Connect with Us

Basha në SHBA, vizitë e pagjasë

Opinione

Basha në SHBA, vizitë e pagjasë

Publikuar

-

NGA PREÇ ZOGAJ

Kryetari i Partisë Demokratike, Lulzim Basha, përfundoi në fundjavë vizitën e tij disaditore në Uashington me një axhendë të pasur takimesh në Shtëpinë e Bardhë, në Senat, në Kongres dhe së fundi në Departamentin e Shtetit, ku u prit dhe zhvilloi bisedime me zëvendëssekretaren e Shtetit, Victoria Nuland, një zyrtare elitare e politikës së jashtme amerikane.

Si të gjitha vizitat e politikanëve dhe zyrtarëve të lartë shqiptarë në SHBA apo të homologëve të tyre amerikanë në Shqipëri, kjo e Bashës është një ngjarje shumë e rëndë- sishme për vendin tonë, për marrëdhëniet mes dy vendeve, për opozitën shqiptare gjithashtu. SHBA-të janë miqtë më të mirë që kemi. Dora amerikane është për ne leva e paçmuar e sigurisë. Demokracia jonë merr frymë fuqishëm në segmentin Uashington-Tiranë.

Sa më shumë të shkojmë e të vijmë, sa më shumë të japim e të marrim në të gjitha nivelet dhe fushat me këtë fuqi të madhe të lirisë dhe demokracisë, aq më mirë është për ne dhe për brezat pas nesh. Përtej këtij kuadri të përgjithshëm, që mbushet me jetë në dinamikën e marrëdhënieve intensive mes dy vendeve, vizita e Lulzim Bashës ka veçoritë e saj.

Ajo është vizita e parë e një shefi të opozitës shqiptare në Uashington me një axhendë takimesh e bisedimesh të një niveli kaq të lartë. Për herë të parë kreu i forcës alternative të qeverisë dhe kandidati i opozitës për Kryeministër pritet dhe zhvillon bisedime formale me numrin dy të Departamentit të Shtetit.

Kjo duhet kuptuar drejt dhe thellë, me realizëm e profesionalizëm, jashtë shablloneve me mburrje dhe truke meskine, që rëndom janë një zakon i politikanëve provincialë e dinakë për t’u shitur para gjindjes së pashkollë sikur superfuqia e botës nuk di ku t’i verë. E denjë dhe plot përmbajtje, vizita e Lulzim Bashës nuk ka nevojë për asnjë lloj truku për t’u dukur e rëndësishme.

Ajo është në vetvete e tillë. Ajo duhet kuptuar pikësëpari si shprehje e një afrimi dhe konfidence akoma më të madhe të politikës amerikane me Shqipërinë, konfidencë e cila i vë në një plan dhe i trajton si duart e një trupi opozitën dhe shumicën. Nga ky këndvështrim ka arsye të falënderojmë SHBA, e cila, në thyerje apo më saktë në zhvillim të disa standardeve protokollare që promovojnë me përparësi marrëdhëniet qeveriqeveri, i ka ofruar opozitës shqiptare statusin e një forcë drejtuese gjithashtu. Kjo është shumë e rëndësishme për një vend të mbërthyer nga korrupsioni dhe arbitraritetit në sistem.

Njohja dhe promovimi i veçantë i aksionit pozitiv opozitar në këtë kontekst e ndihmon shumë Shqipërinë për daljen nga gjendja e rëndë. Sepse është promovimi i alternativës, i forcës mbartëse të zgjidhjes. Njëherësh, kjo është e rëndësishme edhe për miqtë amerikanë për të identifikuar e kredituar në Shqipëri partnerë të përgjegjshëm me formim demokratik, me të cilët mund të punohet sot dhe nesër në të mirë të vendit dhe marrëdhënieve dypalëshe.

Së dyti, hapja e dyerve dhe pritja me respekt e kreut të opozitës në SHBA duhet kuptuar në kontekstin e nismave gjithëpërfshirëse me bashkautorësi apo pa bashkautorësi amerikane në Shqipëri, që duan shumicë të cilësuar apo ndryshime kushtetuese, siç janë ligji i dekriminalizimit, reforma në drejtësi dhe reforma zgjedhore. Ky është triniteti i shpëtimit të demokracisë së re shqiptare nga rreziqet që e kërcënojnë.

SHBA-të duan ta ndihmojnë dhe po e ndihmojnë Shqipërinë në këtë sfidë jetike me të njëjtin vizion e përkushtim, siç e kanë ndihmuar në të kaluarën në kushte të tjera, për pavarësinë e saj, për hyrjen në NATO, për çështjen kombëtare e tjerë.

Ata e kanë bërë të qartë se këtyre ligjeve nuk u mjafton një shumare aritmetike votash, por u lipset gjithëpërfshirja, konsensusi, vullneti i hekurt i qeverisë dhe opozitës për t’i votuar e zbatuar pa marrë parasysh çmimin, që në të gjitha rastet nuk është asgjë përpara çmimit të lartë që i paguan demokracia sot pandëshkueshmërisë, kriminalizimit dhe korrupsionit në sferat e larta.

Amerikanët i kanë njohur Lulzim Bashës meritën e protagonizmit për të konceptuar e çuar drejt finalizimit ligjin e dekriminalizimit. Ata e kanë mbështetur fuqishëm këtë nismë ligjore përmes ambasadorit Donald Lu në Tiranë. Në Uashington ka qenë rasti për të ndarë gëzimin e përbashkët për ligjin e miratuar dhe vendosmërinë për zbatimin e tij të shpejtë.

Nuk ka dyshim se reforma në drejtësi ka qenë në qendër të bisedimeve të Bashës në Departamentin e Shtetit. Pasi ka kaluar nëpër rebuse dhe spekulime të shumta në Tiranë, kjo reformë ka ardhur doradorës në kornizën e rekomandimeve të Komisionit të Venecias. Faktet tregojnë se në rrugën drejt këtij zhvillimi opozita e Bashës për të evituar kapjen e drejtësisë nga politika ka fituar me shumë beteja se sa retorika e palës tjetër për të kaluar një reformë me bisht duke spekuluar me domosdoshmërinë e saj.

Fitorja e fundit është ajo e dialogut politik me shumicën për rekomandimet e hapura të “Venecias”, të cilën Basha e njoftoi nga Uashingtoni pas takimit ne zonjën Nuland. Dialogu i krijon mundësi opozitës të mbajë rolin e faktorit vendimtar për këtë reformë, duke shërbyer në një gjatësi vale me partnerët amerikanë dhe europianë përfundimin e saj. Ç’vjen nga Uashingtoni, është e mirë për ne.

Ky parim nuk ka na ka zhgënjyer e s’do të na zhgënjejë as në të ardhmen. Nga ana e tij, Basha ka kërkuar dhe ka marrë mbështetjen amerikane për zgjedhjet e lira e të ndershme në kushtet e kërcënimit të tyre nga mali i parave të pista të krimit dhe korrupsionit. Reforma zgjedhore do të japë disa përgjigje kyçe për perspektivën e zgjedhjeve të radhës, por realisht, sot, pas zotimeve që ka marrë Uashingtoni, ka arsye të kemi më pak frikë se dje për shkatërrimin e zgjedhjeve.

Së treti, vizita pa precedentë përmban natyrshëm dozën e kreditimit dhe inkurajimit të opozitës së Lulzim Bashës, të projektit të tij të demokracisë së re që pritet të marrë edhe në të bërë formën që ka marrë në të thënë. Alternativa është lideri, thotë një sentencë e njohur. Kjo është e vërtetë në një masë të caktuar.

Unë mendoj se një lider politik shqiptar investon besueshmëri dhe respekt pranë partnerit strategjik kur nuk fluturon në krahët e flaterive shëlbuse të gjeopolitikës së madhe, pra nuk fluturon me presh, siç thotë populli, por e sheh kontributin e Shqipërisë për miqësinë dhe sigurinë globale në sigurinë e saj në radhë të parë, duke garantuar shtetin e së drejtës dhe zgjedhjet e lira për qytetarët shqiptarë.

Në këtë pikëpamje, takimet që i janë rezervuar në Uashington janë një bonus i çmuar për një lider të ri si Lulzim Basha në kompleksitetin e zhvillimeve politike shqiptare në qeverisje dhe në opozitë. Që ai do të dijë ta përdorë, ma merr mendja, me mirënjohje, zgjuarsi dhe modesti. Por kaq. Më tej është gara politike që amerikanët e kanë parimin e tyre.

Më tej është modeli, programi, ekipi-sfida që Basha dhe opozita e sotme duhet t’i fitojnë në arenë. Lulëzim Basha mund të ketë dhe me siguri ka të tjera për të thënë nga vizita e tij e pagjasë në Uashington. Se çfarë rruge hapi, do ta kuptojmë më mirë në ditët në vijim kur të shohim komportimin e opozitës dhe akoma më mirë kur ai të marrë ftesën e re të radhës.

Por kjo nuk pengon kërkënd që merret me politikë në Shqipëri të nderojë të vërtetën, pavarësisht nga pozicioni, duke pohuar se vizita me axhendë zyrtare e shefit të opozitës në Uashington është një ngjarje e re për marrëdhëniet mes dy vendeve.

KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Opinione

Nga Arian Galdini/ Qeveria Antibiznes! Shiheni çfarë turpi…

Publikuar

-

Nga

Po kaloja sot tek rruga mes Bashkisë dhe Ministrisë së Transportit dhe pashë aty një numër të pazakontë policësh.

U bëra kurioz dhe u afrova të pyes se çfarë po ndodhte.

Mbeta pafjalë kur dëgjova se kush ishin e për çfarë ishin aty.

Nuk më besohet ende sesi Qeveria Rama, guxon e flet për arritje e reforma, për luftë kundër informalitetit, e sidomos kur kujtoj se erdhi në pushtet në 2013 me premtimin se do shlyente borxhet e shtetit ndaj Kontraktorëve Privatë, e tani ka mbërritur në atë pikë kur përzë me policë nga godinat e qeverisë e trajton si armiq, sipërmarrësit që kanë kryer punime publike dhe shteti u ka borxh miliona euro.

Sa turp.

A mund të ketë qeverisje më antibiznes se kjo?

Ja çfarë më thanë sipërmarresit që ishin aty para Ministrisë së Energjitikës dhe Transportit…

Nuk ishin aty për Protestë, por sepsr vetë Ministrja Belinda Balluki i kishte thirrur për takim zyrtar të protokolluar.

E Ministrja Balluku, jo vetëm që nuk i pret në zyrë sipërmarrësit, por i sjell policinë për ti përzënë.

Sa turp.

Është e dyta javë që Administratorët e Kompanive Ndërtuese të By Passit Fier dhe Vlorë, pas kërkesave me shkrim dhe të protokolluara në Ministrinë e Energjitikës dhe Transporteve, presin për një takim me Ministren znj.Belinda Balluku , në lidhje me pagesat (borxhin) ndaj tyre per punen e kryer e të pranuar nga ARSH në këto objekte By Passi Vlorë dhe Fier, në periudhën 2016/2017.

Pas dhjetra takimeve në kohë të ndryshme me vartësit dhe përfaqësues të Ministres Balluku, e pasi të gjithë këta në parim u kanë dhënë të drejtë për kërkesat te tyre Kompanive që kanë kryer punimet e të cilave shteti u ka borxh, është pranuar dhe kuptuar se fuqia e vartësve dhe përfaqësuesve të Ministres Balluku në apo për vendimmarje është e kufizuar.

Prandaj ishte kërkuar takimi me Ministren Balluku që të kërkohej fuqia e saj për vendimmarrje që shteti tu shlyejë borxhet Kompanive.

Sot ishte rënë dakord nga palët që takimi me Ministren Balluku të zhvillohej në ora 10.00.

Sipërmarrësit r Kompanive sot u paraqitën në orarin e dakordësuar me Ministren për të realizuar takimin me të.

Por në vend që të gjenin dyert e Ministrisë hapur dhe të takoheshin me Ministren Balluku, Sipërmarrësit panë se Ministrja kishte thirrur policinë dhe e kishte rrethuar institucionin me forca policore si edhe me skuadra te Shiponjave.

Administratorët e Kompanive nuk u lejuan të futeshin në Institucion sepse sipas Agjentëve të Sigurisë që kishin bllokuar portën ….. kështu kishte urdhëruar vetë Ministrja Balluku.

Drejtuesit e Kompanive Ndërtuese janë të vendosur që të mos shkulen nga hyrja e Ministrisë pa marë një përgjigje të drejtpërdrejtë nga Ministrja Balluku, e cila injoron, poshtëron dhe diskriminon ndërtuesit dhe taksapaguesit e këtij vendi!

Sa turp.

Qeveria u ka borxh këtyre Kompanive dhe i përzë me policë./CNA.al

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Andi BUSHATI/Ç’ka harruar opozita që nga koha e “revolucionit”

Publikuar

-

Nga

Kush i ka ndjekur me vëmendje tezat dhe fjalorin e opozitës nuk e ka të vështirë të dallojë një ndryshim jo të pa rëndësishëm. Në periudhën e para 30 qershorit, ose më mirë të themi, në kohën kur ende nuk kishte vdekur obsioni i përballjes flakë për flakë dhe dhëmbë për dhëmbë, slogani i saj ishte: “nuk ka zgjidhje me Ramën kryeministër, ajo kalon përmes një qeverie tranzitore”.

Po të vërehet sot, të dyja këto kushte të pa negociueshme kanë rënë. Askush nuk e përmend më as largimin e Edi Ramës dhe aq më pak një qeveri teknike, tranzitore apo ekspertësh, që do të qëndronte një periudhë relativisht të gjatë dhe do të përgatiste disa standarte, jo vetëm për zgjedhje të ndershme, por edhe për një shoqëri më të ekuilibruar, për kontroll më të madh pushtetesh, për një sistem të ndryshëm zgjedhor dhe për korigjime të nevojshme kushtetuese.

Bashkë me protestat, molotovët, njollat e zeza mbi dritaren e Ramës ka rënë edhe mbrojtja e këtyre parimeve. Tani slogani i ri i opozitës është: “Zgjidhja janë zgjedhjet e parakohshme”.

Por, ky ndryshim kursi i artikuluar nga disa prej udhëheqësve kryesor të saj ka disa probleme serioze. Dhe ato nuk qëndrojnë vetëm në faktin se ikja e Ramës nuk përbën më një kusht të panegociueshëm. Kjo tërheqje që edhe e vetme do të mjaftonte për të dekurajuar militantët e PD dhe LSI, është e keqja më e vogël. Sepse ajo pasohet automatikisht nga një tjetër: Duke u përballur në zgjedhjet e parakohshme që i sheh si “zgjidhjen e vetme” me Ramën kryeministër, opozita do të përballet njëkohësisht me falangat e banditëve të tij, me grabitësit e votave, me pushtetin e oligarkëve që rrjepin prej shtatë vitesh buxhetin e shtetit, me armiqësinë e mediave të mëdha që janë shndërruar në autoporlantë të qeverisë.

Kështu mposhtja e Ramës bëhet një mision pothuajse i pamundur edhe sikur 100 palë zgjedhje të parakohshme të organizojë ai vetë.

Por edhe sikur të imagjinosh që kjo mrekulli ndodh, pra që pesha e skandaleve, korruptimi deri në palcë, dështimi me negociatat, zbrazja e buxhetit, ta shkërmoqin këtë pushtet autoritar, ky do të qe një rotacion që nuk do ti duhej këkujt.

Pra nëse në një situatë hipotetike, me zgjedhje të parakohshme, do kishim një rokadë të Lulit me Edin, ku lideri i ri, kushdo që të ishte, do të kishtë në dorë të bënte sërish natën e fundit, listat personale të deputetëve, pastaj të zgjidhte pa pyetur askënd ish kurtizanet e tij për ministre, pastaj të ruante privilegjin kushtetues të pothuajse pa rrëzueshmërisë nga kuvendi, pastaj ta kapte pushtetin deri në atë pikë sa të ndikonte mbi prokurorinë dhe gjykatat e reformës së re në drejtësi, ky lloj rrotacioni do të qe i pa dobishëm. Sepse ai nuk do të pillte asnjë farë ndryshimi.

Kur nën ethet e rrevolucionit, nën efektin e molotovëve dhe protestave të vazhdueshme, opozita propozonte një qeveri tranzitore, me ca objektiva për të shtruar shtratin e transformimit të shoqërisë, ajo afroi me shpresë rreth vetes edhe njerëz dhe individualitete përtej elektoratit të saj të zakonëshëm. Dhe ata u joshën jo ngaqë donin Bashën, Kryemadhin apo Berishën, por sepse i grishte sfida e një ndryshimi sado të vogël. Dhe kjo shtresë që përbën tharmin e pjesë gri të elektoratit, ka herë pas here forcën për të ndryshuar ekuilibret në zgjedhje të lira dhe të ndershme.

Duke u sjell si tani, duke harruar gjithçka përpos zgjedhjeve të shpejta, opozita rrezikon të humbë shumë.

Ajo riskon njekohësisht të dekurajojë edhe militantët e saj radikalë që nuk e honepsin dot kryeministrin aktual edhe atë pjesë jashtë saj që e afroi me premtimin e një ndryshimi cilësor.

Prandaj, sa nuk është vonë, nëse nuk ka më këllqe të organizojë protesta dhe të ndezë zjarr, opozita duhet ti kthehet së paku ideve që i mbajtën ndezur të parat.

Përndryshe, duke besuar tek marrëveshjet e fshehta dhe zgjedhjet e parakohshme që mund ti’a zgjasin si cohën e kuqe një demi budalla, ajo nuk do të prodhojë dot rrezultat tjetër, përpos atij që mori në qershorin e 2017-ës.

LEXO TE PLOTE

Opinione

Nga Bledi Mane/ E dashur Majlinda Bregu…

Publikuar

-

Nga

Në dhjetor të vitit 1990 mbusha 6 vjeçe e teksa po festoja datëlindjen te Kopshti i Fëmijëve në Rrugën Budi, jo vetëm unë por edhe fëmijët e tjerë, edhe edukatoret u trembën:
-E duam Shqipërinë si gjithë Evropa!
Thirrjet e uraganta po zvarriteshin poshtë rrugëve të Qytetit Studenti bashkë me studentët. Atmosfera vullkan, komunizmi po tronditej, Tirana ishte e nxehtë atë dimër…
Vit pas viti unë vazhdova të rritesha mes mizerjes dhe aspiratave për një jetë më të mirë e pavarësisht sakrificave të prindërve, shikoja se tryeza e bukës nuk ishte më aq e varfër sa më parë.
Shkollë, libra, lëpirëse, çimçakiza, banane, çokollata Hilal, lodra të çuditshme deri sa erdhi 1997 kur një nga çunat më gangsterë të lagjes më rrëmbeu nga Gjimnazi dhe nëpërmjet Vlorës më degdisi drejt Italisë. Familja ime më tepër kishte merakun e lekëve që po humbiste te Fajdet e Fehbi Alimuçës sesa të gjente se kush ishte dashnori im që kisha njohur te Disco Krokodili.
Në Itali u kurvërova rreth 7 vjet dhe veç kurvërimit dashnori im vrau edhe një milanez, klient i bezdisur.
Më pas shkuam në Francë ku dashnori/tutori im nuk përtoi të më përdorte edhe për vjedhje pasanikësh derisa përfunduam në Hollandë ku kapëm më shumë lekë me tregëtinë e drogës në Roterdam.
Kur u kthyem në Tiranë kishim mbi supe 1 milionë e 700 mijë euro, 2 vrasje, 11 grabitje dhe investimet tona më detyruan të martohesha nga frika me burrin që kam tani.
Bëra marrëveshje me burrin se nuk po tregohej korrekt e nëse do më braktiste do e kallëzoja penalisht edhe në prokurori por edhe te Ambasadat e Italisë, Holandës dhe atë të Francës.
Koha fashitej shpejt si kokaina te pjata e burrit derisa një ditë na qeshi fati edhe ne. Burri shfrytëzoi njohjet me kryetarin dhe kryeministrin e mu angazhua politikisht dhe nuk e kurseu lekun derisa e kandiduan për deputet. Zgjedhjet i fitoi dhe ka 2 mandate që i shërben popullit në Parlamentin e Shqipërisë. Është super aktiv dhe super korrekt, ngre zërin për korrupsionin, trafiqet, krimin dhe padrejtësitë. Tanimë e kanë zgjedhur kryetar të Komisionit Parlamentar të Integrimit Evropian. Por sot, sot e vura re që ishte nervoz, madje pak më vonë do dali në konference shtypi urgjente dhe do sulmojë Bashkimin. Jo Bashkim Finon por do sulmojë Bashkimin Evropian pse tregohet kaq i ngurtë ndaj Shqipërisë.
E do si më thotë burri çdo natë?
-Ne si familje dhe ne si Shqipëri i kemi plotësuar kushtet por Evropa nuk na i hap negociatat se është xheloze për sukseset tona!
2./
E dashur Majlinda, të shkruajta ty dhe nëse ke muhabet me Evropën thuaji që këta mysybetërit tanë po marrin më qafë jo veten, por një popull të tërë!/CNA.al

LEXO TE PLOTE