo problem i legjitimitetit të zgjedhjeve.

Duke tentuar të bëjë si i fortë në Shkodër, për të mbuluar atë që i ka bërë PD-së në gjithë Shqipërinë, Lulzim Basha vetëm sa e shton dhe më shumë dëshpërimin tek opozita dhe tek shpresa e rremë që përpiqet të ngjallë me ngjarjet në Shkodër.

Opozita duhet të ulet me këmbë në tokë dhe të rinisë betejën për të hyrë në sistem. Duhet të ulet në bisedime për ndryshime thelbësore në Kodin Zgjedhor dhe ndryshimet kushtetuese, të cilat krijojnë një kuadër të ri garancish për zgjedhjet e reja.

Çdo ditë që kalon me gënjeshtra si kjo e Shkodrës, zhbën opozitën, jo 30 qershorin./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Bledi Mane/ Lironi Mihalin arrestoni Koço Kokëdhimën!

Publikuar

-

Nga

Është thjesht pasoja ose më mirë një nga mijëra pasojat që la pas Pashai i Jugut.

Besoj e mbani mend kur Rilindja sapo kishte ardhur në pushtet dhe duke nisur nga Fieri, deri poshtë në Bregdetin Joniane e deri në Gjirokastër komisar Koço Kokëdhima ishte kthyer në një guvernator rajonal dhe kontrollonte gjithçka. Që nga emërimet në administratë e deri te lejet e ndërtimit, tenderat lokalë apo zaptimi i plazheve publike bëheshin vetëm me bekimin e Koços.

Miku i kryeministrit Edi Rama kishte zaptuar partinë dhe para tij, qeveria dorëzohej. Mijëra vende pune, miliona euro investime, qoka pa fund, leje konçesionare, pushtet lokal i përdorur vetëm nga një emër 3 vjet rresht…dhe sot shohim kushëririn e parë të Koço Kokëdhimës tek dhunon natyrën, bregdetin, florën, faunën, turistët ne taksapaguesit habitemi.

Mihali nuk u zgjua pardje nga gjumi dhe në kokë i shkrepi të rrahë brutalisht disa turistë spanjollë pse u ankuan për sasinë e vajit të ullirit në gjellën e servirur në restorantin e tij. Mihali ka muaj e vite që është harbuar e nuk ndjen se ka detyrime njerëzore, fiskale apo lokale. Mihali dhe gjithë mihalët e tjerë nga Tirana deri poshtë në Porto Palermo kanë pasur mbi krye avokatinë e djallit Koço Kokëdhima. Dhe ky i fundit si fillim ka dhënë shembuj flagrantë me bizneset e tij qysh nga viti 1998 kur iu atavua Edi Ramës, atëhere ministër kulture e deri sot vazhdon i pashqetësuar dallaveret e tij me një tjetër tutor, Ilir Metën president Republike.

Koço Kokëdhima është me damkë në tregun e Tiranës si punëdhënësi më ordiner duke lenë pa rroga e pa sigurime shoqërore rreth 320 punonjës të ndërmarrjeve të tij. Shkoni në Gjykatën e shkallës së parë dhe atë të Apelit e do të gjeni 183 çështje të hapura civile e penale kundër biznesmenit, botuesit, ish deputetit apo politikanit Koço Kokëdhima.

I ka poshtëruar, i ka tjetërsuar, i ka lënduar e i ka masakruar burrat, gratë, djemtë, vajzat që kanë punuar e punojnë për të. Një debitor legjendar i Institutit Kombëtar të Sigurimeve Shoqërore ka lenë rrugëve pa pensione rreth 75 ish punonjës të tij dhe deri më sot asnjë masë apo ndëshkim nuk e ka penalizuar këtë matrapaz.

Madje kam rastisur një herë edhe personalisht kur disa inxhinierë të rinj të kompanisë së Koços Abbisnet u dhunuan brutalisht nga Policia Bashkiake e Edi Ramës në vitin e largët 2008. Një polici që tmerronte punonjësit e Koços sa herë ata kërkonin rrogat e tyre çdo 5 muaj.

Më falni që po u bezdis këto ditë të nxehta gushti por mos harroni, Mihali është një zgjatim i dallavereve permanente ilegale të kushëririt të tij Koço Kokëdhima dhe bëni mirë ta nxirrni na qelitë e burgut. Burgu i takon Koço Kokëdhimës dhe sado ta mbrojë Edi Rama apo Ilir Meta, ai duhet ti dorëzohet drejtësisë.

Megjithëse prisni pak, vetëm pak. Mos ndoshta gabohem që kërkoj kaq shpejt ndëshkimin ligjor të Koços. Ilir Meta dhe Edi Rama e mbrojnë të mos e dorëzojnë të vetëm sepse ata ia dinë dallaveret njëti-tjetrit. Presin dhe pak e ashtu të tre pëefundojnë te qelia ku e meritojnë.

E mbani mend kur na thoshte Edi Rama që pleqërinë do e kaloj me Koço Kokëdhimën në fshatin Vuno.

Kush më thotë nga ju, a ka ndërtuar Rilindja burg të ri në Vuno?/CNA.al

LEXO TE PLOTE