Connect with Us

Zgjedhjet në Itali/ Njihuni me kamarierin që mund të drejtojë vendin

Bota

Zgjedhjet në Itali/ Njihuni me kamarierin që mund të drejtojë vendin

Publikuar

-

Zgjedhjet e përgjithshme në Itali, e orientuan qeverisjen e vendit, drejtë një force të re politike dhe jo më drejtë Renzit, i cili ditën e djeshme deklaroi dorëheqjen nga drejtimi i PD-së, gjithashtu një goditje të rëndë mori dhe Berlusconi.

Italia votoi lëvizjen “5 Yjet” me në krye Luigi Di Maio-n, 32-vjeçari i cili para disa muajsh ishte vetëm një njeri i thjeshtë.

Le të tregojmë pak për prejardhjen e Di Maio-s, i cili ndryshme nga kolegët e tij politkë, dikur ka bërë dhe profesionin e kamarierit.

Di Maio, ka lindur në Avellino me 6 korrik të vitit 1986. Politikani i ri italian, deputet i Lëvizjes 5 Yje mban detyrën e zëvëndëspresidentit të Dhomës së Deputetëve. Nëna e tij është mësuese e italishtes dhe latinishtes ndërsa babai i tij është sipërmarrës në fushën e ndërtimit, i aktivizuar dikur me forcat neofashiste.

Pas liceut artistik ai vazhdoi studimet për inxhinieri informatike në universitet por më pas e ndërpreu për të vazhduar në Drejtësi. Nga viti 2007 ai është pjesë e Lëvizjes 5 Yje. Pas tre vitesh kandidohet si këshiltar komunal po nuk arrin të fitojë. Arrin të zgjidhet në vitin 2013 si deputet për këtë forcë politike e menjëherë më pas mandatohet edhe si zëvëndëskryetar i Parlamentit, duke qenë më i riu në historinë e Italisë (26 vjeçar) që mban një detyrë të tillë.

Në pak kohë ai bëhet një nga fytyrat më të njohura të Lëvizjes dhe arrin të bëhet anëtar i kryesisë së saj. Në shtator të 2017 kandidohet në zgjedhjet paraprake për kreun politik të Lëvizjes 5 Yje ku votimet nga platforma elektronike e nxjerrin fitues me 82 % të votave. /CNA.al

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Bota

Republikanët nuk duan të zemërojnë Donald Trumpin

Publikuar

-

Nga

Vazhdojnë seancat publike në hetimet për procedurën e mundshme të largimit nga posti të presidentit Trump. Po çfarë qëndrimi mbajnë republikanët, a do të ketë një procedurë e tillë pasoja për rizgjedhjen e Donald Trump?

Edhe ai që që nuk është i interesuar shume për politikën, nuk i shpëton dot këto ditë seancave dëgjimore publike në Uashington. Në të gjitha mediat deklaratat e fundit aty janë lajmi i parë, në faqet e gazetave ato zënë vendet e para, dhe dominojnë debatin në median sociale. Në qendër të kësaj stuhie ndodhet Donald Trump, dhe pyetja, nëse sjellja e presidentit Trump në krizën e Ukrainës e justifikon largimin nga posti.

Nuk është e lehtë këto kohë për simpatizantët e Trumpit dhe anëtarët e partisë së tij republikane. Por der tani nuk ka dezertuar asnjë deputet republikan, kërkesat e forta për largimin nga posti vijnë tërësisht nga demokratët. Po pse kështu?

Fillimisht duhet thënë, se SHBA aktualisht janë një vend tejet i përçarë. Hendeku mes demokratëve dhe republikanëve është kaq i thellë, e secila palë i mbetet besnike anës së saj dhe ndërrimi i krahut është shumë i pazakontë, sidomos në një çështje të tillë si “impeachment”, procedura për largimin nga posti. Por pas besnikërisë absolute fshihet më shumë.

Adam Chiff, kreu i komisionit hetimor

Frikë për të ardhmen politike

Një pikë e rëndësishme: “Ata nuk duan ta zemërojnë Trumpin, sepse kanë frikë, që kjo mund të ketë pasoja negative për të ardhmen e tyre politike, elektorati republikan është në masë të madhe kundër procedurës për largimin nga posti”, thotë Sheri Berman politologe në institutin e njohur studimor, Barnard College në Nju Jork. “E shqetësimit për fatin personal i shtohen edhe zgjedhjet e ardhshme presidenciale. [Deputetët republikanë] duan që presidenca të mbetet në dorën republikane dhe kanë frikë, se çdo kritikë i dobëson shanset për rizgjedhjen e tij.”

Vërtet shumë votues republikanë nuk duket se kanë ndërruar mendim për Donald Trumpin pas hetimeve  aktuale. Në një sondazh të radios publike, NPR, 83% e votuesve republikanë, thanë, se pas deklaratave të deritanishme në seancat publike, ata do ta mbështesin edhe më pak një procedurë për largimin nga posti. “Elektorati tradicional e mbështet Trumpin, pavarësisht se ç’ndodh”, thotë Monika McDermott, studiuese e shkencave politike në Universitetin Fordham në Nju Jork. “Ata besojnë, se sjellja e Trumpit nuk është e duhura, por nuk mendojnë, se është aq e rëndë, sa të justifikojë largimin nga posti.”

LEXO EDHE:  Shokuese në Itali/ Nëna rreh për vdekje të birin 3 vjeç: Bënte teka!

Kritikë për procedurën, jo për presidentin

Në seancat dëgjimore deputetët republikanë i minimizojnë të gjitha. Nëse një ish-mbshtetës i Trumpit si Gordon Sondland flet negativisht për presidentin, atëherë kjo është një goditje e fortë për republikanët. Por ata përqëndrohen aty, ku Sondland nuk kujtohet dot për shumë gjëra, apo që kërkesat e kontestueshme erdhën nga avokati Rudy Giuliani dhe jo nga vetë Trump. Seancat publike janë një cirk i organizuar nga demokratët, ku trajtohet keq presidenti i tyre, e theksojnë rregullisht republikanët. “Ata shpenzojnë më shumë kohë të kritikojnë procedurën hetimore në vetvete dhe nuk kanë thënë, se e shohin si të drejtë sjelljen e Trumpit” thotë McDermott për DW. “Këtë ata e injorojnë.”

Ambsadori amerikan në BE, Sondland përgjigjet para komisionit

Kundër kritikës ndihmon balsami i twitterit

Po vetë presidenti? Ai hedh baltë mbi seancat dëgjimore, si kurrë më parë. Berman thotë, se ai sillet me [deputetët republikanë] si trajneri i një ekipi futbolli për të rinjtë.” “Ekipi i tij duhet të sulmojë ku të jetë e mundur.”

Mesazhi i pashprehur i twitter-it të Trumpit është i qartë ndërkohë: kush del kundër presidentit, duhet të llogarisë me atë që të sulmohet prej tij, dhe të turpërohet para 67 milionë ndjekësve. Kritika në këtë rast do menduar mirë. Ajo që tingëllon për disa e huaj, është përditshmëri në Uashington, e nuk ka për të ndryshuar kaq shpejt. Deri më tani Donald Trump ia ka dalë mbanë me këtë sjellje në twitter. Edhe gjatë procedurës hetimore Donald Trump ka mbetur “vetja dhe duket se kjo i mjafton përkrahësve të tij”, thotë McDermott. “Kaq ka mjaftuar që të zgjidhet dhe siç duket, ka për të mjaftuar për t’u zgjedhur edhe njëherë.”/ DW

LEXO TE PLOTE

Kosova & Rajoni

Albin Kurti i vendosur të shkundë marrëdhëniet me Shqipërinë

Publikuar

-

Nga

Ardhja në pushtet e Albin Kurtit të Kosovës do të vërë në provë marrëdhënien me Shqipërinë fqinje, ku ai dhe Edi Rama nuk kanë qenë gjithmonë në të njëjtin mendim.

Mbrëmjen e 25 tetorit, Albin Kurti hyri në zyrën e kryeministrit shqiptar Edi Rama dhe të dy burrat shtrënguan duart për herë të parë pas rreth 14 muajsh.

Takimet mes liderëve të Kosovës dhe Shqipërisë fqinje jo gjithmonë bëhen tituj kryesorë, por kësaj radhe në të gjithë zyrën e Ramës kishte kamera televizive.

Të gjithë sytë ishin te gjuha e trupit dhe deklaratat që do të vinin nga dy politikanë të krahut të majtë që patën mosmarrëveshje më shumë se një vit më parë, por që u mblodhën përsëri bashkë për shkak të zgjedhjeve të tetorit në Kosovë.

Me Kurtin që pret të jetë në krye të qeverisë së ardhshme të Kosovës, takimi i tyre katër orësh ishte ndoshta një shenjë e punës që i pret ata për të përmirësuar lidhjet personale dhe rëndësinë që i jepet marrëdhënieve midis Shqipërisë dhe fqinjit të saj me shumicë shqiptare.

Analistët thonë se Kurti dhe Rama do të bënin mirë ta linin pas të kaluarën e tyre për hir të të dy vendeve.

“Ata duhet të bashkëpunojnë sepse as kryeministri në Tiranë dhe as ai që pritet të zgjidhet në Prishtinë nuk janë persona privatë”, tha Enver Robelli, një redaktor me origjinë nga Kosova në të përditshmen zvicerane Tages Anzeiger. “Ata janë politikanë me një mandat demokratik për të përfaqësuar shtetet e tyre përkatëse.”

Por aktivitetet politike të Vetëvendosjes së Kurtit në Shqipëri rrezikojnë ta bëjnë më të vështirë këtë gjë.

Prania e Vetëvendosjes në Tiranë

Dyzet e katër vjeçari Kurti është në pritje të një rinumërimi përfundimtar të votave nga zgjedhjet e 6 tetorit të Kosovës për t’u emëruar si kryeministër pasi partia e tij Vetëvendosja fitoi shumicën e votave, gati 15 vjet që kur u themelua si një lëvizje që lobonte kundër një marrëveshje të negociuar me Serbinë mbi fatin e Kosovës.

Kosova shpalli pavarësinë në vitin 2008 me mbështetjen e Perëndimit, por refuzimi i Serbisë për të njohur shtetësinë e saj, e mbështetur nga Rusia, po pengon integrimin ndërkombëtar të shtetit të ri në organe të tilla si Kombet e Bashkuara, Interpol dhe Bashkimi Europian.

Atëherë, në verën e vitit 2018, Kurti u ofendua nga mungesa e një qëndrimi të qartë të Ramës kundër një ideje të hedhur nga presidenti i Kosovës dhe ai i Serbisë, Hashim Thaçi dhe Aleksandër Vuçiç, për të ndryshuar kufijtë e Kosovës, si pjesë e një zgjidhjeje që do t’i hapte të dy vendeve rrugën e tyre drejt BE-së.

Pas takimit të tyre në tetor, Kurti tha se kishte marrë garanci nga Rama.

“Kryeministri nuk e mbështet shkëmbimin e territoreve”, u tha ai mediave. “Territori nuk është një plaçkë që mund të shkëmbehet. Unë besoj se edhe pse mund të kemi dallime dhe gjëra të përbashkëta, ne jemi të detyruar të bashkëpunojmë më mirë si dy qeveri. Ai më tha kështu dhe duhet ta besoj.”

Robelli tha se nuk ishte vetëm çështja e ndryshimit të kufijve që prishi marrëdhëniet midis dy burrave. Në dhjetor 2018, marrëdhëniet u përkeqësuan kur Vetëvendosja dërgoi disa figura të larta të partisë për t’u bashkuar me studentët që protestonin në Tiranë për të kërkuar kushte më të mira në universitete.

Pastaj këtë vit, Kurti, i cili nuk e fsheh dëshirën e tij për ta parë Shqipërinë dhe Kosovën të bashkohen në një shtet, hapi një degë të Vetëvendosjes në kryeqytetin shqiptar. Dega nuk është e regjistruar si një parti politike zyrtare, por disa analistë në Tiranë thonë se kundërshtimi i saj i zhurmshëm ndaj politikave të caktuara të qeverisë Rama sugjeron se kjo është thjesht çështje kohe.

Javën e kaluar, Vetëvendosja dënoi një operacion policor në një lagje të Tiranës, në të cilin u plagosën njerëz ndërsa protestonin kundër një projekti për zgjerimin e një rruge në atë zonë. Ajo tha se korrupsioni dhe standardet e dyfishta kishin pllakosur projektin, duke zemëruar kryetarin e bashkisë së Tiranës, aleatin e Ramës, Erion Veliaj.

Bashkia e Tiranës theksoi se Vetëvendosja ishte zgjedhur “për të qeverisur Kosovën”. Ajo i kërkoi partisë të reflektojë dhe të forcojë “degë që duken se janë jashtë kontrollit”.

LEXO EDHE:  Plas kokaina në Itali/Vetëm të enjten arrestohen 5 shqiptarë

Analistët në Tiranë thonë se veprimtaritë e Vetëvendosjes në Shqipëri do të lënë gjurmë në marrëdhëniet midis dy burrave.

“Rama, natyrisht, nuk e pëlqen Albin Kurtin”, tha analistit politik shqiptar Armand Shkullaku për TV Klan në Shqipëri, “dhe fitorja e Kurtit në Kosovë mund të përkthehet në një dramë politike për të.”

Marrëdhëniet rajonale një provë

Ardhja në pushtet e Kurtit shënon një zhvendosje të madhe në peizazhin politik të Kosovës dhe, pa dyshim, Shqipërisë, me zhvendosjen e Partisë Demokratike të Kosovës të Thaçit, PDK, në stolat e opozitës.

Por Adrian Collaku, kryeredaktori i portalit të lajmeve në Prishtinë Gazeta Blic, tha se ishte e parakohshme të pritej ndonjë rritje e madhe në ndikimin e Vetëvendosjes në Tiranë.

“Unë mendoj se është shumë herët për të parë ndikimin e Albin Kurtit dhe të Vetëvendosjes në Shqipëri në një shkallë të tillë që mund të përbënte një rrezik për Edi Ramën”, tha Collaku për BIRN.

Do të duhej një kohë e gjatë dhe një organizim më i madh për ta bërë Vetëvendosjen aq të fuqishëm në Shqipëri “siç është tani në Kosovë,” tha ai.

“Një faktor i rëndësishëm do të jetë modeli qeveritar që Albin Kurti do të prodhojë në Kosovë, në mënyrë që ai të reflektojë edhe në Shqipëri.”

Sa i përket politikave, marrëdhëniet Shqipëri-Kosovë nën drejtimin e Ramës do të vihen në provë nga zhvillimet dhe nismat rajonale siç është ideja e “Mini Shengenit” të Ballkanit, ide e hedhur nga Rama, Vuçiç dhe kryeministri i Maqedonisë së Veriut Zoran Zaev për “të udhëtuar të lirë” midis vendeve të Ballkanit Perëndimor, duke pasur parasysh dështimin e BE-së për të vazhduar përpara me zgjerimin e saj në rajon.

“Për mua, kjo ngjan më shumë si një ide sesa si një projekt”, tha Kurti për nismën.

Rama parashikoi që Kurti do të mendonte edhe një herë këtë kur të vinte në pushtet.

“Mund të them që qëndrimi i Albin Kurtit do të rishikohet kur ai të bëhet një kryeministër me kohë të plotë dhe t’i kushtojë më shumë vëmendje këtij procesi”, tha ai për Top Channel më 12 nëntor.

“E vetmja mënyrë për të hequr kufijtë është në marrëveshje me të tjerët. Si do ta heq Albin Kurti kufirin nëse Serbia nuk është pjesë e këtij procesi? Apo do të hyjë në luftë?”

Nga ana e tij, Kurti dëshiron ta mbajë Ramën jashtë dialogut të ndërmjetësuar nga BE-ja me Serbinë, tha Collaku.

“Ndërsa Edi Rama e përfshiu vetë veten në një farë mënyre në çështjen e negociatave me Serbinë, sidomos në idenë e një shkëmbimi territori, kjo çështje ngriu marrëdhëniet e tij me kryeministrin në largim të Kosovës, Ramush Haradinaj, dhe e njëjta gjë do të ndodhë edhe me Kurtin”, tha ai.

“Kurti ka njoftuar se ai do të udhëheqë dialogun me Serbinë dhe ka paralajmëruar Edi Ramën që ‘të tërhiqet’ nga kjo çështje.”

S’ka më “djalë të keq”

Çfarëdo që të ndodhë, ngritja e Kurtit në pushtet ka ndryshuar ekuilibrin midis tij dhe Ramës.

Në të kaluarën, me aktivitetet e tij anti-establishment dhe retorikën radikale, “Rama e shikonte Kurtin si një djalë të keq, që argëton popullin me fjalë të mëdha patriotike,” tha Robelli. “Situata ndryshoi kur Kurti filloi të trajtonte çështje konkrete.”

Kur u hodh për herë të parë ideja e një shkëmbimi territori midis Serbisë dhe Kosovës, Robelli tha që Rama duhet të kishte përdorur autoritetin e tij për të krijuar konsensus midis liderëve politikë të Kosovës. Por ai nuk e bëri këtë.

“Edi Rama ka bërë shumë për të polarizuar spektrin politik të Kosovës”, tha Robelli për BIRN.

Tani në Shqipëri Kurti shihet “si një shembull ndryshe, një model pozitiv dhe një politikan që nuk është i korruptuar”, tha ai.

“Por do të jetë koha që do të tregojë nëse ai vetë personalisht, dhe ata përreth tij, do të vazhdojnë të mbeten të pastër kur të kenën nën kontroll levat e qeverisë.”/ Reporter.al

LEXO TE PLOTE

Bota

Kriza e NATO-s/ Francë, duhet të flasim!

Publikuar

-

Nga

Kur nuk di më tej, mbledh njerëzit gjithandej! Një grup pune, kjo është përgjigja e vakët e NATO-s ndaj kritikave të fundit të ashpra që erdhën nga Franca, ku Macroni e quajti NATO-n të vdekur klinikisht.

Dy javë para festimeve të 70-vjetorit të NATO-s në Londër, ministrat e Jashtëm të NATO-s, diskutuan për krizën e NATO-s pas kritikës nga Franca, se NATO është në “vdekje klinike”. Me një propozim për një grup pune për të diskutuar për NATO-n, ministri i Jashtëm gjerman, Heiko Maas kërkon të nivelojë diferencat brenda NATO-s.

NATO ka pasur disa herë kriza të qenësishme politike në 70-të vitet e ekzistencës së saj. Gjithmonë aleanca ia ka dalë të kapërcejë përçarjet të lindura nga grindja për rolin e detyrat e saj, për solidaritetin dhe financimin, ose si pas Luftës së Ftohtë të gjejë sërish vetveten. Pas krizave ridel në pah bindja, se aleanca mbrojtëse duhet të vazhdojë të ekzistojë në interes të të gjithë anëtarëve të saj. Në këtë kuptim, aleanca është “një model suksesi”, në këtë pikë ministri i Jashtëm gjerman, Heiko Maas ka të drejtë. Një model suksesi që duhet ruajtur, se pa partneritetin transatlantik nuk është e përfytyrueshme siguria e Europës dhe Amerikës Veriore për një kohë të gjatë.

Para 50 vjetësh gjendjen e NATOS-s e rëndoi grindja mes SHBA e Francës për shpërndarjen e pushtetit brenda aleancës. Para 25 vjetësh ishte në fokus një çështje ekzistenciale, nëse ende është e nevojshme NATO-ja pas prishjes së Paktit të Varshavës. Para 15 vjetësh ishte lufta e Irakut e presidentit George W. Bush, që e ndau aleancën. Lista mund të vazhdohet më tej.

Sot NATO është përfshirë nga një dyshim i thellë që ekziston mes SHBA-së të Donald Trumpit dhe shumicës së europianëve. Ishte Donald Trump ai që e quajti aleancën të panevojshme, sepse kushton shumë. Ndërkohë duket se ai e ka kuptuar, që premtimi i angazhimit në rast nevoje i shkon në favor edhe SHBA , sepse i lidh europianët me Uashingtonin. Kritika e presidentit francez, Emmanuel Macron, se NATO ndodhet në “vdekje klinike” është shprehje e një zhgënjimi të thellë. Macron e ndjen, se europianët mbeten nën mundësitë e tyre, dhe se pa nevojë e lejojnë veten të ngacmohen kaq keq nga presidenti Trump.

Dialogu si rrugëdalje?

LEXO EDHE:  Braktiset në Itali gomonia me 2 mln euro drogë shqiptare

Diplomatët në qendrën e NATO-s janë vërtet të lënduar nga kritika e fortë, por amerikanët duket se kanë kuptuar: “Ndoshta duhen trazira nganjëherë. Tani duhet të flasim”. Kështu i përmblodhi ambasadorja amerikane në NATO, Kay Bailey Hutchison reagimet pas deklaratës së Macron. Dialogu për një koordinim politik më të mirë brenda NATO-s mund të fillojë…

Sërish…sepse marrëdhënia mes partnerëve transatlantikë ka qenë herë pas here objekt i debateve dhe reformave. Në këtë kuptim Emmanuel Macron me impulsin që dha ka pasur të drejtë. Një provokues destruktiv si Donald Trumpin duhet ta provokosh që të arrish reagimin e dëshiruar. E paqartë është, se sa e qëndrueshme do të jetë kjo pikënisje e Macron. Neser apo pasnesër Donald Trump mund ta ndërrojë sërish mendimin papritur. Një shembull: Në fillim ai donte ta shkatërronte anëtaren e NATO-s, Turqinë ekonomikisht pas ndërhyrjes ushtarake kundër së drejtës ndërkombëtare në Sirinë veriore. Pas disa ditësh Trump dhe presidenti turk, Erdogan ishin prapë miqtë më të mirë, që tani bashkëpunojnë në Sirinë veriore pikërisht me Rusinë.

         Bernd Riegert

Më analizën e tij, që europianët duhet të bëjnë më shumë për sigurinë e tyre, sepse tek SHBA nuk mund të mbështetesh më pa kushte, presidenti francez ka të paktën pjesërisht të drejtë. Këtë e pranojnë edhe diplomatët e NATO-s. Por çfarë do të vijë pas kësaj? Një aleancë ushtarake europiane? Armatim i kombeve europiane? Kjo do të ishte një rrugë e gjatë. Europianët do duhet të mbështeten edhe për një kohë shumë të gjatë tek supremacia ushtarake amerikane.

Ombrella mbrojtëse nukleare që ofrojnë SHBA nuk ka për t’u zëvendësuar ndoshta kurrë. Pra ajo që ndihmon në këto kushte që është që të mos përçahesh e të shpresosh që Donald Trump nuk ia heq vetë prizën NATO-s. Pasi as kjo nuk përjashtohet. E  presidenti francez para goditjes tjetër që do t’iu japë strukturave të NATO-s do bënte mirë, që të gjente aleatë në kohën e duhur. Të paktën të përfshihet qeveria gjermane, megjithëse duhet pranuar se është letargjike dhe hezituese. Kjo do t’i jepte kauzës më shumë peshë dhe do të ndihmonte të mos kishte shumë irritime tek anëtarët europianë të NATO-s./ DW

LEXO TE PLOTE