Connect with Us

Nga Kastriot Myftaraj/ Enigma e ndalimit të trenit para hyrjes në Kosovë

Aktualitet

Nga Kastriot Myftaraj/ Enigma e ndalimit të trenit para hyrjes në Kosovë

Publikuar

-

Është symptomatike, si për llojin e shtetarëve që kanë dy shtetet, ashtu edhe për mënyrën si funksionojnë dy shtetet, që nga pala serbe, ka një shtetar i cili e merr përsipër drejtpërdrejt vendimin politik për ndalimin e trenit, duke e quajtur “vendimi im”. Ky është Kryeministri Vuçiç.

Nga pala kosovare, as Kryeministri Mustafa, as Presidenti Thaçi nuk e marrin përsipër përgjegjësinë për vendimin politik për dërgimin e njësive speciale policore në vendkalimin kufitar të Jarinës. Nga pala kosovare duan të thonë se vendim-marrja ka funksionuar në rrafsh teknik, pra duan të na bëjnë të besojmë se njeriu që ka të drejtë të thotë “vendimi im” është Shpend Maxhuni, drejtori i Policisë së Kosovës. Kur dihet se vendimin politik e mori Presidenti Thaçi.
Shtetarët në Prishtinë mendonin dhe mendojnë më shumë për pasojat nëse kjo historia e trenit do të kishte përfunduar keq, me gjakderdhje, me ç’ rast karriera politike e njërit prej tyre, vendim-marrësit politik, do të kishte marrë fund. Në këtë rast përgjegjësia e vendim-marrjes duhet të kufizohej në rrafsh teknik te Shpend Maxhuni, sipas formulës që urdhërat nga lart, nga rrafshi politik vijnë: “Ligjin e njihni, zbatojeni!”
Kryeministri serb Vuçiç, njeriu që urdhëroi ndalimin e trenit nga pala serbe, nuk e bëri këtë me kërkesën e Presidentit rus Putin, siç thonë disa duke arsyetuar se Putin nuk e donte një tensinim në marrëdhëniet me SHBA pak ditë para se në Shtëpinë e Bardhë të hyjë Trump me të cilin pret të vendosë një marrëdhënie të ndryshme nga ajo me Obamën.
Përkundrazi, Putin është i zhgënjyer nga vendimi i Vuçiç për ndalimin e trenit. Nëse treni do të ishte ndalur me udhëzim të Moskës, atëherë prej saj do të kishte ardhur ndonjë frazë vlerësuese për sjelljen e Kryeministri serb Vuçiç, i cili është vënë në pozitë shumë të vështirë përpara opinionit publik serb, që e fajëson se tregoi frikë.
A ishte vendimi i Thaçit për të nxjerrë njësitë policore që t’ ia zenë rrugën trenit, një vendim i marrë me udhëzimin e Washingtonit? Jo. Thaçi shkoi në Washington pasi u bë e ditur se treni rus do të udhëtonte për në Kosovë, pikërisht sepse nuk po vinin udhëzime nëpërmjet ambasadës amerikane në Prishtinë. Nëse do të kishte pasur udhëzim amerikan për ndalimin e trenit, atëherë vendimin do ta kishte marrë me plot dëshirë Kryeministri Mustafa, të cilit edhe i takonte ta bënte këtë gjë. Por nuk kishte as udhëzim amerikan, as udhëzim europian (të tillë në këto raste vijnë pas atyre amerikane).
Që Brukseli heshti me dëshirë, kur vuri re heshtjen e Washingtonit, kjo është e qartë. Pyetja është se përse heshti Washingtoni, nga i cili erdhi një reagim vetëm pas përfundimit të paqtë të kësaj historie? Heshtja nga Washingtoni erdhi sepse administrata në ikje e Obamës nuk donte që të shihej si shkaktare e një gjakderdhjeje tjetër ballkanike, disa ditë para largimit të saj. Në Washington me siguri kanë menduar se, nëse shtetarët shqiptarë të Prishtinës do të mbeteshin pa udhëzime amerikane, ata thjesht nuk do të vepronin duke e lënë trenin të hynte në Kosovë. Kështu që kjo histori do të përfundonte me një turp pa gjakderdhje. Turpi ishte për Thaçin e Mustafën, prandaj nuk kishte asgjë për t’ u shqetësuar për Obamën dhe Kerry-n.
Në këto rrethana, Mustafa mendoi se kishte pajtim mes amerikanëve, europianëve dhe rusëve që treni të shkonte në Mitrovicë për të pohuar ndarjen e Kosovës, kështu që kush ishte ai që ta pengonte vullnetin e tyre. Kur Thaçi u kthye pa asnjë udhëzim nga Washingtoni, një ditë para arritjes së trenit në Kosovë, ai bëri edhe një përpjekje të fundit që ta detyronte Mustafën që të merrte përgjegjësinë për ndalimin e trenit, duke thënë publikisht se autoritetet e Kosovës duhet ta ndalonin trenin. Por autoritetet që do të merrnin vendimin politik ishin Isa Mustafa dhe ai. Tashmë ishte e qartë se Isa Mustafa nuk do të urdhëronte që të ndalej treni, ndonëse ishte pikërisht ai shtetari që duhej ta urdhëronte këtë gjë.
Në këto rrethana, Thaçi zgjodhi që vepronte me metodat e dikurshme të Drejtorisë Politike të UÇK, pra të urdhëronte ndalimin e trenit, por gjithçka ta bënte në mënyrë jozyrtare, domethënë pa asnjë dokument që të vërtetonte se këtë e kishte bërë ai. Pra iu tha Shpend Maxhunit gojarisht që të dërgonte njësitë speciale policore në Jarinë. Nëse gjërat do të kishin shkuar keq, Thaçi thjesht mund ta mohonte përgjegjësinë e tij personale, duke thënë se ai kishte kërkuar që të veprohej sipas ligjeve në fuqi.
Skenarët e rastit të keq përmblidheshin kështu:
Treni të arrinte në Jarinjë ku të ndalohej nga njësitë speciale policore të Kosovës. Që nga ky moment policët e Kosovës do të shndërroheshin në pengje të serbëve. Sepse ishte e qartë që në vendngjarje do të grumbulloheshin disa mijëra serbë nga Kosova Veriore të cilët do t’ u prisnin rrugën e kthimit forcave operacionale policore të Kosovës dhe do t’ i mbanin të rrethuar ata. Nga Serbia vinin në Jarinë, qoftë edhe në anën serbe të kufirit, forca të mëdha policore ushtarake. Në Prishtinë dhe në Beograd nisnin demonstrata të mëdha ku iu kërkohej dy qeverive të vepronin, kuptohet sipas interesave përkatës. Në pozitë më delikate ishte pala kosovare që kishte një forcë policore të rrethuar, 50-60 km në thellësi të territorit kundërshtar.
Për çdo operacion si ai i Jarinjës, parashikohet një Plan B. Por a kishte urdhër ROSU të bënte qëndresë nëse rrethohej në Jarinjë apo i ishte thënë që të priste urdhra të tjerë, varësisht rrethanave të krijuara, që është frazeologjia e parapëlqyer politike për të mos marrë përgjegjësi? Nëse ROSU rrethohej dhe mësyhej, a do të urdhëronin Thaçi dhe Mustafa Forcën e Sigurisë së Kosovës (Ushtrinë), që të nisej për në Jarinjë, siç bën çdo shtet kur ndeshet me një rebelim të armatosur?
Unë mendoj se Thaçi ka pasur në mendje vetëm një Plan B, atë që kishte të bënte me rrethanën kur aventura e ROSU-t në Jarinjë, për shkak të pështjellimit në zinxhirin urdhërdhënës, do të përfundonte me disa anëtarë të tij të vrarë dhe pjesën tjetër të të mbetur robër në duart e serbëve. Në këtë rast, Thaçi dhe Mustafa (ky i fundit nuk mund të mbetej jashtë loje në rast se kriza shkallëzohej) do të ishin të kënaqur që të arrinin në marrëveshje me Serbinë, me ndërmjetësim ndërkombëtar sigurisht, ashtu që në këmbim të lirimit të robërve dhe kufomave të njerëzve të ROSU, treni të shkonte deri në Mitrovicë. Pastaj Thaçi dhe Mustafa do të kishin bërë një funeral shtetëror madhështor për policët e vrarë, do të përshëndesnin robërit e liruar si heronj, do të shpërndanin dekorata, me ç’ rast do të mbanin fjalime të bujshme.
Vuçiç nuk trembej nëse situata shkallëzohej deri në atë pikë sa grupi policor i dërguar nga Prishtina të rrethohej në Jarinjë dhe të mbahej peng atje, qoftë edhe me ditë të tëra. Vuçiç trembej, dhe këtu duhet thënë për karrierën e tij politike, jo se do të kishte ndonjë rrezik për Serbinë, që pastaj kontrollin e ngjarjeve nga pala serbe ta merrnin të tjerë, që kishin si qëllim edhe eliminimin e tij politik. Të tjerë të cilët nuk i trembeshin përgjegjësisë për të ndërmarrë veprime jashtë linjës së urdhrave zyrtare, sepse kishin mbështetjen e dikujt tjetër të fuqishëm, të Presidentit Nikoliç, i cili do të kënaqej nëse kjo krizë do të sillte eliminimin politik të Vuçiçit.
Këta të tjerë do ta çonin krizën përtej asaj që ishte parashikuar, duke krijuar edhe betejë të gjerë mes forcave të Policisë dhe Xhandarmërisë së Serbisë dhe forcave policore të Kosovës, të vendosura në Jarinjë. Prandaj Vuçiç vendosi t’ i jepte fund shfaqjes që pa nisur mirë ajo, duke e ndalur trenin që para se të arrinte në Jarinë. Vuçiç i dha fund lojës sepse nuk ishte i sigurt për luajalitetin e të vetëve.
Tani në Beograd janë duke u zhvilluar në rrethin e udhëheqjes politike serbe debate për atë që ndodhi dhe si ndodhi. Nga Moska kërkohen shpjegime. Ai që duhet të japë shpjegime i pari është Vuçiç. Dhe ky do t’ ia nisë duke pyetur për ekzistencën e një Plani B të panjohur prej tij.
Shkurt, këtë herë loja, ajo pjesë e saj që kishte rëndësi, u luajt vetëm në Beograd. Herën tjetër nuk do të ndodhë kështu. Dhe ndryshe nga ç’ thotë Thaçi, ky operacioni serb me trenin rus nuk kishte si qëllim thjesht shkëputjen e Kosovës Veriore. Qëllimi kryesor i Beogradit ishte që të sjellë forca policore-ushtarake serbe në enklavat serbe në Kosovë. Kuptohet, kjo çështje do të hapej nëse historia e trenit do të kishte përfunduar me gjakderdhje./

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Aktualitet

Këshilla-Si të mbroni veten dhe familjen tuaj nga tërmetet

Publikuar

-

Për dallim nga llojet e tjera të fatkeqësive natyrore, tërmetet mund të ndodhin në çdo kohë, pa ndonjë njoftim. Të jesh i përgatitur për një tërmet do të bëjë ndryshimin në aftësinë për të mbrojtur veten, familjen ose shtëpinë tënde në rast të tërmetit. Vazhdoni të lexoni për të mësuar se si të përgatisni shtëpinë dhe familjen tuaj për një tërmet, si dhe çfarë të bëni gjatë dhe pas tërmetit për të qëndruar të sigurt.

Çfarë të bëni gjatë një tërmeti

Tërmetet mund të godasin krejt papritur dhe pa paralajmërim. E rëndësishme është që që në dridhjen e parë të merrni masa mbrojtëse.

Gjeni strehë në vendin më të afërt

Nëse ndodheni jashtë, gjeni strehë ku të mundeni por mos u fusni brenda.

Nëse jeni në zyrë a shtëpi, gjeni strehë në një vend të sigurt ku të jeni të mbrojtur nga gjërat që bien.

Mos lëvizni prej andej deri sa tërmeti të ketë ndalur.

Strehohu, mbulohu dhe mbahu fort

Që në goditjen e parë futuni nën një mobilje siç mund të jetë tavolina dhe qëndroni aty.

Mos u fusni poshtë krevatëve apo dollapëve të lartë që mund të shemben.

Mbuloni kokën dhe sytë mbajini mbuluar për t’u mbrojtur nga objektet fluturuese ose ato që bien.

Me njërën dorë mbuloni kokën dhe me tjetrën mund të mbaheni në një cep të mobiljes nën të cilën jeni strehuar.

Nëse mobilja lëviz, lëvizni bashkë me të.

Qëndroni nën të deri sa të jeni të sigurtë që goditjet kanë mbaruar.

Nëse nuk qëndroni dot nën pragun e derës apo nën një mobile, qëndroni pranë një shtylle të brendshme të shtëpisë dhe mbroni kokën dhe qafën.

Pragu i Derës

Pragu i derës është një nga më të fortat e të gjithë pallatit apo godinës.

Në prag duhet të përpiqeni të mbani këmbët hapur për të ruajtur ekuilibrin, të mbështeteni në njërën anë dhe me krahë të mbani fort derën./

CNA.al

SHPERNDAJE KETE MATERIAL INFORMUES

LEXO TE PLOTE

Aktualitet

Termet i frikshem ne Shqiperi

Publikuar

-

Nga

Nje termet 5.8 balle ka goditur Shqiperine 32 km larg Tiranes, ne detin Adriatik.

Njoftohen deme materiale dhe panik tek njerzit qe kane dale ne rruget e Tiranes.

Lekundjet jane ndjere te forta  ne Tirane, Elbasan, Durres. Korce, Fier etj…

Njoftohen deme materiale…vijon

LEXO TE PLOTE

Aktualitet

Provokimi i Mustafa Nanos: Duhet të jemi më racionalë me Enver Hoxhën

Publikuar

-

Nga

Këtë verë, libri i Isuf Kalos “Blloku” ka bërë jehonë të madhe. Libri është një dëshmi e njeriut, i cili ka qenë pranë ish-diktatorit Enver Hoxha për vite me radhë, duke qenë se ishte doktori i tij personal. Megjithatë, “Blloku” i Kalos ka marrë shumë kritika.

Në monologun e kësaj të premteje në emisionin “Provokacija”, gazetari Mustafa Nano ndalet pikërisht tek ky libër. Ai thotë se mënyra se si Isuf Kalo ka folur për Enver Hoxhën është e pakuptueshme dhe e pafalshme për shumë njerëz.

 

 

Sipas tij, Kalo e ka nxjerrë diktatorin si tepër human, baba të devotshëm, bashkëshort të mirë dhe si një politikan serioz. Edhe pse ka një mendim tjetër për Enver Hoxhën, Nano thotë se “Blloku” është një dokument historik i rëndësishëm, për të cilin në të ardhmen shumë njerëz do jenë të kënaqur që ekziston.

“Më duhet të them se as mua nuk më puqet Enver Hoxha i Kalos me Enver Hoxhën që unë njoh. E megjithatë nuk jam dakord me ata që sulmojnë Isuf Kalon. Blloku i tij mund të ketë provokuar shumë vetë, ndoshta ndokënd edhe mund ta ketë lënduar por, përtej të gjitha shijeve e ndjesive individuale, ky libër është një dëshmi interesante për kohët e komunizmit. Pas 50 vjetësh askush nuk do të kujtohet ta sulmojë Isufin për anëmbajtje apo empati për të ligun. Të gjithë do jenë të kënaqur që kjo dëshmi është dhënë. E që është dhënë në mënyrë të sinqertë. Blloku është një dokument historik i rëndësishëm”, thotë Nano.

Por moderatori i “Provokacijas” thotë se ka bërë edhe një vëzhgim të fundit. Sipas tij, tashmë që jemi 30 vite pas përmbysjes së komunizmit, duhet ta gjykojmë në mënyrë më racionale diktatorin Enxer Hoxha.

Sipas tij, nuk duhen thënë thënë deklarata të panevojshme që e shndërrojnë figurën e Hoxhës si bartës të të gjitha të këqijave dhe veseve të botës.

Nano merr shembull librin e Ylljet Aliçkës në librin e tij më të fundit, ku thuhet se një grua e dënuar me vdekje u fut e gjallë në dhé. Kur fshatarët i bënë gropën u lemerisën teksa dëgjonin rënkime të dala nga thellësia e tokës.

Përshkrime të tilla na ndihmojnë të nxjerrim dufin ndaj diktatorit, por nuk na ndihmojnë për të kuptuar se kush ishte në të vërtetë ai, thotë Nano.

 “Kam vënë re që ca e ca vijojnë të flasin për Enver Hoxhën ashtu si kanë folur një ditë pas përmbysjes së regjimit të tij, domethënë duke shtënë në punë veç mllef, urrejtje, neveri, apo ku di unë. Kur bëhet ky diskutim, njerëz të tillë, që rëndom kanë edhe përvoja personale vuajtjesh e persekucioni, përpiqen ta likujdojnë Enver Hoxhën si personazh të historisë thjesht duke thënë se ai ishte një maskara, qen e bir qeni, një armik i popullit të vet, një tradhtar, etj, etj. Unë mendoj se 30 vjet pas rënies së komunizmit mund të jemi pak më racionalë. Dhe të jesh racional nuk do të thotë të mohosh që ai ka qenë një diktator. Jo, kjo gjë tanimë është e dokumentuar. Edhe komunisti më budalla, thellë-thellë, bie dakord se Enver Hoxha ishte një diktator.

Të jesh racional do të thotë të mos thuash mufka që synojnë panevojshmërisht ta shndërrojnë figurën e Hoxhës nga katran në katran me bojë, që e nxjerrin atë si bartës të gjithë të këqijave apo veseve të botës, që e nxjerrin atë edhe pervers, pedofil, manjak seksual, vrasës manjak. Ah, se harrova, edhe homoseksual. Sepse dihet se çfarë mendojnë shqiptarët për një homoseksual.

Të jesh racional është edhe të mos thuash, siç thotë Ylljet Aliçka në një libër që sapo e ka publikuar, që një grua u dënua me vdekje thjesht se Enver Hoxha donte ta kishte si të dashur dhe se ajo i tha “jo”. Për këtë “krim”, ajo u fut në dhé e gjallë. Madje, fshatarët e zonës, ku kësaj gruaje i bënë gropën, u lemerisën teksa dëgjonin ca rënkime të dala nga thellësia e tokës, që ishin rënkimet e kësaj gruaje duke dhënë shpirt. Tani, gjatë regjimit të Enver Hoxhës ka pasur pa fund drama e tragjedira humane. Kjo nuk diskutohet, siç nuk diskutohet që fajtori kryesor për ato ka qenë Enver Hoxha. Ne mund të stisim edhe tragjedira të tjera në një roman fiction. Por mund t’i vëmë pak fré fantazisë dreqi ta hajë! Një njeri që futet i gjallë nën dhé nuk ka se si të rënkojë. Aq më pak ka gjasa që rënkimet e saj të jenë dëgjuar nga fshatarët e lemerisur. Sepse do të ketë dhënë shpirt shumë kohë para se toga e varrmihësve apo xhelatëve të kenë mbledhur rraqet e të jenë larguar. Le ta themi copë: Përshkrime të tilla na ndihmojnë të nxjerrim dufin ndaj diktatorit, por nuk na ndihmojnë për të kuptuar se kush ishte në të vërtetë ai”, u shpreh moderatori i “Provokacijas”./abcnews.al

 

LEXO TE PLOTE
Lajme të Rekomanduara: