Connect with Us

“A jemi këtu në Gjermani?”

Aktualitet

“A jemi këtu në Gjermani?”

Publikuar

-

Për shumë refugjatë rruga e legalizimit fillon në stacionin e Rosenheim-it. Çdo ditë policia kap aty njerëz, që kanë ikur nga lufta dhe dhuna. Kate Brady ishte në Rosenheim.

Ndërsa treni Eurocity hyn në stacion, rreth 20 policë veshin shpejt dorashkat e gomës. Është shumë vapë në këtë ditë vere në Bavari. Duket se si djersijnë nën uniformën dhe jelekun. Me sa duket puna në tren u është bërë rutinë e përditshme policëve.

Muajin e kaluar 6 400 refugjatë mbërritën në Rosenheim. Shumica e tyre vijnë nga Siria, Eritea dhe Sudani. Vetëm në dhjetë ditët e para të këtij muaji kanë ardhur rreth 2 900 refugjatë – më shumë dyfishi i gjithë vitit 2010.

“A jemi këtu në Gjermani?”

Policët hipin në tren. Duke kërkuar njerëzit, të cilët kanë kaluar ilegalisht kufirin austriako-gjerman, ata u kërkojnë pasagjerëve kartat e identitetit. Ato kërkojnë kudo, në çdo vagon, edhe në tualete.

Çdo pasaportë kontrollohet saktësishtÇdo pasaportë kontrollohet saktësisht

“Pasaportat ju lutem”, thotë një polic i ri gjerman me edukatë në gjuhën angleze. Pasagjerët marrin me ngut çantat, por jo të gjithë kontrollohen. Shpejt bëhet e qartë se njerëzit nga Afrika, Lindja e Mesme dhe me pamje mesdhetare janë në krye të listës. Në mesin e tyre është një grup të rinjsh, që nuk kanë dokumenta. Jo të gjithë e kuptojnë se çfarë kërkon polici prej tyre. Më në fund njëri nga të rinjtë pyet: “A jemi në Gjermani?”.

“Po”, përgjigjet ky. Të rinjve mund t’ua dallosh lehtësimin në fytyrë. Edhe nëse ato duhet të largohen nga treni tani dhe e ardhmja e tyre është e pasigurt, duken se janë të lumtur që e kanë arritur qëllimin e tyre – qëllimin për të aplikuar për azil. Para se të rinjtë të largohen nga treni, një pasagjer u uron të paçin fat. Pastaj ato zbresin.

Kurrë nuk është vonë

Policët lëvizin – nga vagoni në vagon. Ato i shohin me shumë vemendje pasaportat e atyre, që kontrollojnë. Kryesisht janë burra dhe gra në moshë të re. Por është edhe një grup të moshuarish, të vendosur për të filluar një jetë të re në Evropë.

“Është e padrejtë”, i thotë një vajzë në tren shoqes së saj. “Por do të ishte shumë më keq për to, po t’i lije të vazhdojnë rrugën për në Mynih, pa ditur se ku mund të shkojnë”, i përgjigjet asaj një polic, që e ka dëgjuar. “Por mënyra nuk është në rregull”, përgjigjet ajo. Policët vazhdojnë kontrollin në tren, janë shumë të qetë dhe të sjellshëm.

Disa metra me tej policët gjejnë tre djem të rinj, që janë fshehur në banjo. Ndërmjet sedijve qëndron në këmbë një grua gjermane në mesin e të tridhjetave, e cila shtrëngon fort të birin dhe i përkëdhel kokën. Ajo nuk i përmban dot lotët.

“A mund t’ju ndihmoj?”, pyet gruan një polic. “Jo, jo,” thotë ajo, ndërsa i ikën zëri. “Ne i ndihmojmë këta njerëz”, e siguron ai. “Ne kujdesemi për to dhe pasi të jenë regjistruar, mund të shkojnë në Mynih për të bërë kërkesën për azil atje.”

Duke pritur për t'u regjistruar: Dy të sapoardhur në RosenheimDuke pritur për t’u regjistruar: Dy të sapoardhur në Rosenheim

Vetëm një numër

Kur treni del nga stacioni, jo më pak se 60 refugjatë gjenden në tokë në diellin përvëlues. Pak metra më larg rri ulur një grua e moshuar, që ndjek me sy kritik të gjitha veprimet duke ngrënë gjevrekun e saj.

Burrat dhe gratë presin me durim, derisa t’u vijë radha. Sepse secilit i lidhin në kyçin e dorës një shirit me një numër në të. Telefonat celularë, rripat dhe cigaret, policët i fusin fillimisht në qese transparente plastike, që mban të njëjtin numër si lidhësja në dorë.

LEXO EDHE:  Vala e refugjatëve vazhdon të përmbytë Evropën

“Duhej të largohesha shpejt”

Në rradhë qëndron edhe Charles, i cili ka ikur i vetëm nga Nigeria. “Kam lënë vendin tim, sepse ka aq shumë probleme atje”, thotë ai. 27-vjeçari ishte larguar fillimisht për në Libi. “Por atje ka luftë, kështu që duhej të ikja shpejt që andej. Dhe pastaj mora rrugën për në Lampeduzë”, thotë ai. Charles do të donte të punonte në Gjermani, në ndërtim, ose si murator. Më në fund i vjen radha dhe merr lidhësen në kyçin e dorës.

Një tjetër tren hyn. Por një polic u thotë kolegëve të tij se sot nuk do të kontrollojnë më trena.

Vapa vazhdon

Me numrin në kyçin e dorës njerëzit hipin në një furgon të madh të policisë, që i dërgon në një ish palestër.

Atje u japin për të ngrënë e për të pirë. Por skenat në sallë tregojnë se për të arratisurit nuk është e lehtë t’i shpëtojnë jetës, që donin ta linin pas. Dhjetra familje rrinë të shtrira në krevatë fushorë, duke u përpjekur të çlodhen nga strapacat e arratisë së gjatë. Shumë prej tyre mbajnë të veshur prej ditësh të njëjtat rroba në një temperaturë mbi 30 gradë. Ajri të zë frymën. Para se të mund të nisen për në Mynih, duhet t’u japin autoriteteve gjermane një fotografi pasaporte dhe gjurmët e gishtave. Ata kontrollohen edhe për sëmundje ngjitëse, si tuberkulozi, apo kolla e mirë.

Refugjatët presin për të vazhduar rrugën për në MynihRefugjatët presin për të vazhduar rrugën për në Mynih

“Te ne nuk ka liri”

Rosina 27-vjeçare është e ulur në një nga krevatët fushorë. Ajo ka ikur nga atdheu i saj Eritrea, duke shpresuar që të arrijë në Suedi. “Atje kam familje”, thotë ajo. Pastaj ajo merr frymë shkurt dhe thotë: “Pasi kryen studimet, nuk gjen punë. Te ne nuk ka as liri, ne nuk mund të themi atë, që mendojmë.”

Vajza e saj shtatëvjeçare është ende në Eritrea. Kur ajo flet për të, i qesh e gjithë fytyra. “Në qoftë se gjermanët e lejojnë, do ta marr këtu”, thotë Rosina. Arratisja do të kishte qenë shumë e rrezikshme për fëmijën. Rosina dhe burri i saj kanë bërë udhëtimin e rrezikshëm nëpër Mesdhe. 550 njerëz kanë qenë në anije. Të gjithë kanë mbërritur shëndosh, thotë ajo.

Në fund shikon rrotull, sikur do të jetë e sigurt se nuk e dëgjon askush dhe thotë me zë të ulët: “Për sa kohë duhet të qëndroj akoma këtu.” Por, sa kohë duhet të qëndrojë ende, askush nuk mund të thotë me siguri.

Një barrierë: Gjuha

Sepse sa shpejt kryhet procesi i marrjes të të dhënave, varet edhe nga fakti se sa shpejt mund të gjesh një përkthyes. Shpesh është i nevojshëm dikush, që zotëron një dialekt të caktuar. “Kjo ndonjëherë mund të zgjatë me orë”, thotë Rainer Scharf, zëdhënës i policisë në Rosenheim. “Këtu vijnë kaq shumë njerëz.”

Sapo mbaron regjistrimi i refugjatëve, ato marrin një certifikatë, me të cilën mund të udhëtojnë për në Mynih. Ndërsa disa refugjatë tani largohen, trena të tjerë mbërrijnë në stacionin hekurudhor të Rosenheimit me burra, gra dhe fëmijë, gjithë shpresë për azil. Punonjësit e policisë në Rosenheim do të sjellin ndoshta edhe nesër autobuzë me njerëz në palestër. DW

Për të rejat më të fundit behuni pjesë e grupit tonë në facebook : City News Albania
KLIKO PER TE KOMENTUAR

Komentoni

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Aktualitet

Këshilla-Si të mbroni veten dhe familjen tuaj nga tërmetet

Publikuar

-

Për dallim nga llojet e tjera të fatkeqësive natyrore, tërmetet mund të ndodhin në çdo kohë, pa ndonjë njoftim. Të jesh i përgatitur për një tërmet do të bëjë ndryshimin në aftësinë për të mbrojtur veten, familjen ose shtëpinë tënde në rast të tërmetit. Vazhdoni të lexoni për të mësuar se si të përgatisni shtëpinë dhe familjen tuaj për një tërmet, si dhe çfarë të bëni gjatë dhe pas tërmetit për të qëndruar të sigurt.

Çfarë të bëni gjatë një tërmeti

Tërmetet mund të godasin krejt papritur dhe pa paralajmërim. E rëndësishme është që që në dridhjen e parë të merrni masa mbrojtëse.

Gjeni strehë në vendin më të afërt

Nëse ndodheni jashtë, gjeni strehë ku të mundeni por mos u fusni brenda.

Nëse jeni në zyrë a shtëpi, gjeni strehë në një vend të sigurt ku të jeni të mbrojtur nga gjërat që bien.

Mos lëvizni prej andej deri sa tërmeti të ketë ndalur.

Strehohu, mbulohu dhe mbahu fort

Që në goditjen e parë futuni nën një mobilje siç mund të jetë tavolina dhe qëndroni aty.

LEXO EDHE:  Azilantët shtojnë numrin e të papunëve në Gjermani

LEXO EDHE:  Gjermania dëbon gjithnjë e më shumë të huaj/ Zbardhen shifrat  

Mos u fusni poshtë krevatëve apo dollapëve të lartë që mund të shemben.

Mbuloni kokën dhe sytë mbajini mbuluar për t’u mbrojtur nga objektet fluturuese ose ato që bien.

Me njërën dorë mbuloni kokën dhe me tjetrën mund të mbaheni në një cep të mobiljes nën të cilën jeni strehuar.

Nëse mobilja lëviz, lëvizni bashkë me të.

Qëndroni nën të deri sa të jeni të sigurtë që goditjet kanë mbaruar.

Nëse nuk qëndroni dot nën pragun e derës apo nën një mobile, qëndroni pranë një shtylle të brendshme të shtëpisë dhe mbroni kokën dhe qafën.

Pragu i Derës

Pragu i derës është një nga më të fortat e të gjithë pallatit apo godinës.

Në prag duhet të përpiqeni të mbani këmbët hapur për të ruajtur ekuilibrin, të mbështeteni në njërën anë dhe me krahë të mbani fort derën./

CNA.al

SHPERNDAJE KETE MATERIAL INFORMUES

LEXO TE PLOTE

Aktualitet

Termet i frikshem ne Shqiperi

Publikuar

-

Nga

Nje termet 5.8 balle ka goditur Shqiperine 32 km larg Tiranes, ne detin Adriatik.

Njoftohen deme materiale dhe panik tek njerzit qe kane dale ne rruget e Tiranes.

Lekundjet jane ndjere te forta  ne Tirane, Elbasan, Durres. Korce, Fier etj…

Njoftohen deme materiale…vijon

LEXO TE PLOTE

Aktualitet

Provokimi i Mustafa Nanos: Duhet të jemi më racionalë me Enver Hoxhën

Publikuar

-

Nga

Këtë verë, libri i Isuf Kalos “Blloku” ka bërë jehonë të madhe. Libri është një dëshmi e njeriut, i cili ka qenë pranë ish-diktatorit Enver Hoxha për vite me radhë, duke qenë se ishte doktori i tij personal. Megjithatë, “Blloku” i Kalos ka marrë shumë kritika.

Në monologun e kësaj të premteje në emisionin “Provokacija”, gazetari Mustafa Nano ndalet pikërisht tek ky libër. Ai thotë se mënyra se si Isuf Kalo ka folur për Enver Hoxhën është e pakuptueshme dhe e pafalshme për shumë njerëz.

 

 

Sipas tij, Kalo e ka nxjerrë diktatorin si tepër human, baba të devotshëm, bashkëshort të mirë dhe si një politikan serioz. Edhe pse ka një mendim tjetër për Enver Hoxhën, Nano thotë se “Blloku” është një dokument historik i rëndësishëm, për të cilin në të ardhmen shumë njerëz do jenë të kënaqur që ekziston.

“Më duhet të them se as mua nuk më puqet Enver Hoxha i Kalos me Enver Hoxhën që unë njoh. E megjithatë nuk jam dakord me ata që sulmojnë Isuf Kalon. Blloku i tij mund të ketë provokuar shumë vetë, ndoshta ndokënd edhe mund ta ketë lënduar por, përtej të gjitha shijeve e ndjesive individuale, ky libër është një dëshmi interesante për kohët e komunizmit. Pas 50 vjetësh askush nuk do të kujtohet ta sulmojë Isufin për anëmbajtje apo empati për të ligun. Të gjithë do jenë të kënaqur që kjo dëshmi është dhënë. E që është dhënë në mënyrë të sinqertë. Blloku është një dokument historik i rëndësishëm”, thotë Nano.

Por moderatori i “Provokacijas” thotë se ka bërë edhe një vëzhgim të fundit. Sipas tij, tashmë që jemi 30 vite pas përmbysjes së komunizmit, duhet ta gjykojmë në mënyrë më racionale diktatorin Enxer Hoxha.

Sipas tij, nuk duhen thënë thënë deklarata të panevojshme që e shndërrojnë figurën e Hoxhës si bartës të të gjitha të këqijave dhe veseve të botës.

Nano merr shembull librin e Ylljet Aliçkës në librin e tij më të fundit, ku thuhet se një grua e dënuar me vdekje u fut e gjallë në dhé. Kur fshatarët i bënë gropën u lemerisën teksa dëgjonin rënkime të dala nga thellësia e tokës.

Përshkrime të tilla na ndihmojnë të nxjerrim dufin ndaj diktatorit, por nuk na ndihmojnë për të kuptuar se kush ishte në të vërtetë ai, thotë Nano.

 “Kam vënë re që ca e ca vijojnë të flasin për Enver Hoxhën ashtu si kanë folur një ditë pas përmbysjes së regjimit të tij, domethënë duke shtënë në punë veç mllef, urrejtje, neveri, apo ku di unë. Kur bëhet ky diskutim, njerëz të tillë, që rëndom kanë edhe përvoja personale vuajtjesh e persekucioni, përpiqen ta likujdojnë Enver Hoxhën si personazh të historisë thjesht duke thënë se ai ishte një maskara, qen e bir qeni, një armik i popullit të vet, një tradhtar, etj, etj. Unë mendoj se 30 vjet pas rënies së komunizmit mund të jemi pak më racionalë. Dhe të jesh racional nuk do të thotë të mohosh që ai ka qenë një diktator. Jo, kjo gjë tanimë është e dokumentuar. Edhe komunisti më budalla, thellë-thellë, bie dakord se Enver Hoxha ishte një diktator.

Të jesh racional do të thotë të mos thuash mufka që synojnë panevojshmërisht ta shndërrojnë figurën e Hoxhës nga katran në katran me bojë, që e nxjerrin atë si bartës të gjithë të këqijave apo veseve të botës, që e nxjerrin atë edhe pervers, pedofil, manjak seksual, vrasës manjak. Ah, se harrova, edhe homoseksual. Sepse dihet se çfarë mendojnë shqiptarët për një homoseksual.

Të jesh racional është edhe të mos thuash, siç thotë Ylljet Aliçka në një libër që sapo e ka publikuar, që një grua u dënua me vdekje thjesht se Enver Hoxha donte ta kishte si të dashur dhe se ajo i tha “jo”. Për këtë “krim”, ajo u fut në dhé e gjallë. Madje, fshatarët e zonës, ku kësaj gruaje i bënë gropën, u lemerisën teksa dëgjonin ca rënkime të dala nga thellësia e tokës, që ishin rënkimet e kësaj gruaje duke dhënë shpirt. Tani, gjatë regjimit të Enver Hoxhës ka pasur pa fund drama e tragjedira humane. Kjo nuk diskutohet, siç nuk diskutohet që fajtori kryesor për ato ka qenë Enver Hoxha. Ne mund të stisim edhe tragjedira të tjera në një roman fiction. Por mund t’i vëmë pak fré fantazisë dreqi ta hajë! Një njeri që futet i gjallë nën dhé nuk ka se si të rënkojë. Aq më pak ka gjasa që rënkimet e saj të jenë dëgjuar nga fshatarët e lemerisur. Sepse do të ketë dhënë shpirt shumë kohë para se toga e varrmihësve apo xhelatëve të kenë mbledhur rraqet e të jenë larguar. Le ta themi copë: Përshkrime të tilla na ndihmojnë të nxjerrim dufin ndaj diktatorit, por nuk na ndihmojnë për të kuptuar se kush ishte në të vërtetë ai”, u shpreh moderatori i “Provokacijas”./abcnews.al

LEXO EDHE:  Bursa për studime në Gjermani/ Ja si të aplikoni

LEXO EDHE:  Bursa për studime në Gjermani/ Ja si të aplikoni

 

LEXO TE PLOTE
Lajme të Rekomanduara: